tag:blogger.com,1999:blog-57938291586365727692012-02-15T12:05:45.151+02:00οι ιστορίες μου είναι "φανταστικές" και μόνο ως τέτοιες αντιμετωπίζονταιΗλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.comBlogger1271100tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-17234186798547810012012-02-15T12:05:00.000+02:002012-02-15T12:05:45.160+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Εμείς οι νεοέλληνες πού ήμασταν για να προστατέψουμε τον ελληνικό πολιτισμό; Μήπως να κάνετε τον κόπο να ρωτήσετε τους εκάστοτε υπουργούς οικονομικών να σας βεβαιώσουν ότι &nbsp;ναι, είχαμε οικονομικό πρόβλημα και πριν το 2009 &nbsp;και δεν το λέγαμε, και χτυπούσαν καμπανάκια στους εκάστοτε πρωθυπουργούς; Ευτυχώς που χρησιμοποιήτε την λέξη "συνυπεύθυνοι" για τους ξένους και όχι απολύτως υπεύθυνοι. Ναι, αυτοί ως πατρίδες κερδίζανε και εμείς χάναμε, ποιός έχει την μεγαλύτερη ευθύνη νομίζετε; Ναι, η Ζημενς πούλησε τα προιόντα της διαφθείροντας τους αγοραστές της. Η ίδια το έχει πληρώσει αυτό και οι αγοραστές των άλλων χωρών. Στην Ελλάδα η δικαιοσύνη τί έκανε; και για αυτό φταίνε οι ξένοι; Γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου σύναψε δάνειο ένα δις όταν ήξερε ότι θα αποπληρώσει 54; &nbsp;Παρακάτω λέτε και μόνος σας ότι το πρόβλημα είναι αν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή και σταματάτε εκεί. Πιστεύετε πραγματικά ότι αν συνεχίζαμε να δανειζόμαστε δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα; Δεν λέτε τίποτα για την στρεβλή λειτουργία της αγοράς της Ελλάδας.Η οικονομική κρίση είναι πράγματι παγκόσμια και κυρίως ευρωπαική. Βλέπετε πώς την αντιμετωπίζουν οι άλλες χώρες; Βλέπετε τα ανακλαστικά τους και τις άμυνες που φρόντισαν να έχουν; Η Ιταλία δεν μπήκε στο ΔΝΤ αλλά την επόμενη μέρα έφτιαξε κυβέρνηση λίγων υπουργών και πήρε αμέσως τα μέτρα λιτότητας που έπρεπε να πάρει. Ο χρόνος είναι χρήμα, δυστυχώς έτσι είναι, και εμείς εδώ συζήτηση επί συζήτησης και ανταλλαγή φαξ και επιστολών...Ο ελληνικός λαός ψήφισε Πασοκ το 2009 γιατί του χάιδεψε τ' αυτιά. Και τώρα αν μπορούσε θα ψήφιζε εσας γιατί και εσείς κάνετε το ίδιο. Μα τόσο τυφλός; Μα για ποιά οικονομική ανάπτυξη μιλάτε ότι βρισκόμασταν; Είχαμε καμία παραγωγή; Φτάσαμε στο σημείο να εισάγουμε πορτοκάλια και οδοντογλυφίδες. Μιλάτε για την ανάπτυξη της υπερσυνταγογράφησης των φαρμάκων; την ανέγερση ημιυπαίθριων και αυθαιρέτων; τις εθνικές οδούς που γίνανε γιοφύρια της Άρτας; τον ελληνικό κάμπο που έμεινε ακαλλιέργητος και παραφούσκωσε στα χαρτιά για να επιδοτηθεί από αυτούς τους "κακούς" ευρωπαίους; Όλη η σημερινή κατάσταση της χώρας είναι πέρα για πέρα αληθινή έτσι όπως την περιγράφετε και εγώ 42 χρονών γυναίκα την περπατώ κάθε μέρα από την αρχή μέχρι το τέρμα Πατησίων. Προτείνετε ν αλλάξουμε δανειστές , να φύγουμε από τους ευρωπαίους και να πάμε στους Ρώσους. Θεωρείτε δικαιότερο δανειστή τον Ρώσο; Παρακολουθήσατε τις τελευταίες εκλογές στη Ρωσία κύριε Θεοδωράκη; Μιλήσατε με κανένα ρώσο πολίτη ή δημοσιογράφο; Ούτε πετρέλαιο με πίστωση δεν μας έδωσαν και αναγκαστήκαμε να αποτανθούμε στο Ιραν. Προτείνετε να πάψουμε ν αγοράζουμε πολεμικό υλικό από Γερμανία και Γαλλία. Αν αγοράσουμε από άλλους θα είναι καλύτερα; Ή μήπως να μην αγοράσουμε καθόλου; τί λέτε;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Γαλουχήσατε τους έλληνες με ψέυδη για διεθνείς συνωμοσίες και ένα παγκόσμιο μίσος εναντίον τους. Έλεος πια! Τα σύνορα ανοίξανε και οι ορίζοντες μας, &nbsp;ξέρουμε τί γίνεται στον κόσμο. Είμαστε ένας λαός γεμάτος δοξασμένα ερείπια και τα συντηρούμε με κάθε μας δύναμη. Αυτός ο δύσμοιρος ελληνικός λαός δεν έχει καμία ευθύνη πια; ούτε καν για το πολιτικό προσωπικό που επέλεξε να το κυβερνάει; Παρακολουθείτε ποιά πρόσωπα έχουν επιλέξει για να είνα μέσα στη Βουλή; Έχετε φανταστεί ποτέ σας γιατί τους έχουν επιλέξει; Κύριε Θεοδωράκη δεν έχατε ποτέ την τύχη να εξυπηρετηθείτε σε δημόσια υπηρεσία όπως εξυπηρετούμαι εγώ όμως θα έχετε οδηγήσει στους ελληνικούς δρόμους, δεν μπορεί &nbsp;κάποιο φανάρι θα περάσατε πεζός, κάποια σκουπίδια θα βγάλατε έξω στη γειτονιά σας δεν είστε εξωγήινος...ή μήπως είστε σαν τον Γιώργο Παπανδρέου που ζει μια άλλη πραγματικότητα ο άνθρωπος....είναι μονομερής η επιστολή σας κύριε Θεοδωράκη. Αν βγαίνατε και λέγατε σε αυτόν τον λαό σήμερα αλλάξτε νοοτροπία και παλέψτε σκληρά για να βγείτε από την κόλαση θα το έκαναν. Ο λόγος σας θα ήταν ενωτικός. Θα ένοιωθαν το βάρος της ευθύνης τους, θα κάθονταν σε ένα τραπέζι και τότε θα λειτουργούσε και η δημοκρατία και η αμεσοδημοκρατία. Δυστυχώς όμως δεν το κάνατε. Πάλι τους βάζετε να κυνηγούν τη σκιά τους. Λυπάμαι!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1723418679854781001?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-19948844036380764522012-02-06T21:49:00.000+02:002012-02-06T21:49:19.106+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-eHRd4pVyT14/TzAoVmGhjII/AAAAAAAAAVs/c28SvWa-e5Y/s1600/P3150594.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-eHRd4pVyT14/TzAoVmGhjII/AAAAAAAAAVs/c28SvWa-e5Y/s320/P3150594.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Νεωτερισμοί"! Έτσι έγραφαν στα νιάτα μου οι επιγραφές στα καταστήματα ενδυμάτων. Θεέ μου! Τί πρωτοποριακή επιγραφή! Μεγάλωσα φαίνεται σε εποχή που η καινοτομία και εφευρετικότητα επιβραβεύονταν. H δασκάλα μου στην πρώτη δημοτικού στο δημόσιο σχολείο, κάπου στον κάμπο της Θεσσαλίας, μας ξεκίνησε αριθμητική σύμφωνα με το μοντεσοριανό σύστημα και φτάνοντας στην πρώτη Γυμνασίου&nbsp;τρελάναμε&nbsp;την μαθηματικό όταν της δηλώσαμε ότι εμείς αυτά τα μαθηματικά τα κάναμε από την πρώτη δημοτικού....και ξαφνικά όλα αυτά&nbsp;χάθηκαν&nbsp;από παντού. Και περάσαν κάποια χρόνια και ξεχαστήκαμε και μετά ήρθαν τα χρόνια της κρίσης μαζί με τον νέο αιώνα. Αγαπώ την κρίση και τον 21ο αιώνα! Γιατί προ κρίσης δεν άνοιγες συζήτηση για την εκπαίδευση. Τί είναι αυτά που μας λες τώρα; Καινοτομία στην εκπαίδευση; Ο Σατανάς! Έτσι είναι το σύστημα στην Ελλάδα δεν αλλάζει! Εμείς οι γονείς είχαμε βρει κάτι δασκάλους έξω από το σχολείο που πληρώνονταν με την ώρα και μια χαρά διαπαιδαγωγούσαν τα παιδιά μας. Γιατί ο καλός ο δάσκαλος έπρεπε να πληρώνεται με την ώρα, και ο καλός γονιός να πληρώνει με την ώρα και το καλό παιδί να τα πληρώνει όλα με την ώρα... κι&nbsp;αλίμονο&nbsp;αν τολμούσε ν' αντισταθεί στην ιδρυματοποίηση της γνώσης. Κι όμως όλα αυτά κατόρθωσε και τ' άλλαξε μια κρίση. Η εκπαιδευτική ώρα, που ήταν 45 λεπτά, πήγε περίπατο. Οι δάσκαλοι θυμήθηκαν πόσο αγαπούν τη δουλειά τους και οι γονείς αναθεώρησαν τις ανάγκες των παιδιών τους. Έφυγε απ' το κάδρο το τετραήμερο στην Γιουροντίσνεϊ και έμεινε στο πλάνο ένα κουρασμένο σχολείο με απαξιωμένους δασκάλους και τα παιδιά τους με μάτια ανοιχτά γεμάτα απορία γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά. Το στοίχημα τώρα είναι να ξαναγεμίσουν οι τάξεις της Τρίτης Λυκείου, να αποκτήσουν ξανά νόημα οι βιβλιοθήκες και τα εργαστήρια των σχολείων, να ξανασυναντηθούν οι γονείς με τους δασκάλους στο τέλος του τριμήνου. Να επικοινωνήσουμε την αγωνία μας επιτέλους! Μέσα σ' αυτή την κρίση πληθαίνουν και οι δάσκαλοι που ενσωματώνουν στο μάθημά τους παιχνίδια, μουσικές, πειράματα και μαγειρέματα. Προτρέπουν τα παιδιά να γράψουν θέατρο, να το σκηνοθετήσουν και να το ανεβάσουν στη σκηνή. Δάσκαλοι που κάνουν μάθημα χωρίς να κοιτάνε την ώρα και πολλοί χωρίς να ζητήσουν καν αντίτιμο για την προσφορά της γνώσης τους. &nbsp;Γονείς που συμμετέχουν ενεργά στην λειτουργία του σχολείου. Που δεν εμφανίζονται σαν κομήτες για να γκρινιάξουν μόνο, αλλά δουλεύουν μαζί με τους δασκάλους και τα παιδιά για να στήσουν μια ενεργή δυναμική κοινότητα. Σιγά σιγά βλέπω αυτούς &nbsp;τους &nbsp;<a href="http://www.schoolofthefuture.gr/?page_id=401">γονείς του 21ου αιώνα</a>&nbsp;να ανεβάζουν ψηλά αυτή την φωτεινή επιγραφή που θα γράφει "ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΙ" και θα φωτίσει ξανά όλη την χώρα! Αλήθεια λέω!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια ημερίδα διοργανώνεται προς τιμήν των γονιών του 21ου αιώνα στο Πολιτιστικό Κέντρο "Δαΐς" το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου. Θα είμαι εκεί, να δω πώς γίνεται το μάθημα "αλλιώς", να ξεμπλέξω το προσωπικό &nbsp;μου κουβάρι και να ζυγίσω τον ρόλο της μαμάς που έφερε τα παιδιά της στον κόσμο στις αρχές του 21ου αιώνα....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1994884403638076452?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-20967073999025849142012-01-16T17:44:00.001+02:002012-01-16T17:44:46.088+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-t4coVQMzR4c/TxRDD9-wDNI/AAAAAAAAAVk/0xyY3aefBdk/s1600/Iphone+080.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-t4coVQMzR4c/TxRDD9-wDNI/AAAAAAAAAVk/0xyY3aefBdk/s1600/Iphone+080.jpg" /></a></div><br /><br />Περίμενα πολύ καιρό γι' αυτή. Μέρες τώρα με κυνηγούσε η σκοτεινιά. Το κρύο είναι πολύ, αλλά όχι πια και τόσο.... Ένας ήλιος περιμένει πάντα για να βγει στη σκηνή του δικού μας ουρανού.<br />&nbsp;Ξεκινάω το πρωί με συζήτηση κατοίκων, παθιασμένη, σε σπίτι ζεστό, φιλόξενο. Οι διαφωνίες πολλές, ο στόχος κοινός, μας πάει όλους ένα βήμα παρά πέρα. Κάτι συμβαίνει , ξεχνάμε το εγώ και περνάμε στο εμείς, η συλλογικότητα έχει προτεραιότητα, όχι δεν πάμε πια στον δήμαρχο να διεκδικήσουμε μια θέση στάθμευσης, πάμε να διεκδικήσουμε την γειτονιά μας.<br /><br />Συνέχεια μετά στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Εκεί ένα καφενείο κάνει τη διαφορά με το δικό του τρόπο. Δεν κομίζει δήθεν αλληλεγγύη, γιατί γεμίσαμε και από αυτή. Δίνει μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων, πρακτική, άμεση, εφαρμόσιμη, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι μπορείς να ζήσεις κι αλλιώς....<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/iqFpLn3B0Zk/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iqFpLn3B0Zk&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/iqFpLn3B0Zk&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br />Η μέρα προχωράει και ετοιμάζεται ο καφές για τις μαμάδες που θα έρθουν το απόγευμα. Ευκαιρία να σιδερωθεί και το κοφτό εργόχειρο της μαμάς, να φάμε γλυκό σοκολατένιο κέικ, να μιλήσουμε μόνες και να ανακαλύψουμε τί είναι αυτό που ενώνει τους μπόμπιρές μας και παίζουν ώρες ατελείωτες στις πυλωτές και τις πλατείες. Κι αυτή η συζήτηση ζεσταίνεται, γεμίζει ιδέες. Nα κάνουμε ανταλλακτικό παζάρι, έρχονται απόκριες, να ντυθούμε, να χορέψουμε , να ξορκίσουμε το κακό, παλιές λαϊκές συνήθειες, πιο δυνατές από οποιοδήποτε μανιφέστο, από οποιαδήποτε πολιτική πράξη. Ο κόσμος μας ευτυχώς αλλάζει, δυο χρόνια πριν ο θυμός ήταν ο κυρίαρχος. Σήμερα η αλληλεγγύη έχει την πρωτιά στην κάθε μας μέρα. Στον Τύπο, στις παρέες, στο τηλέφωνο, έστω και έτσι, έστω συγκυριακά, οι τωρινές γενιές ανακάλυψαν την σκοτεινή πλευρά του κάστρου. Γελάω βέβαια για τις επόμενες μέρες που θα δούμε αστέγους να διαδηλώνουν στην τηλεόραση για την ελευθερία τους με πανό "δεν θέλουμε να μας σώσετε άλλο, μπορούμε να σωθούμε και μόνοι μας". Θα είναι μάλλον το ιδανικό θέμα στον μελλοντικό Αυτιά του Σκάι. Γιατί η φροντίδα και η πρόνοια για μια τόσο ευαίσθητη κοινωνική ομάδα που διογκώνεται μέρα με τη μέρα θέλει προσοχή μεγάλη και όχι ερασιτεχνισμούς&nbsp;κεκαλυμμένους&nbsp;από καλές προθέσεις.<br />Απολαμβάνω όλες αυτές τις μεταλλάξεις και με βοηθούν να κρατώ μια ισορροπία σ' ένα σουρεαλιστικό τσίρκο με ακροβάτες πολιτικούς και ντεμί σεζόν επαναστάτες. Θα ξαναπώ αυτό που μου ξέφυγε αυθόρμητα προχθές στην πολυπολιτισμική τάξη μου. "Μας βλέπει ο Θεός από πάνω και γελάει μαζί μας". Και κλείσαμε το μάθημα γελώντας όλοι μαζί με την καρδιά μας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2096707399902584914?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-29812690610114888262011-12-30T19:54:00.002+02:002011-12-30T20:15:15.462+02:00Ξεκινάω την επόμενη χρονιά με μερικές λέξεις...<br />Επαναπροσδιορισμός... των προσδοκιών μας, των αναγκών μας και των στόχων μας.<br />Αποδοχή... του διαφορετικού, του καινούργιου, της απουσίας, της άρνησης.<br />Παραδοχή... της ταυτότητάς μας, της θέσης μας και της πραγματικότητάς μας.<br />Ανοχή και αντοχή.<br />Στήριξη και σεβασμό... σε κάθε τί που μας περιβάλλει και αντανακλά σε μας τους ίδιους.<br />Προσφορά, μοίρασμα... υλικών και ψυχικών αποθεμάτων. Μόνο μια χάρη...επειδή σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία που έχει βάση τη λύπηση ας μη γίνει, τουλάχιστον μπροστά μου...<br />Πάθος...με ότι καταπιανόμαστε.<br />Αλήθεια... σε αυτό που κάνουμε. Αυτά τα δύο στοιχεία όταν συνυπάρξουν φωτίζουν τις ζωές. Η απουσία τους βυθίζουν στο σκοτάδι.<br />Η συνταγή είναι απλή και χιλιοειπωμένη.<br />Ξέρω δεν θα συμβούν αυτά, δεν είμαι στα σύννεφα, στα πεζοδρόμια πατώ και εγώ και αντιστέκομαι σε κάθε βήμα.<br />Η αντίσταση είναι η πιο δυνατή μου λέξη και αυτή που στηρίζει όλες τις παραπάνω λέξεις μου.<br />Η αγάπη είναι η πιο αδύναμη...γιατί η αγάπη δεν κρύβεται, δεν μετριέται, δεν υπολογίζει και δεν υπολογίζεται. Και ακριβώς γι' αυτό ματώνει, πέφτει, σπάει και στο τέλος αφοπλίζεται.<br /><br />Καλή δύναμη σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2981269061011488826?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-15483349702391826122011-12-02T16:42:00.000+02:002011-12-02T16:42:53.835+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-B6CMMOv42ds/Ttji1_pg-AI/AAAAAAAAAVI/f_xv4KvKLCs/s1600/upside_down.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-B6CMMOv42ds/Ttji1_pg-AI/AAAAAAAAAVI/f_xv4KvKLCs/s320/upside_down.jpg" width="256" /></a></div><br />Νομίζω η αλλαγή στο πρόσημο.<br />Ένας μαύρος στον Λευκό Οίκο.<br />Ήταν τον τσουνάμι στην Ιαπωνία,<br />η έκρηξη στο Τσερνόμπιλ, <br />ο σεισμός στην Αιτή <br />η επιβίωση από όλα αυτά....<br />Ο Γκάντι και ο Χριστός ήταν ανατροπή στη σκέψη,<br />η ανακάλυψη της πενικιλίνης επίσης!<br />Ο Πρετεντέρης πάντως δεν είναι...<br />Ατέλειωτες ώρες δημιουργικής δουλειάς<br />Λίγο μέλι πάνω σ' ένα κομμάτι τυρί<br />Μια πρέζα πιπέρι μέσα στο γλυκό<br />Ο άνθρωπος στο φεγγάρι<br />Είναι το χαμόγελό σου στο γκρίζο πρωϊνό μου...<br />Κάθε καινούργια μέρα είναι μια ευκαιρία για μια ανατροπή!<br /><a href="http://tedxathens.com/">Εδώ</a>&nbsp;θα μάθω την τέχνη της αύριο!<br /><br />Μην τη προσπερνάς...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1548334970239182612?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-88016109318967323152011-11-19T08:19:00.000+02:002011-11-19T08:19:51.626+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές, κι ήταν η σχέση μας αυτές, χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ...κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω αν προλαβαίνω να σου πω από μένα...πόσα!.. δεν μπορώ...Ό,τι κι αν γίνει, ένα να λες, πως μ'αγαπάς χίλιες φορές, κι εγώ...εσένα....κι αν μείνει τ'όνειρο μισό κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό, ένα να λες, σαν να'ναι χθες, πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...<br /><br />Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω, να μην μπορώ να τ' ανεχθώ και δεν βρήκα ούτε ένα...κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω&nbsp;αν είν'τα λάθη μου εδώ και δεν έλειπε κανένα...<br /><br />Νίκος Ζούδιαρης<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-8801610931896732315?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-46608972316812322862011-10-31T18:38:00.001+02:002011-10-31T18:51:06.133+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες δεν τις κατέχω. Ούτε τις οικονομικές για να κρίνω αν το κούρεμα αυτό είναι συμφέρον ή επιζήμιο, αν έπρεπε να γίνει τότε ή τώρα. Μιλώντας ξανά και ξανά με φίλους, κατ' ιδίαν αλλά και στο διαδίκτυο, βλέπω ότι το ρήγμα είναι τελικά βαθύ. Ή μάλλον η λέξη ρήγμα είναι διαχωριστική&nbsp; και δεν θα ήταν σωστή η χρήση εδώ. Η διαφωνία θα ήταν πιο σωστή λέξη. Όλοι ξεκινάμε με τις ίδιες αξίες, με την ίδια ηθική, όλοι παλεύουμε για μια κοινωνία ισότιμη και αξιοκρατική. Προχωρώντας κι άλλο πιο βαθιά φτάνουμε σε μερικά ερωτήματα που οι απαντήσεις ξαφνικά γίνονται μαύρο, άσπρο.<br />Θέλουμε λιγότερο ή περισσότερο κράτος;<br />Θέλουμε ένα θεοκρατικό κράτος ή την θρησκεία ανεξάρτητη;<br />Θέλουμε μία παγκοσμιοποιημένη διακυβέρνηση ή μία εθνοκεντρική;<br />Θέλουμε μία ανοικτή ή μία κλειστή αγορά;<br />Θέλουμε μετανάστες στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας&nbsp;ή όχι;<br />Αυτές οι ερωτήσεις καίνε και δεν έχουν μετριοπαθείς απαντήσεις και εκεί καταλαβαίνεις ότι η διαφωνία βαθαίνει. Τα όχι και τα ναι ποικίλλουν. Κάποιοι θα πουν ναι στην πρώτη ερώτηση, όχι στη δεύτερη, ναι στην τρίτη, άλλοι θα δώσουν τα ναι και όχι με διαφορετική σειρά.<br />Επίσης πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτές οι ερωτήσεις θα επιδέχονταν διαφορετικές απαντήσεις αν είχαν τεθεί τον προηγούμενο αιώνα. Και πάλι διαφορετικές αν τεθούν τον επόμενο. Ακόμη και οι απαντήσεις που θα δώσεις σήμερα δεν ξέρεις αν θα έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Πόσο σίγουρος είσαι ότι θα ζήσεις στην κοινωνία που ονειρεύεσαι;<br />Και ο Κομμουνισμός ευαγγελίζονταν ισονομία και ευημερία και κατέληξε στο απόλυτο αυταρχικό καθεστώς με φτωχούς πολίτες και γκούλαγκ που φιλοξένησαν 18 εκατομμύρια άντρες, γυναίκες, παιδιά, εκ των οποίων τεσσεράμισυ εκατομμύρια δεν βγήκαν ποτέ από αυτά.<br />Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη υπερχρέωσε τους πολίτες του και το πολιτικό σύστημα οδηγώντας το στην κατάρρευσή του και σε μία απρόσμενη και ακατανόητη φτώχια.<br />Ο σοσιαλισμός το ίδιο, ψάχνει ακόμα να βρει ποιός θα πληρώνει όλες αυτές τις ευήκοες κοινωνικές παροχές, απόδειξη ότι τα παλιά βορειοευρωπαικά σοσιαλιστικά κράτη κατέρρευσαν και αυτά μέσα στα χρέη.<br />Ο Εθνικοσοσιαλισμός δε, υποσχόταν κάθαρση από τα λαμόγια της εποχής και τίμιες δουλειές για όλους τους ανέργους....μόνο που το παράκανε, αλλά ήταν πια αργά όταν ο κόσμος ανακάλυψε ότι 11 εκατομμύρια "λαμόγια" βρήκαν τραγικό θάνατο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.<br />Και το Πασοκ, που είναι μία κατηγορία από μόνο του, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, που πραγματικά έφερε π.χ. στο οικογενειακό δίκαιο, έδωσε κάτι αντιστασιακές συντάξεις σε τυχάρπαστους που θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμα και άλλα πολλά βέβαια να μην τα γράφω και συγχύζομαι.<br />Πριν από χρόνια πόναγα βλέποντας προοδευτικούς ανθρώπους να καίνε και να σκίζουν την ελληνική σημαία, και σήμερα πάλι πόνεσα βλέποντας τους ίδιους σχεδόν να την υψώνουν και να την κάνουν παντιέρα. Και αποφάσισα ότι ένα κομμάτι πανί δεν πρέπει να με κάνει λιγότερο ή περισσότερο πατριώτη. Τ' αγαπάω τούτα τα χώματα γιατί γεννήθηκα σε αυτά. Κι αν είχα γεννηθεί σε άλλα χώματα θα έπρεπε να αγαπάω εκείνα. Ο ήλιος όμως δεν κάνει διακρίσεις και για όλους βγαίνει το φως....Ναι ξέρω, σ' αυτή τη γωνιά της γης ο ήλιος λάμπει λίγο παραπάνω. Ας μην ξεχνάμε όμως πως η ομορφιά είναι ευχή και κατάρα. Την πληρώνουμε τώρα πολύ ακριβά και η επόμενη μέρα μας περιμένει στη γωνία. Αλλά πρέπει να κατέχεις από κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες για να ξέρεις τί θα γίνει. <br />Ή μήπως όχι;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4660897231681232286?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-53938152098115603852011-10-20T21:15:00.004+03:002011-10-20T21:34:34.277+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yqm41goK-Hc/TqBkdhewrfI/AAAAAAAAAVA/3hdVvS8rQSE/s1600/imagesCAQX7C2H.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-yqm41goK-Hc/TqBkdhewrfI/AAAAAAAAAVA/3hdVvS8rQSE/s1600/imagesCAQX7C2H.jpg" /></a></div><br />Η μέρα είναι δύσκολη. Μου κόβεται η ανάσα από την βαριά ατμόσφαιρα, μια επερχόμενη κατάθλιψη που περιμένει στη γωνία. Παρατηρητής μιας σουρεαλιστικής κατάστασης, ανήμπορη πια να πω έστω μια κουβέντα. Μπρεθλες που τραγουδούσε και η Έφη...<br />Προσπαθώ να ανασύρω από τη μνήμη μου εικόνες της παλιότερης Αθήνας για να ανατάξω λίγο την ψυχή μου. Θυμήθηκα λοιπόν ένα βράδυ που είχαμε βγει έξω για ποτά, εικοσάρηδες ήμασταν δεν ήμασταν. Πήγαμε σε δύο, τρία μπαράκια, ήπιαμε, χορέψαμε, ήτανε και η παρέα τέτοια που δεν λέγαμε να το κλείσουμε πριν ξημερώσει κι έτσι αποφασίσαμε να βολτάρουμε την Αλεξάνδρας πάνω κάτω. Ήταν η ώρα που η μέρα ξεκινούσε και τα σκουπιδιάρικα είχαν ξεκινήσει τη δουλειά. Τότε από όσο θυμάμαι σκουπιδιάρης δεν ήταν και τόσο καλή δουλειά, πρέπει να ήταν λιγότερα τα επιδόματα και οι υπερωρίες, παρακατιανή δουλειά. <br />Η ευφορία μας ήταν τόσο μεγάλη εκείνο το βράδυ που όπως ανεβαίναμε χορεύοντας την Αλεξάντρας τραβήξαμε μάλλον την προσοχή των υπαλλήλων του δήμου, μάλλον τους βγάλαμε από την μονοτονία της δουλειάς, και αρχίσανε να χορεύουν και αυτοί πάνω στον δικό μας ρυθμό καθώς περνούσαν δίπλα μας. Ξαφνικά βλέπω τ' αγόρια της παρέας να τους ακολουθούν και να πηγαίνουν μαζί τους στον επόμενο κάδο σκουπιδιών και να μαζεύουν μαζί τους τα σκουπίδια με τραγούδια και χαχανητά. Μαζέψαν όλα τα σκουπίδια μαζί και μετά ο ένας χτυπούσε την πλάτη του άλλου ευχαριστώντας για την όμορφη στιγμή. Δεν συζητήθηκε μετά τί βλακεία κάνατε και άλλα τέτοια, ούτε καν τόλμησε κανείς να κοροϊδέψει τη στιγμή. Με ακόμη μεγαλύτερη χαρά κατεβήκαμε την Αλεξάνδρας και πήγαμε όλοι μαζί στο πιο κοντινό σπίτι να κοιμηθούμε, ήρεμα, γαλήνια.<br />Τί τα λέω τώρα εγώ αυτά; μια τέτοια μέρα, που η Αθήνα καίγεται, ένας άνθρωπος χάθηκε, και το μέλλον μας είναι αβέβαιο όσο ποτέ....να, έχω ανάγκη από μια όμορφη στιγμή, με ένα σκουπιδιάρη που μου χαμογέλασε ένα βράδυ πριν χρόνια στην Αλεξάνδρας, και θα ήθελα πολύ να χαμογελάσω αύριο σε αυτούς που θα βγουν στους δρόμους μετά τόσες μέρες για να μαζέψουν τα σκουπίδια μας αλλά ξέρω ότι θα με προσπεράσουν, κι αν κάνω κίνηση να σηκώσω και εγώ μια σακούλα να μαζέψω ίσως και να μου επιτεθούν....Αυτά! Τα μικρά που ζήσαμε και δεν ξέραμε πώς ήτανε μεγάλα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5393815209811560385?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-53263588513733726882011-10-04T17:05:00.000+03:002011-10-04T17:05:26.982+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ezr-vD2fe5c/TosQJU9BXvI/AAAAAAAAAU8/E3UTYQ3Vy-I/s1600/imagesCA384TYC.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" kca="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-ezr-vD2fe5c/TosQJU9BXvI/AAAAAAAAAU8/E3UTYQ3Vy-I/s1600/imagesCA384TYC.jpg" /></a></div><br />Την στιγμή που ανακοινώνεται ότι νεκρώνουν τα πάντα αύριο από τις απεργίες&nbsp;και η εκταμίευση της 6ης δόσης αναβάλλεται επ' αόριστον και όταν&nbsp;οι δημοσιογράφοι διαφημίζουν το ενιαίο μισθολόγιο της Ινδίας με καρυκεύματα και Bollywood χορευτικά, εγώ θυμάμαι μια μνημιώδη ρήση στο γραφείο που είχε πει κάποτε μια νέα υπάλληλος σε μια προμηθευτή μας που την πίεζε πολύ να πληρωθεί αμέσως. Της είχε πει "Μα, πώς κάνετε έτσι για τα λεφτά;" Άφρισε η γυναίκα από την άλλη μεριά της τηλεφωνικής γραμμής καθότι δυναμική και ανεξάρτητη επιχειρηματίας αδύνατον να αποδεχτεί μια τέτοια κουβέντα από ένα παιδαρέλι. Μετά τόσα χρόνια ακόμα το θυμόμαστε και γελάμε. Και ταιριάζει γάντι αυτή η κουβέντα σε όλη την ελληνική κοινωνία σήμερα. <br /><div style="text-align: center;">"Μα πώς κάνετε έτσι για τα λεφτά;"</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;">Όπου βρεθώ και όπου σταθώ αντιστέκομαι στις μίζερες κουβέντες και τις απειλητικές συμφορές που θα μας βρουν. Το τί έχω ακούσει&nbsp; γι' αυτή μου την αντίσταση δεν λέγεται. Το τί δεν έχω ακούσει φαντάζομαι δεν περιγράφεται καν. Ε, λοιπόν σκασίλα μου!</div><div style="text-align: left;">Εγώ ξέρω ότι στον πόλεμο ο κόσμος συνέχισε να ερωτεύεται, να κάνει παιδιά , να πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, ναι το Πανεπιστήμιο δεν είχε κλείσει. Παρά τη φτώχεια, τους θανάτους και την πείνα όλα αυτά συνέβαιναν. Με απορία ρώτησα μια φίλη πώς είναι δυνατόν να γεννήθηκε αυτή και ο αδελφός της μέσα στην κατοχή, από μια οικογένεια που λίγα χρόνια πριν ήρθε διωγμένη από την Πόλη. Γιατί μου λέει; ο κόσμος σταμάτησε τότε να ζεί; Επιβίωσαν, κάνανε παιδιά, τα σπούδασαν&nbsp;και κάναν προκοπή. Τίποτα δεν θα συνέβαινε αν η μητέρα&nbsp;εκείνη μιλούσε όλη μέρα για τον πόλεμο.</div><div style="text-align: left;">Είναι αστείο αλλά όντως συμβαίνει. Σπέρνουνε τον πανικό και στέλνουν τον κόσμο τα Σαββατοκύριακα να αδειάσουνε τα ΑΤΜ. Χτυπάνε τηλέφωνα και σφυρίζουν ότι την τάδε μέρα, την τάδε ώρα θα πτωχεύσουμε. Και τους ρωτάω : Πάλι; Μα αυτό το κάναμε στο Καστελόριζο! Ο βρεγμένος την βροχή δεν τη φοβάται και τί άλλο μας μένει από το να συνεχίσουμε να ζούμε;</div><div style="text-align: left;">Την Κυριακή είχαμε μια θαυμάσια παρέα που δεν αναφέρθηκε στιγμή στην κρίση. Δεν προλαβαίναμε γιατί είχαμε τόσα άλλα να πούμε. Η μέρα κύλησε όμορφα και δεν χρειάστηκαν λεφτά για να το κάνουμε αυτό. Δοκιμάστε το! Δεν κοστίζει!</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">Και πού είστε; Χαμογελάστε! Κάνει τους άλλους ν' ανησυχούν ;-)</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">Υστερόγραφο προς δημοσιογράφους</div><div style="text-align: left;">Δεν μας τρομάζετε γιατί εμείς περπατάμε κάθε μέρα κατά μήκος της οδού Δεριγνύ που οι μυρωδιές του κάρι αναδύονται μέσα από τα παράθυρα των περισσοτέρων πολυκατοικιών! Ζούμε στο Νέο Νέο Δελχί εδώ και μερικά χρόνια.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5326358851373372688?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-13560637845666714472011-09-07T22:47:00.000+03:002011-09-07T22:47:06.434+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αρχίζουν τα σχολεία, και είναι η εποχή που όλοι κάτι βρήκαν να πουν για το "μείζον" πρόβλημα της παιδείας μας, τα βιβλία! Μα εγώ έχω να πω πράγματα διαφορετικά! Ήμασταν ακόμα διακοπές στο χωριό όταν οι ομάδες άρχισαν τα τηλέφωνα για να επιστρέψουν τα παιδιά στις προπονήσεις. Όχι τίποτα ομάδες Ολυμπιακός και ΑΕΚ...εδώ, τα Πατήσια και η Γκράβα...<br />Τις επόμενες μέρες θα διαβάσουμε πολλά για τους ανίκανους και ολίγιστους δημοσίους εκπαιδευτικούς. Εγώ θέλω να γράψω για τον προπονητή μας κύριο Κώστα. Προπονητής ζωής, αφού μαθαίνει στον γιο μου και τ' άλλα παιδιά πώς να στέκεται, όχι με τα χέρια στη μέση έτοιμος να χορέψει καραγκούνα, πώς ν' ακούει&nbsp; και να εφαρμόζει, πώς να είναι συνεπής στις ώρες της προπόνησης, πώς να τρώει και να κοιμάται σωστά και αλοίμονο στο γιο μου αν μάθει ότι δεν διαβάζει. Αυτός ο κύριος Κώστας έχει τρεις μήνες απλήρωτος τώρα απ' την ομάδα αλλά δεν φάνηκε αυτό να τον νοιάζει την Δευτέρα που έκανε την πρώτη προπόνηση. Ήταν εκεί, ψυχή και σώμα.<br />Θέλω να γράψω για την Όλγα την νέα προπονήτρια του βόλεϊ που όταν την προέτρεψε ο έφορος να προσέχει το δικό μου παιδί, ήθελε να πει μια καλή κουβέντα κι αυτός, απάντησε χαμογελαστά "προσέχω όλα τα παιδιά μας" και ξέρω ότι το κάνει. Θέλω να γράψω για τον Δάσκαλο τον κύριο Χρήστο που ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς συμμετέχει σε όλους τους συνδικαλιστικούς του αγώνες χωρίς να χάνουν τα παιδιά ούτε μια μέρα μάθημα. Είναι μαζί τους και τα Σάββατα στις πρόβες των θεατρικών και τα απογεύματα στις πλατείες μαζί τους, περνά και τους κλείνει το μάτι και αυτά μαζεύονται μελίσσι γύρω του να θαυμάσουν την φανταχτερή μηχανή του. Μας έμαθε εμάς τους άξεστους γονείς ν' ανοίγουμε και να παραχωρούμε την κουζίνα μας σε μπουλούκια παιδιών, να την αλευρώσουν και να ετοιμάσουν για την άλλη μέρα στο σχολείο πάρτι, άνευ λόγου και αιτίας, με πρωινά, μακαρονάδες και γλυκά. Να μαζευόμαστε, τα απογεύματα στο σχολείο για να ράψουμε κουστούμια για 60μελή θίασο μπόμπιρων που ανεβάζει Αριστοφάνη. Είναι και αυτή η Δασκάλα των Αγγλικών που όταν τελειώνει τα αγγλικά αρέσκεται να διαβάζει Ιστορία με τον γιο μου κάτι ώρες.<br />Είναι πολλοί αυτοί οι δάσκαλοι που οραματίζονται και είναι κρίμα που κανείς δεν τους ξεχωρίζει από τους άλλους, τους δήθεν. Θαυμάζω πολύ τους δασκάλους στην ιδιωτική εκπαίδευση που έχουν την υποστήριξη και την ευχέρεια να διδάξουν γνώση στα παιδιά πέρα από τα κατεστημένα όρια. Μα πιο πολύ θαυμάζω αυτούς που το καταφέρνουν μέσα από την δημόσια εκπαίδευση κάτω από την τρομακτική σκιά του Υπουργείου. Είμαι τυχερή&nbsp; που τα παιδιά μου βρήκαν τέτοιους δασκάλους στο δρόμο τους και λάτρεψαν το σχολειό τους και την ομάδα τους εξαιτίας τους.<br />Αγαπημένοι μου φίλοι, δάσκαλοι υπάρχουν και ναι, μαζί τους "φάγαμε". Καιρός να τους αποκαταστήσουμε, αυτούς με το Δ κεφαλαίο. Αγάντα Γιωργία, Καίτη, Νομική κρατάτε Θερμοπύλες!<br /><br /><br />ΥΓ. Όταν ξεκινάς μ' αυτό το τραγούδι το μάθημα, ε, δεν θες να τελειώσει!!!<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/lBf9xHVp5ko/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lBf9xHVp5ko&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/lBf9xHVp5ko&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1356063784566671447?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-5418982422800525292011-07-05T19:52:00.002+03:002011-07-05T19:55:17.780+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3ifssXvtAe4/ThM8tRlkURI/AAAAAAAAAU4/ATGJGn0kPMA/s1600/P6057352.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="221" i$="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-3ifssXvtAe4/ThM8tRlkURI/AAAAAAAAAU4/ATGJGn0kPMA/s320/P6057352.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Σήμερα το πρωΐ τί έκπληξη &nbsp;στην είσοδο της πολυκατοικίας;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η ώρα έξι και μισή, ήσυχα και δροσερά όπως όλες αυτές τις μέρες. Στην γωνιά της εισόδου αριστερά στεκόταν ένα περιστέρι ακίνητο. Μας κοίταξε που πλησιάζαμε, ανοίξαμε την πόρτα, σταθήκαμε δίπλα του και αυτό ακούνητο στη θέση του. Αντανακλαστικά μηδέν.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Ξέρεις, μου λέει ο άντρας μου, τί κάνει εκεί; Είναι οι τελευταίες στιγμές του. Τα πουλιά όταν πεθαίνουν κατεβαίνουν στη γη....</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Ηλεκτρικό ρεύμα με διαπέρασε. Ήταν εκεί για τις τελευταίες στιγμές του, όρθιο, πράο, μπορεί και να πόναγε αλλά μιλιά δεν έβγαζε. Το κοίταξα καλύτερα, ήταν αδυνατισμένο, με&nbsp;ένα λεπτό λαιμό τραβηγμένο ψηλά, περήφανο.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Έβαλα το αυτοκίνητο μπροστά και με την όπισθεν&nbsp; έφτασα πολύ κοντά του. Τα μάτια μου δεν ξεκολλούσαν από πάνω του από τον καθρέφτη.&nbsp;Και πάλι δεν κουνήθηκε. Μόνο με κοιτούσε. Ο φόβος είχε φύγει από μέσα του και απλά περίμενε...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτές τις τελευταίες στιγμές τα περιστέρια δεν κλαίνε, δεν φοβούνται, δεν ζητάνε κάποιον να είναι πλάι τους και ούτε βέβαια πεθαίνουν τραγουδώντας.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτά τα πλάσματα που ξέρουμε&nbsp;πως αγαπάνε, ερωτεύονται, χτίζουν φωλιές με τόση δεξιότητα για να προστατέψουν τους αγαπημένους τους, συμβολίζουν την ελευθερία και στολίζουν με την παρουσία τους όλες τις γιορτές μας, αυτά τα πλάσματα στο τέλος στέκουν μόνα, όρθια στη γωνιά τους περιμένοντας το τέλος.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μεγάλο μάθημα το σημερινό από ένα γέρικο περιστέρι!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="justify"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-541898242280052529?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-26943937799729811332011-05-07T20:22:00.000+03:002011-05-07T20:22:24.399+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Οι άνθρωποι που έχουν καλή όσφρηση είναι πάντα σε εγρήγορση. Και είναι ευχή και κατάρα να μυρίζεσαι τα πάντα από μακριά...Όταν διάβαζα Το Άρωμα του Ζίσκιντ είχα συγκλονιστεί όταν τα αρώματα που διάβαζα διαπερνούσαν τα ρουθούνια μου. Μα πώς γινόταν αυτό; Ένα άρωμα μπορεί να βγάλει από τη μνήμη ξεχασμένες, αραχνιασμένες θύμησες. Αρώματα χαμομηλιού από παιχνίδια σε ανοιξιάτικα οικόπεδα. Μυρωδιές σκόνης από σεισμούς που ισοπέδωσαν κτίρια. Η μυρωδιά&nbsp;από το σακάκι&nbsp;του παππού που γύριζε κάθε πρωί από τη βόλτα μ' ένα κλεμμένο λουλούδι στο πέτο. Πολλές μυρωδιές γυρίζουν ξανά και μου θυμίζουν στιγμές και ανθρώπους που δεν ειναι πια εδώ. Είναι εντυπωσιακό πως έχουν καταγραφεί στη μνήμη μαζί με εικόνες χρωματιστές και ολοζώντανες. Και πως μπορώ να ταξιδέψω μόνο μ' ένα αεράκι που θα περάσει στιγμιαία θα με χαιδέψει στο πρόσωπο και θα μου θυμίσει. Είναι και πολλές μυρωδιές που έχουν εξαφανιστεί και όμως στιγμάτισαν για χρόνια τη ζωή μου. Η μυρωδιά της καινούργιας ποπλίνας στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς. Η μυρωδιά της τριμμένης ντομάτας στην κουζίνα στο παλιό το&nbsp;σπίτι. Το άρωμα της σοκολάτας που έτρωγα κάθε βράδυ μετά το φροντιστήριο. Η μυρωδιά του τρένου που μας πήγαινε τις γιορτές στο χωριό μέσα από σκοτεινές γαλαρίες και πάνω από πέτρινα γεφύρια που ξέφυγαν από τον πόλεμο. Εκείνη η μυρωδιά του μούστου από εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι στον τρύγο και η μυρωδιά από το φρεσκοκομμένο τσάι πάνω στα χωριά&nbsp;στην Όθρυ.Ακόμα κι αν σκύψεις πάνω από το ανοιχτό φρεάτιο του Ηριδανού στο Μοναστηράκι θα μυρίσει αρχαία αρώματα.<br />Πολλές τέτοιες μυρωδιές γυρίζουν ξανά&nbsp;και ξανά&nbsp;και με ταξιδεύουν. Και αυτή η Άνοιξη τις κάνει πιο έντονες. Και στη σκέψη ενός ανθρώπου πώς γίνεται&nbsp;να φέρνεις και τη μυρωδιά του; <br />Εκείνο το βιβλίο του Ζίσκιντ έκρυβε πολλά μυστικά.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2694393779972981133?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1Αθήνα, Ελλάδα37.97918 23.71664699999996637.9374025 23.665052499999966 38.0209575 23.768241499999966tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-81895633814723778222011-04-29T16:59:00.000+03:002011-04-29T16:59:48.706+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Όταν ήμουνα μικρή πήγαινα και τρύπωνα μέσα στο σαλόνι του σπιτιού ώρες ατελείωτες. Εκείνο το σαλόνι ήταν πολύ κρύο και πάντα κλειστό. Δεν χαραμίζαμε εκεί τη θέρμανση και βέβαια ήταν πάντα τόσο καθαρό αφού δεν το λέρωνε ποτέ κανείς. Εκεί λοιπόν σε μια παλιά ξύλινη σερβάντα έβρισκα κρυμμένο ένα view master με τους γάμους τους Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας. Αλήθεια γιατί λέμε γάμους όταν πρόκειται για βασιλιά και γάμο όταν είναι του ξαδέλφου μας;<br />Πήγαινα εκεί με τις ώρες και παρακολουθούσα σαν ταινία ξανά και ξανά αυτό το τρισδιάστατο παραμύθι με τις άμαξες, τα καπέλα, τα κομφετί. Τότε μάλιστα νόμιζα ότι αυτός ο γάμος δεν είχε γίνει στην Ελλάδα. Νόμιζα ότι για να είναι τόσο παραμυθένιος θα είναι σίγουρα σε άλλη χώρα. Δεν τολμούσα και να ρωτήσω κιόλας γιατί ήδη διαισθανόμουν αν και παιδί ότι οι βασιλιάδες δεν ήταν και τόσο καλοί. Είχαν αρχίσει από τότε να τον φωνάζουν Κοκό. Από πού να βγήκε αυτό πάλι;<br />Μεγαλώνοντας, ευτυχώς εγώ αρκετά, άρχισαν να γίνονται της μόδας οι αποκριάτικες πριγκήπισσες. Η γαλάζια πριγκήπισσα, η πριγκήπισσα του χιονιού, η βασίλισσα του δάσους, οι βασίλισσες των ξωτικών, πριγκήπισσες των λουλουδιών, ο κατάλογος ατελείωτος. Ξέρω κάποια μάλιστα που τα είχε φορέσει όλα τα παραπάνω. Σε πείσμα των αριστεριστών όλα τα κοριτσόπουλα ντυνόντουσαν το τριώδιο βασιλικά. Σαν να μην έφτανε αυτό γίνεται και αυτός ο αληθινός βασιλικός γάμος της πριγκήπισσας Νταϊάνας όπου εκεί μπλέχτηκε και το Χόλυγουντ με τον Έλτον Τζων πρώτο τραπέζι πίστα και άντε τώρα να ξεκολλήσεις τον λαό από την ατελείωτη ουρά του νυφικού της Λαίδης. Τ' ακούει αυτά και η δική μας Άντζελα και μεταμορφώνεται και αυτή εν μία νυκτί σε Λαίδη με το μαγικό της ραβδάκι.<br />Τα χρόνια ξαναπερνούσαν και φτάνει τότε ένας παράξενος τραγουδοποιός να ξεσηκώσει όλη την επαναστατημένη γενιά των Εξαρχείων με την πριγκηπέσσα του. <br />Σήμερα στην άλλη άκρη της Ευρώπης μια άγνωστη πριγκήπισσα παντρεύεται με γάμους βασιλικούς, κανονικούς, με τα όλα τους, και όλη η χώρα κινείται σε αυτούς τους βασιλικούς ρυθμούς. Ποιός νοιάζεται σήμερα για το χρέος της Βρεταννίας; Αύριο πάλι.<br />Όλοι θα ρίξουν έστω μία κλεφτή ματιά σ' αυτή την υπερβολή.<br />Και όλα τα κορίτσια σήμερα θα περιμένουν από κάπου ν' ακούσουν "Buongiorno Principessa"!!!!!<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/D8r6Vqcjoqg/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/D8r6Vqcjoqg&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/D8r6Vqcjoqg&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-8189563381472377822?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-60870294735011632292011-04-27T19:00:00.001+03:002011-04-27T19:14:31.196+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KyFrF5VHImw/Tbg5WPqtZwI/AAAAAAAAAU0/AZfZC2XIp0o/s1600/415.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" i8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-KyFrF5VHImw/Tbg5WPqtZwI/AAAAAAAAAU0/AZfZC2XIp0o/s320/415.JPG" width="281" /></a></div><br />Το Λονδίνο που γνώρισα ήταν ηλιόλουστο. Εκείνο το πρωινό όμως μια συννεφιά μας πήρε τα μυαλά και βρεθήκαμε να περπατάμε άσκοπα σε γειτονιές μακριά από μουσεία και πολυκαταστήματα. Μαγεμένοι από την υγρασία της στιγμής προχωρούσαμε από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο ακουμπώντας τα κάγκελα των εγγλέζικων σπιτιών και φανταζόμασταν τις ζωές τους μέσα σε αυτά. Τα φώτα τους, τα μπάνια τους, τις εφημερίδες τους, τις κουρτίνες τους. Στριμωγμένα σπίτια σαν και τα δικά μας. Παλιά και γκρίζα, κάτι όμορφο φανταζόμασταν όμως για το εσωτερικό τους. Ένας μπαμπάς που θα φορούσε μια ρόμπα και θα σέρβιρε το τσάι και το πρωινό, το σπίτι θα μύριζε ζεστό κέικ, τα παιδιά με φακίδες στη μύτη θα ετοίμαζαν τις τσάντες για το σχολείο και μία μαμά ντυμένη στα Μαρκς εντ Σπενσερ θα τους φιλούσε έναν έναν για να φύγει πρώτη για τη δουλειά της.<br />Κανείς δεν μπήκε ούτε βγήκε από εκείνη τη γειτονιά. Ήταν πρωί και ήταν όλοι στη δουλειά τους. Αυτοί οι Άγγλοι ήταν πολύ σοβαροί όταν πήγαιναν στη δουλειά τους. Και βιαστικοί. Και δεν ήταν καθόλου έτσι όπως τους ονειρευόμασταν.<br />Είναι μερικές φορές που ονειρεύεσαι πώς θα ήταν η ζωή σου σε μιαν άλλη χώρα. Άλλες φορές που επιτακτικά πρέπει να ζήσεις σε μιαν άλλη χώρα. Αυτό δεν είναι τόσο ιδανικό όπως δείχνει η φωτογραφία. Όμως στα όνειρα κάνουμε ότι θέλουμε. Υπερπαραγωγές!<br />Το πρόβλημα είναι όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και τότε παύουν να είναι όνειρα.<br />Άντε τότε να ονειρευτείς καινούργια....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-6087029473501163229?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-40644339563040827012011-04-07T12:52:00.001+03:002011-04-07T13:53:00.187+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_2c66pZoSjc/TZ2HO5tGJuI/AAAAAAAAAUw/P5yJC13X8nY/s1600/untitled.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" r6="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-_2c66pZoSjc/TZ2HO5tGJuI/AAAAAAAAAUw/P5yJC13X8nY/s320/untitled.bmp" width="320" /></a></div><br />Έχουμε ένα χρέος και δεν ξέρουμε τί να το κάνουμε! Να το επιμηκύνουμε; να το αναδιαρθρώσουμε; να το κουρέψουμε; να το ανασχεδιάσουμε; Να το πάμε από δω, να το πάμε από κει. Έχετε δει κάτι θεατρικές παραστάσεις που ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να κρύψει την ερωμένη του από τη γυναίκα του και τρέχει πανικόβλητος πάνω στη σκηνή να την κρύψει κάπου.Και εκείνη παντού&nbsp;κάπως φαίνεται.<br />Δεν το θέλουμε αυτό το χρέος και θέλουμε να το κυρήξουμε απεχθές. Και για να γίνει αυτό πρέπει να κυρήξουμε παράνομα όλα τα αποτελέσματα των εκλογών, δηλαδή να δηλώσουμε ότι δεν είχαμε ποτέ δημοκρατία όλα αυτά τα χρόνια. Και πρέπει επίσης να δηλώσουμε ότι καμία συμμετοχή δεν είχαμε στα κεφάλαια αυτών των δανείων δηλαδή ότι όλα τα λεφτά πήγαν μόνο στις τσέπες των πολιτικών...Επίσης πρέπει να αποδείξουμε ότι οι πιστωτές γνώριζαν προσωπικά τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονταν, ναι ναι πολιτεύονταν, εδώ οι γνωστοί άγνωστοι (σ' εμάς) συνδικαλιστές μας και σφύριζαν αδιάφοροι για τον τρόπο με τον οποίο διανέμονταν τα λεφτά σε διάφορες "επαγγελματικές" ομάδες! Ότι και να το κάνουμε το χρέος πάντως εμείς από τον πάτο θα ξεκινήσουμε έτσι κι αλλιώς οπότε προς τί η κατανάλωση φαιάς ουσίας;<br />Σήμερα Πέμπτη, στις Κυριακάτικες εφημερίδες (ναι κυριακάτικες, ότι θέλουμε κάνουμε, κουμάντο θα μάς κάνετε τώρα;) γράφουν τα διάφορα σενάρια της επόμενης μέρας με διάφορα μετακινούμενα ζονγκ κρυμμένα από πίσω σίγουρο πως θα μας πιάσουν στο τέλος και θα μας πετάξουν στη λάσπη.<br />Αυτά τα ζονγκ κυκλοφορούν όπως οι καλικάντζαροι ψάχνοντας για υποψήφια θύματα. Ω, εδώ βρήκαν τόσα πολλά...Την ημέρα που πήραμε τους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν και αυτά εκεί.Ήμασταν σε μία φιλική συγκέντρωση. Στο άκουσμα της πόλης μας όλοι πετάχτηκαν όρθιοι να πανηγυρίσουν το γεγονός. Όλοι είδαν μπροστά τους το 2004. Εγώ με τον άντρα μου κοιταχτήκαμε και είδαμε μπροστά μας το 2011. Κατηγορηθήκαμε πολύ εκείνη την ημέρα. Και τότε με πείραξε αλλά τώρα συνήθισα πια.<br /><br />Ο δανεισμός εξ ορισμού δεν είναι κακό πράγμα. Ο στόχος του είναι η ανάπτυξη και η ευημερία του δανειζόμενου. Κάτι που συμφέρει πρωτίστως τον δανειστή γιατί με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζει τη σωστή αποπληρωμή του δανείου. Σε κάποιες περιόδους η ανάγκη δανεισμού είναι επιτακτική αν θέλεις να κάνεις ένα άλμα στη ζωή σου. Παράδειγμα πολύ απλοικό όταν παντρευτήκαμε και δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα και τολμήσαμε να κάνουμε και παιδί, και να αγοράσουμε και αυτοκίνητο, και&nbsp;πήραμε και στεγαστικό δάνειο για να προλάβουμε να το ξεπληρώσουμε πριν φύγουμε από τη ζωή, δανειστήκαμε πολύ!&nbsp;Ανησυχήσαμε μήπως κάναμε λάθος και τότε πήραμε τηλέφωνο τις τράπεζες και τους είπαμε ότι το χρέος μας είναι απεχθές και αρνούμαστε να το πληρώσουμε....πλάκα κάνω. Προσαρμόσαμε τη ζωή μας στις δυνατότητές μας, δεν σταματήσαμε στιγμή να δουλεύουμε σκληρά και παραγωγικά,&nbsp;μείναμε με το ίδιο αυτοκίνητο από τότε,&nbsp;&nbsp;και ξέρουμε ότι κάποια μέρα θα είμαστε περήφανοι για την οικογένειά μας και την μικρή περιουσία μας.<br />Αυτή θα είναι η μικρή περιουσία μας γιατί η άλλη η μεγάλη δεν επενδύεται με δανεικά, ευτυχώς!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4064433956304082701?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-32578468234479784522011-04-05T22:54:00.000+03:002011-04-05T22:54:14.276+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Δύο γυναίκες συναντώνται, η μία γυναίκα ενός κύκλωπα, η άλλη γυναίκα ενός λαιστρυγόνα. Η γυναίκα του κύκλωπα παναπονιέται γιατί ο άντρας της την έδειρε. Μα γιατί την ρώτησε η φίλη της; Γιατί μόλις ήρθε στο σπίτι του είπα "καλώς τα μάτια μου τα δυο".<br />Το ανέκδοτο μου το είπαν τα παιδιά μου, ανέκδοτο που ξέρω από τα μικρά μου χρόνια. Και είμαι σίγουρη ότι έρχεται από την ομηρική περίοδο. Έτσι είναι σ' αυτόν τον τόπο δεν αλλάζει τίποτα. Ούτε και τ' ανέκδοτα. Δανείζομαι απόσπασμα του Θανάση Σφήκα από την Καθημερινή της Κυριακής όπου αναφέρεται στους ελιγμούς των διεκδικητών της εξουσίας μετά τον πόλεμο. <br />-" Στο όνομα της ομαλής μετάβασης το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν εκχωρήσει στην νομιμοφάνεια της κυβέρνησης "εθνικής ενότητας" ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος που διέθεταν κατά την απελευθέρωση. Ο αυτοεγκλωβισμός του αστικού κόσμου αυτού, κατά τον Σεφέρη, ήταν "μονοκομματική και απελπιστική" - είτε "οι Άγγλοι θα μας προστατέψουν" είτε "οι Ρώσοι θα μας φάνε" "Θα είμαστε είτε ναίδες είτε μπουκιά στο στόμα ενός άγριου θηρίου... Καθαρά ψυχολογία πανικού τελειωμένων ανθρώπων"<br />Και καλά τότε υπήρχε και ένας Σεφέρης να μιλήσει και να αφυπνίσει.<br />Σήμερα ποιός μπορεί να αφυπνίσει τις τελειωμένες συνειδήσεις μας;<br />Από την αρχή του χειμώνα οριοθετούνται κάτι ημερομηνίες που προμηνύουν την καταστροφή μας.<br />Πλήρης ψυχολογικός πόλεμος. Ένας Πάγκαλος στήνεται μονίμως μπροστά στις οθόνες για να εξοργίζει το πλήθος. Ένας Αλαβάνος ονειρεύεται Ταχρίρ. Και εγώ δουλεύω περισσότερες ώρες για λιγότερα λεφτά. Με ένα φόβο να πλανάται από πάνω σαν φάντασμα.<br />Σήμερα αποφανθήκαμε ότι έχουμε χρεωκοπήσει. Έτσι σταματήσαμε να περιμένουμε και οποιαδήποτε εξέλιξη από την κυβέρνηση. Οι υπουργοί κατεβάσαν τα στυλό. Μας μιλάνε πάλι για εκλογές.<br />Πλήρης παραίτηση.<br />Με πορδές δεν βάφονται αυγά! Ούτε με διλήμματα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-3257846823447978452?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-66810801526792760322011-03-30T16:54:00.000+03:002011-03-30T16:54:01.692+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Δύο άνθρωποι συναντώνται από δύο αντίθετες πλευρές του πλανήτη. Ο ένας από τον&nbsp;εικοστό τρίτο&nbsp;μεσημβρινό και άλλος από τον εβδομηκοστό τρίτο. Περάσανε τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να αποφασίσουν ότι μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους, και ίσως να κάνουν και παρέα και μπορεί να γίνουν και φίλοι. Και τότε αρχίζουν να διαβάζουν ο ένας το βιβλίο του άλλου. Ο ένας όμως αρχίζει να διαβάζει από αριστερά προς τα δεξιά και&nbsp;ο άλλος από δεξιά προς αριστερά. Και τότε και οι δύο ιστορίες διαβάζονται ανάποδα. Με μεγάλη αμηχανία προσπαθούν και οι δύο να διορθώσουν τις ανάποδες ιστορίες, πέφτουν σε γκρεμούς, χάνουν τις ισορροπίες, κάποια τα καταφέρνουν, κάποια όχι, κάποια ξεφεύγουν, μέσες-άκρες προσπαθούν να μείνουν μέσα στο νόημα της ιστορίας του βιβλίου. Χρειάζεται ν' ανοίξουν και άλλα βιβλία και να διαβάσουν και άλλες ιστορίες ανάποδες για να καταλάβουν πώς γίνεται μια ιστορία να στέκεται ανάποδα.<br />Γίνεται όμως!<br />Όπως οι άνθρωποι που ζουν τώρα στην Κίνα στέκονται ανάποδα για εμάς και εμείς γι' αυτούς. Όλοι έχουμε αντίθετες κατευθύνσεις. Η μία κατεύθυνση φεύγει ψηλά επάνω προς το άπειρο και δεν συναντάται ποτέ με κανέναν και τίποτα. Η άλλη κατεύθυνση όμως στα πόδια μας προς τα κάτω καταλήγει πάντα στο κέντρο της Γης. Εκεί εφάπτεται με όλες τις υπόλοιπες. Αρκεί λοιπόν ν' ακολουθήσουμε αυτή την κατεύθυνση, τη γήινη. Που περνάει μέσα από φωτιά και σίδερο, μεταλλωρυχεία, σπηλιές και υπόγεια νερά, τεράστιους σεισμούς και σκοτεινούς βυθούς. Εκεί στο κέντρο της Γης ανακαλύπτουμε ότι δεν υπάρχουν κατευθύνσεις προς τ' αριστερά ή τα δεξιά αλλά μόνο προς το κέντρο.<br />Είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να το κάνει αυτό.&nbsp;Γιατί έχει μάθει να οδηγεί αριστερά ή δεξιά, να γράφει από τ' αριστερά ή από τα δεξιά, να ψηφίζει αριστερά ή δεξιά, να σκέφτεται με το δεξί ή αριστερό μέρος του μυαλού του. Για να διαβάσει όμως τις ιστορίες των άλλων πρέπει ν' αφήσει τις άκρες στην ησυχία τους. Για μένα ήταν δύσκολο αν και είμαι αριστερόχειρας που γράφει με το δεξί. Η γιαγιά μου όμως μου έλεγε "το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο". Άλλωστε όλοι ξέρουμε ότι και οι καλύτεροι παίκτες είναι αυτοί που σουτάρουν και με τα δύο πόδια!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-6681080152679276032?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-22108330604987075752011-03-20T09:10:00.001+02:002011-03-20T11:19:19.889+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/1a7U0Har67w/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1a7U0Har67w&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/1a7U0Har67w&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br />Αχ και να ήταν αυτό το ποταμάκι ψηλά επάνω να μας δροσίζει! Να είχε μία πέτρινη βρύση με νεράκι δροσερό να περνάς δίπλα του και να κοντοστέκεσαι, να πάρεις μία ανάσα και να δροσιστείς. Θα είχε και ένα παγκάκι σίγουρα δίπλα της και έναν πλάτανο σκιερό. Θά ήταν πολύ όμορφη αυτή η στάση στην ανηφόρα της Φωκίωνος. Όλοι εκεί θα θέλανε να ξαποστάσουν. Θα βλέπαμε ζευγάρια ερωτευμένα, και φωνές παιδιών, και γειτόνισες να&nbsp;κουτσομπολεύουν.&nbsp;Τώρα βλέπεις μονο ανθρώπους, να κάθονται πάνω σε αυτά τα άβολα κάγκελα που μας απαγορεύουν την πρόσβαση στις μικρούς κήπους της Φωκίωνος. Και αυτούς δεν μας αφήνουν να τους αγγίξουμε λες και είναι στη φυλακή. Η μήπως εμείς είμαστε στη φυλακή; Τόσα χιλιόμετρα κάγκελα αυτή η πόλη...Και πάλι όμως βλέπεις οι άνθρωποι επίμονοι κάθονται πάνω σε αυτά τα κάγκελα λες και μια αόρατη δύναμη τους τραβά κοντά σ' αυτό το υπόγειο ποταμάκι και τότε ίσως μία μαγική δύναμη το φέρει στην επιφάνεια...ή μήπως εμάς μας τραβήξει εκεί κάτω στη δροσιά! <br />Μα αφού το νερό δεν αλλάζει διαδρομή, δεν μπορείς να το εμποδίσεις, τί μας έπιασε και το κρύψαμε εκεί κάτω. Ώρες ώρες εμείς οι άνθρωποι κάνουμε πράγματα ακαταλόγιστα. Και καλά, τα κάνουν μερικοί. Άλλοι δεν υπάρχουν να τους ξυπνήσουν και να τους συνεφέρουν; Τώρα που σκεφτόμαστε να ξαναφτιάξουμε αυτή την πόλη, να ξαναφέρουμε το τραμ, να μεγαλώσουμε τα πεζοδρόμια δεν μπορούμε να ξανασκεφτούμε να ξαναφέρουμε τα ποτάμια της πόλης στην επιφάνεια; Δεν μπορούμε;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2210833060498707575?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-16520260133362620682011-03-18T18:56:00.000+02:002011-03-18T18:56:12.480+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-nNUlnBqnxro/TYOOSM4dfyI/AAAAAAAAAUs/Mwp7mwQ9DwA/s1600/imagesCA7R9LGP.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" r6="true" src="https://lh5.googleusercontent.com/-nNUlnBqnxro/TYOOSM4dfyI/AAAAAAAAAUs/Mwp7mwQ9DwA/s1600/imagesCA7R9LGP.jpg" /></a></div><br />Πέρασε η γκρινιάρικη διάθεση, οι στριμωγμένες μέρες μέσα στην μαύρη απελπισία και την κατήφεια. Ήρθε η Άνοιξη, η Φύσις μυρίζει, να γράψω και κανέναν καλό λόγο για την υστεροφημία μου ρε γαμώτο! Λοιπόν το Τουίτερ πολύ το κατηγόρησα σε προηγούμενο ποστ, δίκιο είχα, αλλά να, μου αρέσουν πολύ αυτές οι πρωϊνές τουιτοκαλημέρες. Ειδικά αυτές πριν από τις εφτά το πρωί. Είναι μία ώρα δύσκολη αυτή και οι τουιτοκαλημέρες παίζουν το ρόλο της πρωϊνής βιταμίνης. "Δεν είσαι μόνη σου κορόιδο! Είναι και άλλοι μαζί σου" σκέφτομαι.<br />Το ρητό μας το είχαν πει "ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία". Θα έπρεπε λοιπόν τώρα να είμαστε όλοι φουλ στη χαριτωμενιά μέσα στην αφραγκία μας. Δεν είμαστε όμως...<br />Θέλω λοιπόν να φωνάξω στους φίλους μου Stop Talking About Crisis Πια!!! Γιατί κάθε φορά που μιλάμε από δω το φέρνουμε, από κει το φέρνουμε, για την κρίση μιλάμε. Και εγώ το ίδιο δηλαδή.<br />Βέβαια, σήμερα Παρασκευή ήθελα πολύ να κανονίσω μια μονοήμερη στην Αίγινα όπως έκανα παλιά, μιας και η Φύσις μυρίζει..., το μνημόνιο όμως έχει αντίθετη γνώμη και έτσι κάθομαι στ' αυγά μου, και τσουπ! πάλι η κουβέντα γυρίζει πίσω στα της κρίσεως!<br />Η ζωή μας κύκλους κάνει και τώρα που δουλεύουμε περισσότερο και πληρωνόμαστε λιγότερο πρέπει να βάλουμε εκείνη την ευτυχία στη θέση της. Γιατί εκεί που την είχαμε βάλει ήταν λάθος η θέση ;)<br />Καλό Σαββατοκύριακο και ας μην είναι και στην Αίγινα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1652026013336262068?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-58960623108540579502011-03-04T17:25:00.000+02:002011-03-04T17:25:29.436+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-p3KrjXwkI80/TXED4TiYgmI/AAAAAAAAAUo/YENnj83wYI8/s1600/imagesCAHL0CT2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" l6="true" src="https://lh3.googleusercontent.com/-p3KrjXwkI80/TXED4TiYgmI/AAAAAAAAAUo/YENnj83wYI8/s1600/imagesCAHL0CT2.jpg" /></a></div><br />Στην αγγλική γλώσσα λέμε to give a hug. Εκεί η αγκαλιά είναι δοτική.<br />Στην ελληνική λέμε παίρνω αγκαλιά. Εδώ είναι απαιτητική, εγωιστική.<br />Ίσως και όχι όμως, αν σκεφτούμαι ότι το παίρνω αγκαλιά μας φέρνει πρώτα στο νου την μητρική αγκαλιά, εκεί που βρίσκαμε παρηγοριά από μωρά. Αυτή την αίσθηση της αγκαλιάς την έχω ακόμη πολύ έντονη. Ίσως επειδή η μαμά μου μ' έπαιρνε αγκαλιά μέχρι που δεν χωρούσα πια στα χέρια της. Ήμουν αρκετά μεγάλη κι όμως πάντα πήγαινα και τρύπωνα εκεί μέσα για να κοιμηθώ. Μεταξύ μας ακόμα τρυπώνω εκεί μέσα...<br />Οι αγκαλιές αλλάζουν μετά όσο μεγαλώνουμε. Αυτές που ευχαριστιέμαι πιο πολύ είναι οι αγκαλιές που εισπράττω από τα ξαδέλφια μου τ' αμερικανάκια. Δοτικές αγκαλιές. Μεγάλες, σφικτές και με διάρκεια. Αγκαλιάζουν την πλάτη μου από την μια άκρη στην άλλη και με σηκώνουν στον αέρα.<br />Εδώ οι φίλοι και οι συγγενείς αρχίζουν σιγά σιγά να περιορίζονται σε μια χειραψία και σ' ένα πεταχτό φιλί, άλλοτε ζεστό και ειλικρινές και άλλοτε φευγαλέο και τυπικό. Λιγοστεύουν πάντως οι αγκαλιές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την κυρία Καίτη την δασκάλα των παιδιών μου στον παιδικό σταθμό. Τότε της παραπονιόμουνα γιατί τα παιδιά ξυπνούσαν τα βράδια και τρύπωναν μέσα στη ζεστασιά του δικού μας κρεβατιού. Απόλαυσέ το, μου είπε, δεν θα είναι για πάντα μέσα στην αγκαλιά σου. Απόλαυσέ το τώρα για να μην σου λείπει μετά. Με αυτά τα λόγια δεν σταμάτησα από τότε ούτε μια μέρα να τους δίνω από μια αγκαλιά. Και αυτό ξέρεις γίνεται συνήθεια.<br />Δεν ξέρω γιατί μερικές φορές αλλάζουμε συνήθειες.<br />Μήπως να φταίνε αυτές οι συνήθειες που καταργήσαμε και την δοτική πτώση στην γλώσσα μας;<br />Δεν ξέρω τί φταίει για όλα αυτά.<br />Πάντως κυκλοφορούν πολύ τώρα τελευταία κάποια free hugs. Free hugs?<br />Μα θα μπορούσαν ποτέ οι αγκαλιές να πληρώνονται;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5896062310854057950?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-79775986472353249822011-02-28T17:02:00.002+02:002011-02-28T17:07:15.365+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-bj1j8RiWls0/TWu2UCsAnxI/AAAAAAAAAUk/WoJUoruswxw/s1600/%25CF%2586%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AF...jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" l6="true" src="https://lh4.googleusercontent.com/-bj1j8RiWls0/TWu2UCsAnxI/AAAAAAAAAUk/WoJUoruswxw/s320/%25CF%2586%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AF...jpg" width="320" /></a></div><br />Η σχιζοφρενική μου καθημερινότητα βρίσκεται ανάμεσα στα δεκάδες πηγαινέλα μου στις "αναρμόδιες" Δημόσιες υπηρεσίες. Πάνω σε πεζοδρόμια στα οποία μετακινούνται μηχανάκια. Δίπλα σε πεζούς που περπατάνε στους δρόμους. Μέσα σε τρόλλει με ανεύθυνους οδηγούς που μιλούν στο κινητό την ώρα που οδηγούν. Μέσα σε όλες αυτές τις διαδρομές μου μέσα στο γκρίζο ξεχασμένο Μεταξουργείο σήκωσα το βλέμμα μου ψηλά και ξαφνικά αντίκρυσα αυτό το λευκό, αδαμάντινο, παλιό ξενοδοχείο, που ένας παλαβός μάλλον, δεν τον ξέρω αλλά σίγουρα τρελός για δέσιμο, αφού αποφάσισε να ανακαινίσει μέσα στην περιφρονημένη πλατεία του Μεταξουργείου ένα...ξενοδοχείο.&nbsp;Και να χαρίσει σε μένα αυτή τη θέα που μου έδωσε απίστευτο κουράγιο να συνεχίσω να υπομένω τα καψόνια από πολλούς&nbsp;τραγικά μίζερους ανθρώπους.<br />Θέλω πολύ να τον ευχαριστήσω αυτόν τον άνθρωπο που έκανε αυτή την αποκοτιά, να φτιάξει αυτό το στολίδι και να σώσει και μένα από την παραφροσύνη μου.<br />Η Αθήνα είναι μια πόλη που πάντα σε εκπλήσσει. <br />Για φαντάσου να υπήρχαν και άλλοι τέτοιοι παλαβοί και να ήταν η πλειοψηφία στην πόλη μου. Τότε μάλλον δεν θα μιλούσαμε για γκρίζες πόλεις....<br />Αλλά τί είναι αυτά που σκέφτομαι εγώ τώρα; όταν έχεις τόσες ανθρώπινες ψυχές να αντικρύζουν τον γκρίζο θάνατο και όχι απλά μια γκρίζα πόλη...<br />Δυστυχώς έχω <a href="http://idiamantoni.blogspot.com/2008/11/blog-post_27.html">επαληθευτεί</a>&nbsp;για τα αδιέξοδα στα οποία βρεθήκαμε. Η διαχείριση όμως ενός αδιεξόδου είναι πολύ δύσκολο πράγμα, θα έλεγα ακατόρθωτο!<br /><br />ΥΓ. Αν εισπράξεις σήμερα λόγια απειλητικά είναι φυσιολογικό.<br />Αν εισπράξεις λόγια αγάπης είναι υπερβολή.<br />Αν δεν είναι αυτό σχιζοφρένεια τότε τί είναι;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7977598647235324982?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-77347436257153942672011-02-19T18:44:00.001+02:002011-02-19T18:50:19.307+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ότι πιο χρήσιμο, ότι πιο έξυπνο και ότι πιο ευχάριστο μου έχει συμβεί μέχρι σήμερα αυτά τα μαθήματα. Εκεί έμαθα να ισορροπώ. Έμαθα να αναπνέω, με τρεις διαφορετικούς τρόπους μάλιστα. Έμαθα να μην σφίγγω τα δόντια μου. Να κοιτάζω με κλειστά μάτια γύρω μου και κυρίως μέσα μου. Να χαμογελώ ακόμη και όταν κλείνω τα μάτια μου. Έμαθα ότι έχω δύναμη στα χέρια μου που δεν την πίστευα ποτέ. Να ελέγχω τη σκέψη μου και να παρακολουθώ τον αέρα που ταξιδεύει μέσα μου.<br />Οι άνθρωποι που κάνουν γιόγκα έχουν μια εξαιρετική δύναμη. Δύναμη που αντλούν μέσα από την ειρήνη που έχουν κάνει με τον&nbsp;εαυτό τους. Ξέρουν ποιοί είναι, δεν έχουν αυταπάτες, δεν δανείζονται ιδέες.&nbsp;Δεν κουράζουν και δεν κουράζονται.&nbsp;Βλέπουν πολύ μικρά εκείνα τα "μεγάλα" και θωρακίζονται με&nbsp;μία αυτόφωτη λάμψη.&nbsp;Μακάρι να ήταν της μόδας σήμερα η γιόγκα όπως ήταν κάποτε της μόδας το αερόμπικς. Φαντάζομαι ας πούμε τον Λοβέρδο και τον Μαρκόπουλο να κάνουν πρώτα τρεις χαιρετισμούς Α και μετά να μιλάνε στη Βουλή. Ή φαντάζομαι τη Λιάνα Κανέλλη και τον Αλέξη&nbsp; Τσίπρα να στέκονται πέντε λεπτά στη στάση του παιδιού, και μετά να βγουν σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο. Πολλούς ανθρώπους σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί θα ήταν αν έκαναν γιόγκα...<br />Θα ήθελα πολύ να την συστήσω σε ανθρώπους που έχουν ένα κενό μέσα τους, μία πίκρα για ότι δεν πήγε καλά, ένα γαμώτο. Γιατί τελικά τα μονοπάτια γράφουν το δικό μας όνομα αυτό που διαλέγουμε μόνοι μας και το περπατάμε μόνοι μας. Στην πορεία δεν είναι τελικά τόσο&nbsp;δύσκολο να κάνουμε κάτι καλό, και μάλιστα ξεκινώντας από τον εαυτό μας.<br />Έχω καταφέρει&nbsp;αρκετές δύσκολες ασάνες μέχρι εδώ.<br />Μόνο ένα πράγμα δεν κατάφερα ακόμα.<br />Να απωθώ την αρνητική αύρα γύρω μου.<br />Μάλλον θα το καταφέρω όταν θα υπερίπταμαι πάνω από το μαγικό χαλάκι μου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7734743625715394267?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-9786308676079092192011-02-07T08:23:00.000+02:002011-02-07T08:23:09.263+02:00...σ' αυτόν τον τόπο. Το ενσάρκωσε και ο Μουζουράκης με επιτυχία στους Σινγκλς ως Τζάμπας.<br />Ήταν το 1997 στο Παγκόσμιο Στίβου που ο άντρας μου έτρεξε να πάρει εισιτήρια για να παρακολουθήσει από κοντά για πρώτη φορά όλους αυτούς τους αθλητές μύθους που έβλεπε μόνο από την τηλεόραση, ως γνήσιος φίλαθλος και καθόλου μα καθόλου οπαδός.<br />Εισιτήρια ακριβά, μιας και η θέση διαλέχτηκε με μεγάλη προσοχή για να παρακολουθήσει τα αθλήματα που αγαπά από καλή οπτική γωνία.<br />Αρχίζει το αθλητικό γεγονός την πρώτη μέρα και ξαφνικά συνειδητοποιεί ο υπουργός ότι το στάδιο είναι άδειο. Μάλλον του το σφύριξαν οι ξένοι δημοσιογράφοι που σχολίασαν την αδιαφορία των Ελλήνων σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός. Ο ίδιος φυσικά ο υπουργός ουδέποτε ασχολήθηκε με την προπώληση των εισιτηρίων.<br />Ευκαιρία δοθείσης λοιπόν ανακοινώνει την επόμενη μέρα ότι ανοίγουν οι πόρτες για τον λαό να παρακολουθήσει τζάμπα τους αγώνες! Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια! Δικαιώνει το φιλολαϊκό αίσθημα και γεμίζει και τις κερκίδες στα μάτια της διεθνής κοινότητας.<br />Γίνεται λοιπόν το ντου την επόμενη μέρα, ο άντρας μου βρίσκει άλλον στην ακριβοπληρωμένη θέση του και συνεχίζει τις επόμενες μέρες να παρακολουθεί το γεγονός σε όποια θέση έβρισκε άδεια, ανάμεσα σε πλήθος που κάπνιζε και πετούσε πατατάκια αριστερά και δεξιά γιατί το τζάμπα είναι τζάμπα. Και μην μου πει κανείς τίποτα για τα ακριβά εισιτήρια γιατί δεν άξιζαν ούτε όσο ένα δισκάκι λουλούδια που αυτοί οι κύριοι πετούσαν στον Τόλι και τον κάνανε μάγκα στο απυρόβλητο.<br />Και όπως λένε οι φιλολαϊκές διαφημίσεις των Jumbo : "δεν μας φτάνουν τα φτηνά, τα τζάμπα θέλουμε".<br />Συμφωνώ απόλυτα με την πρόταση να γίνει δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός να αποφασίσει ποιό δρόμο θα ακολουθήσει στον παγκόσμιο ιστό. Επιτέλους δεν είναι υποχρεωτικό ν΄ακολουθήσουμε ευρωπαϊκό προσανατολισμό αν δεν το θέλουμε. Ν' αποφασίσουμε όμως για να ξέρει και ο καθένας τί θα κάνει. Γιατί δεν θέλω να πληρώσω άλλα τέτοια εισιτήρια.<br /><br />Τρεις μήνες είχε αγοράσει τα εισιτήρια νωρίτερα, δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε και ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει.<br /><br />ΥΓ. Σε ερώτηση πρώην δικαστικού του Αρείου Πάγου μαθαίνω ότι άσχετα με την επιβολή χρηματικού προστίμου έναντι εξαγοράς ποινής φυλάκισης στον Τόλι, τα χρήματα τα οποία οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο δεν παύουν να είναι απαιτητά. Είναι στο χέρι των δικαστών τώρα αν θα απαιτηθούν άμεσα.<br />ΥΓ2. Όλα τα προηγούμενα χρόνια εμείς κάναμε πως πληρώναμε διόδια και το κράτος έκανε πως συντηρούσε τους δρόμους. Στην Εγνατία οδό δε, προς μεγάλη μου έκπληξη όταν πήγα Αλεξανδρούπολη&nbsp;δεν υπήρχε ούτε ένα διόδιο.<br />ΥΓ3. Να θυμίσω και τα μισά διόδια που πλήρωναν πολλοί&nbsp;συμπολίτες χωρίς απόδειξη;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-978630867607909219?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-7678454767622625902011-02-02T19:07:00.000+02:002011-02-02T19:07:49.877+02:00Και ξαφνικά πανικός!<br />Αν πάθω Αλτσχάιμερ και ξεχάσω όλους τους κωδικούς και τα πιν;<br />Ζεις χωρίς αυτά; Παίρνεις λεφτά; Τα χρειάζομαι για να μιλάω με τους φίλους μου, για να διαβάζω εφημερίδα, να ενημερωθώ. Για να μιλήσω με το παιδί μου στο τηλέφωνο, για να βγάλω εισιτήρια, για ν' αγοράσω καλλυντικά, για να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ, για να δουλέψω στον Η/Υ στο γραφείο, για να κάνω τη φορολογική μου δήλωση (μμμμ, εκεί θέλει και κλειδάριθμο τώρα). Να πάω στο γιατρό, ν' αγοράσω βιβλία, να μπω στο γυμναστήριο, να μπω μέσα στο σπίτι μου ρε αδελφέ!!!!!!!!<br /><br />Να 'ταν τουλάχιστον ένας ο κωδικός...κι ας χρειαζόταν και για να πεθάνω<br />Τότε θα τον ξεχάσω σίγουρα!<br /><br />ΥΓ. Την Κυριακή ανακαλύψαμε ότι ο μικρός μας γιος δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει τηλέφωνο με καντράν και του κάναμε μαθήματα. Πού ξέρεις; μπορεί να χρειαστεί σε κάποια επόμενη stone age εποχή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-767845476762262590?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-4948679033804967712011-01-30T21:09:00.000+02:002011-01-30T21:09:34.635+02:00Είμαι άφωνη απέναντι σε όλα αυτά που διαβάζω και ακούω γύρω μου. <br />Προσβλητικά ανέκδοτα για τους αστυνόμους, βρισιές για τους μετανάστες, προπυλακισμοί στον Πρύτανη, παρελάσεις Νεοχαζών, και νοιώθω ότι ο κάθε ένας από τη θέση του πάει να κερδίσει κάτι από αυτή την ιστορία. Από την αρχή κατάλαβα με την μικρή μου διάνοια ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν σκέφτηκαν μόνοι τους να μπουν στη Νομική. Δεν ξέρανε καν που είναι. Κάποιοι που ξέρουνε τους καθοδήγησαν σε ένα επικίνδυνο ταξίδι. Σαν αυτό που είχαν κάνει για να φύγουν από τις πατρίδες τους. Έχω βιώσει και άλλες φορές προβοκατόρικες καταστάσεις. Είναι η πρώτη φορά όμως που χρησιμοποιούν τόσους ανθρώπους και το χειρότερο τους βάζουν σε κίνδυνο.&nbsp;&nbsp;Ακόμη και αυτοί που φωνάζουν την υποστήριξή τους στους απεργούς&nbsp;μου φαίνονται τόσο υποκριτές.<br />Το σενάριο που έχω στο μυαλό μου είναι πολύ κακό.<br />Ακόμη όμως και το καλύτερο σενάριο να συμβεί ένα είναι σίγουρο. Ότι μετά από αυτά που θα γίνουν οι σίγουρα ηττημένοι θα είναι οι ίδιοι οι απεργοί, όσο ταλαιπωρημένοι κι αν είναι, όσο φτωχοί και αν είναι, δεν είναι κουτοί, και αν εμπιστεύονταν κάποιους ανθρώπους μέχρι σήμερα δεν θα ξανα εμπιστευτούν ποτέ κανένα. Και όποια προσπάθεια ξαναγίνει θα πέσει στο κενό. Πάντα θα έχουν στο μυαλό τους ότι κάποιος πάει να τους εκμεταλλευτεί.<br />Και αυτό με θλίβει πολύ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-494867903380496771?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-71224608123066584902011-01-24T16:41:00.000+02:002011-01-24T16:41:14.097+02:00Οι παππούδες μου είχαν πρόβλημα με το twist. Εγώ έχω πρόβλημα με τα tweets.<br />Τώρα μόλις κατάλαβα γιατί δεν κατανοούσα τα αγγλικά tweets. Για τον ίδιο λόγο που δεν κατανοοώ τα ελληνικά. Ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος που δεν συζητά, δεν επιχειρηματολογεί αλλά τουϊτίζει με μόλις 140 χαρακτήρες. Και εντάξει στην αγγλική το "κατ'οικονομίαν" μπορεί να έχει εφαρμογή όταν το to το κάνεις 2 και το for το κάνεις 4. Εμ σ' αυτήν την ελληνική γλώσσα που έχει πέντε διαφορετικά&nbsp; ι &nbsp;και κάμποσα ακόμα που καταργήθηκαν, και το Happy New Year (12 χαρακτήρες) είναι Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος (30 χαρακτήρες) πώς να τουϊτίσεις;<br />Το twitter είναι η γκιλοτίνα της σκέψης μας, ο βιασμός του αλφάβητου, η κωδικοποίηση της επικοινωνίας, σ' ένα κοινωνικό δίκτυο μάλιστα. Μα τί νόημα έχει τότε;<br />Είμαι ο κατ' εξοχήν άνθρωπος που χρησιμοποιεί λιτό λόγο. Οι εκθέσεις μου στο σχολείο σταματούσαν στην μιάμιση σελίδα. Στα μαθηματικά έχανα βαθμούς γιατί παρέλειπα σχόλια. Μα εννοούνται τους έλεγα και μου κόβαν από μισό βαθμό το κάθε σχόλιο. Ακόμα και για μένα 140 χαρακτήρες δεν είναι αρκετοί για να μοιραστείς την σκέψη της ημέρας. Άσε που χιλιάδες τέτοια tweets περνάνε μπροστά από την οθόνη σου χωρίς να αφήνουν τίποτα πίσω. Ούτε μία κουτσουλιά.<br />Μην πυροβολείτε το μυαλό μου με μικρές καθημερινές ασυναρτησίες για σημαντικά θέματα.<br />Εφιστώ την προσοχή!<br />Υπερβολική χρήση του twitter μπορεί να προκαλέσει κουρκούτιασμα του εγκεφάλου.<br />Αναπολώ εκείνες τις μέρες που αφορμή ενός άρθρου στην εφημερίδα, (εκείνη την τεράστια, που δεν δίπλωνε με τίποτα και γέμιζε μελάνια τα χέρια μας και τη μύτη μας) προκαλούσε συζήτηση ολόκληρο το βράδυ με μπύρες και πολλά πατατάκια. <br />Και επειδή δεν συνηθίζω να εκφέρω την γεροντοκορίστική&nbsp; γκρίνια μου θα ολοκληρώσω εδώ, άσχετο μεν, γκρινιάρικο δε : Αφού άνοιξε Ζάρα και στη via del Corso στη Ρώμη πάει χάλασε ο κόσμος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7122460812306658490?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-6099626561946579222011-01-19T20:01:00.001+02:002011-01-19T20:08:57.766+02:00Ως συνήθως η Ελλάδα που βρίσκεται πάντα στο δικό της κόσμο χρησιμοποιεί την παραπάνω έκφραση ως απάντηση στο "μπάρμπα". Χιούμορ απείρου κάλλους, παιγμένο εξαιρετικά και από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, εντελώς ανεξήγητο και μη μεταφραζόμενο. Όπως και όλη η ζωή μας άλλωστε.<br />Το Τούνεζι ή Τυνησία είναι από τις χώρες πρώτης επιλογής στον τουρισμό. Θα ήθελα πολύ να έχω πάει. Οι φίλοι μου που πήγαν μου μίλησαν για μία χώρα με απίστευτες ανισότητες. Το τουρ τους ξεκίνησε από τον Νότο στους Βεδουίνους με τις καμήλες και τα σπίτια από λάσπη και τους τελείωσε στις ακτές της Μεσογείου στον Βορρά όπου τους περίμενε ο πολιτισμός και η πολυτέλεια γαλλικών προδιαγραφών. Αυτό πουλούσε ο τουρισμός τους. Ακόμη όμως και αυτός ο τουρισμός δεν άφηνε τίποτα στους απλούς πολίτες. Η χώρα δέχονταν μόνο κατ' ευφημησμό ευρωπαική υποστήριξη την οποία εκμεταλλεύονταν οι "γνωστοί-άγνωστοι" πολιτικοί οι οποίοι για τους Ευρωπαίους θεωρούνταν το ανάχωμα απέναντι στον ισλαμισμό και βέβαια το εξαργύρωναν ανάλογα. Πάλι θρησκεία στη μέση.<br />Η Ιταλία περνάει την χειρότερη κρίση της Ευρώπης και δεν το συζητάει κανείς. Η ιταλική αλαζονεία έχει πέσει θύμα, χρόνια τώρα, ενός λαϊκού επιχειρηματία απατεώνα, ο οποίος το μόνο που έκανε ήταν να βγάλει στη φόρα όλα τα άπλυτα των αποτυχημένων επαγγελματιών πολιτικών και να ενισχύσει τα τηλεοπτικά σόου με περισσότερο γυμνό, αγαπημένο του κάθε Ιταλού Καζανόβα. Και ενώ η μαφία κάνει πάρτι στα σκουπίδια της χώρας και η οικονομία μπαίνει σε βαθιά κρίση το Βατικανό επιτέλους βρίσκει το θαύμα για να κάνει τον εκλιπόντα Πάππα Άγιο.<br />Πάλι θρησκεία στη μέση.<br />Οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, οι&nbsp;Παλαιστίνιοι στη Γάζα, οι Ιρλανδοί,&nbsp;χρόνια τώρα, στο όνομα ενός Θεού ρίχνουν στη μάχη αθώες ψυχές. Ψυχές που δεν στέκονται λίγο να σκεφτούν πως κανένας Θεός δεν θα ζητούσε ποτέ να&nbsp;κρατήσουν δυναμίτη&nbsp;στο χέρι. Που όμως αδύναμοι σε ώρες ανέχειας καλούν την βοήθειά Του για να βγουν από αυτή.<br />Λες να είναι η ώρα της Μπαρμπαριάς τώρα;<br /><br />Ανακαλύπτοντας σιγά σιγά τα προβλήματα στις άλλες χώρες ίσως συνειδητοποιήσουμε την πραγματική υπόσταση των δικών μας προβλημάτων. Είναι η πρώτη φορά που ο Έλληνας βλέπει έξω από τα σύνορά του. Για να δούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-609962656194657922?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-44733228170525583642011-01-13T09:07:00.001+02:002011-01-14T18:44:27.479+02:00...και βέβαια η πολιτική του διλήμματος!<br />Ξεκινώντας με το" Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" και προχωρώντας με το "Μνημόνιο ή Πτώχευση", φτάνουμε σήμερα στα ζουμιά.<br /><br />Αυτό το δίλημμα&nbsp;όμως είναι πιο περίπλοκο από όσο φαίνεται στην αρχή.<br />Πώς να πείσεις τώρα τον Έλληνα ότι για να απαλλαγεί από τους μετανάστες πρέπει να τα βρει με τους Τούρκους;<br /><br />Habibi θα το πούμε έτσι ή αλλιώς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4473322817052558364?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-57436225311862334052011-01-12T08:31:00.000+02:002011-01-12T08:31:53.920+02:00Ή αλλιώς άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε.<br /><br />Έμαθα τη σουίτα που έκανε ρεβεγιόν ο Πάγκαλος.<br />Έμαθα γιατί φορούσαν τιρκουάζ κασκόλ στο Ερζερούμ.<br />Έμαθα ότι οι New York Times δίνουν αβάντες στον Μπουτάρη.<br />Ότι ο Αμυράς φορούσε παλαιστινιακό κασκόλ και ο Κακλαμάνης φόρμες στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο.<br />Η Έμπατη έκλεισε για 48 ώρες.<br />Και ότι κάθε πικραμένος κάνει και το κίνημά του.<br /><br />Άλλα πράγματα δεν έχω μάθει και περιμένω στη γωνία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5743622531186233405?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-56612721267507815512011-01-10T18:05:00.000+02:002011-01-10T18:05:28.874+02:00Γυρίζω κάθε μεσημέρι στο σπίτι μου και σκουπίζω καλά καλά τα παπούτσια μου στο πατάκι της εξώπορτας. Το πατάκι λερώνεται, τα παπούτσια όμως δεν καθαρίζουν. Βγάζω τα παπούτσια μου, παίρνω ένα μωρομάντηλο και αρχίζω να καθαρίζω με μανία από πάνω και στο πλάι. Και πάλι βλέπω ότι είναι μάταιη η προσπάθεια. Λερώνω και τα χέρια μου. Βρίσκω λάσπη και μέσα στο παπούτσι παρά το γεγονός ότι είναι από καλό δέρμα χωρίς τρύπες και με πολύ καλά γαζιά. Και τότε συνειδητοποιώ ότι αυτή η λάσπη δεν βγαίνει έτσι. Βγαίνει μόνο με περιφρόνηση, αδιαφορία, με λογική και ρεαλισμό.<br />Και πού θα πάει, κάποια στιγμή θα φύγουν οι λακούβες, οι πέτρες και η λασπουριά από αυτή τη χώρα ώστε να πάψω να χάνω τόσο χρόνο καθαρίζοντας μόνο λάσπες.<br /><br />Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις είναι τυχαία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5661272126750781551?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-9071594190295344652011-01-08T13:26:00.000+02:002011-01-08T13:26:45.388+02:00Έρχομαι κάθε μέρα αντιμέτωπη με αυτό το φαινόμενο και δεν έχω πια λόγια να το αντιπολιτευτώ.<br />-Όλοι οι αστυνομικοί είναι δολοφόνοι<br />-Όλοι οι ρωμά είναι έμποροι ναρκωτικών<br />-Όλοι οι μετανάστες είναι κλέφτες<br />-Όλοι οι επιχειρηματίες είναι εκμεταλλευτές των εργαζομένων<br />-Όλοι οι εργαζόμενοι είναι αδικημένοι<br />-Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοπρίτες<br />-Όλοι οι δημοσιογράφοι είναι πουλημένοι<br />-Όλοι οι πολιτικοί&nbsp;τα παίρνουν<br />...καλά για τους τελευταίους δεν ξέρω κανέναν από κοντά και δεν έχω απόδειξη για το αντίθετο. Έχω όμως αποδείξεις για το αντίθετο για όλους τους παραπάνω.<br />Αυτά είναι απόψεις φασιστικών καθεστώτων.<br />Ο Χίτλερ έλεγε ότι για όλα φταίνε οι Εβραίοι, οι ρωμά και οι ομοφυλόφιλοι και ο Μάο ότι για όλα φταίνε τα πουλιά και έστειλε τον κόσμο να βαράει τα πουλιά στον αέρα και μετά τρέχανε και δεν φτάνανε με τα προβλήματα που είχανε με τις σοδειές τους.<br />Για καθίστε καλά και αντιμετωπίστε έναν έναν χωριστά γιατί έτσι οδεύουμε σε ζούγκλα.<br />Και στη ζούγκλα ο μόνος νόμος που ισχύει είναι του ισχυρού που σημαίνει ότι εγώ που είμαι γυναίκα, ασθματική και σαρανταφεύγα είμαι τελειωμένη υπόθεση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-907159419029534465?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-10828219570782086622011-01-07T19:59:00.000+02:002011-01-07T19:59:43.493+02:00Ξόρκια εναντίον του Πρωθυπουργού της Ρουμανίας!<br />Λόγω Καρπαθίων μία μεγάλη βιομηχανία μαγισσών και χαρτορίχτρων ανθεί εκεί στη Ρουμανία. Δεν άργησε το ΔΝΤ να στραφεί εναντίον τους για την εξόφθαλμη φοροδιαφυγή τους. Συνδικαλίστηκαν λοιπόν οι Ρουμάνες μάγισσες και απείλησαν με κατάρες και ξόρκια την κυβέρνηση αν τολμήσει να τις χρεώσει με φόρο εισοδήματος. Στην προοπτική σύμπραξης των μαγισσών με τις δικές μας επαγγελματικές ομάδες που πλήττονται τώρα για τους ίδιους λόγους τα πράγματα θα γίνουν πολύ σκούρα. Άλλωστε και αυτά τα δεκαπεντάχρονα κορίτσια που εκδίδονται τα βράδια στην Ευριπίδου με κάτι τέτοια βουντού δεν τα κρατούν ομήρους;<br />Οι μέρες που θα έρθουν δεν θα είναι καλές. Το ξέρουμε όλοι αυτό. Το είπε και ο pitsirikos στο twitter "πέρασαν οι άγιες μέρες και έρχονται οι κολασμένες, γουστάρω!!!"<br />Συνειρμός ολίγον άσχετος, 96 χρόνια πριν, ένας Γερμανός στρατιώτης που ονομαζόταν Μέκελ (τί ειρωνία να λείπει μόνο ένα ρ), τόλμησε για 24 ώρες μία ανακωχή στο δυτικό μέτωπο του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Ήταν μια μικρή ειρήνη που όμως&nbsp;συνέβη αυθόρμητα κατά μήκος του μετώπου από ένα εκατομμύριο φαντάρους.<br />Τις γιορτινές μέρες που περάσαν διάλεξα ένα ένα τα υλικά που θα συμπλήρωναν το γιορτινό τραπέζι.<br />Ήθελα γεύσεις καθαρές, γεμάτες αρώματα, ελληνικές.<br />Έβαλα λοιπόν ρόδι, κάστανα, πορτοκάλι, μέλι, κανέλα, γαρύφαλα, αμύγδαλα, καρύδια, σουσάμι...γραβιέρα, ξυνόχοντρο, λιαστές ντομάτες, μοσχοφίλερο κρασί και ευωδιαστή τσικουδιά. Άφησα πίσω τις παρμεζάνες και τις κρέμες γάλακτος και έφτιαξα πιάτα μοσχοβολιστά. Ήταν πολύ καλή δόση ενέργειας αυτή και ελπίζω να μας κάνει να αντέξουμε στα επόμενα τα δύσκολα.<br />Για τις επόμενες μέρες φύλαξα μια πρέζα κοπανισμένη μαστίχα Χίου για το ψωμί που θα ζυμώνω. Κρατάει τη φόρτιση!!!<br /><br />Εύχομαι και το γεύμα στο Ερζερούμ να έχει αρκετό ρόδι και μέλι μιας και οι συνδαιτυμόνες δεν μου εμπνέουν και πολλή&nbsp;εμπιστοσύνη...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/aaJcSNBh-ok/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aaJcSNBh-ok&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/aaJcSNBh-ok&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1082821957078208662?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-38774638123942658062011-01-06T19:25:00.000+02:002011-01-06T19:25:35.166+02:00Νομίζω ότι ταιριάζει με τη μέρα.<br />Χρόνια πολλά!<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/Za3VmufijXY/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Za3VmufijXY&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/Za3VmufijXY&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-3877463812394265806?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-72188170438620485452011-01-05T19:53:00.002+02:002011-01-06T11:25:51.785+02:00Γλυκό το χάραμα σήμερα. Είναι λόγω της χθεσινής έκλειψης. Η θερμοκρασία στους 7 βαθμούς και ο ήλιος σηκώνεται καθαρός πορτοκαλής. Επηρεάζεται λέει και η ζωή μας από την έκλειψη ηλίου. Φοβάμαι πολύ γιατί θα γίνουν άλλες τρεις μέσα στο 2011.<br />Σήμερα οι Γερμανοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει θέμα σοβαρό με τις διοξίνες καθώς θα έπρεπε να είχαμε καταναλώσει 4 με 5 αυγά την ημέρα για να αρρωστήσουμε. Καλή προσπάθεια...<br />Δηλ. μία διοξίνη την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα; Αν συνέβαινε αυτό σε κάποια κρητικά προϊόντα πώς θα το αντιμετωπίζαν άραγε; Η σωστή απάντηση ήρθε από τον Ανδρέα Πετρουλάκη στο σημερινό του σκίτσο <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TSStnQw8iJI/AAAAAAAAAUU/soO3xd_4G5w/s1600/5-01-11_427594_1.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TSStnQw8iJI/AAAAAAAAAUU/soO3xd_4G5w/s320/5-01-11_427594_1.gif" width="320" /></a></div><br />Το Πασοκ και η ΝΔ&nbsp; χρόνια τώρα ασχολούνται με ένα άγαλμα του Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη και ξέχασαν τα σκουπίδια της πόλης και τη βιομηχανική της ζώνη. Αποτέλεσμα οι πρώτες επιχειρησιακές συμβάσεις μειωμένες κατά 10% να γίνουν εκεί στη Βόρεια Ελλάδα. Να μην ξεχάσουμε βέβαια και ένα καλό από αυτή την ιστορία, τα έσοδα 140 εκατομμυρίων ευρώ που θα εισπράξει η Ελλάδα από πώληση δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων από τις βιομηχανίες που δεν ιδρύθηκαν&nbsp;ποτέ!<br />Σήμερα γυρίζοντας στο σπίτι ήρθα αντιμέτωπη με τον Σισέ σε αφίσα real size!<br />Ας είναι, σε λίγες μέρες θα κρυφτώ πάλι στα μαθήματα της γιόγκα.<br />Τελευταία μου ανακάλυψη,&nbsp;η Χρυσούλα Στεφανάκη που έμαθα ότι ηχογράφησε και καινούργιο δίσκο.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/gZO0iJDLX_g/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gZO0iJDLX_g&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/gZO0iJDLX_g&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7218817043862048545?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-73464419339990791602011-01-04T19:10:00.001+02:002011-01-04T20:28:43.542+02:00Ολική έλλειψη ηλίου σήμερα λίγο μετά τις δέκα και τα σύννεφα φράζουν το φαινόμενο.&nbsp;Εκατόν πενήντα&nbsp;εκατομμύρια μακριά μας ο ήλιος σε απόσταση αφαλείας, αυτός δεν μπορεί να μας κάνει κακό. Άλλωστε δεν χρειαζόμαστε βοήθεια γι' αυτή τη δουλειά, είμαστε αυτάρκεις.<br />Τις μόνες αλήθειες στη ζωή μας τις μαθαίνουμε ευτυχώς από τους επιστήμονες, αν και το Logicomix μου το χαλάει κι αυτό. Αυτοί λοιπόν βγήκαν θαρραλέα και μας είπαν ότι 3000 πουλιά σκοτώσαμε στο Αρκάνσας για να υποδεχτούμε τον καινούργιο χρόνο με πυροτεχνήματα. Τί ματαιοδοξία...<br />Δύο μέρες τώρα συζητιέται η αστρονομική αξία του facebook και αυτό με κάνει να μη θέλω να μπω ξανά μέσα. Αν και τα υπόλοιπα εκατομμύρια χρηστών κάνανε το ίδιο τί αξία θα είχε άραγε;<br />Σήμερα επιτέλους κρυώνω.<br />Η Γερμανία ευτυχώς ασχολείται με τα εγχώρια διατροφικά της σκάνδαλα. Οι Λονδρέζοι όμως παρακινούνται μέσω διαφημίσεων στον μετρό να ποντάρουν στη χρεωκοπία μας.<br />Κατά τ' άλλα 51661 επιχειρήσεις άνοιξαν, 42671 έβαλαν λουκέτο, η Siemens επενδύει τώρα στην αιολική ενέργεια, και η χώρα ξανά προς τη δόξα τραβά.<br />Από τη σημερινή μέρα κρατώ τις τελευταίες λέξεις του Φοίβου Δεληβοριά σε μια συνέντευξή του. <br />"Τί προτιμάμε άραγε; Μία πλαστική ανθοφορία ή μία λίγο βρώμικη άνθηση μέσα στη λάσπη;" και αρχίζω να σιγοτραγουδώ ένα παλιό παιδικό τραγουδάκι<br /><br />-Είσαι ένα γουρουνάκι βρώμικο πολύ<br />όλη μέρα μες τη λάσπη γύρω στην αυλή<br />-Όμως δεν με παίζουνε τ' άλλα παιδάκια<br />και το κέφι χάνω<br />-Μα! είσαι τόσο βρώμικο πρέπει να κάνεις μπάνιο<br />-Μπάνιο; εγώ μπάνιο; ποτέ! ποτέ! καλύτερα....<br />να μείνω ένα γουρουνάκι βρώμικο πολύ<br />όλη μέρα μες τη λάσπη γύρω στην αυλή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7346441933999079160?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-25697437217864212812011-01-03T19:59:00.001+02:002011-01-03T20:21:12.130+02:00Και σήμερα πάλι τόση μοναξιά στο δρόμο. Άδειοι οι δρόμοι στις&nbsp;έξι και μισή το πρωί. Όχι, όχι, δεν είναι που η αγορά θα είναι κλειστή γιατί αυτή ανοίγει έτσι κι αλλιώς αργότερα. Και ξέρω πολύ καλά ότι σήμερα οι εμπορουπάλληλοι θα πάνε κανονικά στις δουλειές γι' αυτή τη ρημαδοαπογραφή.<br />Δεν είναι λίγες οι μέρες του χρόνου που νοιώθω έτσι.&nbsp;Ότι πάω στη δουλειά εγώ και κάποιοι λίγοι. Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος. Απλά ξέρω ότι είμαι με τους "ριγμένους". Μακάρι να είχε και κάποιο όφελος αυτό...<br />Και τα λεωφορεία κοιμούνται, θα ξυπνήσουν λέει μετά τις εννιά. Ακόμη και στο ραδιόφωνο που ακούω κανείς δεν παίρνει τηλέφωνο, κανείς δεν στέλνει μήνυμα. Μήπως φταίει το iPhone που δεν ξύπνησε; Μου έστειλε και μένα μήνυμα ο Steve Jobs στο twitter να μην βασίζομαι στο δικό του ξυπνητήρι μέχρι να το φτιάξει. Σιγά μη περίμενα αυτόν για να ξυπνήσω.<br />Η πόλη είναι ήσυχη και καθαρή. Μόνο ένα αυτοκίνητο με τραβεστί μου τράβηξε την προσοχή στο σταθμό Λαρίσης και ένας ταξιτζής που κατουρούσε όρθιος στη γωνία στο πεζοδρόμιο στην οδό Αγίας Λαύρας μπροστά στην αυλή μιας μονοκατοικίας. Πού να ξεραν...<br />Η ανατολή&nbsp; είχε θαμπά χρώματα, κύματα τα σύννεφα και ομίχλη στον ορίζοντα. Η βροχή μόλις είχε σταματήσει και ετοιμαζόταν ν' αρχίσει ξανά.<br />Κάπως μοναχικά αρχίζει πάλι αυτός ο χρόνος.<br />Μοναδική σημαντική είδηση ο φράχτης.<br />Η διεθνής κοινότητα αντί να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής στις χώρες του τρίτου κόσμου, στήνει οδοφράγματα στα σύνορα της χώρας μου χωρίζοντας τον κόσμο στα δύο. Σε αυτούς που θα περνούν καλά και στους άλλους τους άτυχους.<br />Σ' αυτή την περίπτωση δεν ανήκω στους "ριγμένους". Είμαι στους από δω.<br />Και πάλι όμως δεν νοιώθω καλά...<br />Μα τί συμβαίνει επιτέλους;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2569743721786421281?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-13034574347882357842010-12-30T22:25:00.000+02:002010-12-30T22:25:53.008+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TRzipCCCovI/AAAAAAAAAUQ/d2yf8kifmRc/s1600/imagesCAYUASLK.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TRzipCCCovI/AAAAAAAAAUQ/d2yf8kifmRc/s1600/imagesCAYUASLK.jpg" /></a></div><br /><br />Αγαπημένε μου Άη Βασίλη,<br /><br />Φέτος θα σου ζητήσω πολλά πράγματα γιατί μόνο εσύ μου έμεινες. Ευτυχώς κιόλας που μετά τόσα χρόνια σε πιστεύω ακόμα.<br />Άγιε Βασίλη μου βοήθησέ με να μην γίνω μια κομπλεξική, κακεντρεχής και δύσμοιρη γυναίκα γιατί κάθε μέρα σκοντάφτω πάνω στα κόμπλεξ των άλλων και φοβάμαι μη κολλήσω. Σε παρακαλώ γλύτωσέ με αυτή τη χρονιά από τη μήνη των ανθρώπων για την προκοπή και καλοτυχία των άλλων σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Επίσης όλους αυτούς τους απατεώνες που με βλέπουν ως υποψήφιο θύμα σε παρακαλώ στείλτους για διακοπές σ' ένα εξωτικό νησί...χωρίς επιστροφή...συγγνώμη ε, που σου ζητώ κάτι τέτοιο.<br />Μπορείς σε παρακαλώ να πεις στα νέα του Σκάι ότι κουράστηκα πια με την ίδια θεματολογία, ήταν οι μόνες ειδήσεις που άκουγα τηλεοπτικώς και τώρα δεν ακούω τίποτα πια. Την εμπεδώσαμε την κρίση, κάναμε και την ανάκριση, περάσαμε και στην διάκριση, και την σύγκριση και επίκριση μα δεν είδαμε απόκριση.<br />Κάνε σε παρακαλώ τους ανθρώπους να μην διαβάζουν μόνο τις ειδήσεις που τους συμφέρουν και ταιριάζουν στα μικρά συμφέροντά τους. Βγάλε τους τις παρωπίδες να&nbsp;αναρωτηθούν και για τον αντίλογο μήπως και βρουν την αλήθεια που είναι λαμπερή στη μέση.<br />Άγιε Βασίλη φύλαξε τους Έλληνες από τη βλακεία και κάνε τους να μην καπνίζουν σε κλειστούς χώρους πάνω στη μούρη μου γιατί χειροτερεύει το άσθμα μου. Επίσης αν μπορείς να τους πεις, αν δεν σου κάνει κόπο, να μην ανάβουν τα φώτα ομίχλης χωρίς ομίχλη. Και να μην χρησιμοποιούν το όνομα του Κολοκοτρώνη επί ματαίω. Μετά από πέντε χρόνια θα σου ζητήσω και να μην τους αφήσεις να ξαναψηφίσουν τον Ψηνάκη γιατί ο Δήμος είναι ένα σοβαρό θέμα, αλλά θα τα πούμε τότε γι' αυτό, να μην σε φορτώνω γέρο Άγιο...<br />Σε παρακαλώ, φέρε πολύ αγάπη στη ζωή μου, ζεστασιά και περισσότερες όμορφες εικόνες. Αυτές τις άσχημες λιγόστεψέ τες σε παρακαλώ. Δώσε σε παρακαλώ και στην Ευρώπη την αίγλη που ψάχνει να βρει για να σταματήσουν να μας ζαλίζουν και μας.<br />Τ' άλλα θα τα βρω μόνη μου με τη δύναμη που μου χαρίζεις.<br />Σ' ευχαριστώ και χρόνια πολλά για τη γιορτή σου.<br /><br /><br />.....Πάντως να ξέρεις ότι αν δεν τα κάνεις τα παραπάνω θα πέσω στα ναρκωτικά!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1303457434788235784?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-86308329164212408892010-12-29T19:12:00.001+02:002010-12-29T19:24:54.431+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/KeJWh7NTlD0/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KeJWh7NTlD0&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/KeJWh7NTlD0&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br />Πάλι μπερδεύτηκα! Τελικά το επάγγελμα του φαρμακοποιού δεν είναι κλειστό, είναι μισόκλειστο, ή μισάνοιχτο, ή τα παντζούρια είναι κλειστά αλλά τα τζάμια από μέσα ανοιχτά. Όσο διαβάζω για το σύστημα που διέπει αυτό το επάγγελμα τόσο πιο πολύ μπερδεύομαι.&nbsp;Τα φαρμακεία έχουν γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς περιορισμούς και όμως έχουμε τα διπλάσια φαρμακεία σε σχέση με τον πληθυσμό από άλλες ευρωπαικές χώρες. Πάλι αυτές οι ευρωπαικές μας χαλάνε τη μαγιά.<br />&nbsp;Μάλλον είναι πιο δύσκολο να γίνεις τελικά φαρμακοποιός παρά γιατρός. Ξέρεις το ιατρείο πότε δουλεύει! Ξέρεις και πότε θα αρρωστήσει ο ασθενής. Ενώ πότε θα πάρει το φάρμακό του δεν το ξέρεις!<br />Πάντως το φαρμακείο που ήταν απέναντι από το ξενοδοχείο μας στο Λονδίνο ήταν συνέχεια ανοιχτό μαζί με τα μαγαζιά, και δεν χρειάστηκε να διαβάσω κανένα περίεργο πινακάκι στη βιτρίνα του που να με οδηγεί σε άγνωστες για μένα γειτονιές. Και ο υπάλληλος μια χαρά μας εξυπηρέτησε όταν προσπάθησα με τα Αγγλικά του Lower να του εξηγήσω ότι το παιδί καταπίνει καρφίτσες (pins!) στο λαιμό του. Μας έδωσε το σωστό σιρόπι και μέχρι να φύγουμε από την πόλη έγινε καλά. Τα κουτσοκαταφέρνουν και αυτοί.<br />Και τί εννοούν όταν λένε ότι τα Σάββατα είναι κλειστά όπως και τα Νοσοκομεία και τα Πολυϊατρεία; Δηλ. στις ιδιωτικές κλινικές που θα πάω το Σάββατο θα μου πουν συγγνώμη κλείσαμε ελάτε τη Δευτέρα; Τελικά είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις ή κοινωφελή ιδρύματα; Γιατί αν είναι το πρώτο θα πρέπει να ακολουθήσουν άλλα ωράρια και αν είναι το δεύτερο μάλλον πρέπει να δουν με άλλο μάτι το κέρδος τους φαρμάκου. Και ακριβώς επειδή πωλούν φάρμακα πρέπει να είναι ανοιχτά περισσότερες ώρες γιατί μπορώ να ζήσω χωρίς μία καινούργια μπλούζα το Σάββατο, χωρίς Zovirax για καλπάζων έρπη με πυρετό δεν μπορώ και ακόμη θυμάμαι εκείνο το Σάββατο που το έψαχνα!<br /><br />ΥΓ. Πάντως οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Έλληνες φαρμακοποιούς γιατί δεν θα είχα κερδίσει ποτέ την φροντίδα και αγάπη της Ουκρανής νταντάς και συμμάχου και φίλης που ήρθε στην Ελλάδα με προϋπηρεσία βοηθού φαρμακοποιού και βέβαια δεν είχε καμία πιθανότητα να προσληφθεί από έναν σνόμπ Έλληνα φαρμακοποιό.<br />ΥΓ2. Ο Θεσσαλονικιός φαρμακοποιός μου συμφωνεί με τα ανωτέρω και είναι έτοιμος για αλλαγές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-8630832916421240889?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-49173396851115247942010-12-23T18:39:00.002+02:002010-12-23T19:13:07.120+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TRN4_UcAhTI/AAAAAAAAAUI/-r-tjrgKxw0/s1600/christmas-around-world1-main_full.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TRN4_UcAhTI/AAAAAAAAAUI/-r-tjrgKxw0/s320/christmas-around-world1-main_full.jpg" width="318" /></a></div><br />Ναι, ναι, καλά καταλάβατε! Σκοπεύω να τον προσπεράσω αυτόν τον χρόνο τον κακό, αυτό το μιαρό 2011.<br />2012!!! Λαμπερό! Απροβλημάτιστο!! Και με Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους νομίζω ότι συμμετείχα γιατί όταν ήμουν δύο χρόνια πριν στο Λονδίνο έζησα την προετοιμασία τους και την απίστευτη διαφορά με την δική μας προετοιμασία και το καρφί της τελευταίας στιγμής...<br />Τί κι αν μεγαλώσω δύο χρόνια παραπάνω! Τί 41, τί 42! Το θέμα είναι να μην έχεις φτάσει τα 40! Αν και εδώ που τα λέμε τόσο κόπο έκανα να φτάσω ως εδώ. Ποιός γυρίζει πάλι πίσω...<br />Από εδώ που είμαι όμως μπορώ να κάνω κάποιους επαναπροσδιορισμούς.<br />Ας πούμε ότι πρέπει να ζήσεις χωρίς ζεστό νερό. Δύσκολο, μα καθόλου ακατόρθωτο, μου έχει συμβεί και ξέρω. Μπρρρρρ!!! Ή ας πούμε ότι πρέπει να ζήσεις με λιγότερα λεφτά. Ε, αυτό πια είναι πολύ εύκολο. Μη σου πω ότι αν το χωνέψεις κιόλας καλά καλά μέσα στο μυαλό σου θα βρεθείς και με περισσότερα λεφτά στο χέρι. Να πρέπει να ζήσεις χωρίς καθόλου λεφτά...ΔΥΣΚΟΛΟ πολύ, δύσκολο όμως για την κοινωνία που ζούμε. Σε κάποια άλλη κοινωνία ίσως να μην είχε και πολύ σημασία. Αυτό δεν είναι η θεωρία της σχετικότητας;<br />Ας πούμε ότι πρέπει να ζήσεις και χωρίς σπίτι. Τώρα ίσως παρεξηγηθώ πάντως εγώ πληρώνω για να μένω ένα μήνα τον χρόνο σε τροχόσπιτο και είναι ο πιο ευτυχισμένος μήνας της ζωής μου.<br />Να ζήσεις χωρίς γλυκά; Ναι, ναι, και αυτό το έκανα για πολλά μεγάλα διαστήματα στη ζωή μου.<br />Χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς playstation, χωρίς dvd δεν τα συζητώ, ζούσα κάποτε και χωρίς αυτά.<br />Χωρίς ιντερνέτ; Φιλαράκι δύσκολο, εδώ που έχουμε φτάσει, αλλά νομίζω όλα κόβονται με μια καλή αποτοξίνωση.<br />Χωρίς όραση; χωρίς ακοή; Αποδεδειγμένα ναι!<br />Όμως μπορείς να ζήσεις χωρίς ουρανό;<br />Μπορείς να ζήσεις χωρίς αναπνοή;<br />Μπορείς να ζήσεις χωρίς μουσική;<br />Μπορείς να ζήσεις χωρίς νερό;<br />Μπορείς να ζήσεις μόνος εντελώς;<br />Αδιαπραγμάτευτα ε; Όπως και η Ελευθερία. Σκέψου τα λίγο.<br />Ίσως και να είναι η τελευταία ευκαιρία για μας και τα παιδιά μας.<br />Καλά Χριστούγεννα και ας φέρει το πνεύμα των Χριστουγέννων λίγη μαγεία στη ζωή μας.<br />Δεν το δικαιούμαστε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4917339685111524794?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-55711451388557704612010-12-16T20:05:00.000+02:002010-12-16T20:05:45.019+02:003 η ώρα το μεσημέρι και χτυπάει το κινητό μου, η κλήση είναι από τον πεθερό μου. Ξέρω πολύ καλά ότι αν κάνεις το λάθος και τον πάρεις στο τηλέφωνο τέτοια ώρα θα σε στολίσει αναλόγως! Άρα κάτι σοβαρό συμβαίνει.<br />"Να σου πω κόρη μου, μου λέει από την άλλη άκρη της γραμμής, εγώ δούλεψα 5 χρόνια στα καράβια, είκοσι χρόνια στο ΙΚΑ και είκοσι χρόνια δάσκαλος οδήγησης. Παίρνω σύνταξη γι' αυτά τα 45 χρόνια δουλειάς από δύο ταμεία. Αφού πλήρωσα εισφορές και στα δύο ταμεία για τα δώρα Χριστουγέννων γιατί μου λένε τώρα ότι θα πάρω μόνο από το ένα ταμείο; Είναι δίκαιο αυτό; αφού τα πλήρωσα!"<br />Έμεινα για λίγο άφωνη, για το δίκαιο του λόγου του, όμως γρήγορα του απάντησα.<br />"Θυμάστε κάποια χρόνια πριν&nbsp;τα καταγγελτικά γράμματα που&nbsp;μου δίνατε να δακτυλογραφήσω προς το Υπουργείο Μεταφορών σχετικά με τον χρηματισμό των εξεταστών για τα διπλώματα οδήγησης; Τότε ήσασταν ο ένας παλαβός που φώναζε.&nbsp;Οι υπόλοιποι ΟΛΟΙ θέλαν να συνεχίσουν έτσι, και μάλιστα σας κορόιδευαν ότι θα πεθάνετε με το ίδιο Σταρλετάκι! Αν η πλειοψηφία τότε ήθελε δίκαιες αντικειμενικές εξετάσεις η χώρα δεν θα είχε "χρεωκοπήσει" σήμερα. Γι' αυτό σας κόψανε τώρα το μισό δώρο."<br />"Εχεις δίκιο παιδί μου" μου απάντησε απογοητευμένος και έκλεισε το τηλέφωνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5571145138855770461?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-22958788726543912562010-12-11T17:03:00.000+02:002010-12-11T17:03:55.702+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TQOQ8i8M6MI/AAAAAAAAAUE/NtpfiCjQgtg/s1600/4937.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TQOQ8i8M6MI/AAAAAAAAAUE/NtpfiCjQgtg/s320/4937.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />Όταν ήμουν μικρή στα δύσκολα έβγαινα τα βράδια στο μπαλκόνι που κοιτούσε προς το ποτάμι. Από εκεί έρχονταν παράξενες κατεβασιές αέρα, με θεϊκά στοιχεία, και εκεί άρχιζα κουβέντα με το Θεό. Του ζήταγα τα ρέστα για ότι συνέβαινε και μου απαντούσε. Τσακωνόμασταν για ώρες και μετά την άλλη μέρα ένοιωθα τόσο δυνατή γιατί τα είχα βάλει μαζί Του και όλα τ' άλλα φαίνονταν πια εύκολα.<br />Μετά ήρθα εδώ να δουλέψω, ν' ερωτευτώ, να παντρευτώ. Εδώ όμως δεν είχα μπαλκόνι να κοιτάει στο ποτάμι. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Και τότε άρχισαν να έρχονται τα πρώτα κύματα μεταναστών από την Αλβανία-πρόβλημα. Μέχρι τότε για μένα μετανάστες ήταν η θεία μου Χρυσούλα που ζούσε πλουσιοπάροχα στο Σικάγο και κάθε καλοκαίρι μας γέμιζε ένα σωρό δώρα και καλούδια αμερικάνικα. Μόλις είχα παντρευτεί και ερχόταν τότε η Τονίκα κάθε βδομάδα στο σπίτι να με βοηθήσει στις δουλειές. Τί να με βοηθήσει αφού δεν είχα δουλειές τότε στο σπίτι, μάλλον εγώ την βοηθούσα να στείλει λεφτά στην Κορυτσά. Και λίγους μήνες μετά ήρθε και η κόρη της και την έφερε στο σπίτι να με βοηθήσει και στο σίδερο (ούτε σίδερο είχα) και σιδέρωνε εκείνη και έκλαιγε για αυτό που της συνέβη και έκλαιγα και εγώ μαζί της και της έδινα κουράγιο πως όλα θα πάνε καλύτερα. Ξαφνικά η λέξη μετανάστης άρχισε ν' αλλάζει αύρα. Μετά την Τονίκα και την κόρη της άρχισαν να έρχονται κύματα, μέχρι που γίνανε καταιγίδα. Πολλά χρόνια τώρα με τραβάει ότι είναι έξω από τη χώρα μου. Βρίσκω άλλους τρόπους σκέψης που με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Κανένας γηγενής δεν μου το προσφέρει αυτό. Εκτός συνόρων είναι κάτι, απροσδιόριστο, που με γεμίζει, με ολοκληρώνει και μου προσφέρει νέους ορίζοντες.<br />Έτσι έχω μάθει να διασκεδάζω αμερικάνικα, να κάνω πάρτυ ολλανδέζικα, να δουλεύω ιταλικά, αγγλικά, γερμανικά, να παίζω ουκρανικά, να πίνω τσάι ινδικά, να σκέφτομαι αιγυπτιακά και να προσεύχομαι αιθιοπικά.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>Όλη τη βδομάδα νοιώθω πως είμαι σ' ένα πιεστήριο που όλο και στενεύει και περιμένω την Παρασκευή το βράδυ να βρεθώ στο σχολείο μεταναστών να συναντήσω ανθρώπους εκτός συνόρων να μιλήσουν στη γλώσσα μου μιάν άλλη γλώσσα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2295878872654391256?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-75309587884203394352010-12-08T16:16:00.004+02:002010-12-08T16:24:10.301+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TP-RtElqIGI/AAAAAAAAAUA/quH5IWitBUM/s1600/%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25BA.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TP-RtElqIGI/AAAAAAAAAUA/quH5IWitBUM/s1600/%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25BA.jpg" /></a></div><br />Ο Στρος-Καν ήρθε και ζήτησε από την κυβέρνηση ανάπτυξη,<br />από την Νέα Δημοκρατία συναίνεση,<br />από τους Δημόσιους διαρθρωτικές αλλαγές,<br />από τους εύπορους φόρους,<br />προστασία στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες,<br />από τον Παπακωνσταντίνου πάταξη της φοροδιαφυγής, <br />από τους κλειστούς επαγγελματίες ν' ανοίξουν,<br />από τις ΔΕΚΟ σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα,<br />από τον Ραγκούση πάταξη της γραφειοκρατίας.....<br />.....από μένα δεν ζήτησε τίποτα.....<br />Αν αύριο ο Όλι Ρεν μου ξαναπεί "kalo kouragio" ν' ανησυχήσω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7530958788420339435?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-89440425610418473432010-11-27T21:07:00.000+02:002010-11-27T21:07:12.200+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TPFWAXdIpsI/AAAAAAAAAT8/h-ZNaoUQO8k/s1600/27-11-10_423962_1.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="228" ox="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TPFWAXdIpsI/AAAAAAAAAT8/h-ZNaoUQO8k/s320/27-11-10_423962_1.gif" width="320" /></a></div><br />Στην Αγγλία κάνουν κατάληψη σε συγκεκριμένες αίθουσες και τα μαθήματα γίνονται κανονικά. Ενώ και μέσα στην ίδια την κατάληψη γίνονται και μαθήματα του προγράμματος σπουδών...<br /><br />Για την υπερθέρμανση του πλανήτη φταίνε τα αεροσόλ στην Ασία;<br /><br />Το Ρωσικό κοινοβούλιο συμφώνησε χθες την έκδοση ψηφίσματος που θα αναγνωρίζει ότι η σφαγή 22000 Πωλωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν το 1940 έγινε κατόπιν διαταγών του ίδιου του Στάλιν.<br /><br />Τρία παιδιά επιβίωσαν στα νησιά Φίτζι μέσα σε μία βάρκα για πενήντα ημέρες πίνοντας βρόχινο νερό, τρώγοντας καρύδες, ωμά ψάρια και ένα ...γλάρο. Τελικά όλοι μπορούμε να φάμε μια μέρα γλαρόσουπα...<br /><br />Η Τουρκία βοήθησε την Αλ Κάιντα και η Ουάσινγκτον το ΡΚΚ θα μας ενημερώσει εντός ολίγου ο ιδιοκτήτης του Wikileaks που κατηγορείται για βιασμό...<br /><br />Στο Μεξικό το καρτέλ των ναρκωτικών πρότεινε έναρξη διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση....θα κατέβουν και στις εκλογές;<br /><br />Η Ευριπίδου έχει μετατραπεί σε MADMAX.<br /><br />Ο Γκέμπελς αυτοπροσδιορίζεται το 1924 Γερμανός κομμουνιστής!<br /><br />Και εγώ αναπνέω το 60% του οξυγόνου τις τελευταίες μέρες και ο γιατρός μου είπε "δεν φταίς εσύ"...<br /><br /><br /><br />ΥΓ. Το σκίτσο του Ηλία Μακρή στη σημερινή Καθημερινή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-8944042561041847343?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-29102682905831587822010-11-13T21:57:00.000+02:002010-11-13T21:57:58.961+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TN7tDO1aKlI/AAAAAAAAAT4/v9JYusUDPjY/s1600/imagesCAP6HYB6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" px="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TN7tDO1aKlI/AAAAAAAAAT4/v9JYusUDPjY/s1600/imagesCAP6HYB6.jpg" /></a></div>Είμαι μια Τροϊκανή!<br />Μεταλλάχτηκα. Ο προσανατολισμός μου είναι πια διαφορετικός. Και το συναίσθημα το ίδιο.<br />Τέρμα "τα ήσυχα βράδια" και "η Περιμπανού" πάει! Δεν τ' ακούμε πια αυτά.<br />Η δική μας η φυλή είναι μία συνοφρυωμένη, σφιγμένη. Τινάζεται σαν ελατήριο. Δεν πονάει, δεν κουράζεται, δεν λυπάται, δεν ενδιαφέρεται γενικώς. Είναι λίγο άσχημη όπως σμίγει τα φρύδια. Και τα χείλια είναι σφιχτά, πρασινίζει και λίγο. <br />Δεν γιορτάζει ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πρωτομαγιά, ούτε τα γενέθλια του παππού. Είναι κατά των γιορτών. <br />Τρώει μετρημένα, πίνει μετρημένα, έχει ξεχάσει και να χορεύει.<br />Μετράει όμως καλά. Τον χρόνο, το ΑΕΠ, το έλλειμμα, την αποδοτικότητα. Μετράει ακόμα και του καθενός τη μέρα. <br />Ανήκω και εγώ σ' αυτή τη φυλή...μόνο που πότε πότε πέφτει μία σταγόνα βροχής και μου βρέχει το πρόσωπο και τότε σηκώνω το κεφάλι ψηλά και βλέπω πως τα σύννεφα κινούνται, χορεύουν και τότε ανεβαίνω για το πρώτο σύννεφο δεξιά και όλα αλλάζουν!<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2910268290583158782?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-16358642173251355062010-11-09T16:42:00.013+02:002010-11-09T17:03:09.111+02:00Μία λέξη που συνάντησα στις σημειώσεις της β' Γυμνασίου στο μάθημα της Ιλιάδας.<br />Προοικονομώ, δηλ. σχεδιάζω, τακτοποιώ εκ των προτέρων, προετοιμάζω κάτι που θα γίνει στο μέλλον. Προοικονομία, η πρόβλεψη, ο εκ των προτέρων σχεδιασμός.<br />Σιγά τώρα!, κάθε μέρα την βλέπουμε μπροστά μας αυτή τη λέξη. Όπου γυρίσεις το μάτι σου προοικονομία βλέπεις!<br />Αστεία λέξη!<br />Σου φέρνει στο μυαλό τις στριφογυριστές ουρές κάθε πρώτη του μήνα στο μετρό στις εκδόσεις της μηνιαίας κάρτας. Τις προσεχείς ουρές στις εφορίες την τελευταία μέρα εκπνοής της παράτασης (μία πολύ σύνηθης λέξη σε αντιδιαστολή με την προοικονομία) πληρωμής για το σήμα των τελών κυκλοφορίας. Επίσης θυμίζει Ολυμπιακή! ΟΣΕ! το Μετοχικό Ταμείο Στρατού! το ΝΑΤ!!<br />Λες να την είχε μάθει αυτή τη λέξη ο Παπακωνσταντίνου και ο Αλογοσκούφης στο LSE;<br />Ή ο Παπαντωνίου στο Cambridge;<br />Ο Αρσένης στο ΜΙΤ;<br />Είναι διαφορετικές οι οικονομικές σχολές αλλιώς θα υποψιαζόμουν ότι αυτές φταίνε για την έλλειψη αυτής της όμορφης λέξης από τον βίο όλων των υπουργών μας.<br /><br />Την οικονομική ανέχεια στην οποία βρισκόμαστε όλοι την έχουμε καταλάβει και είναι βέβαια απόρροια της απουσίας αυτής της μοναδικής λέξης από την καθημερινότητά μας. Η αγωνία όλων μας είναι αν μπορεί αυτή η ένδεια να αναστραφεί, με ή χωρίς ευρωπαϊκές, αμερικανικές, ή όποιες βοήθειες. Όλοι λένε ότι μπορεί να γίνει αν αλλάξουμε τη δομή του δημόσιου τομέα. Αυτό που είδαμε μέχρι τώρα ήταν μόνο το hair cut&nbsp; των μισθών των υπαλλήλων. Είδαμε αυξήσεις φόρων, περιμένουμε άνοιγμα επαγγελμάτων, και η δομή του δημοσίου παραμένει ίδια.<br />Η εύκολη σκέψη είναι να βάλουμε τον ιδιωτικό τομέα ν' αλλάξει τον δημόσιο. <br />Τί πονηρό και πόσο επικίνδυνο...<br />Λένε ότι φταίει η υπερβολική δημοκρατία μας που δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε πια κανένα νόμο. Καταλήγουν ότι μόνο μία επανάσταση μπορεί να το σταματήσει.<br />Τί ύποπτο και πόσο εγκληματικό...<br /><br />Την αποχή της Κυριακής ερμήνευσαν πολλάκις οι πολιτικές και δημοσιογραφικές δυνάμεις του τόπου μας. Οι δε ευρωπαϊκές εφημερίδες την ερμήνευσαν ως "ωριμότητα" των Ελλήνων και παραλίγο να το πιστέψουμε και εμείς. Τόσο που ίσως να μας ανακύρητταν ως τον πιο "έξυπνο" λαό της Ευρώπης αν καταργούσαμε τις εκλογές τελείως. Η αλήθεια είναι όμως πιο πικρή και ως καλοπροαίρετη (αρχίζω να το χάνω αυτό) θα πω ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να φανταστούν ότι ένα εκατομμύριο Πασόκ και πεντακόσιες χιλιάδες ΝΔ δεν σηκώθηκαν από τον καναπέ τους γιατί αυτή τη φορά δεν είχαν να πάρουν τίποτα από το κόμμα τους. Και δυστυχώς αυτή η εκλογική δύναμη είναι που κάθε φορά κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα. Από το υπόλοιπο 60% που πήγε να ψηφίσει το 66% ξαναψήφισε αυτούς που αποδεδειγμένα καταλήστευσαν και υπερχρέωσαν τη χώρα.<br /><br />Το πώς μία χώρα ξεκινά να διδάσκει τα παιδιά της την προοικονομία από την τρυφερή ηλικία των 14 χρόνων και μόλις φτάνουν την ενηλικίωση και ωριμότητα να ξεχνούν την ύπαρξή της είναι νομίζω αντικείμενο επιστημονικής έρευνας αλλά και παραδοχή ολικής ανικανότητας και ανοησίας.<br />Η χώρα διοικείται με την εκλογολογία, μετρολογία, σεναριολογία, τρομολογία και ρουσφετολογία.<br />Αν το εκλογικό σώμα δεν αλλάξει μυαλά και δεν προοικονομήσει για το μέλλον των παιδιών του η Δημοκρατία δεν θα επιστρέψει ποτέ στη γενέτειρά της.<br /><br />Και μία απάντηση σ' αυτούς που ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και όχι ελληνικό.<br />"Καλύτερα πλούσιος και άρρωστος παρά φτωχός και άρρωστος".<br />Αν λοιπόν ξεσπάσει επιδημία στην Ευρώπη όλοι ξέρουμε ποιοί θα γίνουν καλά!<br />Αλλά ξέχασα...εμείς έχουμε περίσσευμα πολλά εμβόλια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1635864217325135506?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-24817509030259183232010-11-05T17:15:00.001+02:002010-11-05T17:37:59.376+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TNQcLDMBoXI/AAAAAAAAATw/Naln1micd6s/s1600/%CE%9C%CE%91%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="241" px="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TNQcLDMBoXI/AAAAAAAAATw/Naln1micd6s/s320/%CE%9C%CE%91%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A3.jpg" width="320" /></a></div><br />Γκρινιάζω συνέχεια και γίνομαι δυσάρεστη. <br />Γιατί αγαπώ πάνω απ' όλα την πατρίδα μου και θέλω πριν απ' όλα να είναι αυτή σωστή.<br />&nbsp;Όπως θα έκανα και με την οικογένειά μου. <br />Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ την αρνισιδικία.<br />Γιατί είναι ανήθικο να παίρνω δάνεια και μετά ν' αρνούμαι να τα πληρώνω. Και ναι, είναι το ίδιο σαν να τα έπαιρνα εγώ κι άς είναι δυσάρεστο αυτό για πολλούς. Δεν ειναι διαφορετικό απ' ότι θα έκανα η ίδια. Και δεν μ' αρέσει να μιλώ με γενικότητες και θεωρίες.<br />Το Κράτος...ο Καπιταλισμός...το Σύστημα... όλα αυτά είμαι εγώ και τ' αντιμετωπίζω σαν να είμαι εγώ. Το ασφαλιστικό μου ταμείο είμαι εγώ και οφείλω να το προστατεύω. Το σχολείο μου είμαι εγώ και πρέπει να το περιφρουρήσω. Η πλατεία είναι δική μου και πρέπει να την υποστηρίξω. Και το πεζοδρόμιό μου είμαι εγώ και πρέπει να το σκουπίσω. Όπως κάνω και στο σπίτι μου. Όλα είναι σπίτι μου και&nbsp;οικογένειά μου. Και αυτά και οι λειτουργοί τους.<br />Και αν τα παιδιά μου παραστρατήσουν και κάνουν λάθη δεν θα τα βρίσω, δεν θα τους πετάξω πέτρες, θα κάνω το παν να διορθώσουν τις βλακείες τους.<br />Όχι, δεν είναι διαφορετικό, το ίδιο είναι.<br />Γι' αυτό δεν θα βγω να διαμαρτυρηθώ μόνο για τα λιγότερα λεφτά που παίρνω, που έτσι κι αλλιώς πάντα ήταν λίγα, ούτε για τα περισσότερα χρόνια που πρέπει να δουλεύω, που έτσι κι αλλιώς θα δούλευα.<br />Πρέπει πριν απ' όλα να βγω στο δρόμο να διαμαρτυρηθώ για το φαρμακείο του Λαυρίου που μέχρι χθες χρέωνε το ΙΚΑ&nbsp; με συνταγές εκατό χιλιάδων ευρώ το μήνα και αφότου βρέθηκαν οι σακούλες στο πηγάδι άρχισε ξαφνικά να χρεώνει μόνο είκοσι χιλιάδες.<br />Το ΙΚΑ δεν έχει ασκήσει ακόμη καμία διοικητική δίωξη γι' αυτά, και άλλα πολλά που ξετυλίγονται κάθε μέρα. Αν είχα όμως βγει εγώ στο δρόμο γι' αυτά θα το είχε κάνει. Και δεν θα τολμούσε κανένας πολιτικός να το κουκουλώσει.<br />Όλοι αυτοί που τρώγανε και παρασιτούσαν από το δημόσιο χρήμα θέλουν πολύ ν' ασχολούμαι με τις στρακαστρούκες της "τρομοκρατίας" ή με το παγκόσμιο τραπεζικό λόμπυ που πίνει το αίμα των φτωχών και κάνει πλούσιους τους λίγους!!<br />Για ν' ασχοληθώ όμως μ' αυτά πρέπει πρώτα να έχω καθαρίσει την αυλή μου. Γιατί στην πρώτη σύγκρουση με το σύστημα θα κατηγορηθώ για τις δικές μου λαμογιές και το παιχνίδι θα είναι χαμένο. Και λέγοντας δικές μου εννοώ της γειτονιάς μου, της πόλης μου, της χώρας μου γιατί ανήκω σ' αυτά τα σύνολα και οφείλω να τα κρατώ καθαρά.<br />Πρέπει να ξαναβρώ αυτόν το περήφανο λαό που τόλμησε τότε να πει το ΟΧΙ στον Άξονα και ν' αλλάξει τις τύχες όλης της Ευρώπης. Αυτόν τον λαό που τότε δεν είχε στο λεξικό του την λέξη "λαμόγιο".<br /><br />Σε αυτές τις εκλογές ήθελα με πείσμα να ψηφίσω αυτοδιοικητικά. Όμως δεν θέλει κανένας άλλος.<br />Αφού είναι λοιπόν έτσι θα ψηφίσω συγκυριακά.<br />Κύριε Παπανδρέου δεν θα σας καταψηφίσω γιατί αρνούμαι το μνημόνιο όπως λέτε, αλλά γιατί δεν αντέχω άλλο τη διγλωσσία σας και γιατί η εξυγίανση που καλείσται να κάνετε δεν την πιστεύετε!<br />Κύριε Σαμαρά με Κικίλια και Ψωμιάδη θ' αλλάξετε την πορεία της Ελλάδας;<br />Κυρία Παπαρήγα η επανειλλημένη προστασία που προσφέρετε στους φοροδιαφεύγοντες είναι εγκληματική και ύποπτη.<br />Όλοι σας οι κατοικούντες τη Βουλή φροντίζετε συντεχνιακά τα του οίκου σας και ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ!!<br />Πριν από χρόνια θεωρούσα αναγκαίο κακό αυτού του είδους τις πολιτικές σας τώρα δεν έχω άντερα να τις αντέξω άλλο.<br /><br />Σ' αυτές τις εκλογές εσκεμμένα όλοι οι υποψήφιοι, κυρίως για τις περιφέρειες, είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Όλα τα κόμματα κινήθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση. Δοκιμάζουν τις αντοχές μας στο υπάρχων κομματικό σύστημα.<br />Πρέπει να τους απαντήσουμε.!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2481750903025918323?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-15567881877230949262010-10-27T20:39:00.001+03:002010-10-27T20:43:04.354+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TMhgIVk4w1I/AAAAAAAAATs/EXJuQOfkL-o/s1600/DVD.05715_5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="236" nx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TMhgIVk4w1I/AAAAAAAAATs/EXJuQOfkL-o/s320/DVD.05715_5.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Αν ήμουν γάτα σ' αυτή την πόλη</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα ήταν όλα διαφορετικά</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα ξάπλωνα νωχελικά στων σκουπιδιών τους κάδους</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα τρύπωνα&nbsp; σε κτίρια και αφημένους κήπους </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα πήδαγα από χαρά στου υπόνομου τη θέα</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">σαν αρουραίοι ξεπηδούν και τρέχουν στην αλέα.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Θα είχα αλτικότητα </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">στου πεζοδρομίου τη φαυλότητα</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα είχα ύφος απαθές σε αφίσες προεκλογικές</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα ήθελα να νιαουρίζω αντί βρισιές να ξεστομίζω</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">και τα νύχια μου ν' απλώνω</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">στων πολιτικών τον τόνο.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Να ζω με ένστικτο και δράση</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">χωρίς δέσμευση, ρητά</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ούτε διλήμματα πολιτικά.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Στους δρόμους να τρέχω με σβελτάδα</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">και οχι να περιμένω να ξυπνήσει η Ελλάδα...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Οι αλλεργικοί να είναι αυτοί, και όχι εγώ</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">να είμαι πονηρή, ζηλιάρα και με εγωϊσμό.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Θα κουνούσα την ουρά μου και θα είχα αυτό το νάζι</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα γουργούριζα στους γύρω και στου Αστακού το γκάζι</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα ήμουνα σημαντική</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">και ποιός ξέρει μία μέρα</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ίσως να κατάφερνα στο σινεμά καριέρα.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Ήθελα ν' απολαμβάνω την αγάπη των ανθρώπων</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">των φιλόζωων που λένε</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">γιατί άνθρωποι δεν αγαπούνε άνθρωπο άλλον απ' αυτόν</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">φιλάνθρωποι θα ήταν τότε, μα πού το βρήκες τώρα αυτό;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Θα είχα μάτια γυαλιστερά</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">και θα έβλεπα πίσω από τα ψέματα κι ανάμεσα απ' τις λέξεις.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Θα ήμουνα αμέριμνη πάνω στα κεραμίδια</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">να βλέπω τα τρεχαλητά και τα αναίτια σπρωξίδια.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Δεν θα είχα άλλες γάτες λαθρομετανάστες</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">λαθρέμπορους και λαθροκυνηγούς</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ούτε και λαθρεπιβάτες.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Λαθραίες θα είμαστε όλες μας μέσα στην ίδια μοίρα</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">εφτά ζωές μας χάρισαν δεκάρα δίνω μία.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Αν ήμουν μαύρη μάλιστα θα τρόμαζα τους πάντες</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">θα ξεκινούσα απ' τους φαιδρούς και θα 'φτανα στους μάγκες.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1556788187723094926?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-8583097875750669882010-10-15T17:53:00.000+03:002010-10-15T17:53:33.773+03:00Έχω μπερδευτεί!<br />Και εντυπωσιαστεί από την συντηρητική αντιμετώπιση των επίκαιρων θεμάτων που μας απασχολούν από τους παραδοσιακούς (πρώην βέβαια) ψηφοφόρους του Πασοκ και της ευρύτερης Αριστεράς.<br />Οι μεν ειδικά, κατηγορούν&nbsp;το πρώην κόμμα τους για φιλελευθερισμό όταν οι ίδιοι πρεσβεύουν αυτά που έλεγε η δεξιά πριν λίγα χρόνια.<br />Ο λαός δεν ξεχνά τί σημαίνει δεξιά;<br />Ή μήπως η δεξιά δεν ξέρει τί ποιεί η αριστερά;<br />Άνθρωποι προοδευτικοί μέχρι χθες μαίνονται εναντίον της κατάργησης των θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία. Άνθρωποι που&nbsp;τα πρώτα χρόνια του Πασοκ περιφρονούσαν την&nbsp;σχολική πρωϊνή&nbsp;προσευχή.&nbsp;Μιλούν για επιχείρηση αφελληνισμού από τα ξένα κέντρα που δεν μας χωνεύουν και θέλουν να μας εξαφανίσουν. Κατηγορούν τα βιβλία ιστορίας που επιχειρούν μία πιο απαλή εξιστόρηση των διαφορών μας με την Τουρκία και την ίδια στιγμή, ακριβώς όμως την ίδια, κατηγορούν την κυβέρνηση ως υπαίτια της κρίσης με τις υπερβολικές δαπάνες σε εξοπλισμούς.<br />.....<br />.....<br />......<br />Πρέπει κάποιος να εξηγήσει στα παιδάκια, μόνο έτσι μπορώ να τα αντιμετωπίσω, ότι αν θέλουν οι Τούρκοι να είναι εχθροί μας πρέπει να πληρώνουν και τον αντίστοιχο εξοπλισμό!<br /><br />Κάποιοι άλλοι άνθρωποι που πέρασαν από τα πολιτικά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας (κάποιοι και από τα κρεβάτια τους, βλ. Ζαχόπουλο) για να γίνουν συμβασιούχοι στο Υπουργείο Πολιτισμού αντιμετωπίζονται από την αριστερά ως αδικημένο σκληρά εργαζόμενο προλεταριάτο!!<br />Έχει και συνέχεια! Οι ίδιοι συμβασιούχοι (παύλα αφισοκολλητές της Νέας Δημοκρατίας) ψήφισαν Πασόκ στις τελευταίες εκλογές (έτσι εξηγείται πώς βγήκε ο Γιωργάκης) γιατί τους είχαν υποσχεθεί μονιμοποίηση. Δεν τα λέω εγώ, ο πρόεδρός τους τα είπε στην τηλεόραση.<br /><br />Άλλοι αστοί,&nbsp;προοδευτικοί άνθρωποι, της κουλτούρας και της αριστοκρατίας, που χρόνια ψήφιζαν Συνασπισμό και μας είχαν ζαλίσει με το κουρδικό ζήτημα και τα καταπατημένα δικαιώματα των αθρώπων στην Βιρμανία&nbsp;έχουν συμπράξει τώρα με την Χρυσή Αυγή (και τους Αλβανούς παρακαλώ) και ετοιμάζονται να ψηφίσουν τον Μπουμπούκο ως πρώτο Περιφερειάρχη Αττικής για να διώξει τους βρωμερούς Ασιάτες από την διπλανή τους πόρτα.<br /><br />Επιχείρηση του ΚΚΕ απολύει υπαλλήλους και κρατάει τους υπόλοιπους με το βασικό (απαράδεκτο κατ' αυτούς) μισθό.<br />Ο Τηλέμαχος Χυτήρης στέλνει τα ΜΑΤ μέσα στην Ακρόπολη. Τί είπε στη γυναίκα του άραγε το μεσημέρι που γύρισε στο σπίτι;<br />Ιδιοκτήτες φορτηγών συνάντησαν τον Τέως έξω από τη Μεγάλη Βρετάνια και του φωνάζουν "εσένα θέλουμε"!<br />Να μήν μιλήσω και για τα πρωτοσέλιδα της Αυριανής! της εφημερίδας που έριξε τον Καραμανλισμό γιατί θα λαϊκίσω....<br /><br />Στη χώρα μου είναι παράδοση τα ίδια ονόματα μέσα στις οικογένειες.<br />Ένα όνομα έχει στοιχειώσει όμως τον τελευταίο καιρό.<br />Είναι ο Αλέξης που κατεβαίνει αντάρτης εναντίον του άλλου Αλέξη που τον είχει διορίσει όμως ο πρώτος Αλέξης και έκανε καριέρα από έναν άλλο μικρό Αλέξη που έπεσε νεκρός στους δρόμους των Εξαρχείων για να εμφανιστεί τότε ένας άλλος δαιμόνιος Αλέξης και να ασελγήσει πάνω στον τάφο του μικρού Αλέξη.<br />Πώς να τα εξηγήσεις όλα αυτά στον Γιουνκέρ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-858309787575066988?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-55190078449410308042010-09-26T08:19:00.001+03:002010-09-26T18:49:30.729+03:00Ανοίγω το ψυγείο το μεσημέρι και βρίσκω στο κάτω κάτω ράφι πράγματα πολλά. Πότε τα ψωνίσαμε; Είχε και ωραία γιαουρτάκια, βουτάω ένα και το απολαμβάνω βλέποντας Ζακ και Κόντι σε επανάληψη. Έρχονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και μου βάζουν τις φωνές " Πόθεν έσχες το γιαούρτι; Η κυρία Μαρία από απέναντι ζήτησε να δανειστεί το ράφι του ψυγείου μας γιατί χάλασε το δικό της." Τί να κάνω τρέχω στο σούπερ μάρκετ να αντικαταστήσω το γιαούρτι που μόλις έφαγα με τόση βουλιμία....<br /><strong><u>Οικογενειακό πόθεν έσχες</u></strong><br /><br /><br />Ανοίγω το ασανσέρ στη δουλειά και βρίσκομαι αντιμέτωπη με τρεις ψηλούς του ΣΔΟΕ (ο ένας ήταν και καμπούρης). Κάνω βήματα όπισθεν και με οδηγούν μπροστά στο αρχείο μου. Κατεβάζουν όλα τα κλασέρ, ζητούν άπειρες εκτυπώσεις, παραγγέλνουν καφέδες με κανέλα και κουλουράκια, τσακώνονται μεταξύ τους για το τσιγάρο και αφού με βρίσκουν εντάξει σε όλα καταλήγουν πως η συναυλία των U2 είναι υποκρισία, θα πάνε στους Σκόρπιονς. Μούγκα στην στρούγκα εγώ γιατί πόθεν έσχες τα εισιτήρια;;;;<br /><strong><u>Επαγγελματικό πόθεν έσχες</u></strong><br /><br /><br />- Μπαμπά θέλω να πάμε στο Allou fun park<br />- Δεν μπορούμε να πάμε γιατί έχουμε έξοδα<br />- Μα αφού είμαστε πλούσιοι!<br />- Δεν είμαστε πλούσιοι, δουλεύουμε για να ζήσουμε<br />- Ναι, αλλά όποτε πας στο κουτί της τράπεζας σου δίνει πάντα λεφτά<br />- Ναι, αλλά δεν είναι ατελείωτα. Κάποια στιγμή τελειώνουν<br />- .....Ναι, αλλά δουλεύει και η μαμά και παίρνει και αυτή λεφτά από άλλο κουτί, άρα είμαστε πλούσιοι. Πότε θα πάμε;;;<br /><strong><u>Παιδικό πόθεν έσχες</u></strong><br /><br /><br />Εκείνος δεν ψωνίζει γενικώς γιατί βαριέται. Μπαίνει στο σπίτι και βλέπει καινούργιο εργόχειρο στρωμένο, σιδερωμένο στο τραπέζι. Στο μπάνιο κάτι ακατανόητα κουτάκια κοσμούν το ράφι κάτω από τον καθρέφτη. Καινούργια σκουλαρίκια λάμπουν στ ' αυτιά της, τσάντες γεμάτες από την Ερμού δίπλα στο κρεβάτι της, πλάι στις ολοκαίνουργιες κιτς παντοφλίτσες της. Ένας σωρός περιοδικά πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και μία απόδειξη ξεχασμένη με τριψήφιο νούμερο από έναν Μισέλ που κάνει ένα παράξενο επάγγελμα κάτι σαν "κουπ μιζανπλί".<br />Στη θέα της καινούργιας τελεμάρκετινγκ πολυθρόνας εκείνος δεν κρατιέται και φωνάζει<br />- Πόθεν έσχες ρε γυναίκα;;;;<br /><strong><u>Αντρικό πόθεν έσχες</u></strong><br /><br /><br />Ενα κατεβατό ακινήτων, αυτοκινήτων, πλεούμενων και αεριοθούμενων για τα οποία κανείς δεν ρωτά "Πόθεν έσχες;;!!"<br /><strong><u>Πολιτικό πόθεν έσχες.</u></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5519007844941030804?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-77045698245779628732010-09-22T16:31:00.000+03:002010-09-22T16:31:55.101+03:00Στην Ελλάδα το αυτονόητο αντιμετωπίζεται ως παράλογο. Και το παράλογο ως αυτονόητο. Ευτυχώς το κατάλαβα πολύ νωρίς, στην αρχή της ενεργής μου δράσης σε αυτόν τον τόπο και έτσι προφύλαξα τον εαυτό μου και την οικογένειά μου από τον παραλογισμό.<br />Ερχόμενη 18 χρονών στην Αθήνα άρχισα να ψάχνω για δουλειά γιατί την είχα ανάγκη επειγόντως. Με πήρε η μητέρα μου από το χέρι και με πήγε στο σπίτι μιας οικογενειακής φίλης, μία φίλη που αποκαλούσε την μητέρα μου "μαμά", να μας βοηθήσει μιας και είχε αδελφό υπουργό!!!<br />Αφού μας δέχτηκε με περισσή χαρά λίγες μέρες αργότερα φανερά σοκαρισμένη και η ίδια μας είπε ότι δεν μπορεί να μας βοηθήσει γιατί ο μηχανισμός του κόμματος του υπουργού βρήκε ότι η μαμά μου είχε βάλει υποψηφιότητα ως δημοτική σύμβουλος πριν πολλά χρόνια στην επαρχιακή πόλη που ζούσε με το αντίπαλο κόμμα και τον υποψήφιο δήμαρχο που ήταν και αυτός οικογενειακός φίλος. Αυτό ήταν κάτι που δεν το ήξερα ούτε εγώ και δεν θα το μάθαινα ποτέ αν δεν το έβρισκε ο κομματικός μηχανισμός της χώρας μου.<br />Γέλασα πολύ τότε μαζί τους (και εντυπωσιάστηκα από την πολιτική δράση της μαμάς μου) &nbsp;και ευτυχώς που μου συνέβη τόσο νωρίς για να τους καταλάβω αμέσως. Πήρα το φάκελό μου που είχα μαζί μου με τους καλούς βαθμούς του σχολείου, τα πτυχία των Αγγλικών και έπιασα την άλλη μέρα δουλειά στο τρίτο υπόγειο βιοτεχνίας αθλητικών ειδών.<br />Δόξα τω Θεώ, τον φακελό μου τον γέμισα και με άλλα χαρτιά και βρήκα ανθρώπους να τον ανοίξουν και να μου προσφέρουν δουλειά.<br />Ευτυχώς για μένα.<br />Τον Πάγκαλο διόλου δεν τον εκτιμώ, όπως και όλους τους ενεργούς πολιτικούς της εποχής μου.<br />Έχει πει όμως δύο αυτονόητα που και τις δύο φορές αντιμετωπίστηκαν ως παρανοϊκά. Το πρώτο το είπε&nbsp; τώρα για τις εξαγορασμένες ψήφους έναντι προσλήψεως ή συναλλαγής με το Δημόσιο. Το δεύτερο παλαιότερο το είπε την εποχή των Ιμίων : "Να έρθουν πρώτα όλοι οι επιχειρηματίες να μου δώσουν τα λεφτά τους να αγοράσω όπλα και όλες οι μανάδες να μου δώσουν τα παιδιά τους στρατιώτες και μετά να πάμε όλοι μαζί για πόλεμο!! Όχι να μαζευτούμε να πάτε!!!"<br />Πόσοι έχουν άντερα να τα αποδεχτούν αυτά;;<br /><br />ΥΓ. για την ιστορία του παραλόγου ο Γιώργος Παπανδρέου που πήρε 138.226 σταυρούς στην περιφέρεια Αττικής διόρισε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης τον Θ. Πάγκαλο με μόλις 1481 σταυρούς προτίμησης.<br />ΥΓ2. η αγανάκτηση των προσβεβλημένων θα έπρεπε να διατυπωθεί πιο σωστά : μαζί τα φάγαμε; ε, όχι δα! εμείς φάγαμε τα ψίχουλα!<br /><br />Να τα μετρήσουμε βρε παιδιά..........τα ψίχουλά μας!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7704569824577962873?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-42098859865924937162010-09-19T19:53:00.000+03:002010-09-19T19:53:58.448+03:00Ονειρευόμαστε να γίνουμε η Δανία του Νότου και&nbsp;για τον&nbsp;Πειραιά το Ρόττερνταμ του Νότου. Κακέκτυπα άλλων χωρών, λες και εμείς δεν είμαστε ξεχωριστή χώρα. Λες και δεν έχουμε δικά μας χαρακτηριστικά, ιδέες, δικό μας τρόπο ζωής, δουλειάς. Βέβαια δεν μπορούμε να κάνουμε προκοπή εξαντλώντας την φαντασία μας στο "επίδομα έγκαιρης προσέλευσης".&nbsp;Καταφέραμε&nbsp;όμως να κάνουμε την επιστήμη να σηκώσει τα χέρια ψηλά με το "κίνητρο απόδοσης καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών", ένα&nbsp;άλλο επίδομα&nbsp;του δημόσιο τομέα που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα στην εφημερίδα. Ποιός να το σκέφτηκε αυτό και τί να σημαίνει άραγε;<br />Η Ελλάδα, ή μάλλον οι Έλληνες, θα μπορούσαν να πατήσουν στα δικά τους πόδια. Να μετατρέψουν τις ιδαιτερότητές τους σε προτερήματα που θα προσέλκυαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Έχουμε το όνομα και κινδυνεύουμε να χάσουμε τη χάρη.<br />Αυτή τη στιγμή το κράτος έχει επιδοθεί σε&nbsp;ένα πογκρόμ της μικρομεσαίας τάξης και κυρίως του ελεύθερου επαγγελματία που είχε στήσει το δικό του μαγαζάκι, είχε γίνει αφεντικό του εαυτού του και μια χαρά τα κατάφερνε μέχρι τώρα. Αυτοί οι επαγγελματίες όμως άρχισαν να πληθαίνουν γιατί όλοι θέλουμε να γίνουμε αφεντικά του εαυτού μας,&nbsp;και εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια του κράτους άρχισαν&nbsp;να φοροδιαφεύγουν ασύστολα, και συνεχίζουν,&nbsp;μή σκεπτόμενοι τις συνέπειες αυτών των πράξεών τους.<br />Έτσι φτάσαμε, με τη βοήθεια της Ζήμενς να μη το ξεχνάμε και αυτό, στο σήμερα όπου το κράτος ακολουθώντας το σύστημα "πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι", γιατί δεν μπορεί να το θεραπεύσει αλλιώς έχει ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών με σκοπό την ολοσχερή εξαφάνισή τους.<br />Το αποτέλεσμα θα είναι η παντελής έλλειψη της μικρομεσαίας τάξης που έχασε την ευκαιρία μέσα από την ελεύθερη εργασία να προοδεύει και να καινοτομεί, και θα οδεύουμε σε μια κοινωνία πολυεθνικών και υπαλλήλων μόνο. Όλοι καταλαβαίνουμε τί σημαίνει αυτό και πόσο θα αλλάξει τη ζωή μας. Βέβαια αυτοί που έπρεπε να το καταλάβουν πρώτοι ήταν τα συνδικαλιστικά όργανα της κάθε επαγγελματικής ομάδας που έπρεπε έγκαιρα να δώσουν κατευθύνσεις στους επαγγελματίες και όχι να τους χαιδεύουν τ' αυτιά, αλλά και να πείσουν το κράτος, έγκαιρα και όχι κατόπιν εορτής, ότι θα συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη του τόπου. Δεν νομίζω όμως οι Τζωρτζάτοι να είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους.<br />Από την άλλη, αυτή&nbsp;η μεταβολή στον επαγγελματικό ιστό της χώρας μας, εμάς τους απλούς πολίτες, μας συμφέρει από μία πλευρά γιατί δεν θα είμαστε πλέον όμηροι του κάθε μικροεργολάβου, ή μικροτεχνίτη, ή ταξιτζή που μας υποβάλλει σε βασανιστήρια κάθε φορά που του αναθέτουμε μία δουλειά. Έτσι δεν εξαφανίστηκαν άλλωστε και τα μπακάλικα της γειτονιάς που τώρα θυμόμαστε όλοι με νοσταλγία; Είχαμε χορτάσει μουχλιασμένη φέτα και μυρμηγκιασμένη φακή, και να μη θυμηθώ και το κλέψιμο στο ζύγι. Τώρα θα πέσουμε ωραία, ωραία στα μονοπώλια των πολυεθνικών που θα μας υποχρεώνουν να καταναλώνουμε μία και μόνη ποιότητα σε μία και μόνη τιμή, κομμένη και ραμμένη στα δικά τους συμφέροντα.<br />ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ<br />Όλα τα έχουν πει οι Έλληνες.<br />Τίποτα δεν έχουν κάνει όμως.<br />Και εγώ σκέφτομαι πολύ σοβαρά να γίνω πολίτης της Δανίας του Βορρά ή της Μποτσουάνα του Νότου...λυπηθήτε με!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4209885986592493716?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-35744163179823313342010-09-06T16:15:00.000+03:002010-09-06T16:15:01.762+03:00Φτάνω καθυστερημένη 20 λεπτά στο γραφείο με ένα ψιλόβροχο που έφερε αυτή τη γλίτσα στην άσφαλτο και με όλους τους νεοφερμένους εκδρομείς που πάνε με δυσφορία πρώτη μέρα στη δουλειά.<br />Είναι η μέρα που έχω αποφασίσει να γραφτώ στο γυμναστήριο παρά τις όποιες δυσκολίες μου παρουσιάζονται. Είναι επίσης η μέρα που πρέπει να βάλω σε σειρά το νοικοκυριό μιάς και η κυρία που με βοηθούσε έπεσε στις περικοπές του μνημονίου. Αυτή η εβδομάδα είναι αφιερωμένη στην κουζίνα. Και τη σημερινή μέρα πρέπει να καθαρίσω ότι είναι πάνω από το ύψος μου, δηλαδή παίρνω μία σκάλα και καθαρίζω ότι είναι ψηλά.<br />Πρέπει όμως και να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ γιατί το ψυγείο είναι άδειο και τα παιδιά μόλις ήρθαν χθες από το χωριό. Πρέπει και να μαγειρέψω, να προλάβω να διαβάσω και το βιογραφικό του Καμίνη γιατί τη Φώφη ήξερα από τί "σόι" είναι, αυτός ποιός είναι βρε παιδί μου;, να κλείσω ραντεβού και με τον παιδίατρο, τον οφθαλμίατρο, το κομμωτήριο για κουρέματα, να διευκρινίσω αν τελικά θα ψηφίσω για το μνημόνιο ή για δήμαρχο...α, και να έχω δουλέψει και 8 ώρες το πρωί!<br />Τουλάχιστον θα χάσω κανένα κιλό με όλα αυτά;<br />Το μόνο που φοβάμαι , επειδή ακούω ότι οι υπουργοί έχουν κατεβάσει τα στυλό περιμένοντας τον ανασχηματισμό, είναι να μην με φωνάξουν και σε κανένα υπουργείο να βγάλω και εκεί καμία δουλειά.<br />Το ερώτημα είναι εύλογο, καλά έχεις να κάνεις όλα αυτά και κάθεσαι εδώ και γράφεις;<br />Χμμμ, ας είναι καλά το τυφλό σύστημα αλλά και γράφοντάς τα εδώ δημιουργώ μία υποχρέωση στον εαυτό μου να μην αθετήσω τίποτα από ότι έχω βάλει εμπρός. Παίρνω κουράγιο δηλαδή.<br />Άλλωστε τί Ελαστίνα θα ήμουνα αν δεν τα έκανα όλα αυτά;;;;<br /><br />Θα ακολουθήσω το τυφλό σύστημα σε όλα, και γιατί όχι, θα βοηθήσουν και οι υπόλοιποι της οικογένειας. Άλλωστε τους αφορά!<br />Επιχείρηση χειμώνας 2010 βρίσκεται σε εξέλιξη<br />Οι δυσκολίες προσεχώς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-3574416317982331334?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-79513931341148955492010-08-29T20:16:00.000+03:002010-08-29T20:16:49.709+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/THqUNNzwDPI/AAAAAAAAATc/oKPV4Fg9nAw/s1600/419.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ox="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/THqUNNzwDPI/AAAAAAAAATc/oKPV4Fg9nAw/s320/419.JPG" /></a></div><br />Τώρα που ξεφλουδίζω είναι η ώρα για να πω από ποιά κοινωνία έρχομαι.<br />Έρχομαι από μια κοινωνία ιδεατή, ανθρώπινη, άρρηκτα δεμένη με το περιβάλλον.<br />Χωρίς πολλούς νόμους, χωρίς πολλούς αρχηγούς.<br />Σ' αυτή τη κοινωνία η βάση της καθημερινότητας είναι ο καιρός. Δεν κοιτάμε ρολόγια, ούτε οθόνες. Κοιτάμε μόνο τον ουρανό και αυτός ρυθμίζει το πως θα κυλίσει η μέρα. <br />Οι εφημερίδες αργούν να έρθουν και καμιά φορά δεν έρχονται καθόλου. Το ραδιόφωνο δεν πιάνει και τηλεόραση δεν υπάρχει.<br />Τα παιδιά ζουν ελεύθερα. Από 0 χρονών μέχρι 100. Χωρίς ρούχα, χωρίς κομπιούτερ, χωρίς πρέπει και μη. Παίζουν όλη μέρα στη θάλασσα, τρώνε όταν το θυμηθούνε, κάνουν ποδήλατο όλη μέρα, παίζουν, παίζουν, παίζουν μέχρι εξαντλήσεως, μέχρι αργά το βράδυ, χωρίς φόβο.<br /><br />Σ' αυτή την κοινωνία δεν υπάρχουν τοίχοι, δεν υπάρχουν δωμάτια. Ο προσωπικός σου χώρος δεν ξεπερνά τα 10 τετραγωνικά και οριοθετείται από δέντρα. Και το αντέχεις. Σου αρέσει κιόλας.<br />Μοιράζεσαι. Μοιράζεσαι το σφυρί, το τιρμπουσόν, το σχοινί για το άπλωμα, το υγρό για τα πιάτα, το τσίπουρο, τα ψάρια, τη χαρά σου, τη λύπη σου, την αρρώστια σου.<br />Σ' αυτή την κοινωνία ξέρεις ότι δεν θα είσαι ποτέ μόνος. Θα πεις&nbsp;χίλιες καλημέρες το πρωί, θα πάρεις ψωμί απ' το φούρνο για τον διπλανό σου, θα βάλεις κάτι στο ψυγείο του γιατί δεν χωράει στο δικό σου, θα μαγειρέψεις, θα φας, θα κοιμηθείς έξω, όλα σε κοινή θέα.<br />Εκεί ο καθηγητής πανεπιστημίου θα πλύνει τα πιάτα δίπλα στον μαραγκό (πλένουν πολύ τα πιάτα σ' αυτή την κοινωνία οι άντρες), ο διεθνής τεχνικός τους μπάσκετ θα περιμένει στην ίδια ουρά για τα ντους με αυτόν που πουλάει πατάτες στη λαϊκή. Ένας Έλληνας και ένας Γερμανός θα παίξουν σκάκι. Δεν υπάρχει ΔΝΤ εδώ.<br />Δεν γνωριζόμαστε καθόλου αλλά ξέρουμε πολλά πράγματα&nbsp;ο ένας για τον άλλον. Αν ροχαλίζουμε, αν έχουμε συχνοουρία, αν πλένουμε τα δόντια μας, αν πίνουμε, αν διαβάζουμε, αν μαγειρεύουμε, αν μαλώνουμε, αν κλαίμε, αν γελάμε, αν αγαπάμε...<br />Όλα τα χαρτιά είναι ανοιχτά.<br />Επίσης εκεί δεν έχουμε κλειδιά. Τα "σπίτια" μας, τα αυτοκίνητα, τα ποδήλατα είναι όλα ξεκλείδωτα.<br />Τα παράθυρα είναι συνέχεια ανοιχτά, και οι καρδιές μας ίσως...<br />Το πρωί ξυπνάμε από τα βήματα των σπουργιτιών. Βγαίνουμε έξω αχτένιστοι και καλημερίζουμε τον διπλανό μας που μετά από λίγο θα πλένει τα δόντια του μαζί μας δίπλα δίπλα.<br />Η μόνιμη περιβολή είναι ένα μαγιώ. Παντού, και στο σούπερ μάρκετ, και στο φούρνο, και στην ταβέρνα. Η θέα του γυμνού κορμιού δεν είναι ντροπή. Και τα κορμιά φαντάζουν όμορφα. Δεν είναι σφιγμένα, δεν είναι κρυφά, δεν πουλάνε κάτι άλλο από αυτό που είναι.<br />Η βραδινή διασκέδαση είναι αυθόρμητη. Λίγο αλκοόλ, λίγα σπόρια, ένα φεγγάρι, μία κιθάρα, πολύ καλή διάθεση που τη διαθέτουν όλοι εξ αρχής. Γι' αυτό δεν παραπονιούνται αν τα ντους είχαν κρύο νερό, αν ο διπλανός ροχάλιζε όλο το βράδυ, αν το ψωμί τελείωσε στο φούρνο, αν η θέση δεν είχε καλή σκιά. Ιταλοί, Αυστριακοί, Σέρβοι, Άγγλοι, Βούλγαροι, Γάλλοι, Έλληνες ζουν και μοιράζονται πολύ προσωπικές στιγμές. Η παγκοσμιοποίηση είναι εκεί.<br />Αν σε κάποιους φαντάζουν εφιάλτης όλα αυτά σε κάποιους άλλους φαντάζουν ένας μικρός παράδεισος, φάρμακο στον απάνθρωπο κόσμο που φτιάξαμε και που γύρισα τώρα και δεν μπορώ να συνηθίσω αυτή τη φορά. Γιατί χίλιες καλημέρες κάθε πρωί δεν τις βρίσκεις πεταμένες πουθενά!<br />Α! ξέχασα η κοινωνία είναι υπαρκτή και είναι η κοινωνία των κάμπερς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7951393134114895549?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-14575105332870990812010-07-16T18:53:00.000+03:002010-07-16T18:53:32.735+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TEB4lrbH1zI/AAAAAAAAATU/D3Ow99_-K6Q/s1600/5856_1209742046439_1315377861_30619581_2979868_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hw="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TEB4lrbH1zI/AAAAAAAAATU/D3Ow99_-K6Q/s320/5856_1209742046439_1315377861_30619581_2979868_n.jpg" /></a></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">Με το <a href="http://www.youtube.com/watch?v=_sNoHKPEjjg">αεράκι</a>&nbsp;της Μποφίλιου στο μυαλό περιπλανιόμασταν στις παραλίες της ανατολικής Αττικής. Αντικρύζοντας πολλές άσχημες εικόνες άναρχης δόμησης, κακόγουστης καλλιτεχνίας και "αρχιτεκτονικών" αντιθέσεων συνειδητοποιούμε για τα καλά την διάθεση των Ελλήνων για "ότι να 'ναι". Περνώντας ξυστά ανάμεσα σε βράχια και μάντρες που τις γλύφει το κύμα βρεθήκαμε σε μία παραλία εξωτική! Ήταν και το ηλιοβασίλεμα που την αβαντάριζε, αλλά ήταν πραγματικά όμορφη. Άμμος καθαρή, και μέσα και έξω από τη θάλλασσα, προστατευμένη γύρω γύρω από βράχια. Ένα μικρό beach bar έπαιζε lounge μουσική και πολύ λίγος κόσμος. Την παραλία αυτή μου είπανε ότι την λένε παραλία Ντέιβις. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε γίνει μία απόβαση Άγγλων εκεί αλλά οι Γερμανοί τους περίμεναν πίσω από τα βράχια και εκείνη την μέρα σκοτώθηκε ένας Άγγλος, ο Ντέιβις. Την στιγμή εκείνη που έφτιαχνα στο μυαλό μου όλο το σκηνικό της απόβασης μέσα στο ηλιοβασίλεμα γύρω στους 20 άντρες άρχισαν να βγαίνουν μέσα από τη θάλασσα με ρούχα. Προς στιγμήν σάστισα μήπως η απόβαση ξέφυγε από την φαντασία μου, προσγειώθηκα όμως σύντομα βλέποντας τα 20 σκουρόχρωμα παλικάρια να βγαίνουν ανασούμπαλα μέσα από τη θάλασσα φορώντας τα παντελόνια τους. Μετανάστες χαμογελαστοί της σημερινής Ελλάδας που στη δική τους φαντασία το όλο σκηνικό έμοιαζε Μπαχάμες, και κάπως έτσι θα το περιέγραφαν αργότερα κρεμασμένοι στα κίτρινα καρτοτηλέφωνα στους δικούς τους ανθρώπους πίσω στις κατακερματισμένες πατρίδες τους.</div><div style="text-align: justify;">Αυτό το σχοινί που ενώνει τον Ντέιβις με αυτούς τους ανθρώπους έχει τόσες πολλές διαστάσεις, τόσες πολλές εναλλαγές, τόσες διαφορετικές στιγμές, κι όμως δεν παύει να τους ενώνει.</div><div style="text-align: justify;">Άραγε τί να ενώνει και την οικογένεια Ντέιβις με αυτή την παραλία...</div><div style="text-align: justify;">Και σε ποιό εκατοστό αυτού του σχοινιού να βρέθηκα και εγώ μάρτυρας αυτής της πανέμορφης παραλίας;</div><div style="text-align: justify;">Πρέπει να μαθαίνουμε κόμπους ναυτικούς, γερούς, όλοι εμείς που πατάμε αυτήν την άμμο, που βρεθήκαμε σε αυτή την άκρη της γης, σε&nbsp;αυτή τη &nbsp;χώρα που&nbsp;οι άκρες των πεζοδρομίων της&nbsp;είναι στολισμένες με μάρμαρα και ο ήλιος&nbsp;θαρρείς πως ανατέλλει μόνο&nbsp;πάνω στον &nbsp;Παρθενώνα&nbsp;κάθε πρωί, που&nbsp;ακόμη&nbsp;οι παραλίες αντιστέκονται στην δική μας βαναυσότητα,&nbsp;να μαθαίνουμε κόμπους γερούς&nbsp;για να κρατάμε σφιχτά δεμένα αυτά τα σχοινιά που ενώνουν το μυστήριο παρελθόν μας με το ζοφερό παρόν και που κάνουν το μέλλον να φαίνεται λιγότερο τρομακτικό.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1457510533287099081?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-70621259732653352542010-07-03T08:15:00.001+03:002010-07-03T08:34:17.196+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TC7HT63zIUI/AAAAAAAAATM/GPT7yDju4m4/s1600/Tattoon.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TC7HT63zIUI/AAAAAAAAATM/GPT7yDju4m4/s320/Tattoon.jpg" /></a></div>Ακούγοντας τα νέα για το ασφαλιστικό ήρθε ξανά η θεία Βαφειοπούλου στο προσκήνιο! Την θεία Βαφειοπούλου μας την γνώρισε ο θείος Γιώργος. Ο θείος Γιώργος είναι σπουδαίος άνθρωπος, μορφωμένος και φιλοσοφημένος. Μιλούσε πάντα λίγο αλλά τα λόγια του ήταν πάντα κοφτερά. Αυτός όταν παντρευτήκαμε αντί να μας συγχαρεί μας είπε το περίφημο "compromise τώρα" και μας γείωσε κανονικά, και στη γέννηση του πρώτου μας παιδιού μας είπε πάλι "να σας ζήση, τώρα θα σας γαμήσει"!!!! Σπουδαία λόγια, σοφά και χρήσιμα για να αντιμετωπίσεις την σκληρή πραγματικότητα.<br />Ο θείος Γιώργος λοιπόν μια φορά μας έλεγε την ιστορία της θείας Βαφειοπούλου, την οποία βέβαια δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, η οποία έλαβε μια παχυλή σύνταξη κληρονομιά από τον σύζυγό της σε νεαρή ηλικία και έζησε μέχρι τα βαθειά γεράματα τινάζοντας όλα τα ταμεία στον αέρα καθότι ήταν περισσότερα τα χρόνια που έζησε με αυτή τη σύνταξη παρά πριν από αυτή. Συζητώντας λοιπόν τότε, πριν πολλά χρόνια όλα αυτά, και φέρνοντας ως παράδειγμα αυτή τη συγγενή μας καταλήγαμε όλοι χαριτολογώντας " Όνειρό μας είναι να γίνουμαι θεία Βαφειοπούλου". <br />Δεν ήταν όμως αυτό μια απλή χαριτομενιά, ήταν η εθνική ρήση ενός ολόκληρου λαού που έφερε τη χώρα του τώρα σε ένα αδιέξοδο από το οποίο εμείς τουλάχιστον δεν θα προλάβουμε να βγούμε. Δεν ξέρω και για τα παιδιά μας.<br />Η θεία Βαφειοπούλου πρέπει να μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, γιατί άρχισα να την φαντάζομαι ως εικόνα, ως μια περιποιημένη κυρία με όμορφα ρούχα, καλοχτενισμένα μαλλιά, περιποιημένα νύχια και κόκκινο κραγιόν. Άλλοτε αυτή η εικόνα μετατρέπονταν σε εφιάλτη που ερχόταν απειλητικά και μου κούναγε το δάχτυλο δείχνοντάς μου ότι θα στοιχειώσει για πάντα μέσα στο ταμείο και άλλοτε ερχόταν κοροϊδευτικά να μου δείξει πόσο ηλίθια είμαι που δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω σαν κι αυτή.<br />Μέσα στα χρόνια βέβαια γνώρισα πολλές θείες Βαφειοπούλου και σήμερα πάρα πάρα πολλές εν δυνάμει που τους στοίχισε πραγματικά το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο γιατί τους ανέτρεψε τα σχέδια.<br />Γι αυτή μου τη διαφορετική στάση απέναντι στο θέμα φταίει η μάνα μου που από μικρή με είχε βάλει στο τρυπάκι της ανεξαρτησίας και της δουλειάς. Να δουλεύεις παιδί μου, μου έλεγε, να είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος και να μην χρωστάς τίποτα σε κανέναν. Με είχε ποτίσει με αυτή τη φιλοσοφία και της το χρωστάω γιατί με όλες αυτές τις ασφαλιστικές αλλαγές μάλλον κερδισμένη θα βγω και καθόλου μα καθόλου υποτιμημένη.<br />Ήρθε μάλλον&nbsp;η ώρα να εκδικηθώ τη θεία Βαφειοπούλου!<br />Καλό καλοκαίρι!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7062125973265335254?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-51316678658451065492010-07-02T18:53:00.000+03:002010-07-02T18:53:32.264+03:00Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει κανένα Moonlight και δεν προτίθεμαι να δω ούτε&nbsp;το καινούργιο.<br />Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει μέχρι το τέλος καμία ταινία του Γούντι Άλεν.<br />Γιατί δεν είμαι καμία ομάδα.<br />Γιατί δεν παίρνω ποτέ ταξί από άποψη.<br />Γιατί δεν θέλω να πάρω σύνταξη στα 50 και γιατί στα 60 θα έχω συμπληρώσει 42 χρόνια δουλειάς.<br />Γιατί αφήνω πάντα 5 μέτρα απόσταση από το προπορευόμενο αυτοκίνητο.<br />Γιατί κάθε φορά που μου κορνάρετε βγάζω το χέρι μου και σας χαιρετάω.<br />Πυροβολήστε με γιατί χαίρομαι τον έλεγχο που μας κάνει η τρόικα.<br />Γιατί δεν δέχτηκα να δώσω το πενηντάρικο για να προχωρήσει ο φάκελός μου στο υποθηκοφυλακείο.<br />Γιατί δεν γελάω με το Αλ τσαντίρι και δεν έχω παρακολουθήσει καμία σειρά του Παπακαλιάτη.<br />Γιατί δεν ξέρω αυτόν που τραγουδάει σφύριξα κι έληξε.<br />Πυροβολήστε γιατί δεν έχω παίξει ούτε μία φορά λόττο.<br />Γιατί δεν έχω πάει ούτε μία φορά τα παιδιά μου στα Τζάμπο.<br />Πυροβολήστε με γιατί δεν πλήρωσα το δίπλωμα οδήγησης.<br />Γιατί δεν αλλοίωσα την διεύθυνσή μου για να πάει το παιδί μου σε σχολείο άλλης γειτονιάς.<br />Γιατί δεν έχω τίποτα ν' αγοράσω από ένα περίπτερο.<br />Γιατί εξακολουθώ ακόμα ν' αγοράζω δίσκους.<br /><br />Πυροβολήστε με γιατί χαλάω την πιάτσα.<br />Στήστε με στον τοίχο να το ευχαριστηθείτε!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5131667865845106549?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-75065154008265919892010-06-12T00:57:00.001+03:002010-06-12T01:17:23.528+03:00Λατρεύω την γειτονιά μου!<br />Την λατρεύω για την ομορφιά της μα πιο πολύ για τους ανθρώπους της!<br />Απόδειξη της τελειότητας της είναι τα σχολειά της!<br />Προχθές η έκτη δημοτικού ανέβασε τους Αχαρνής τους Αριστοφάνη με τέτοιο επαγγελματισμό που θα ζήλευαν πολλοί έλληνες ηθοποιοί. Χορός εκστατικός, κοστούμια εκπληκτικά, μουσική επιμέλεια επαγγελματική. Δύο δάσκαλοι ήταν η ψυχή της παράστασης, αλλά πολλοί άνθρωποι δούλεψαν σκληρά για να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα τα παιδιά μας. Κάθε γονιός πρόσφερε αυτό που μπορούσε, άλλος τον φωτισμό, άλλος τον εξοπλισμό ήχου, άλλος χειροποίητους κίονες, συλλογική δουλειά. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, οι γονείς περισσότερο.<br />Σήμερα έγινε πάλι η γιορτή του συλλόγου γονέα και κηδεμόνων.<br />Μοντέρνος χορός, κιθάρα, αρμόνιο, παραδοσιακοί χοροί, επίδειξη ξιφασκίας, street fighting καράτε, όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακό.<br />Στο τέλος ο dj ανέλαβε τον ρυθμό και τότε γέμισε το προαύλιο με οιστρογόνα 1ης, 2ας, 3ης Γυμνασίου, παιδιά που τα προηγούμενα χρόνια μου έλεγαν τα κάλαντα και τώρα λικνίζονταν ρυθμικά ζευγάρια μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKxscd-T6I/AAAAAAAAASc/6SIyprJmpF0/s1600/073.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKxscd-T6I/AAAAAAAAASc/6SIyprJmpF0/s320/073.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKy9nd_RGI/AAAAAAAAAS0/hApB7PLow5A/s1600/079.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKy9nd_RGI/AAAAAAAAAS0/hApB7PLow5A/s320/079.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKyX4I_u4I/AAAAAAAAASs/N3tosNf2HPE/s1600/055.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKyX4I_u4I/AAAAAAAAASs/N3tosNf2HPE/s320/055.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKyB1kSuDI/AAAAAAAAASk/PRAYoBQJ9Hk/s1600/082.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBKyB1kSuDI/AAAAAAAAASk/PRAYoBQJ9Hk/s320/082.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBK1nTS4DGI/AAAAAAAAATE/Y111xfyJi2s/s1600/101.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qu="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/TBK1nTS4DGI/AAAAAAAAATE/Y111xfyJi2s/s320/101.JPG" /></a></div><br />Άραγε αύριο το πρωί τί θα λένε; "πήγαμε στο δημοτικό μας και ξεφαντώσαμε...";<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7506515400826591989?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-41253496325801407042010-05-21T22:40:00.002+03:002010-05-21T22:45:51.743+03:00Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έπαψε να μου κάνει εντύπωση&nbsp;ο θόρυβος των αυτοκινήτων από την λεωφόρο όπως όταν ήμουν μικρή και ερχόμουν λίγες μέρες στην Αθήνα.<br />Τί είναι η συνήθεια στον άνθρωπο;<br /><div style="text-align: justify;">Αυτές τις μέρες που ξέσπασε η κρίση αναγκαστήκαμε όλοι να ξαναθυμηθούμε αυτά που έχουμε μέσα μας, τα πιστεύω μας, τα θέλω μας, να διεκδικήσουμε ο καθένας από τη θέση του ότι τον πονάει περισσότερο. Ξύπνησαν εργατικά δίκαια, βγήκαν κεϋνσιανές πολιτικές από το συρτάρι, "φιλελεύθεροι" εναντίον "αριστερών" και το αντίθετο, είδαμε την Αργεντινή ως το χειρότερο παράδειγμα ΔΝΤ και την Τουρκία ως το καλύτερο. Διαλέγετε και παίρνετε όπως σας συμφέρει.</div><div style="text-align: justify;">Μιλήσαμε πολύ για την αδικία του κεφαλαίου, των πολιτικών. Μιλήσαμε πολύ για το ποιός έχει τελικά την ευθύνη της κρίσης. Μιλήσαμε για την παγκοσμιοποίηση και για το γεγονός ότι το παιχνίδι των αγορών έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Είπαμε ότι καλά κάνανε αυτοί που κλέβανε το Δημόσιο γιατί και εκείνο δεν είναι καλύτερο και ότι αν μας τύχαινε θα το κάναμε και εμείς. Άκουσα ότι το μαύρο χρήμα είναι απαραίτητο για την "ανάπτυξη" της αγοράς (!) Μιλήσαμε για την λευκή απεργία των δημοσίων που την κάνουν για να εκδικηθούν για την μείωση των εισοδημάτων τους. Άλλωστε αυτό ήταν και η απειλή όταν ακόμη συζητούσαν για τα μέτρα. "Μην το κάνετε γιατί θα κατεβάσουν όλοι τα στυλό κάτω" ή ότι άλλο εργαλείο έχουν στα χέρια τους τέλος πάντων.</div><div style="text-align: justify;">Δεν μιλήσαμε για ένα μοναδικό πράγμα.</div><div style="text-align: justify;">Την ηθική.</div><div style="text-align: justify;">Δεν είναι εντυπωσιακό που δεν αναφέρεται πουθενά; </div><div style="text-align: justify;">Ούτε σε συζήτηση, ούτε σε άρθρα, ούτε σε μπλογκς.</div><div style="text-align: justify;">Αυτή τη στάση ζωής που δεν αδικεί τον διπλανό σου.</div><div style="text-align: justify;">Για σκεφτείτε το σε όλες τις προεκτάσεις του.</div><div style="text-align: justify;">Και αυτό έχει αντίκτυπο από το σπρώξιμο που ρίχνουμε στην ουρά για να κλέψουμε τη θέση του διπλανού μας, μέχρι το short selling των ομολόγων που μόλις χθες απαγόρεψε η Μέρκελ και δεν κατάλαβα&nbsp;γιατί εξαρχής επιτρέπανε μια τόσο ανήθικη οικονομική πράξη. Αν πορευόμασταν σύμφωνα με την ηθική δεν θα απειλούσαμε τους μαθητές μας εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων με απεργία. Δεν θα κλέβαμε στη δουλειά μας ούτε χρόνο ούτε χρήμα, δεν θα δεχόμασταν να προσφέρουμε εργασία σε κάποιον απατεώνα. Δεν θα αντιμετωπίζαμε καν&nbsp;έναν απατεώνα σε κάθε μας βήμα.</div><div style="text-align: justify;">Και τότε ίσως, ίσως, &nbsp;να μιλούσαμε για μικρότερα προβλήματα σήμερα.</div><div style="text-align: justify;">Στα χρόνια της μεταπολίτευσης κερδίσαμε τα κοινωνικά μας δικαιώματα, χάσαμε όμως τον πληθυντικό ευγενείας. Και αυτή η απώλεια έδιωξε τις αναστολές μας. Μας έκανε ικανούς για όλα.</div><div style="text-align: justify;">Άκουγα ξανά και ξανά ότι τα πράγματα έτσι γίνονται και εμείς όλοι εθισμένοι στην παγαποντιά τα αποδεχόμασταν ως "φυσιολογικά". Είναι σαν αυτές τις κοινωνίες που η ενδοοικογενειακή βία είναι φυσιολογική. Σαν κάτι άλλες κοινωνίες που τα παιδιά είναι εμπορεύσιμο είδος. Σαν την δική μας κοινωνία που ξέφυγε στο δρόμο των λωτοφάγων&nbsp;και έπαθε αμνησία.</div><div style="text-align: justify;">Περίεργο πράγμα, οικονομικές αναλύσεις, πολιτικές ιδεολογίες, κοινωνικά πιστεύω θα ήταν όλα άχρηστα μπροστά στην ηθική. Αλλά και ο Χριστός για ηθική και αγάπη μιλούσε και βρέθηκαν και τότε οι επιτήδειοι να τον κατηγορήσουν. Έπεσε και αυτός θύμα δίκης προθέσεων και σταυρώθηκε.</div><div style="text-align: justify;">Ίσως ήταν ο μόνος πραγματικός επαναστάτης που πέρασε από τον κόσμο ετούτο.</div><div style="text-align: justify;">Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ δυνατά το βουητό της μηχανοκίνητης μάζας της λεωφόρου.</div><div style="text-align: justify;">Μάλλον θα ξέφυγα από την συνήθεια.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4125349632580140704?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-70247446048051044942010-05-20T23:27:00.000+03:002010-05-20T23:27:22.030+03:00<span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου</span><br /><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">για ευτυχισμένα χρόνια</span><br /><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο</span><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει</span><br /><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη</span><br /><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει</span><br /><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;"><br /><span style="color: #a64d79;"></span></span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον <span style="color: #4c1130;">πόνο</span></span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">δεν του φτάνει ετούτο μόνο</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη</span><br /><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι</span><br /><span style="color: #a64d79; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7024744604805104494?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-34721411611977896312010-05-09T07:55:00.001+03:002010-05-09T07:58:02.538+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S-Y-zMgSxJI/AAAAAAAAAR8/-li38g5Hl8c/s1600/n124561754221429_6409.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S-Y-zMgSxJI/AAAAAAAAAR8/-li38g5Hl8c/s320/n124561754221429_6409.jpg" tt="true" /></a></div>Φαίνεται ότι κάποιοι έχουν το δικαίωμα στην απεργία περισσότερο από τους άλλους.<br />Δεν το συζητώ για τον ιδιωτικό τομέα γιατί όλοι ξέρουμε ότι την επόμενη μέρα βρίσκεσαι εκτός καθηκόντων. Είναι όμως πολλοί αυτοί που υπηρετούν στον Δημόσιο τομέα και λόγω ευθύνης δεν έχουν την πολυτέλεια της απεργίας.<br />Φίλη μου νοσοκόμα μου εκμυστηρεύτηκε ότι η προϊσταμένη τους μάζεψε την παραμονή της απεργίας και τους δήλωσε ότι αν απεργήσουν θα καταρρεύσει η εφημερία και θα κινδυνέψουν οι ασθενείς. Σας φέρνω προ των ευθυνών σας, ήταν τα λόγια της. <br />Υπάρχουν εργαζόμενοι που το βράδυ που κοιμούνται δεν έχουν καμία ανησυχία για το τί θα αντιμετωπίσουν την επομένη στη δουλειά.<br />Υπάρχουν όμως άλλοι εργαζόμενοι που το βράδυ ξαπλώνουν με τη σκέψη "τί θα αντιμετωπίσω αύριο ρε γαμώτο;"<br />Ποιός θ' αρρωστήσει; τί περιστατικά θα έλθουν;<br />Που θα εφορμήσουν πάλι οι κλέφτες; ποιός θα σκοτώσει ποιόν; τί πτώμα θα αντικρύσω;<br />Ποιά φωτιά θα αντιμετωπίσω;<br />Πού θα γίνει αύριο η ληστεία;<br />Πόσες ζωντανές ψυχές θα βρεθούν πάλι στη θάλασσα;<br />Όσοι κάνουν αυτές τις ερωτήσεις στους εαυτούς τους την ώρα που πάνε για ύπνο το βράδυ δεν κατεβήκαν στην πορεία, δεν φύγαν από τη δουλειά τους. Και ας τους κόβεται ο μισθός το ίδιο με τους άλλους;<br />Αυτοί είναι άνθρωποι ενός κατώτερου θεού; Ή μήπως ανώτερου;<br />Και το αστείο είναι ότι αυτοί είναι που έχουν πραγματικά αδικηθεί όλα αυτά τα χρόνια λόγω συνθηκών εργασίας.<br /><br />Το πιο αστείο είναι ότι και όταν αποφασίζουν οι άνθρωποι να διαμαρτυρηθούν εναντίον των δολοφόνων με τις μολότωφ δεν έχουν πάλι το δικαίωμα γιατί κάποιοι φροντίζουν να κατεβάσουν στο δρόμο την ίδια μέρα και ώρα τους ίδιους ανθρώπους που προκάλεσαν αυτά που είδαμε την περασμένη Τετάρτη.<br /><br />Πέραν της διαμαρτυρίας του δρόμου υπάρχουν και άλλες μορφές διαμαρτυρίας που αφορούν τα δημοκρατικά πολιτεύματα όμως. Ο όχλος είναι ανεξέλεγκτος και καμμία χώρα στον κόσμο δεν θα επιβιώνε αν αντιμετώπιζε τόσες σύχνες νύχτες κρυστάλλων. Αλλά κάποιοι έχουν ζηλέψει τόσο την Αργεντινή που κάνουν ότι μπορούν για να τη φτάσουν. Θα το καταφέρουν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-3472141161197789631?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-14263127937194483582010-05-06T10:49:00.000+03:002010-05-06T10:49:12.617+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S-JxiMIHCJI/AAAAAAAAAR0/I1_9xv1C52w/s1600/27375_734473878_1517_q.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S-JxiMIHCJI/AAAAAAAAAR0/I1_9xv1C52w/s320/27375_734473878_1517_q.jpg" tt="true" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Κάθε άνθρωπος έχει στη μνήμη του την πρώτη ανάμνηση της ζωής του.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτή η ανάμνηση για μένα είναι η μέρα της επιστράτευσης.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Εξαφανίστηκε ο μπαμπάς μου για αρκετές μέρες. Η μαμά μου έλεγε μην ανησυχείς είναι καλά αλλά εκεί που είναι δεν επιτρέπεται να μας πάρει τηλέφωνο.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Λίγα χρόνια αργότερα, κάθε φορά που άκουγα για πτώση πολεμικού αεροσκάφους κόλλαγα πάνω στο ραδιόφωνο μην τύχει και ακούσω τ' όνομα του αδελφού μου. Και μετά έκλαιγα με τις ώρες για τ' άλλα ονόματα που άκουγα.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μετά τα Ίμια ήταν για ένα μήνα μέσα σ' ένα υποβρύχιο κάτω από το Αιγαίο. Ήταν ο μοναδικός μήνας που έπαιρνε την μικρή του αδελφή τηλέφωνο κάθε μέρα. Και κάθε μέρα που κλείναμε το τηλέφωνο αναλογιζόμασταν σιωπηλά ο καθένας ότι ίσως ήταν η τελευταία φορά.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Ο άνθρωπος που αγάπησα και συμπορεύτηκα δεν ακολούθησε ένα επικίνδυνο επάγγελμα, τραπεζικός υπάλληλος είναι. Στην τρίτη ληστεία που βιώνεις αντιλαμβάνεσαι ότι είναι επικίνδυνο επάγγελμα.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Χθες τρεις συνάδελφοι αφέθησαν στην τύχη τους σαν τα πρόβατα στη σφαγή, βορά των φοβιστών. Τρεις εργαζόμενοι των 1100,00 ευρώ. Ναι κύριοι τόσα παίρνουν.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η ομπρέλα του φόβου δεν έφυγε ποτέ.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Θα συνεχιστεί έτσι αυτό το έργο;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτές τις μέρες είμαι εξαιρετικά υποκειμενική.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μην λογαριάζετε τις κουβέντες μου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η χώρα δεν είναι στο χείλος του γκρεμού.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η χώρα κυβερνάται από την Μπαμπούλας ΑΕ με ειδικά εκπαιδευμένους φοβιστές.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η Δημοκρατία πέθανε στη γέννα της.</div><div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1426312793719448358?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-49959557453097594322010-04-26T19:53:00.000+03:002010-04-26T19:53:55.853+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S9XEswEf4NI/AAAAAAAAARs/4_bBaBXPlMs/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="155" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S9XEswEf4NI/AAAAAAAAARs/4_bBaBXPlMs/s200/images.jpg" tt="true" width="200" /></a></div><br />Τι θα πει δε φταίμε εμείς<br />τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι<br />τι θα πει πως φταίνε αυτοί<br />τι θα πει ρε σεις τι θα πει;<br /><br />Θα πει πως φταίμε κι εμείς,<br />φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.<br />Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,<br />φταίει κι ο Χατζηπετρής. <br /><br />Τι θα πει μας τα ‘παν αλλιώς<br />τι θα πει τα φάγαν οι άλλοι<br />τι θα πει πως φταίει ο χοντρός;<br />Φταίει κι ο χοντρός κι ο λιγνός.<br /><br />Θα πει πως φταίμε κι εμείς,<br />φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.<br />Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,<br />να σου κι ο Χατζηπετρής.<br /><br />Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,<br />ναι, φταίνε κι οι άλλοι.<br />Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,<br />ναι, φταίει κι ο Χατζηπετρής.<br /><br />Τι θα πει θα φάτε καλά<br />τι θα πει δεν έχουμε μία<br />τι θα πει χρωστάγαν πολλά<br />ήτανε στημένο αλλά...<br /><br />Θα πει πως φταίμε κι εμείς<br />φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.<br />Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,<br />φταίει κι ο Χατζηπετρής.<br /><br />Φταιμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,<br />ναι, φταίνε κι οι άλλοι.<br />Φταίμε κι οι τρείς, φταίμε κι οι τρείς,<br />άντε κι ο Χατζηπετρής.<br /><br />Μουσικη, στιχοι Λουκιανος Κηλαηδονης<br /><br />ΥΓ. Βεβαια δεν ειναι επιτυχια και για την Ελλαδα, ειναι δυστυχια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4995955745309759432?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-40291903918353526372010-04-23T14:22:00.000+03:002010-04-23T14:22:03.584+03:00Νοιώθω ντροπή για την χώρα μου, γιατί μετά τόσα χρόνια προσποιητής ευμάρειας, επισήμως ποιά πρέπει να παραδεχτούμε ανά την υφήλιο ότι το παιχνίδι το χάσαμε.<br />Πέσαμε κατηγορία.<br />Πήραμε δάνεια για να αναπτύξουμε τον θησαυρό της χώρας μας και εμείς τα κάναμε πισίνες και δεξιώσεις.<br />Στρεβλώσαμε όποια υπαρκτή έννοια του σύγχρονου κόσμου ξεχνώντας ότι οι πρόγονοί μας ήταν αυτοί που δώσανε τον ορισμό σε αυτές τις ίδιες έννοιες.<br />Ντρέπομαι όποιον βλέπω εκτός συνόρων γιατί θα ξέρει, επίσημα πια, την χρεωκοπία της χώρας μου. <br />Δεν θα ξέρει όμως την ηθική μας χρεωκοπία και εγώ ντρέπομαι διπλά γι' αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4029190391835352637?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-57691107948007198092010-04-18T13:25:00.000+03:002010-04-18T13:25:55.768+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S8rcCWFHNLI/AAAAAAAAARk/xznrQzE__SY/s1600/046.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S8rcCWFHNLI/AAAAAAAAARk/xznrQzE__SY/s320/046.JPG" wt="true" /></a></div><br />Η συνηθης εκνευριστικη μαμαδιστικη ερωτηση επεσε στο τραπεζι της Παρασκευης.<br />-Τι εχετε να διαβασετε το Σαββατοκυριακο για να κανονισουμε το προγραμμα.<br />Στοχος της ερωτησης βεβαια ειναι να τους κανω να οργανωσουν τον χρονο τους και οχι να μαθω εγω τι εχουν για διαβασμα. Ετσι δεν εδωσα σημασια στην απαντηση του δεκαχρονου γιου μου "εχω να γραψω πεντε χαικου".<br />Το Σαββατο επανηλθα σαν ενοχλητικη μυγα να τους αναγκασω να κατσουν στα γραφεια τους το μεσημερι και ο μικρος με εντονη δυσφορια και γκρινιαρικη διαθεση μου ειπε "μα πρεπει να με βοηθησεις και συ να γραψω αυτα τα χαικου".<br />-...Χαικου;;; ρωταω απορημενη.<br />- Ποιηματα βρε μαμα!<br />- Τοτε θα ζητησεις βοηθεια απο εκεινη την ανθολογια ελληνικης ποιησης που εχουμε στην βιβλιοθηκη, του λεω περηφανη για τα βιβλια που εχουμε στο σπιτι!<br />Μεσα στο μεσημερι ξυπνησα απο κακαριστα γελια που αργοτερα εμαθα οτι προερχονταν απο τις αποπειρες των δυο αδελφων να γραψουν τα ποιηματα.<br />Κυριακη πρωι, ενοχλητικη παλι εγω, ξαναρωτω αν ειναι ετοιμες οι εργασιες του σχολειου.<br />- Ετοιμες!<br />- Και τα ποιηματα;<br />- Βεβαια, και σκανε παλι στα γελια που θυμηθηκανε ποσο ωραια περασανε γραφοντας τα.<br />- Σε βοηθησε καθολου το βιβλιο με τα ποιηματα;<br />- Οχι, γιατι εγω επρεπε να γραψω 17συλλαβα και το βιβλιο ειχε 15συλλαβα, 16συλλαβα...<br />- Και γιατι 17συλλαβα;<br />- ΧΑΙΚΟΥ ΜΑΜΑ!!!!...ξερεις πρεπει να μαθεις και εσυ να γραφεις χαικου!<br />Εντρομη συνειδητοποιησα οτι δυο μερες τωρα προσπερνουσα αυτη την αγνωστη λεξη και ετρεξα κατευθειαν στο γκουγκλ για να ξεστραβωθω και να νοιωσω ηλιθια που εδωσα στο παιδι για βοηθημα ενα βιβλιο ελληνικης ποιησης.<br /><br />Τωρα, δεν ειναι κριμα αυτα τα καινουργια φυτωρια μικρης αισιοδοξιας γι' αυτη την χωρα να τα ριξουμε με τοση ευκολια κατω απο τη βαση του 10;<br /><br />Σημ.: Χαικου, ειδος ποιησης που πρωτοεμφανιστηκε στην Ιαπωνια τον δεκατο εκτο αιωνα, μικρα ποιηματα απο 17συλλαβα σ' ενα στιχο, ευφυη και σοφα, αλλοτε με χιουμοριστικη διαθεση και συχνα με το στοιχειο της εκπληξης, με θεμα την φυση, τις εποχες τα χρωματα την ομορφια των λεξεων και των αντιθεσεων.<br />Ο τιτλος δεν περιεχει φυση και χρωματα, εχει ομως χιουμοριστικη διαθεση και το στοιχειο της εκπληξης!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-5769110794800719809?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-30010675925084618912010-03-25T11:28:00.001+02:002010-03-25T11:38:00.023+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S6spImw2F7I/AAAAAAAAARc/2pwZnqIZFPk/s1600/5084.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S6spImw2F7I/AAAAAAAAARc/2pwZnqIZFPk/s320/5084.JPG" /></a></div><br />Μεγαλωσα σε απλετους χωρους, σε μια επαρχιακη πολη των δεκα χιλιαδων κατοικων, σε διαφορες μονοκατοικιες. Λογω πεποιθησεων ο πατερας μου δεν προχωρησε ποτε στην αγορα κατοικιας. Τη θεωρουσε ματαιη. Ετσι, καθε&nbsp;φορα που ηθελε μια αλλαγη ατμοσφαιρας μετακομιζαμε.<br />Θυμαμαι περισσοτερο το σπιτι που μειναμε τα περισσοτερα χρονια και αυτο που μειναμε μονο λιγες μερες. <br />Το πρωτο ηταν μια μονοκατοικια αρχιτεκτονικα&nbsp;αδιαφορη. Ηταν χτισμενη στην δεξια πλευρα του οικοπεδου αφηνωντας ελευθερη αυλη περιπου τα δυο τριτα του οικοπεδου. Στη μεση η αυλη ηταν πλακοστρωτη γεματη με μεγαλα βαρελια με γαρδενιες και κοκκινες καμελιες.Αριστερα ο μπαξες αλλο τοσο. Τα καλοκαιρια φουντωνε απο τις ντοματιες και τις κολοκυθιες, εφτανε μεχρι τον δευτερο οροφο του σπιτιου. Πολυ παιχνιδι εκει μεσα. Στο βαθος του μπαξε ηταν μια τεραστια κορομηλια και στην μπροστινη πλευρα για φραχτη ειχαμε χειμωνανθους. Ολο το καλοκαιρι καταπρασινοι και το χειμωνα με το χιονι (γιατι τοτε χιονιζε) ξεχωριζες τα γυμνα χιονισμενα κλαρια με τους κιτρινους μοσχομυριστους ανθους. Στην εισοδο του σπιτιου δεσποζε η ξυλινη στρυφογιριστη σκαλα που οδηγουσε στα υπνοδωματια. Ηξερα το καθε χιλιοστο αυτης της σκαλας προσπαθωντας τα μεσημερια να την κατεβω χωρις να τριξει για να παω να παιξω στην αυλη. Στον πανω οροφο ειχει ενα μπαλκονι που εβλεπε την αυλη. Σ' αυτο το μπαλκονι μ' ενημερωσε η μαμα μου για ολες τις σημαντικες αλλαγες που με περιμενουν στη ζωη και αργοτερα εγω τις ελεγα τους καυμους μου. Το σπιτι ειχε μεγαλο σαλονι, μεγαλη τραπεζαρια, με κρυφους φωτισμους στις τεσσερις γωνιες, τεραστια κουζινα με μεγαλο μαρμαρινο νεροχυτη και μεγαλο τραπεζι στη μεση,&nbsp;καθιστικο. Ειχε τεσσερις εισοδους, αμετρητα παραθυρα, και φως, πολυ φως.<br />Σ' εκεινο το σπιτι επαιζα τον οδοντιατρο σκαλιζοντας τους εξωτερικους τοιχους του δηθεν οτι κανω σφραγισματα. Ποτε δεν μου εκαναν παρατηρηση που κατεστρεφα τους τοιχους...<br />Σ' αυτη την αυλη καναμε τραπεζια, σουβλισαμε αρνια, φιλοξενησαμε σκατζοχοιρους που τα βραδια φοβομουν μηπως τους πατησω. Φεραμε πατητηρια και&nbsp;πατησαμε σταφυλια και εμεις τα παιδια περπατουσαμε μετα με τα γυμνα μας ποδια σ' ολο το σπιτι και κολλαγε παντου!<br />Ειχε και ενα μεγαλο υπογειο με το δικο του μικροκλιμα που φιλοξενουσε δυο τεραστια βαρελια με κρασι και πεντε εξι μικροτερα.&nbsp; Αλλα παιχνιδια εκει κατω.<br />Αυτο το σπιτι ειχε αμετρητες γωνιες για παιχνιδι, για ξεκουραση, για σκεψη.<br /><br />Το δευτερο σπιτι που θυμαμαι πολυ ηταν ενα αρχοντικο. Ο ιδιοκτητης ηταν πρωην δημαρχος της πολης και ευσεβης ανθρωπος. Εμεις νοικιασαμε το ισογειο του σπιτιου που ηταν ομως υπερυψωμενο με 15 περιπου μαρμαρινα στρυφογυριστα σκαλια. Ο πανω οροφος συνδεοταν με μια εξωτερικη μαρμαρινη περιτεχνη σκαλα, αλλα και μια εσωτερικη ξυλινη που ομως κατεληγε πανω σε μια κλειστη πορτα. Το σπιτι ηταν παλια ενα και για καποιο ανεξηγητο λογο αυτη τη σκαλα τη φοβομουν.<br />Το σπιτι ηταν τεραστιο, πανυψηλο και σου προξενουσε δεος. Σκεφτομουν οτι τα βραδια κυκλοφορουσαν φαντασματα&nbsp;που ανεβοκατεβαιναν εκεινη τη σκαλα. Το δικο μου δωματιο ηταν πολυ μακρια απο το καθιστικο και την κουζινα. Ετσι το καθε τριξιμο που ακουγοταν τα βραδια ηταν ενα μικρο βασανιστηριο για μενα. Κοιμηθηκα πολυ λιγα βραδια σ' εκεινο το σπιτι. Εγινε ο μεγαλος σεισμος. Το σπιτι σχεδον κατερρευσε και βγηκαμε απο θαυμα ζωντανοι. Το υπολοιπο εκεινο καλοκαιρι το περασα σε μια μεγαλη στρατιωτικη σκηνη κατω απο την γερικη καρυδια στην αυλη εκεινου του σπιτιου, που ηταν σχεδον ενα οικοδομικο τετραγωνο, παρεα με ολη την γειτονια.<br />Ο σπιτονοικοκυρης μας ειχε τρια παιδια μεγαλα που ειχαν σπουδασει και ειχαν φυγει απο την μικρη ασφυκτικη πολη. Με τον σεισμο γυρισαν. Ο ενας γιος ενα πρωι περασε τις απαγορευτικες ταινιες, μπηκε μεσα στο σπιτι φορωντας ενα κοκκινο κρανος,&nbsp;ανεβηκε στο δωματιο του, βρηκε το ακορντεον του και αρχισε να παιζει.&nbsp;Ολοι εμεις απ εξω σταματησαμε οτι καναμε μειναμε ακινητοι και δακρυσμενοι ν' ακουμε τον μουσικο αντιλαλο που εβγαινε απο το αδειο δωματιο. Λιγα λεπτα αργοτερα μας αφυπνισαν οι φωνες της μητερας του που τον&nbsp;εκλιπαρουσε να κατεβει κατω.<br />Αυτα τα σπιτια δεν υπαρχουν πια, στη θεση τους χτιστηκαν πολυκατοικιες καταπατωντας και τις αυλες.<br />Μαζι με τα σπιτια χαθηκαν και οι ψυχες τους, οχι ομως οι αναμνησεις μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-3001067592508461891?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-91699055062227308792010-03-20T22:03:00.002+02:002010-03-20T22:14:18.952+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S6Uhz5qaMgI/AAAAAAAAARU/SBr13IjXlYQ/s1600-h/4872.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S6Uhz5qaMgI/AAAAAAAAARU/SBr13IjXlYQ/s320/4872.JPG" vt="true" /></a></div><br />Ηταν απο αυτες τις στιγμες που οταν τις σκεφτεσαι μετα νομιζεις οτι κρατησανε αιωνες.<br /><div style="text-align: justify;">Ζεστο μεσημερι με την κουραση να εχει χτυπησει κοκκινο. Ακολουθω την ιδια διαδρομη, με μικρες παραλλαγες για ξεκαρφωμα. Η κριση δυστυχως δεν μας εκανε ν' αφησουμε τ' αυτοκινητα και ετσι υπομενω αλλο ενα τραφικ τζαμ αλα ελληνικα. Με τους νεαρους στα φαναρια εχουμε πια γνωριστει και δεν με ζαλιζουν πια να καθαρισουν το μπαρμπριζ μου. Το κολπο ηταν μερικες καραμελες&nbsp; ο μαμυ που μαλλον τις θυμουνται οποτε με βλεπουν απο τοτε και απλα μου χαμογελουν.</div><div style="text-align: justify;">Στο τελευταιο φαναρι πριν φτασω στο σπιτι τραβουν την προσοχη μου δυο φιγουρες που μιλουν και γελουν. Ο ενας Ασιατης υαλοκαθαριστης και ο αλλος Αφρικανος μικροπωλητης δρομου. </div>Μιλουσανε εντονα και χαρουμενα. <br />Εβλεπα δυο ηπειρους να συναντιουνται στη χωρα μου.<br />Τη&nbsp;Μαδαγασκαρη με το Κουνφου παντα.<br />Ο ενας οδηγει δεξια και ο αλλος αριστερα.<br />Ο ενας ερχεται απο τους δρομους του μεταξιου και ο αλλος απο τον τροπικο του Καρκινου.<br />Ενας Γκαντι και ενας Μαντελα στο δικο μου πεζοδρομιο...<br /><br />Πλησιασα διακριτικα με το αυτοκινητο και κατεβασα λιγο το τζαμι να υποκλεψω την συζητηση. <br />Μιλουσαν ελληνικα!!!!<br />"...θα τα πουμε το βραδυ στο σπιτι!" λεει χαμογελωντας ο Αφρικανος και μ' ενα εγκαρδιο χαιρετισμο χωριζουν.<br />Νομιζω οτι απο την εποχη του Μεγα&nbsp; Αλεξανδρου και της Βυζαντινης αυτοκρατοριας εχει να γνωρισει τοσες δοξες η ελληνικη γλωσσα.<br />Και μαλιστα χωρις μαχες, απωλειες και κυριως χωρις καταπιεση.<br /><br />Το γεματο πιστολι ειναι η γλωσσα μας. <br />Αυτη να βαλουμε πανω στο τραπεζι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-9169905506222730879?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-81436745706577491032010-03-02T22:25:00.002+02:002010-03-03T08:13:19.066+02:00<span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S41ue2bYHCI/AAAAAAAAARM/CcCEbuuoHgY/s1600-h/βιβλιο.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="110" kt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S41ue2bYHCI/AAAAAAAAARM/CcCEbuuoHgY/s200/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF.jpg" width="200" /></a></div><br />Ενα εμπνευσμενο βιβλιο που διαβασα απνευστι σε μια μερα ειναι του Νικου Σιδερη "Τα παιδια δεν θελουν ψυχολογο. Γονεις θελουν!"<br />Απευθυνεται σε συνηθεις οικογενειες με συνηθη παιδια.<br />Συνοψιζει τις αρετες του γονεα σ' ενα πινακακι με 4 στηλες!<br />Στην <strong>αυθεντικοτητα</strong> του να εισαι αυτος που εισαι, δηλαδη γονεας, χωρις να φοβασαι τον ρολο.<br />Στην <strong>ευρυτητα</strong>, δηλ. να μην εισαι μονο γονεας αλλα και ολους τους αλλους ρολους που καλεισαι να υπηρετησεις στη ζωη σου χωρις να προσκολληθεις στον ενα μοναδικο ρολο του γονεα.<br />Στην <strong>ενσυναισθηση</strong> να εισαι παιδι, αν και δεν εισαι, να μην συμπεριφερεσαι εγωκεντρικα ξεχνωντας την παιδικη ηλικια.<br />Ταυτοχρονα ομως στην <strong>επιγνωση</strong> να μην εισαι αυτο που δεν εισαι, δηλαδη παιδι. Να μην ξεχνας δηλαδη οτι και την στιγμη που παιζεις δεν παυεις να εισαι γονεας και να εχεις την ευθυνη των γεγονοτων.<br /><br />Παρακατω παραθετω ενα αποσπασμα που ειναι και επικαιρο λογω ευρωπαικων επιρροων<br /><br />"Στην Ελλαδα οι οικογενειακοι δεσμοι εχουν ακομη ισχυρα ερεισματα. Γι' αυτο και οι ανθρωποι ειναι δεκτικοτεροι στη μεγιστη στοιχειωδη αληθεια, οτι τα παιδια δεν θελουν ψυχολογο - γονεις θελουν! Πιο ετοιμοι να αντισταθουν στις σειρηνες της ψυχολογιοποιησης της παιδικης ηλικιας και της γονεικης λειτουργιας. Και να αναζητησουν τροπους ωστε να μην προσφερεται στα παιδια πρωτο εκεινο που ισως χρειαστει τελευταιο (ψυχολογος) - ακυρωνοντας αυτο που τους χρειαζεται πρωτο (γονεις).<br />Αυτο που τα παιδια χρειαζονται, θελουν και ζητουν (επαρκεις γονεις) δεν ειναι κατι μεταφυσικο, πρωτακουστο η εξωπραγματικο. Ειναι στοιχειωδως και θεμελιωδως ανθρωπινο. Η δε εκπληρωση αυτης της λειτουργιας μπορει να ειναι πηγη υψιστης ηθικης ανταμοιβης. Που ειναι η αισθηση γονεικης υπερηφανειας. Γι' αυτο, οσο κι αν καποιοι μηχανισμοι φαινονται να ισχυριζονται το αντιθετο, το να εισαι ο γονιος που θελει το παιδι σου, χωρις φοβο και με καποια τεχνη, γινεται!"<br /><br />Ας κρατησουμε λοιπον αυτη την ελληνικη αληθεια.<br /><br />Ευχαριστω πολυ αυτον που μου το εκανε δωρο, ξερω οτι το εκανε με πολλη αγαπη.<br />Το βιβλιο κυκλοφορει απο τις εκδοσεις Μεταιχμιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-8143674570657749103?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-6619638753366251532010-03-01T19:57:00.000+02:002010-03-01T19:57:09.788+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S4v-_Y2J74I/AAAAAAAAARE/o9B7hXS-mVM/s1600-h/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" kt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S4v-_Y2J74I/AAAAAAAAARE/o9B7hXS-mVM/s200/images.jpg" width="171" /></a></div><br /><div align="justify">Χθες το βραδυ ειδα το INVICTUS του Κλιντ Ηστγουντ με τον Μοργκαν Φρημαν και τον Ματ Ντειμον. Η σκηνοθεσια του Ηστγουντ με καθαρα πλανα, αργες κινησεις δινει πολυ λιανα στον απλο μεσο θεατη τα μηνυματα που θελει.</div><div align="justify">-"Αν δεν αλλαξω εγω πως μπορω να ζητησω απο 42 εκατομμυρια να το κανουν;", ελεγε ο ηγετης Νελσον Μαντελα που εκανε 25 χρονια φυλακη και την επομενη μερα ζητησε την συνεργασια των ιδιων ανθρωπων που τον ειχανε βαλει φυλακη.</div><div align="justify">Η Ευρωπη σημερα αγωνιζεται να φτιαξει μια νεα αυτοκρατορια παλευοντας με διαφορετικους λαους, γλωσσες, κουλτουρες, κοινωνικες ταξεις. Προσπαθει να διαμορφωσει ενα ενιαιο εκπαιδευτικο συστημα, ενιαια εισοδηματικη πολιτικη, ελευθερη διακινηση προιοντων, πολιτων, ιδεων.</div><div align="justify">Προσπαθει να τα κανει ολα αυτα ομως χωρις εναν ηγετη. Εναν Ευρωπαιο που να κανει τους ανθρωπους να δουν πανω απο τα χθεσινα προβληματα τους, που θα τους κανει να ξεπερασουν τοπικιστικες αγκυλωσεις και θα τους κανει να σκεφτουν συλλογικα.</div><div align="justify">Ειναι μια ηπειρος με πολυ χαμηλο ποσοστο αναλφαβητισμου, με πολυ καλυτερο μεσο βοιοτικο επιπεδο απο καθε αλλη ηπειρο, με πνευματικες και επιστημονικες κοινοτητες που εχουν ιστορια αιωνων. Ειναι η ηπειρος που γεννησε την Δημοκρατια, τον Διαφωτισμο και την βιομηχανικη επανασταση και οταν μιλουν γι' αυτην οι Ασιατες, οι Αμερικανοι, οι Αφρικανοι υποκλινονται μπροστα στην ιστορια της, τη μουσικη της, την ποιηση, τα κειμενα της. Ειναι η ηπειρος που ολοι θελουν σημερα να μεταναστευσουν.</div><div align="justify">Ενας τοσο πλουσιος και εξυπνος λαος πως θ' αντιδρουσε σ' εναν εμπνευσμενο ηγετη;</div><div align="justify">Αν ενας ευρωπαιος Νελσον Μαντελα κρατουσε τα ηνια της Ευρωπης και μιλουσε σ' εμας, οχι στους ανθρωπους του Απαρτχαιντ και των παραγκουπολεων, ποσα σκαλια παραπανω θα ημασταν;</div><div align="justify">Εχουμε την τεχνολογια, εχουμε τις γνωσεις, την ενημερωση, εχουμε τον κοινο νου, να μην ξεχναμε οτι αυτα ειναι αγαθα που σε αλλες ηπειρους δεν υπαρχουν. Αυτο που μας λειπει ειναι η εμπνευση!</div><div align="justify">Γιατι ο Ελληνας και ο καθε ευρωπαιος θα δεχτει ν' αλλαξει νοοτροπια μονο οταν βρεθει αυτος που θα του δωσει κινητρο. Τη Μεγαλη Ιδεα να πολεμησει γι' αυτη. Γιατι αυτο που μας ζητανε τωρα ειναι να πολεμησουμε με το μεσα μας. Να προδωσουμε τα "ιδανικα" μας. Μα πως θα το κανουμε αν δεν μας δωσουν "νεα ιδανικα";</div><div align="justify">Ειναι κριμα σε μια <strong>ελευθερη, δημοκρατικη</strong> ηπειρο να παει χαμενη η "Μεγαλη Ιδεα" γιατι δεν βρεθηκε ενας ηγετης να κρατησει το τιμονι.</div><div align="justify">Ο αντιλογος θα πει,&nbsp; "και ποιος ειπε οτι θελουμε τη "Μεγαλη Ιδεα"; Την μικρη μας χωρα θελουμε και να μας αφησουν ησυχους!"</div><div align="justify">Η δικη μου απαντηση ειναι οτι κουραστηκα να πολεμαω και να πληρωνω για να κρατησω αυτα τα συνορα. Κουραστηκα να βλεπω τους σημαντικους Ελληνες να φευγουν εξω απο αυτα τα συνορα. Κουραστηκα να νοιωθω τοσο "μικρη" ενω ξερω οτι μπορω να ειμαι "πολυ μεγαλη".</div><div align="justify">Και ο Ελληνισμος δεν προκειται να χαθει μεσα σε μια Ευρωπη καθισμενη πανω σ' ενα Ταυρο.</div><div align="justify"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-661963875336625153?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-21499959834928753142010-02-18T18:19:00.003+02:002010-02-18T18:22:08.659+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S31oTVKBezI/AAAAAAAAAQ8/zJGXaeyQwKA/s1600-h/ETE4.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S31oTVKBezI/AAAAAAAAAQ8/zJGXaeyQwKA/s320/ETE4.png" /></a></div>Χθες το απογευμα ξυπνησα απο εναν ληθαργο, οταν την ωρα που εβλεπα για εκατομμυριοστη φορα την επαναληψη του ντολτσε βιτα στο μεγκα, με ρωτα ο γιος μου : αυτη η σειρα απο ποιον αιωνα ειναι; τον εικοστο;<br />Τα ειδα ολα!<br />Ολη η ζωη μου περασε μπροστα μου μεσα σε μια στιγμη.<br />Την ιδια στιγμη στην Αμφισσα εξεταζοταν η πορεια μιας σφαιρας η οποια εποστρακιστηκε τελικα, δεν εξοστρακιστηκε.<br />Στην Αθηνα ο Χρυσοχοιδης συντασσει την προικα του ατυχου ορφανου που αφησε η Ελληνικη Αστυνομια.<br />Στο μαιευτηριο Ελενα ενα μωρο εξαφανιζεται απο το δωματιο της μητερας του και τωρα γινεται σωματικος ελεγχος σε οποιον μπαινει η βγαινει απο το μαιευτηριο (κατσε καπου εδω ειχα κρυψει ενα μωρο).<br />Ο εφοριακος που εκανε τον ελεγχο στο αλτερ πηδηξε απο το μπαλκονι του.<br />Και ο Παπακωνσταντινου υποχρεωνεται να παρει και νεα μετρα και να βαλει "καποιον" φυλακη.<br />Οι δημοσιογραφοι της Βουλης βρηκαν σημερα κλειστο το παρκινγκ σε αντιποινα γιατι διαπομπευσαν τον 15ο και 16ο μισθο των υπαλληλων της Βουλης.<br />Και ο ελληνας που ακομα δεν εχασε το χιουμορ του διαδιδει πικρα ανεκδοτα να μην περικοπει ο 14ος μισθος...ας κοπει ο 1ος...<br />Αυτη ειναι η επικαιροτητα της χωρας μου.<br />Διαβαζω συνεχεια ιστορικες αναδρομες, δανεισμων, πτωχευσεων και δικτατοριων στην Ελλαδα.<br />Θυμηθηκαμε απληρωτες αποζημιωσεις και οτι κινδυνευει η εθνικη μας κυριαρχια.<br />Και ολες αυτες οι συζητησεις γινονται γιατι&nbsp; δ ε ν&nbsp;&nbsp; ν ο ο υ μ ε&nbsp;&nbsp; ν'&nbsp;&nbsp; α π ο δ ε χ θ ο υ μ ε&nbsp;&nbsp;&nbsp; τ α&nbsp;&nbsp; ε ξ η ς <br />α π λ α&nbsp;&nbsp; π ρ α γ μ α τ α<br /><br /><ul><li>Να δηλωνουμε ολα τα εισοδηματα μας (δασκαλοι, γιατροι, υδραυλικοι, κομμωτες, ζαχαροπλαστες, λογιστες κλπ κλπ.)</li><li>Να μην κανουμε παρανομιες στα σπιτια μας (υπαιθριους, προσθηκες, αυθαιρετες κατασκευες)</li><li>Να σεβομαστε τα ορια της ιδιοκτησιας μας.</li><li>Να υπακουμε στους νομους (ΚΟΚ, ΑΜΕΑ, στρατιωτικη θητεια, κανονες εξεταστικης πανεπιστημιων κλπ)</li><li>Να βρισκουμε επιτελους&nbsp;δουλεια βασει αξιολογησης των προσοντων μας και οχι γιατι εχουμε μπαρμπα στην Κορωνη.</li><li>Να τιμουμε τη δουλεια που εχουμε και το ψωμι που μας δινει.</li><li>Να δεχομαστε αξιολογηση (οχι απο το Θεο)</li></ul>Συγγνωμη αλλα ολα αυτα δεν αφορουν το ρετιρε. Αφορουν τη βαση, δηλαδη εμας.<br />Το ψαρι δεν βρωμαει απο το κεφαλι, επιμενω και τσακωνομαι γι' αυτο.<br />Οσο η τραπεζα της Ελλαδος εχει διπλασιους υπαλληλους απο την τραπεζα της Αγγλιας δεν θ' αποκτησουμε λογο, οχι στην Ευρωπαικη Ενωση, ουτε στη χωρα του Αβαταρ.<br />Οι πολιτικοι μας αν ειχαν να κανουν με ηθικους πολιτες δεν θα τολμουσαν να ασελγουν πανω μας.<br />Ουτε οι Ευρωπαιοι δεν θα μας δανειζαν με ειδεχθεις ορους αν ημασταν οργανωμενο και αξιοπιστο κρατος. Δεν θα ηταν ευρωπαικο ανεκδοτο το Greek statistics.<br />Δεν μιλω για μια ιδεατη κοινωνια. Αλλα σε καθε περιπτωση δεν μπορω και να αποδεχτω οτι η πλειοψηφια των συμπολιτων μου ανηκει στη σφαιρα της παρανομιας.<br />Το κλειδι ειναι στην ηθικη, ας το ψαξουμε μεσα μας και την επομενη φορα που θα παρκαρουμε παρανομα ας το αντιμετωπισουμε ηθικα.<br />Ουτε τα κυριαρχικα μας συμφεροντα θα θιγουν ουτε οι ευρωπαιοι κερδοσκοποι θα μας καταποντισουν.<br />Και στην τελικη αναρωτησου, εσυ σε ποιον αιωνα ανηκεις;<br /><br /><br /><br />ΥΓ.'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''<br />συγχωρηστε με για την ελλειψη τονων στο&nbsp;κειμενο αλλα σημερα τα vista ειχαν τσακωθει μαζι τους, τους βαζω λοιπον ολους μαζεμενους στο τελος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2149995983492875314?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-69482099442743630112010-02-07T17:12:00.000+02:002010-02-07T17:12:12.848+02:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S27YLzFBT1I/AAAAAAAAAQs/MTZ2Gv1y0Pw/s1600-h/TvvpGX78_recycling_loop.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" kt="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S27YLzFBT1I/AAAAAAAAAQs/MTZ2Gv1y0Pw/s320/TvvpGX78_recycling_loop.gif" /></a></div><div style="text-align: justify;">Ξεπέρασα ως φαίνεται την κρίση ηλικίας και περνώ τώρα την φάση&nbsp;"βρίσκομαι σε κρίση ανακύκλωσης". Τα πρώτα χρόνια παντρεμένη όταν το σούπερ μάρκετ ήταν διασκέδαση ακόμα, και όχι αγγαρεία όπως τώρα,&nbsp;κάθε φορά που γέμιζα τις σακούλες σκουπιδιών ένοιωθα μια ενοχή ότι η ποσότητα σκουπιδιών ήταν υπερβολική για την συμβολή μου στον πλανήτη. Περάσαν χρόνια πολλά μέχρι να ανακαλύψει η Ελλάδα την ανακύκλωση και από τον καιρό που την ανακάλυψε χρειάζονται πιο πολλά χρόνια για εκπαίδευση σε αυτή τη νέα δραστηριότητα.</div><div style="text-align: justify;">Όταν λοιπόν ήρθε ο νέος μπλε ολοκάθαρος κάδος ανακύκλωσης στη γειτονιά νοιώσαμε μια απογείωση! κάτι αλλάζει στην καθημερινότητά μας. Μαζί με τον κάδο αυτό ηρθαν στην πόρτα του σπιτιού μας και κάτι πολύ τρέντι σακουλίτσες ανακύκλωσης με ένα φυλλάδιο οδηγιών για τί είδους ανακύκλωση ξεκινούσαμε να κάνουμε. Γιατί αυτή είναι μόνο ανακύκλωση συσκευασιών και μέχρι να μάθουμε όλοι πώς γίνεται θα περάσουν κάποια χρόνια ακόμα. Βέβαια από τότε όλοι μας έχουμε βιώσει διάφορα ευτράπελα σχετικά με την ανακύκλωση. Ας πούμε στο κάμπινγκ που βρίσκομαι κάθε καλοκαίρι, είδα με χαρά τους μπλε κάδους, ωραία είπα μέσα μου έφθασε η ανακύκλωση σε όλα τα μήκη&nbsp;και&nbsp;τα πλάτη της χώρας. Μέχρι&nbsp;που&nbsp;ένα απόγευμα πίνοντας καφέ με&nbsp;φίλους βλέπουμε το σκουπιδιάρικο να αδειάζει όλους τους κάδους, και τους μπλε, μέσα του. Ένας από τους φίλους,&nbsp;πιο προσγειωμένος από μένα στην πραγματικότητα&nbsp;με καθησυχάζει λέγοντάς μου&nbsp;ότι "υπάρχουν κάποιοι ειδικοί στη χωματερή που κάνουν την διαλογή&nbsp;εκεί".!!!! και σκάσαν όλοι στα γέλια μαζί μου.</div><div style="text-align: justify;">Ότι περνάει από&nbsp;το χέρι μου κάνω, εκπαιδεύω τη μαμά μου, τα παιδιά μου, τον εαυτό μου. Να πετάμε τις συσκευασίες καθαρές, να ξεχωρίζουμε τα υλικά, όπως το γυάλινο μπουκάλι από το μεταλλικό καπάκι. Να μην πετάμε χαρτιά μικρότερα από Α4. Ακολούθησα πιστά όλες τις οδηγίες που μου ειχαν αναθέσει για να είμαι ένας υπεύθυνος πολίτης. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτή η τρέντι σακουλίτσα δεν φτάνει ούτε για την ημερήσια ανακύκλωση του ενός παιδιού μου. Έτσι αγοράστηκε ένας έξτρα κάδος σκουπιδιών μόνο για την ανακύκλωση ο οποίος γέμιζε τρεις φορές πιο γρήγορα από τον συμβατικό κάδο. Προβληματισμός εν όψει! Γιατί τόσες συσκευασίες για ανακύκλωση;</div><div style="text-align: justify;">Δείχνει να είναι λάθος! Κάτι δεν πάει καλά και χρειάζεται αναπροσαρμογή.</div><div style="text-align: justify;">Έτσι ξεκίνησε ο προβληματισμός για τις πολλές συσκευασίες που έχουν μπει στη ζωή μας. Την κάνουν πιο πολύπλοκη, πιο βλαβερή&nbsp;και πιο ακριβή!</div><div style="text-align: justify;">Αρχίζω να σκανάρω στο μυαλό μου τα προιόντα που παίρνω στο σούπερ μάρκετ.</div><div style="text-align: justify;">Τα πρώτα ένοχα προϊόντα είναι τα βιολογικά. Όλα, μα όλα σε συσκευασίες!</div><div style="text-align: justify;">Γιατί;</div><div style="text-align: justify;">Αντίδραση, αρχίζουμε ν' αγοράζουμε βιολογικά μόνο από τις λαϊκές. Δύσκολο βρε παιδιά δεν μπορώ να τρέχω στην κάθε γειτονιά αντιμετωπίζοντας το κυκλοφοριακό όταν το σούπερ μάρκετ είναι στα πόδια μου...</div><div style="text-align: justify;">Όσπρια, ρύζι, ζυμαρικά! Μπορούμε να τ' αγοράζουμε από παραδοσιακά μαγαζιά μέσα από τσουβάλια σε καλύτερες τιμές και καλύτερες ποιότητες μερικές φορές. Εδώ που τα λέμε παίζεις λίγο ρώσικη ρουλέτα διότι δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ποιότητας εξόν του καταστηματάρχη...</div><div style="text-align: justify;">Κρασί! Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου! Εδώ δεν το συζητώ, θα πάρω μία ωραιότατη νταμιτζάνα σαν αυτή του πατέρα μου και θα πάω στον συνεταιρισμό της Λήμνου που είναι δυο βήματα από το σπίτι μου και θα την γεμίζω! Όσες φορές θέλω!</div><div style="text-align: justify;">Τυριά θ' αγοράζω μόνο από το τμήμα τυριών, απο βαρέλι και από κεφάλια. Όχι έτοιμα κομμένα συσκευασμένα που με βολεύει τόσο γιατί τα παίρνω και φεύγω σε δευτερόλεπτα.</div><div style="text-align: justify;">Καφές, από καφεκοπτείο.</div><div style="text-align: justify;">Κουλουράκια, από το φούρνο ή ακόμα καλύτερα τα φτιάχνω μόνη μου.</div><div style="text-align: justify;">Κορν φλέικς, υπάρχουν χύμα.</div><div style="text-align: justify;">Μπαχαρικά, απίστευτα καλύτερα στα μπαχαράδικα στο κέντρο της πόλης.</div><div style="text-align: justify;">Ωραία όλα αυτά, πού θα βρω χρόνο να τα κάνω;</div><div style="text-align: justify;">Για να μειώσω την παραγωγή συσκευασιών ώστε να μολύνω λιγότερο τον πλανήτη θα χρειαζόμουν και την συμμαχία κάποιων. Ας πούμε κάποιων σούπερ μάρκετ που θα προωθούσαν προϊόντα σε χύμα συσκευασίες. Ή έστω γειτονικά μπακάλικα που θα ήταν ένα βήμα, πιο φθηνά, πιο φιλικά.</div><div style="text-align: justify;">Ο προβληματισμός υπάρχει, και έστω και αυτό, με ότι τρικλοποδιές μας βάζουν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Έστω και με ρυθμό χελώνας!</div><div style="text-align: justify;">Το επόμενο βήμα θα είναι η ανακύκλωση οργανικών σκουπιδιών, δηλ. φλούδες από φρούτα, τσόφλια, το περίφημο κομπόστ, το οποίο δεν αποφασίζω γιατί διάβασα ότι το κομποστ που μπορείς να κάνεις στο μπαλκόνι γίνεται με τη συμβολή γεωσκώληκων. Και αυτά τα σκουλήκια δεν μπορώ εύκολα να τα κάνω συγκάτοικους. </div><div style="text-align: justify;">Κρίση είναι θα περάσει...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-6948209944274363011?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-60434586822478298812010-01-28T23:35:00.001+02:002010-01-28T23:37:51.273+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S2Hr-yB9fPI/AAAAAAAAAQc/8R5nkDWJsxA/s1600-h/barbie_50th_glamchic_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S2Hr-yB9fPI/AAAAAAAAAQc/8R5nkDWJsxA/s320/barbie_50th_glamchic_1.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η <a href="http://www.barbie.gr/book/catalogue.pdf">Μπάρμπι</a>&nbsp;είναι το αμερικάνικο όνειρο, μία κούκλα&nbsp;είδωλο που από το το 1959&nbsp;έχει πουλήσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο κούκλες. Είναι η απόλυτη μπίζνεσγούμαν με 108 διαφορετικά επαγγέλματα, δυνατή, φιλόδοξη, ανεξάρτητη και&nbsp;ελεύθερη (μάλλον χωρισμένη με τον Κεν από το 2004). Αυτά διαβάζω στο Forbes για τα 50ντηκοστά γενέθλιά της.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Τον Μάρτιο του 2009, εν μέσω οικονομικής κρίσης, αποφασίζει να κάνει την τύχη της στην Κίνα. Την μοναδική αναπτυσσόμενη αγορά στον κόσμο. Μετακομίζει λοιπόν στο κέντρο της Σαγκάης σε ένα κατάστημα αξίας 30 εκατομμυρίων δολλαρίων που εκτός από κούκλες διαθέτει ρούχα, κομμωτήριο, spa ακόμη και μπαρ! Επιστρατεύτηκε ακόμη και η δική μας Πατρίτσια Φιλτς του Sex and the City&nbsp; στοχεύοντας στην γενιά της νεαρής εργαζόμενης Κινέζας μεταξύ 24 και 32 χρόνων που αποτελεί τον εργατικό κορμό της Κίνας σήμερα.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μία ψηλή, ξανθιά, με μεγάλο στήθος κούκλα&nbsp;δεν θα μπορούσε βέβαια να περάσει απαρατήρητη στην ολοένα αυξανόμενη καταναλωτική κοινωνία αυτής της Ασιατικής γωνιάς του πλανήτη.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Οι πωλήσεις όμως δεν πήγαν καλά.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S2IAdnsfu_I/AAAAAAAAAQk/8H7RuIlGCVA/s1600-h/new-barbie.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" mt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S2IAdnsfu_I/AAAAAAAAAQk/8H7RuIlGCVA/s320/new-barbie.jpg" /></a>Η Μπάρμπι έκανε το λάθος να προσπεράσει το γούστο της μέσης Κινέζας που τείνει περισσότερο να προτιμά τα ρομαντικά ροζ κοριτσίστικα ρούχα στυλ Hello Kitty παρά τα sexy, skiny ρούχα της Κάρι.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Επίσης αυτό που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή τους ήταν το value for money. Προτιμούν τσάντες και ρούχα που θα φορεθούν καθημερινά παρά κάποιο πανάκριβο κομμάτι που θα φορεθεί μία φορά το μήνα. Εκεί που στοχεύει και το Ζάρα και επιτυγχάνει βέβαια.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτό που με χαροποίησε όμως περισσότερο ήταν το σθένος της Κινέζας να αρνηθεί ν' αφομοιώσει ξένα δυτικά ευκολοχώνευτα πρότυπα που δεν έχουν καμία σχέση με τη δική τους κουλτούρα.<br /></div>Δεν ξέρω αν ακολουθούν αυτή την τακτική γενικότερα, τουλάχιστον είπαν όχι στην Μπάρμπι!<br />Και επειδή κάθε Κινέζα δεν θέλει να γίνει πριγκήπισα απολαύστε <a href="http://www.youtube.com/watch?v=z6v8hZXjcKY&amp;feature=related">εδώ</a>&nbsp;την Μπάρμπι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-6043458682247829881?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-28070707506488180292010-01-09T12:55:00.001+02:002010-01-09T12:58:42.024+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S0hauce0QDI/AAAAAAAAAPk/7J4s8xr-9gI/s1600-h/222.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/S0hauce0QDI/AAAAAAAAAPk/7J4s8xr-9gI/s320/222.JPG" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Ο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=6jU3AimFaz0">Δρ Παρνάσους</a> (εξαιρετική ταινία) ήταν η αφορμή για να ψάξω την πιθανή σύνδεση του ονόματός του με το βουνό της καταγωγής μου. Το γκούγκλ μ' έσωσε για άλλη μία φορά και μέσα σε δευτερόλεπτα διαβάζω για τον Παρνασσισμό! Αν και η ονομασία ακούγεται σαν αρρώστεια, ευτυχώς ο Παρνασσισμός ήταν μια ποιητική σχολή που αναπτύχθηκε στη Γαλλία και αποτέλεσε την αντίδραση στον κίνημα του ρομαντισμού. Τ' όνομα βέβαια εμπνεύστηκαν από το ελληνικό βουνό Παρνασσός και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Προχωρώντας κι άλλο στην εξερεύνησή μου διαβάζω για τον ήρωα Παρνασσό που είχε χτίσει μια πόλη πάνω στο βουνό η οποία καταστράφηκε από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Τότε οι κάτοικοι της πόλης ακολούθησαν τις κραυγές των λύκων, οδηγήθηκαν ψηλότερα και χτίσαν μια νέα πόλη που την ονόμασαν Λυκώρεια, εξού και η σημερινή Λιάκουρα, η ψηλότερη κορφή του βουνού.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η ανακάλυψή μου σχετικά με τον Παρνασσισμό με χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί ως γνωστόν ανήκω στη λογική και όχι στην ευαισθησία, στην ρεαλιστική αναπαράσταση και όχι στην υπερπροβολή των συναισθημάτων που συχνά σε οδηγούν σε φαύλους κύκλους.&nbsp; Τελικά δεν είναι τίποτα τυχαίο σ' αυτή τη ζωή. Οι Παρνασσιστές, διαβάζω, επιδίωκαν την απόλυτη τελειότητα. Αντλούσαν έμπνευση από την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα αλλά και τον ινδικό πολιτισμό. Επεξεργάζονταν πολύ τους στίχους και πειθαρχούσαν απόλυτα στους μετρικούς κανόνες. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ποιημάτων τους, που κατά τ' άλλα θεωρούνταν ... ψυχρά!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Κοίτα να δεις από κει που δεν το περιμένεις, πώς κάνεις την ψυχανάλυσή σου!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Ως γνήσια Παρνασσίστρια από καταγωγή, αλλά και από χαρακτήρα θα συνεχίσω την αναζήτηση.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Έχω να δουλέψω αυτό το θέμα με την τελειότητα και την "ψύχρα". Μάλλον προς μια φθίνουσα κατεύθυνση.&nbsp;Και μάλλον θα στραφώ στον ινδικό πολιτισμό γιατί από τον νεοελληνικό πολιτισμό πρόκοψα! Και αν ακούσω κραυγές λύκων αυτή τη φορά θα τους ακολουθήσω για ν' ανέβω λίγο ψηλότερα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2807070750648818029?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-43309706204429522082009-12-30T22:31:00.000+02:002009-12-30T22:31:43.217+02:00...επί μακρόν ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση πριν ξεχαστεί εκ νέου!<br /><br />(Αλκίνοος Ιωαννίδης από την Νεροποντή)<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SzuxnXfUHBI/AAAAAAAAAPc/rz7st8Kq8ek/s1600-h/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF+%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B7%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SzuxnXfUHBI/AAAAAAAAAPc/rz7st8Kq8ek/s320/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF+%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B7%CF%82.jpg" /></a><br /></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Τη νέα χρονιά θα κλείσω τα 40, και ναι, δεν είμαι ίδια όπως παλιά. Παρόλο που όλοι γύρω μου προσπαθούν να διατηρήσουν μια αφθαρσία, εγώ ξέρω ότι δεν είμαι άφθαρτη.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Η Μαντόνα είναι ακόμη στην κορυφή και ο Μάικλ Τζάκσον πουλάει σαν τρελός από τον άλλο κόσμο.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Τα παιδιά μου ακούνε με μανία Queen και ξεκαρδίζονται στα γέλια με τον Βέγγο. Πρωθυπουργός είναι ακόμη ένας Παπανδρέου και ο Μπομπ Ντύλαν σαρώνει την υφήλιο με το καινούργιο του άλμπουμ. Ίδιοι τραγουδιστές, ίδιοι σκηνοθέτες, ίδια λόγια, ίδιοι πόλεμοι. Μέχρι hamburgers των Mc Donalds είδα στο YouTube άφθαρτα εδώ και μία εικοσαετία!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Άν μου τα έλεγες όλα αυτά για το 2010 πριν είκοσι χρόνια θα σε κορόιδευα.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Γιατί όλα αυτά τα φαντάσματα του παρελθόντος μας στοιχειώνουν;<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Γιατί δεν αφήνουν χώρο για νέο αίμα;<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Υπάρχει νέο αίμα;<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Στη δουλειά μ' αρέσουν πολύ τα νέα τιμολόγια που παίρνω στα χέρια μου τις πρώτες μέρες κάθε χρόνου με αρίθμηση από το 1. Αυτά συνήθως φέρουν πάνω τους μια καινοτομία που κάποιος την σκέφτηκε την προηγούμενη χρονιά. Όταν μηδενίζεις και ξεκινάς από την αρχή διορθώνεις ότι στραβό βλέπεις από τα παλιά. Αγκυλώσεις και σφάλματα όλα αλλάζουν όταν ξεκινάς από τον άσσο.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Το ημερολόγιό μου είναι καινούργιο, καθαρό, με μοναδικές σημειώσεις γενέθλια και επέτειους. Στο τέλος του χρόνου βαραίνει πάντα με υποχρεώσεις, οικονομικά, αγγαρείες. Είναι η εποχή που βάζω νέους στόχους και τσεκάρω πόσους από τους παλιούς πρόλαβα να πραγματοποιήσω. Φτιάχνω την ντουλάπα μου από την αρχή και πρώιμα βγάζω μπροστά ανοιξιάτικα ρούχα. Έτσι, για να ξέρω ότι με περιμένει η Άνοιξη. Ξανακοιτάζω τα βιβλία μου, τις συνταγές μου, αλλάζω το πορτοφόλι μου για να δημιουργήσω μία ψευδαίσθηση ευμάρειας.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Φέτος έχω άλλα στο νου μου...<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αρνούμαι να συνεχίσω την τηλεθέαση στα Χτυποκάρδια του Μπέβερλι Χιλς. Δεν έχω καμία όρεξη να βλέπω την Κέλυ με βαθουλωμένα μάτια να διεκδικεί είκοσι χρόνια μετά ακόμη τον Ντύλαν.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">- Ξέρεις Κέλυ, υπάρχουν και άλλοι άντρες στον πλανήτη!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτή την δεκαετία θ' ανασκουμπωθώ για νέες εξερευνήσεις. Πρέπει να προλάβω τη Βενετία και τις Μαλδίβες πριν τις καταπιεί η θάλασσα. Να πάω στις Άλπεις όσο είναι ακόμη χιονισμένες. Έχω να διαβάσω λογοτεχνία που βαριόμουνα τόσα χρόνια. Θέλω να μάθω περισσότερα για την Ευρώπη, τήν όμορφη κόρη που κάθισε γοητευμένη πάνω σ' ένα ταύρο!!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αυτή τη δεκαετία θέλω περισσότερη ζεστασιά (έτσι κι αλλιώς λόγω κλιματικών αλλαγών)<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Περισσότερη αγάπη (για να σωθούμε).<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Λιγότερη μιζέρια<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">και Ύψος!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">όσο πιο ψηλά γίνεται,<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">στη θεώρηση των πραγμάτων, <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">στην ηθική,<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">στους στόχους,<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">στις διαδρομές μας.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αλλιώς δεν γίνεται!!!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">ΥΓ. Θα ήθελα και μία Break σαν αυτή που έτρωγα κάθε βράδυ μετά το φροντιστήριο πριν από 20 χρόνια...αν γίνεται καλέ μου&nbsp;Θεούλη!!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4330970620442952208?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-36777515030377187862009-12-16T19:49:00.001+02:002009-12-16T20:02:02.541+02:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SykddXptqeI/AAAAAAAAAPM/M910amiZtm4/s1600-h/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SykddXptqeI/AAAAAAAAAPM/M910amiZtm4/s320/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">Η γραφειοκρατία της σκέψης μας είναι η χειρότερη μορφή γραφειοκρατίας . <br /></div><div style="text-align: justify;">Φανταστείτε την σαν ένα τετράγωνο τρισδιάστατο κουτί που εγκλωβίζει τη σκέψη μας, την πετάει από γωνία σε γωνία, την τραυματίζει και τελικά αιμόφυρτη βγαίνει από εκεί να αποφασίσει.<br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Όπως ακριβώς η απολογία ενός κατηγορούμενου μετά από πολύωρη ανάκριση.<br /></div><div style="text-align: justify;">Για παράδειγμα οι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί που έχουν βάλει μπρος εδώ και τόσο καιρό την αναμόρφωση της Παιδείας, σκέφτονται, διαβουλεύονται, γράφουν, σβήνουν και δεν αποφασίζουν. Γιατί έστω και μία μεταρρύθμιση θα φέρει χίλιες αντιρρήσεις.<br /></div><div style="text-align: justify;">Το ίδιο στο ασφαλιστικό. <br /></div><div style="text-align: justify;">Ο επαναπροσδιορισμός των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση θα συζητηθεί για άλλους τρεις μήνες. Να συζητήσουν τί; <br /></div><div style="text-align: justify;">ότι δεν γίνεται να δουλεύεις 15 χρόνια και να συνταξιοδοτείσαι&nbsp; για τα υπόλοιπα 40; <br /></div><div style="text-align: justify;">ότι η σύνταξή σου πρέπει να είναι ανάλογη των εισφορών σου; <br /></div><div style="text-align: justify;">Δυστυχώς τα μαθηματικά δεν μπορούν να στηρίξουν το κοινωνικό κράτος. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από κάποιο σπόνσορα. Και θα πρέπει να είναι δυνατός σπόνσορας αυτός για να πληρώσει τις κοινωνικές συντάξεις αυτής της χώρας που αυτή τη στιγμή φτάσαν να είναι η πλειοψηφία.<br /></div><div style="text-align: justify;">Τα ίδια για το άσυλο, για τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και για&nbsp;πολλά πολλά άλλα θέματα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γραφειοκρατούμαστε ακόμη και στην προσωπική μας ζωή γιατί κανείς πια δεν λέει αυτό που αισθάνεται. Τα πάντα επεξεργάζονται πρώτα, σταθμίζονται και μετά από πολύ σκέψη λέμε "σ' αγαπάω"! Γιατί άμα το πω και μ' εκμεταλλευτεί; αν με κοροϊδέψει; αν μου ζητήσει κι άλλα; Μπορείς να εμπιστευθείς κανένα σήμερα;<br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά μας μάθανε από ένα σημείο και μετά στη ζωή μας και έτσι πορευόμαστε και εκπαιδεύουμε και το παιδιά μας. Και όταν έρθει η στιγμή που το τηλέφωνο δεν θα χτυπάει θα είναι τότε που οι σκέψεις όλων θα είναι εγκλωβισμένες μέσα στο κουτί και το κλειδί θα το έχει καταπιεί η Ιστορία...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-3677751503037718786?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-6405563625560129902009-12-08T17:01:00.001+02:002009-12-08T17:05:10.595+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SuqFnTvImNI/AAAAAAAAAMs/Jf7gexsIorE/s1600-h/3796-main.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SuqFnTvImNI/AAAAAAAAAMs/Jf7gexsIorE/s320/3796-main.gif" /></a><br /></div><div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Όταν βάλαμε πρώτη φορά ίντερνετ στο σπίτι ήταν την προηγούμενη δεκαετία, νομίζω το '98, και ήταν μία ετήσια συνδρομή που πήραμε με κουπόνια μέσω της Καθημερινής. Θυμάμαι ότι είχε έλθει ένα φίλος στο σπίτι να μας δείξει τα κατατόπια και εμείς κοιτούσαμε όπως η αγελάδα το τραίνο με ανοιχτό το στόμα. Ήταν η εποχή που είχαμε ακόμη αναλογική γραμμή, οι ταχύτητες ήταν slow motion, και το ίντερνετ τσίριζε μέχρι να συνδεθεί.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Πέρασαν αρκετά χρόνια για να με τραβήξει το μέσο. Οι ελληνικές ιστοσελίδες τότε ήταν μετρημένες στα δάχτυλα και έτσι κάποια στιγμή το p/c&nbsp; είχε γίνει ο κουμπαράς του μικρού μας γιού (βγάλαμε πολλά λεφτά μέσα από το floppy).<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι η ενημέρωση είχε φύγει από την τηλεόραση, και αργούσε πολύ στις εφημερίδες, και έτσι πήραμε το πρώτο λάπτοπ με wifi! Κάμερα δεν είχε τότε. Είχα δεχτεί ήδη 3 αιτήσεις για σύνδεση σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και ο Άγιος Βασίλης άρχισε να φέρνει Pro και NBA για PC. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο κλοιός του διαδικτύου σφίγγει και αν δεν είμαι συμμέτοχος στο "έγκλημα" θα βρεθώ απολογούμενη στον κοινωνικό λειτουργό όταν κατηγορηθώ για πλημμελή επιμέλεια των παιδιών μου. Έτσι μείωσα την τηλεθέαση στις νοικοκυρές σε απόγνωση και στο αλ τσαντίρι που έτσι κι αλλιώς μ' εκνεύριζε και άρχισα τα ταξίδια στο διαδίκτυο!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Το κομπιούτερ τοποθετήθηκε στη μέση της τραπεζαρίας, εκεί που κάθε νοικοκυρά δεν θα το άφηνε ποτέ γιατί δεν λείψανε οι δαχτυλιές, τα ψίχουλα και οι στάμπες από τα ποτήρια πάνω στο ακριβό εργόχειρο της προίκας μου. Όμως οι επιστήμονες ήταν σαφείς, το κομπιούτερ απαγορεύεται στο υπνοδωμάτιο, κι ας με στραβοκοιτούσε η μάνα μου!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Διαβάζοντας όλους τους κινδύνους που εγκυμονεί ένα κομπιούτερ για τα παιδιά κάναμε πράγματα προληπτικά. Μπαίναμε σε online παιχνίδια, σε chatrooms, μέχρι msn άνοιξα και έβαλα κάτω την ανηψιά μου να μου μάθει να γράφω το Θ με 8 που τώρα έχει εξελιχθεί σε 9.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Όταν ήρθε η στιγμή ο μεγάλος μας γιος να πάρει το δικό του netbook από το σχολείο ήταν βέβαια εξοικιωμένος αλλά δεν ήταν ενεργός χρήστης με δική του ηλεκτρονική διεύθυνση και δικό του προφίλ. Τότε σκέφτηκα ν' ανοίξω το <a href="http://kids-voice.blogspot.com/">Kids Voice</a>&nbsp;για να δείξω δρόμους μέσα στο χάος του διαδικτύου. Δυστυχώς δεν έχω περισσότερο χρόνο να το αναπτύξω όσο θα ήθελα αλλά το παλεύω<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Η μετάβασή μας μέχρι τώρα στον διαδικτυακό κόσμο ήταν ομαλή. Οι ερωτήσεις πέφτουν βροχή καθημερινά, αλλά πέφτουν σ' εμάς, όχι έξω από το σπίτι. Και μέχρι στιγμής απαντάμε. Ε, όταν δυσκολέψουν υπάρχει και το help desk του e-shop!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Όλα αυτά τα γράφω γιατί πρόσφατα διάβασα πάλι σε μία φυλλάδα ότι δόθηκαν κομπιούτερ στα παιδιά χωρίς την κατάλληλη εκπαίδευση και κατέληγε για άλλη μία φορά&nbsp; στην εθνική&nbsp; μας ρήση "πού είναι το κράτος;"<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Εγώ θα φωνάξω : ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;;;;;<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ΥΓ. Μέχρι τον κώδικα 9 μου έστειλε το καμάρι μου για να είμαι ενημερωμένη όταν μιλάω στο msn και είναι η γιαγιά πίσω μου!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-640556362556012990?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-20548013156189468342009-12-05T15:23:00.003+02:002009-12-05T16:22:35.901+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/Sxpsn1Hby3I/AAAAAAAAAOs/kHgckHvoubQ/s1600-h/funny+cartoon+merry+christmas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" er="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/Sxpsn1Hby3I/AAAAAAAAAOs/kHgckHvoubQ/s320/funny+cartoon+merry+christmas.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>Τα Χριστούγεννα φτάνουν και δεν ξέρω αν πραγματικά θέλω να πάω να δω τα 66 χριστουγεννιάτικα δέντρα στο MALL ή να δω το ένα και μοναδικό "φλέγων" στο Σύνταγμα.<br /><div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι φορτισμένα διπλά. Με την πανδημία της γρίππης, που ακόμα ψάχνω να δω, και με την νεοσύστατη επέτειο του θανάτου του Αλέξη. Σκέφτομαι ότι η μητέρα του δεν θα θέλει να "γιορτάζει" έτσι κάθε χρόνο τον χαμό του παιδιού της, αλλά ποιός την ρώτησε...<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Αυτές τις μέρες ο Μίκης Θεοδωράκης ανοίγει διάλογο με τους αντιεξουσιαστές και τον Σαμαρά πιστεύοντας ότι θα βγάλει άκρη μαζί τους.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Αντίθετα ο αγαπημένος μας Σαββόπουλος ετοιμάζει μια πολλαπλή γιορτή στην Αθήνα με εκθέσεις, συναυλίες, παιδικές παραστάσεις και χάπενιγκ στους δρόμους ανοίγοντας επικοινωνία μ' εμάς τους πολίτες. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τίποτα καλύτερο.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Προχθες το βράδυ δεν μπορούσα ν' αντισταθώ στην απαίτηση των παιδιών να στολίσουμε το σπίτι. Είχα καιρό να τους δω να ζητούν κάτι τόσο πολύ και&nbsp;τόσο επίμονα. Συνήθως έχουν μια παγερή αδιαφορία που με τρομάζει, χθες όμως πέσαν στα πόδια μου και οι δύο για να ξεπεράσω την κούρασή μου και να στολίσουμε μεσοβδομαδιάτικα..<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Τα παιδιά έχουν ανάγκη από στολίδια στη ζωή τους. Γιατί η ζωή τους κάθε μέρα είναι βαρετή, επαναλαμβανόμενη και προβλέψιμη. Ο χρόνος δεν επιτρέπει ανατροπές, εκπλήξεις, τυχαίες συναντήσεις. Κανένας φίλος τους δεν θα χτυπήσει την πόρτα να κατέβουν για παιχνίδι χωρίς να έχει κανονιστεί από πριν. Ούτε θα πάμε πουθενά βόλτα το απογευματάκι,&nbsp;όταν ο καιρός είναι προκλητικά περίφημος, γιατί δεν έχουμε τί να κάνουμε.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Η τηλεόραση έκλεισε στο σπίτι εδώ και δύο μήνες γιατί κατηγορήθηκε ότι μας διασπά την προσοχή. Περάσαμε μια δύσκολη περίοδο απεξάρτησης (και ίσως να περνάμε ακόμα) και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια ήταν επιτακτική ανάγκη να γεμίσουν την απέραντη μοναξιά μας.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Θ' αρχίσουμε σε λίγο πάλι τις συζητήσεις στο σπίτι σχετικά με τον χαμό τους Αλέξη. Θα πέσουν πάλι δύσκολες ερωτήσεις που λόγω της απλότητας τους θέλουν απάντηση με&nbsp;ένα ναι ή ένα όχι. Και εγώ θα πρέπει να είμαι διαβασμένη.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Από τη μία σκέφτομαι ότι αν πηγαίναμε τώρα ένα ταξίδι μακριά θα γεμίζαμε ενέργεια και θ' αφήναμε πίσω όλη αυτή τη γκρίζα καθημερινότητα. Μετά όμως; τί; επιστροφή στο γκρι;<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Όχι! Δεν έχουμε ανάγκη απόδρασης. <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Θ' αλλάξουμε χρώμα στην κάθε μέρα.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Τη μία μέρα κόκκινο, την άλλη πράσινο, την άλλη ροδακινί! Όλα τα χρώματα της παλέτας θα μπουν στο κάθε μέρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μουτζουρώσουμε τα χέρια μας λίγο και να στραπατσάρουμε λίγο τον εφησυχασμό μας!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">Καλά Χριστούγεννα!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2054801315618946834?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-27080368674811340812009-11-27T20:55:00.000+02:002009-11-27T20:55:46.109+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SxAfqKHFmEI/AAAAAAAAAOc/b-6ofwEJ9uk/s1600/abth_chiro_chiro-vaccine-1904.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SxAfqKHFmEI/AAAAAAAAAOc/b-6ofwEJ9uk/s320/abth_chiro_chiro-vaccine-1904.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br />Ανήκω στις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού και μετά από πολλή σκέψη και προβληματισμό, μέσα απ' όλη αυτή τη παραφιλολογία, αποφάσισα να κάνω το εμβόλιο της νέας γρίππης. Και λέω σκέψη και προβληματισμό γιατί οι οδηγίες που πήρα από τους γιατρούς είναι από το " να μην το κάνεις" μέχρι "καλό θα ήταν να το κάνεις, αλλά την απόφαση θα την πάρεις εσύ".<br />Μέσα σε μία τόσο συγκεχυμένη ατμόσφαιρα με βαριά καρδιά σήκωσα το τηλέφωνο και κάλεσα το 1135 για να πάρω οδηγίες. Μου έδωσαν το 2105276000 για την Πολυκλινική Αθηνών στην Πειραιώς 3 που είναι κοντά στη δουλειά μου και το 2132056100 για την Πολυκλινική Πατησίων που είναι κοντά στο σπίτι μου. Στο πρώτο τηλέφωνο μία Νεοελληνίδα μου λέει απότομα να πάρω μετά τις 9:30 (ήταν 9:00) για να πάρω πληροφορίες. Δοκιμάζω την τύχη μου στο τηλέφωνο της Πατησίων, όπου μία άλλη Νεοελληνίδα μου λέει "δεν κάνουμε σήμερα εμβόλια στην εφημερία μας!!Να πάρετε στο 2132056280 να σας πουν"!! Και μου το έκλεισε. Παίρνω το τηλέφωνο που μου έδωσε το οποίο φυσικά ...δεν απαντούσε.<br />Η ψυχολογία μου άρχισε να&nbsp;χειροτερεύει, λες και έπασχα από κάποια ανίατη ασθένεια, ενώ το μόνο που έχω είναι ένα βρογχικό άσθα, απόλυτα ελεγχόμενο με θεραπεία εισπνεόμενων.<br />Ενώ περνούσε η ώρα για να καταφέρω να επικοινωνήσω με κάποιο νοσοκομείο, μου έρχεται ένα e-mail τρομοκρατικό κατά του εμβολίου που έγραφε ότι το εμβόλιο περιέχει υδράργυρο που θα πάει στον εγκέφαλό μου και θα με κάνει πειθήνιο όργανο των απανταχού συνομωσιολόγων.<br />Ίσως και να το πίστευα αυτό το μήνυμα αν δεν το προχωρούσε κι άλλο λέγοντας ότι περιμένουν νέες παρτίδες με σύριγγες μεγαλύτερες σε διάσταση για να περνάει μέσω του εμβολίου και ένα νανοτσίπ με το οποίο θα μπορούν να με εντοπίζουν όπου κι αν βρίσκομαι, αλλά και να ενεργοποιεί τα βαριά μέταλλα του εμβολίου και να μου δημιουργήσει&nbsp; σοβαρά ψυχικά προβλήματα.<br />Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι όσοι κάνουν αυτό το εμβόλιο δεν θα κινδυνεύουν από πιθανή απαγωγή από τον Παλαιοκώστα, άρα πρόκειται για προστασία του πολίτη από τον Υπουργό Προ.Πο.<br />Όσο για τα ψυχικά προβλήματα, δεν χρειάζεται να μου κάνουν εμβόλιο. Μερικές επισκέψεις σε ελληνικά νοσοκομεία και την έχω στο τσεπάκι την ψυχασθένεια!<br />Και εκεί που περιπλανιόμουνα στο διαδίκτυο σε μία στήλη διαφήμισης διαβάζω το Απίστευτο!<br />ΔΟΚΙΜΗ ΝΕΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ<br />Ψάχνουμε για "ανθρώπους" να δοκιμάσουν<br />τα προϊόντα και να διατυπώσουν τη γνώμη τους.<br />Με την εγγραφή σας θα έχετε τη δυνατότητα να<br />εκφράζετε τη γνώμη σας και να αμοίβεστε.<br />Εγγραφείτε σήμερα!<br />Βάζω κάτι στο μυαλό μου και μπαίνω μέσα στην ιστοσελίδα.<br />Εκεί γνωρίζω το πειραματόζωο, ε συγγνώμη, το μέλος της εβδομάδας.<br />Με ολόκληρο το προφίλ του και μία φωτογραφία που έμοιαζε καλλιτεχνική!<br />Στην περιοχή δοκιμών βλέπω το πρώτο προϊόν προσεχών δοκιμών που ήταν ράβδοι μασήματος για το καθάρισμα δοντιών σκύλων!!! Αμέσως φαντάζομαι τον εαυτό μου να το μασάει με μανία.<br />Μπισκότα, πάνες, καλλυντικά, ζυμαρικά, κι άλλες σκυλοτροφές, μια μπάλα θαλάσσης σαν αυτές τις φουσκωτές που είχαμε μικροί με τα χρώματα του ουράνιου τόξου (τί είδους δοκιμή να ήθελε αυτή;)<br />Πολλά προϊόντα! Έψαχνα, έψαχνα, έψαχνα.... έψαχνα για το εμβόλιο της νέας γρίππης αλλά φαίνεται δεν έχει μπει ακόμα στην λίστα δοκιμών!!!...<br />Εννοείται ότι το τηλέφωνο μετά τις 9:30 δεν απάντησε ποτέ. Και έτσι έκανε σύμπραξη με το περιεχόμενο του τρομολαγνικού μηνύματος το οποίο έλαβα με αστραπιαία ταχύτητα.<br />Δανείζομαι τους στίχους των Killers για να αποτυπώσω με γλύκα αυτό που βιώνω και ποιός ξέρει, ίσως τα καταφέρω. Άλλωστε , όπως λέει και η φίλη μου, super girls just fly!<br /><br />"<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=W-plLIxHMsI">This is the world that we live in,</a><br />I feel myself get tired,<br />this is the world that we live in,<br />well maybe I was mistaken,<br />I heard a rumor that you,<br />quit this day and age,<br />Bless your body, bless your soul<br />pray for peace and self control..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-2708036867481134081?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-76864017390476528122009-11-05T23:29:00.000+02:002009-11-05T23:29:33.163+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SvM_Q3jbbiI/AAAAAAAAANs/eXcSsQY1k98/s1600-h/2875.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SvM_Q3jbbiI/AAAAAAAAANs/eXcSsQY1k98/s320/2875.JPG" vr="true" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Έχω ένα φουλάρι "ζωντανό"!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Είναι ένα στενό μαύρο φουλάρι που από την μία πλευρά έχει ένα κοντό πέλος και μια φιδίσια όψη. Δεν είναι ένα εντυπωσιακό φουλάρι, μάλλον καταθλιπτικό θα το 'λεγα, όμως όταν το είδα φορεμένο πάνω στην κούκλα της βιτρίνας μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Ποτέ δεν θ' αγόραζα ένα μαύρο φουλάρι. Τώρα συνειδητοποιώ ότι το φουλάρι βρήκε εμένα&nbsp;και όχι εγώ αυτό. <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μόλις το βάλω χαλαρά γύρω από τον ώμο μου αυτό αρχίζει να περπατάει και σε μερικά λεπτά να πέφτει κάτω. Το δένω γύρω από το λαιμό μου και αυτό αρχίζει να με σφίγγει για να με πνίξει. Νευριάζω μαζί του και εφευρίσκω διάφορα δεσίματα για να το σταθεροποιήσω και εκείνο πάντα ξεγλυστρά και βρίσκει τρόπο να πάει εκεί που θέλει. Στο πάτωμα.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μάλλον εκείνο έχει συνειδητοποιήσει την καταθλιπτική όψη του και προσπαθεί με ενοχλητικά τεχνάσματα να με κάνει να ασχοληθώ μαζί του. Ποτέ δεν περίμενα κάτι τέτοιο από ένα φουλάρι!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Έχω σκεφτεί να μην το ξαναφορέσω, και όταν το αφήνω για μέρες μέσα στην ντουλάπα κρεμασμένο, αρχίζει να μου κάνει διάφορες γκριμάτσες και το βρίσκω σε διαφορετική στάση κάθε φορά.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Είπα να το δώσω να φύγει, όμως πάλι κάνω πίσω. Δεν παρατάς έτσι ένα ζωντανό. Έτσι, έχω αποφασίσει ότι θα ζήσω όλη μου τη ζωή παρέα μαζί του και όταν θα πεθάνω αυτό θα παρεμείνει στην ντουλάπα μου περιμένονας το επόμενο θύμα.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Τώρα κάθε φορά που θέλω να μετρήσω τις αντοχές μου, το πρωί που ανοίγω την ντουλάπα, του κλείνω το μάτι, το τραβάω πάνω μου και αρχίζουμε την πάλη.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Μέχρι τελικής πτώσης.<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">Αν με δείτε να το φοράω σημαίνει ότι είμαι σε καλή φόρμα. Φυλαχτείτε!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7686401739047652812?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-49904183185444227932009-10-27T08:50:00.000+02:002009-10-27T08:50:31.190+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SuaXS4EH2QI/AAAAAAAAAL8/FzssaFnM7kk/s1600-h/foto2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SuaXS4EH2QI/AAAAAAAAAL8/FzssaFnM7kk/s320/foto2.jpg" vr="true" /></a><br /></div><br />Διαβάζω το Σαββατοκύριακο κριτικές για την νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή βαθιά". Από τις αντιδράσεις των πολιτικών και των καλλιτεχνών&nbsp; καταλαβαίνω ότι είναι μια ταινία που καυτηριάζει την ματαιότητα του εμφυλίου που τόσο στιγμάτισε την νεώτερη Ελλάδα.<br />Ένα γεωπολιτικό παιχνίδι που μας χώρισε σε δύο στρατόπεδα με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. <br />Ο Βούλγαρης χρησιμοποιεί εύστοχα την ιστορία δύο αδελφών που βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα για να τονίσει τις απώλειες και στις δύο πλευρές. Και εγώ βρίσκω πολύ καλή ιδέα να πάμε οικογενειακώς να δούμε την ταινία. Ν' αρπάξω την ευκαιρία με την σκηνοθετική ματιά του Βούλγαρη να εξηγήσω στα παιδιά μου ότι δεν πρέπει ποτέ ν' αφήσουν κανένα να τους εκμεταλλευτεί με πρόσχημα μια ιδεολογία.<br />Φτάνοντας στο σινεμά τρώω πόρτα γιατί η ταινία είναι Κ17!<br />Μα συγγνώμη, πότε θα τα συζητήσω αυτά με τα παιδιά μου; όταν γίνουν 17 χρονών; Τότε θα είναι αργά! η προσωπικότητα έχει διαμορφωθεί, οι πολιτικές αντιλήψεις έχουν σχηματιστεί και αν εγώ το έχω αφήσει μέχρι τότε θα μ' έχουν προλάβει άλλοι. Και οι άλλοι είναι οι κομματικοί μηχανισμοί που καραδοκούν μέσα στα σχολεία αλιεύοντας νέους πελάτες.<br />Ή μήπως αυτό θέλουν...<br /><br />Παθαίνω ένα φλασμπακ και θυμάμαι τον πατέρα μου όταν με πήρε από το χέρι για πρώτη και τελευταία φορά να πάμε μαζί σινεμά.<br />Είδαμε τα Πέτρινα χρόνια του Π. Βούλγαρη.<br />Εγώ τότε στο Γυμνάσιο και ο αυστηρός πατέρας μου απόστρατος της Χωροφυλακής.<br /><br />Σήμερα ταλιμπανιζόμεθα!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4990418318544422793?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-75080051532797134672009-10-25T21:35:00.006+02:002009-12-03T22:46:09.407+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SuSouukQjqI/AAAAAAAAAKE/MKO5SdwdVRs/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+009.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396623774224256674" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SuSouukQjqI/AAAAAAAAAKE/MKO5SdwdVRs/s400/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1+009.jpg" style="cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />"...Η ψευτιά και ο πνευματικός εκφυλισμός απλώνει μέρα με τη μέρα απάνω στους Έλληνες και τους παραμορφώνει. Έναν λαό που ξεχωρίζει ανάμεσα σ' όλα τα έθνη και που είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς οι λογής- λογής καλαμαράδες, κι οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα."<br /><br />"...Όποτε πέσουνε στα χέρια μου πράγματα που είναι γραμμένα από άνθρωπο απροσποίητον κι αγράμματον, νιώθω πάντα μια δροσεράδα και μια νοστιμάδα από το γράψιμό του που το χαίρουμαι, σαν να μην κρατώ την πένα από τα μικρά μου χρόνια. Πολλές φορές βρίσκεις μέσα σε απλά γραψίματα κάποια εξαίσια λόγια, που δεν μπορεί να τα πει ούτε ο πιο σπουδαίος συγγραφέας."<br /><br />"...Δικό σου είναι ένα πράγμα, όχι γιατί τ' αγόρασες, είτε γιατί σου το δώσανε, είτε γιατί το φύτεψες, είτε γιατί το ' χτισες, είτε γιατί το μεγάλωσες, μα γίνεται δικό σου γιατί το ζέστανες με την καρδιά σου, και κείνο σου φανερώνει την ψυχή του και μιλά μαζί σου και τ' αγαπάς και σ' αγαπά."<br /><br />"...Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, ίσως ποθήσεις να ' ρθεις κατά το φτωχικό λημέρι μου. Μα, και να ' ρθεις, θα μετανιώσεις και θα στενοχωρηθείς, αν δεν βλέπουνε τα μάτια σου και δεν ακούνε τ' αυτιά σου και δεν νιώθει η διάνοιά σου όπως ακούγω και βλέπω με τα δικά μου μάτια, με τα δικά μου αυτιά κι όπως νιώθω με τη δική μου διάνοια."<br /><br />Αποσπάσματα από το Ευλογημένο καταφύγιο του Φώτη Κόντογλου, δημοσιευμένα στην εφημερίδα "Ελευθερία" το διάστημα 1948-68.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-7508005153279713467?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-48538758925838745682009-10-07T10:59:00.004+03:002009-10-07T11:16:38.252+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SsxKn1SvfJI/AAAAAAAAAJI/Ev4ScMz9rC4/s1600-h/2964220218_d2f729a1c6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389764902236683410" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SsxKn1SvfJI/AAAAAAAAAJI/Ev4ScMz9rC4/s400/2964220218_d2f729a1c6.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Σε μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αγαπούμε και διατηρούμε αμέριστη φιλία όλα τα χρόνια, την Γαλλία, βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή η συντήρηση του πιο γνωστού σύγχρονου μνημείου του κόσμου, του πύργου του Άιφελ.</div><br /><div>Σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, Γουστάβο Άιφελ, το μνημείο αυτό πρέπει να βάφεται κάθε 7 χρόνια για να <strong>θωρακίζεται</strong> από τη σκουριά και τη φθορά του χρόνου.</div><br /><div>Η εταιρεία που έχει αναλάβει αυτή τη φορά το έργο της συντήρησης είναι <strong>ελληνική</strong>.</div><br /><div>Μαθαίνουμε ότι πρόκειται για μια <strong>εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία </strong>μιάς και όλο το μνημείο πρέπει να βαφτεί με το χέρι, με ρολλά και βουρτσάκια από ανθρώπους - <strong>αλπινιστές</strong>, κρεμασμένους από σχοινιά. Μαθαίνουμε επίσης ότι η ομάδα αποτελείται από εξαιρετικούς ανθρώπους που ξέρουν να <strong>συνεργάζονται </strong>δίχως τσακωμούς, χωρίς οικογενειακά προβλήματα, χωρίς νεύρα.</div><br /><div>Δεν φωνάζουν, δεν διαμαρτύρονται και ο ένας βοηθά στη δουλειά του άλλου. Άλλωστε δεν έχουν και πολλές επιλογές μιας και δουλεύουν <strong>κρεμασμένοι</strong>, αντιμέτωποι με τον<strong> φόβο</strong>, τον <strong>άνεμο</strong> και το<strong> κρύο</strong>.</div><br /><div>Η ομάδα αποτελείται από 25 με 30 εργάτες, <strong>άντρες και γυναίκες</strong>, διαφόρων εθνικοτήτων που πολλές φορές <strong>δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα</strong>. Αυτό όμως δεν στέκεται εμπόδιο ώστε να δουλέψουν όλοι αρμονικά, υπεύθυνα και αποτελεσματικά γιατί πρέπει να παραδωθεί το έργο <strong>σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα</strong>.</div><br /><div>Ελπίζω να σας έδωσα έμπνευση για το νέο υπουργικό σας συμβούλιο.</div><br /><div></div><br /><div>ΥΓ. Επικοινωνήστε μαζί μου για το τηλέφωνο του συνεργείου.</div><br /><div>Για να κλείσετε μια ημέρα τα εργαλεία του συνεργείου για την δική σας ομάδα, απευθυνθείτε στην κα Τσόκλη.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-4853875892583874568?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-16048451372016185242009-09-21T22:23:00.003+03:002009-09-22T13:53:49.939+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/Sril2PRBLjI/AAAAAAAAAJA/TRi7gsv1gCM/s1600-h/FAB28RV.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384235705750859314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 187px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/Sril2PRBLjI/AAAAAAAAAJA/TRi7gsv1gCM/s400/FAB28RV.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Γυρίζοντας από το γραφείο καταγράφω στο μυαλό μου τις επόμενες κινήσεις με σειρά προτεραιότητας. Μέχρι να μπω στο ασανσέρ, με το δάχτυλο έχω αλλάξει τα εικονίδια των σκέψεων μετατρέποντας το μυαλό μου σε συσκευή iphone. Είναι η στιγμή που πρέπει ν' αποφασίσω τί είναι πιο επείγον, η καθαριότητα; το διάβασμα; το μαγείρεμα; το ντιμπέιτ;</div><br /><div>Τα πρώτα 5' λεπτά έχω βάλει πλυντήριο και έχω βάλει τα χθεσινά σιδερωμένα στη θέση τους. Τα επόμενα 5' έχω τινάξει και στρώσει τα κρεβάτια. Βάζω ένα μπωλ με γάλα και δημητριακά μέχρι να πάρω τον μικρό από το σχολείο.15' λεπτά παρακολουθώ top chef, έχω ταυτιστεί με τον Χάρολντ που ετοιμάζεται ν' ανοίξει δικό του εστιατόριο.</div><br /><div>Το διάλλειμμα τέλος, φεύγω τρέχοντας για ν' αγοράσω τον κιμά για τα σουτζουκάκια, συνδυάζοντας τα ψώνια με την γυμναστική. Σε μισή ώρα έχουν μπει κιόλας στο φούρνο. ΄Ηρθε η ώρα για τον πίνακα του Ερατοσθένη, τα ένρινα και υγρά σύμφωνα, τις μακρόχρονες και βραχύχρονες συλλαβές και τους καταχρηστικούς διφθόγγους. Τα ιερά βιβλία άλλων θρησκειών τα ανέλαβε ο μπαμπάς.</div><br /><div>8:30 μ.μ. το ντιμπέιτ έχει ήδη αρχίσει, αρχίζω και εγώ να το παρακολουθώ και στα πρώτα λεπτά με κουράζει αυτό το κοντινό πλάνο του σκηνοθέτη. Δεν τους αντέχω να τους βλέπω και περιορίζομαι μόνο να τους ακούω.</div><br /><div>Είμαι στην κουζίνα σκασμένη στα γέλια. Οι γιοί μου έχουν έμπνευση και φτιάχνουν πιάτα με τα σουτζουκάκια.</div><br /><div>Σουτζουκάκι με κέτσαπ και κορν φλέικς.</div><div>Σουτζουκάκι με πτι μπερ και λεμόνι.</div><div>Σουτζουκάκι με κέτσαπ, λεμόνι και παρμεζάνα.</div><br /><div>Γυρίζω στο ντιμπέιτ και τους βλέπω εξαιρετικά αστείους σαν τις γκουρμεδιές που ετοιμάσανε τα καμάρια μου.</div><br /><div>Το καθημερινό πρόγραμμα είναι σφιχτό.</div><br /><div>Το να οργανώνεις το νοικοκυριό με ταχύτητα και έξυπνες κινήσεις είναι <strong>στοίχημα.</strong></div><br /><div>Να διαβάζεις μαζί με τα παιδιά είναι <strong>κέρδος</strong>.</div><br /><div>Να μαγειρεύεις καθημερινά είναι <strong>τέχνη</strong>.</div><br /><div>Να τα προλαβαίνεις όλα χωρίς να γκρινιάζεις είναι <strong>άθλος</strong>.</div><br /><div>Να βλέπεις δύο κιλά σουτζουκάκια να χαραμίζονται σε πιάτα "εξωτικά" είναι<strong> απελπισία</strong>.</div><br /><div>Αύριο πρέπει να βρω τρόπο να τους κρατήσω έξω από την κουζίνα. Θα φτιάξω ένα κέικ τυριών... ποιός ξέρει τί μπορεί να σκαρφιστούν.</div><br /><div></div><br /><div>Αφιερωμένο σε όλες τις συμπάσχουσες φίλες μου!</div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-1604845137201618524?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-68023770257165619512009-08-27T13:17:00.004+03:002009-12-03T22:36:49.725+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SpZdcwVWCPI/AAAAAAAAAI4/6aH6-w26S_8/s1600-h/2222.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374585953905412338" src="http://2.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/SpZdcwVWCPI/AAAAAAAAAI4/6aH6-w26S_8/s400/2222.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 257px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><div></div><br />Ερχόμενη από το Δέλτα του Έβρου, μέσα από ερωδιούς και πελεκάνους και συζητήσεις με ντόπιους ψαράδες, φύλακες των συνόρων μας, παίρνω την τελευταία στροφή στη Μαλακάσα και βρίσκομαι σε μια φλεγόμενη Αττική.<br />Τρεις μέρες ανέχομαι τώρα τις ανευθυνοευθύνες των Προέδρων των απανταχού δασαρχών, πυροσβεστών, εθελοντών, κολοκυθόπουλων. Ανέχομαι τις κραυγές των ηλιοκαμένων δημοσιογράφων που θέτουν το Τρικούπειο ερώτημα "τις πταίει;" Ανέχομαι τον "στρατηγό άνεμο", τα "καντηλάκια" και ένα Ρώσο πιλότο που ήθελε να σβήσει τη φωτιά μας ενώ χρωστούσε 600 ευρώ!!(σε ποιόν άραγε;).<br />Και μέσα σ' όλα αυτά, κάπου μέσα στα έδρανα της Βουλής, κάποιοι βουλευτές αναρωτιούνται ποιά είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου!!<br />Εγώ αναρωτιέμαι αν οι Αμερικάνοι είναι τόσο αφελείς να αντιμετωπίζουν σαν ήρωες τους πυροσβέστες τους. Ή αν εμείς είμαστε τόσο έξυπνοι να τους προπυλακίζουμε. Ή αν οι Αμερικάνοι πυροσβέστες είναι ήρωες και οι δικοί μας απλά ειδικοί στο τάβλι! Βέβαια αν έχεις να πορευτείς με μοναδικό ήρωα πυροσβέστη τον Φούρλα η απάντηση είναι προφανής. Τουλάχιστον αυτόν μόνο μας έχουν δώσει γιατί σκέφτομαι άλλο όνομα πυροσβέστη και δεν ξέρω κανένα.<br />Τί θα γίνει αλήθεια όταν απαξιώσουμε όλα αυτά τα επαγγέλματα που απαιτούν αυτοθυσία και πίστη; Το μητρικό μου ένστικτο λειτουργεί και πάλι και προσπαθώ να ανατρέψω στα παιδιά μου τη θεωρία ότι μια πετυχημένη καριέρα είναι ποδοσφαιριστής ή επιχειρηματίας. Και επίσης να επαναπροσδιορίσω την έννοια του εθελοντισμού μετά τις δηλώσεις του "προέδρου εθελοντών πυροσβεστών βορείου Ελλάδος" που αγανακτησμένος δήλωνε μέσω ραδιοφώνου ότι δεν πληρώθηκαν ούτε τα έξοδά τους για την "εθελοντική" τους εργασία! Μα τί σόι εθελοντισμός μπορεί να είναι αυτός που πληρώνεται;<br />Η πατρίδα των φελλόδενδρων είναι η Πορτογαλία (πληγείσα επίσης χώρα από τις φωτιές). Εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα δάση. Μόλις ένα φελλόδενδρο γίνει 25 ετών μπορεί να γίνει η πρώτη αποφλοίωση και εξαγωγή του φελλού από τον κορμό του δένδρου. Αυτό γίνεται στους καυτούς μήνες του καλοκαιριού με ειδικά εργαλεία και χειρωνακτική εργασία. Κάθε 10 χρόνια το δένδρο επιδέχεται καινούργια αποφλοίωση. Ο χρόνος αυτός τηρείται και προστατεύεται με την νομοθεσία των κρατών. Ένα φελλόδενδρο μπορεί να δίνει το προιόν του για 200 χρόνια περίπου, η δε αποφλοίωση δεν το βλάπτει όπως δεν βλάπτει τον άνθρωπο το κούρεμα του κουρέα. Το φελλόδενδρο δημιουργεί, λόγω των ειδικών κλιματολογικών συνθηκών της ιβηρικής χερσονήσου έναν ιδιαίτερο φλοιό (φελλό) ο οποίος έχει 40 εκατομμύρια κύτταρα ανά 1 cm2 και προστατεύει το δένδρο από τον καύσωνα και την παγωνιά. Επίσης, σε πυρκαγιές ο φελλός μπορεί να εμποδίσει τη φωτιά από το να καταστρέψει το υπόλοιπο κορμό του δένδρου.<br />Φελλόδενδρα δεν έχουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχουμε όμως πολλούς "φελλούς". Αντί να τους αφήνουμε να επιπλέουν κάθε φορά, ας τους στείλουμε ως ασπίδα προστασίας των δασών μας. Το όφελος θα είναι διπλό!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5793829158636572769-6802377025716561951?l=idiamantoni.blogspot.com' alt='' /></div>Ηλιάς Διαμαντώνηhttp://www.blogger.com/profile/12935673796339574170noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5793829158636572769.post-5400474051839761382009-07-27T11:13:00.006+03:002009-12-03T22:37:59.203+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/Sm1hxdSQ6hI/AAAAAAAAAIw/ICMLgCX597Y/s1600-h/46096550sadhu.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363050233570847250" src="http://1.bp.blogspot.com/_wnoK4L9CqfE/Sm1hxdSQ6hI/AAAAAAAAAIw/ICMLgCX597Y/s400/46096550sadhu.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 160px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 220px;" /></a><br /><div align="justify">Εγκλωβισμένη ακόμη στην πόλη, απασχολημένη με την ανακαίνιση του σπιτιού που καθυστερούσα εδώ και καιρό. Μετράω τις αντοχές μου στον καυτό αέρα.<br /></div><div align="justify">Δεν αντέχω τον κλιματισμό άλλο, κινδυνεύω να πάθω ιδρυματοποίηση.<br /></div><div align="justify">Κυριακή πρωί βρίσκομαι στην είσοδο του Μουσείου της Ακρόπολης.<br /></div><div align="justify">Υπομένω την συνήθη γκρίνια των Ελλήνων επισκεπτών.<br /></div><div align="justify">"...μα καλά για το μπαρ δεν έχει άλλη είσοδο; απαράδεκτο!"<br /></div><div align="justify">"...μας ελέγχουν πρώτα και μετά βγάζουμε εισιτήριο;"<br /></div><div align="justify">"...εγώ είμαι καθηγήτρια, γιατί να περιμένω εδώ με όλους τους άλλους;"<br /></div><div align="justify">Με πιάνει μια γλυκιά ναυτία κοιτάζοντας κάτω από το γυάλινο δάπεδο να αιωρούμαι και νοιώθω την ζέστη ν' ακουμπά τα κόκκαλά μου.<br /></div><div align="justify">Επιτέλους η Είσοδος! Μπήκα μέσα στ' όνειρο.<br /></div><div align="justify">Βρέθηκα μέσα στην ιστορία μου.<br /></div><div align="justify">Μπροστά στη σκεπτόμενη Αθηνά που με συντρόφευε σιωπηλά σε όλα τα σχολικά μου χρόνια.<br /></div><div align="justify">Σε λιοντάρια και φίδια. Σε μαρμάρινες αέρινες χορεύτριες.<br /></div><div align="justify">Ανάμεσα στις κόρες, οι περισσότερες αναθήματα εργαζόμενων (από τότε) γυναικών προς την θεά Αθηνά την Εργάνη. Τόσο όμορφες!<br /></div><div align="justify">Οι στιβαρές Καρυάτιδες σηκώνουν ακόμη το βάρος όλου του κόσμου και εγώ αντλώ δύναμη από αυτές. Μάλλον βρήκα το καταφύγιό μου κάθε φορά που θα λιποψυχώ.<br /></div><div align="justify">Στην αίθουσα του Παρθενώνα ευθυγραμμίζομαι με τον ιερό ναό πάνω στον βράχο και για πρώτη φορά συνειδητοποιώ την ιστορία του με τη βοήθεια του πετσοκομένου φιλμ του Γαβρά.<br /></div><div align="justify">Κι αυτό ακολούθησε την μοίρα του Παρθενώνα.<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Επιστροφή ξανά στο σπίτι να συνεχίσω την θερινή ανακαίνιση.<br /></div><div align="justify">Η προσμονή της άδειας μεγαλώνει λεπτό το λεπτό.<br /></div><div align="justify">Τα έργα στην εθνική οδό του Σουφλιά δεν θα με αποθαρρύνουν. Θα τα περάσω!<br /></div><div align="justify">Ένα αεράκι αρχίζει να δροσίζει την βεράντα και μου παίρνει την εφημερίδα.<br /></div><div align="justify">Μάλλον είμαι έτοιμη ψυχολογικά ν' αντιμετωπίσω την επικείμενη πανδημία της γρίππης.<br /></div><div align="justify">Διαβάζω πως η εκτροπή του Αχελώου έχει δρομολογηθεί ανεπιστρεπτί.<br /></div><div align="justify">Στο Αιγαίο συμβαίνουν πράγματα, και γενικώς συμβαίνουν πράγματα αλλά ταυτόχρονα απομακρύνονται. Μάλλον εγώ απομακρύνομαι.<br /></div><div align="justify">Βρίσκω ευκαιρία να κοιτάξω από διαφορετικές οπτικές γωνίες τον σύντροφό μου.<br /></div><div align="justify">Προσπαθώ να συγκεντρωθώ.<br /></div><div align="justify">Μπαίνω μέσα στο τραγούδι και βυθίζομαι.<br /></div><div align="justify">"Πήρα κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά τα βλέπω..."<br /></div><div align="justify">Καλό καλοκαίρι!<br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.