Στην Ελλάδα το αυτονόητο αντιμετωπίζεται ως παράλογο. Και το παράλογο ως αυτονόητο. Ευτυχώς το κατάλαβα πολύ νωρίς, στην αρχή της ενεργής μου δράσης σε αυτόν τον τόπο και έτσι προφύλαξα τον εαυτό μου και την οικογένειά μου από τον παραλογισμό.
Ερχόμενη 18 χρονών στην Αθήνα άρχισα να ψάχνω για δουλειά γιατί την είχα ανάγκη επειγόντως. Με πήρε η μητέρα μου από το χέρι και με πήγε στο σπίτι μιας οικογενειακής φίλης, μία φίλη που αποκαλούσε την μητέρα μου "μαμά", να μας βοηθήσει μιας και είχε αδελφό υπουργό!!!
Αφού μας δέχτηκε με περισσή χαρά λίγες μέρες αργότερα φανερά σοκαρισμένη και η ίδια μας είπε ότι δεν μπορεί να μας βοηθήσει γιατί ο μηχανισμός του κόμματος του υπουργού βρήκε ότι η μαμά μου είχε βάλει υποψηφιότητα ως δημοτική σύμβουλος πριν πολλά χρόνια στην επαρχιακή πόλη που ζούσε με το αντίπαλο κόμμα και τον υποψήφιο δήμαρχο που ήταν και αυτός οικογενειακός φίλος. Αυτό ήταν κάτι που δεν το ήξερα ούτε εγώ και δεν θα το μάθαινα ποτέ αν δεν το έβρισκε ο κομματικός μηχανισμός της χώρας μου.
Γέλασα πολύ τότε μαζί τους (και εντυπωσιάστηκα από την πολιτική δράση της μαμάς μου) και ευτυχώς που μου συνέβη τόσο νωρίς για να τους καταλάβω αμέσως. Πήρα το φάκελό μου που είχα μαζί μου με τους καλούς βαθμούς του σχολείου, τα πτυχία των Αγγλικών και έπιασα την άλλη μέρα δουλειά στο τρίτο υπόγειο βιοτεχνίας αθλητικών ειδών.
Δόξα τω Θεώ, τον φακελό μου τον γέμισα και με άλλα χαρτιά και βρήκα ανθρώπους να τον ανοίξουν και να μου προσφέρουν δουλειά.
Ευτυχώς για μένα.
Τον Πάγκαλο διόλου δεν τον εκτιμώ, όπως και όλους τους ενεργούς πολιτικούς της εποχής μου.
Έχει πει όμως δύο αυτονόητα που και τις δύο φορές αντιμετωπίστηκαν ως παρανοϊκά. Το πρώτο το είπε τώρα για τις εξαγορασμένες ψήφους έναντι προσλήψεως ή συναλλαγής με το Δημόσιο. Το δεύτερο παλαιότερο το είπε την εποχή των Ιμίων : "Να έρθουν πρώτα όλοι οι επιχειρηματίες να μου δώσουν τα λεφτά τους να αγοράσω όπλα και όλες οι μανάδες να μου δώσουν τα παιδιά τους στρατιώτες και μετά να πάμε όλοι μαζί για πόλεμο!! Όχι να μαζευτούμε να πάτε!!!"
Πόσοι έχουν άντερα να τα αποδεχτούν αυτά;;
ΥΓ. για την ιστορία του παραλόγου ο Γιώργος Παπανδρέου που πήρε 138.226 σταυρούς στην περιφέρεια Αττικής διόρισε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης τον Θ. Πάγκαλο με μόλις 1481 σταυρούς προτίμησης.
ΥΓ2. η αγανάκτηση των προσβεβλημένων θα έπρεπε να διατυπωθεί πιο σωστά : μαζί τα φάγαμε; ε, όχι δα! εμείς φάγαμε τα ψίχουλα!
Να τα μετρήσουμε βρε παιδιά..........τα ψίχουλά μας!!
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010
Η Δανία του Νότου, η Μποτσουάνα του Βορρά και άλλα φαιδρά.
Ονειρευόμαστε να γίνουμε η Δανία του Νότου και για τον Πειραιά το Ρόττερνταμ του Νότου. Κακέκτυπα άλλων χωρών, λες και εμείς δεν είμαστε ξεχωριστή χώρα. Λες και δεν έχουμε δικά μας χαρακτηριστικά, ιδέες, δικό μας τρόπο ζωής, δουλειάς. Βέβαια δεν μπορούμε να κάνουμε προκοπή εξαντλώντας την φαντασία μας στο "επίδομα έγκαιρης προσέλευσης". Καταφέραμε όμως να κάνουμε την επιστήμη να σηκώσει τα χέρια ψηλά με το "κίνητρο απόδοσης καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών", ένα άλλο επίδομα του δημόσιο τομέα που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα στην εφημερίδα. Ποιός να το σκέφτηκε αυτό και τί να σημαίνει άραγε;
Η Ελλάδα, ή μάλλον οι Έλληνες, θα μπορούσαν να πατήσουν στα δικά τους πόδια. Να μετατρέψουν τις ιδαιτερότητές τους σε προτερήματα που θα προσέλκυαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Έχουμε το όνομα και κινδυνεύουμε να χάσουμε τη χάρη.
Αυτή τη στιγμή το κράτος έχει επιδοθεί σε ένα πογκρόμ της μικρομεσαίας τάξης και κυρίως του ελεύθερου επαγγελματία που είχε στήσει το δικό του μαγαζάκι, είχε γίνει αφεντικό του εαυτού του και μια χαρά τα κατάφερνε μέχρι τώρα. Αυτοί οι επαγγελματίες όμως άρχισαν να πληθαίνουν γιατί όλοι θέλουμε να γίνουμε αφεντικά του εαυτού μας, και εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια του κράτους άρχισαν να φοροδιαφεύγουν ασύστολα, και συνεχίζουν, μή σκεπτόμενοι τις συνέπειες αυτών των πράξεών τους.
Έτσι φτάσαμε, με τη βοήθεια της Ζήμενς να μη το ξεχνάμε και αυτό, στο σήμερα όπου το κράτος ακολουθώντας το σύστημα "πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι", γιατί δεν μπορεί να το θεραπεύσει αλλιώς έχει ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών με σκοπό την ολοσχερή εξαφάνισή τους.
Το αποτέλεσμα θα είναι η παντελής έλλειψη της μικρομεσαίας τάξης που έχασε την ευκαιρία μέσα από την ελεύθερη εργασία να προοδεύει και να καινοτομεί, και θα οδεύουμε σε μια κοινωνία πολυεθνικών και υπαλλήλων μόνο. Όλοι καταλαβαίνουμε τί σημαίνει αυτό και πόσο θα αλλάξει τη ζωή μας. Βέβαια αυτοί που έπρεπε να το καταλάβουν πρώτοι ήταν τα συνδικαλιστικά όργανα της κάθε επαγγελματικής ομάδας που έπρεπε έγκαιρα να δώσουν κατευθύνσεις στους επαγγελματίες και όχι να τους χαιδεύουν τ' αυτιά, αλλά και να πείσουν το κράτος, έγκαιρα και όχι κατόπιν εορτής, ότι θα συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη του τόπου. Δεν νομίζω όμως οι Τζωρτζάτοι να είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους.
Από την άλλη, αυτή η μεταβολή στον επαγγελματικό ιστό της χώρας μας, εμάς τους απλούς πολίτες, μας συμφέρει από μία πλευρά γιατί δεν θα είμαστε πλέον όμηροι του κάθε μικροεργολάβου, ή μικροτεχνίτη, ή ταξιτζή που μας υποβάλλει σε βασανιστήρια κάθε φορά που του αναθέτουμε μία δουλειά. Έτσι δεν εξαφανίστηκαν άλλωστε και τα μπακάλικα της γειτονιάς που τώρα θυμόμαστε όλοι με νοσταλγία; Είχαμε χορτάσει μουχλιασμένη φέτα και μυρμηγκιασμένη φακή, και να μη θυμηθώ και το κλέψιμο στο ζύγι. Τώρα θα πέσουμε ωραία, ωραία στα μονοπώλια των πολυεθνικών που θα μας υποχρεώνουν να καταναλώνουμε μία και μόνη ποιότητα σε μία και μόνη τιμή, κομμένη και ραμμένη στα δικά τους συμφέροντα.
ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Όλα τα έχουν πει οι Έλληνες.
Τίποτα δεν έχουν κάνει όμως.
Και εγώ σκέφτομαι πολύ σοβαρά να γίνω πολίτης της Δανίας του Βορρά ή της Μποτσουάνα του Νότου...λυπηθήτε με!
Η Ελλάδα, ή μάλλον οι Έλληνες, θα μπορούσαν να πατήσουν στα δικά τους πόδια. Να μετατρέψουν τις ιδαιτερότητές τους σε προτερήματα που θα προσέλκυαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Έχουμε το όνομα και κινδυνεύουμε να χάσουμε τη χάρη.
Αυτή τη στιγμή το κράτος έχει επιδοθεί σε ένα πογκρόμ της μικρομεσαίας τάξης και κυρίως του ελεύθερου επαγγελματία που είχε στήσει το δικό του μαγαζάκι, είχε γίνει αφεντικό του εαυτού του και μια χαρά τα κατάφερνε μέχρι τώρα. Αυτοί οι επαγγελματίες όμως άρχισαν να πληθαίνουν γιατί όλοι θέλουμε να γίνουμε αφεντικά του εαυτού μας, και εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια του κράτους άρχισαν να φοροδιαφεύγουν ασύστολα, και συνεχίζουν, μή σκεπτόμενοι τις συνέπειες αυτών των πράξεών τους.
Έτσι φτάσαμε, με τη βοήθεια της Ζήμενς να μη το ξεχνάμε και αυτό, στο σήμερα όπου το κράτος ακολουθώντας το σύστημα "πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι", γιατί δεν μπορεί να το θεραπεύσει αλλιώς έχει ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών με σκοπό την ολοσχερή εξαφάνισή τους.
Το αποτέλεσμα θα είναι η παντελής έλλειψη της μικρομεσαίας τάξης που έχασε την ευκαιρία μέσα από την ελεύθερη εργασία να προοδεύει και να καινοτομεί, και θα οδεύουμε σε μια κοινωνία πολυεθνικών και υπαλλήλων μόνο. Όλοι καταλαβαίνουμε τί σημαίνει αυτό και πόσο θα αλλάξει τη ζωή μας. Βέβαια αυτοί που έπρεπε να το καταλάβουν πρώτοι ήταν τα συνδικαλιστικά όργανα της κάθε επαγγελματικής ομάδας που έπρεπε έγκαιρα να δώσουν κατευθύνσεις στους επαγγελματίες και όχι να τους χαιδεύουν τ' αυτιά, αλλά και να πείσουν το κράτος, έγκαιρα και όχι κατόπιν εορτής, ότι θα συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη του τόπου. Δεν νομίζω όμως οι Τζωρτζάτοι να είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους.
Από την άλλη, αυτή η μεταβολή στον επαγγελματικό ιστό της χώρας μας, εμάς τους απλούς πολίτες, μας συμφέρει από μία πλευρά γιατί δεν θα είμαστε πλέον όμηροι του κάθε μικροεργολάβου, ή μικροτεχνίτη, ή ταξιτζή που μας υποβάλλει σε βασανιστήρια κάθε φορά που του αναθέτουμε μία δουλειά. Έτσι δεν εξαφανίστηκαν άλλωστε και τα μπακάλικα της γειτονιάς που τώρα θυμόμαστε όλοι με νοσταλγία; Είχαμε χορτάσει μουχλιασμένη φέτα και μυρμηγκιασμένη φακή, και να μη θυμηθώ και το κλέψιμο στο ζύγι. Τώρα θα πέσουμε ωραία, ωραία στα μονοπώλια των πολυεθνικών που θα μας υποχρεώνουν να καταναλώνουμε μία και μόνη ποιότητα σε μία και μόνη τιμή, κομμένη και ραμμένη στα δικά τους συμφέροντα.
ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Όλα τα έχουν πει οι Έλληνες.
Τίποτα δεν έχουν κάνει όμως.
Και εγώ σκέφτομαι πολύ σοβαρά να γίνω πολίτης της Δανίας του Βορρά ή της Μποτσουάνα του Νότου...λυπηθήτε με!
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου
Φτάνω καθυστερημένη 20 λεπτά στο γραφείο με ένα ψιλόβροχο που έφερε αυτή τη γλίτσα στην άσφαλτο και με όλους τους νεοφερμένους εκδρομείς που πάνε με δυσφορία πρώτη μέρα στη δουλειά.
Είναι η μέρα που έχω αποφασίσει να γραφτώ στο γυμναστήριο παρά τις όποιες δυσκολίες μου παρουσιάζονται. Είναι επίσης η μέρα που πρέπει να βάλω σε σειρά το νοικοκυριό μιάς και η κυρία που με βοηθούσε έπεσε στις περικοπές του μνημονίου. Αυτή η εβδομάδα είναι αφιερωμένη στην κουζίνα. Και τη σημερινή μέρα πρέπει να καθαρίσω ότι είναι πάνω από το ύψος μου, δηλαδή παίρνω μία σκάλα και καθαρίζω ότι είναι ψηλά.
Πρέπει όμως και να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ γιατί το ψυγείο είναι άδειο και τα παιδιά μόλις ήρθαν χθες από το χωριό. Πρέπει και να μαγειρέψω, να προλάβω να διαβάσω και το βιογραφικό του Καμίνη γιατί τη Φώφη ήξερα από τί "σόι" είναι, αυτός ποιός είναι βρε παιδί μου;, να κλείσω ραντεβού και με τον παιδίατρο, τον οφθαλμίατρο, το κομμωτήριο για κουρέματα, να διευκρινίσω αν τελικά θα ψηφίσω για το μνημόνιο ή για δήμαρχο...α, και να έχω δουλέψει και 8 ώρες το πρωί!
Τουλάχιστον θα χάσω κανένα κιλό με όλα αυτά;
Το μόνο που φοβάμαι , επειδή ακούω ότι οι υπουργοί έχουν κατεβάσει τα στυλό περιμένοντας τον ανασχηματισμό, είναι να μην με φωνάξουν και σε κανένα υπουργείο να βγάλω και εκεί καμία δουλειά.
Το ερώτημα είναι εύλογο, καλά έχεις να κάνεις όλα αυτά και κάθεσαι εδώ και γράφεις;
Χμμμ, ας είναι καλά το τυφλό σύστημα αλλά και γράφοντάς τα εδώ δημιουργώ μία υποχρέωση στον εαυτό μου να μην αθετήσω τίποτα από ότι έχω βάλει εμπρός. Παίρνω κουράγιο δηλαδή.
Άλλωστε τί Ελαστίνα θα ήμουνα αν δεν τα έκανα όλα αυτά;;;;
Θα ακολουθήσω το τυφλό σύστημα σε όλα, και γιατί όχι, θα βοηθήσουν και οι υπόλοιποι της οικογένειας. Άλλωστε τους αφορά!
Επιχείρηση χειμώνας 2010 βρίσκεται σε εξέλιξη
Οι δυσκολίες προσεχώς...
Είναι η μέρα που έχω αποφασίσει να γραφτώ στο γυμναστήριο παρά τις όποιες δυσκολίες μου παρουσιάζονται. Είναι επίσης η μέρα που πρέπει να βάλω σε σειρά το νοικοκυριό μιάς και η κυρία που με βοηθούσε έπεσε στις περικοπές του μνημονίου. Αυτή η εβδομάδα είναι αφιερωμένη στην κουζίνα. Και τη σημερινή μέρα πρέπει να καθαρίσω ότι είναι πάνω από το ύψος μου, δηλαδή παίρνω μία σκάλα και καθαρίζω ότι είναι ψηλά.
Πρέπει όμως και να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ γιατί το ψυγείο είναι άδειο και τα παιδιά μόλις ήρθαν χθες από το χωριό. Πρέπει και να μαγειρέψω, να προλάβω να διαβάσω και το βιογραφικό του Καμίνη γιατί τη Φώφη ήξερα από τί "σόι" είναι, αυτός ποιός είναι βρε παιδί μου;, να κλείσω ραντεβού και με τον παιδίατρο, τον οφθαλμίατρο, το κομμωτήριο για κουρέματα, να διευκρινίσω αν τελικά θα ψηφίσω για το μνημόνιο ή για δήμαρχο...α, και να έχω δουλέψει και 8 ώρες το πρωί!
Τουλάχιστον θα χάσω κανένα κιλό με όλα αυτά;
Το μόνο που φοβάμαι , επειδή ακούω ότι οι υπουργοί έχουν κατεβάσει τα στυλό περιμένοντας τον ανασχηματισμό, είναι να μην με φωνάξουν και σε κανένα υπουργείο να βγάλω και εκεί καμία δουλειά.
Το ερώτημα είναι εύλογο, καλά έχεις να κάνεις όλα αυτά και κάθεσαι εδώ και γράφεις;
Χμμμ, ας είναι καλά το τυφλό σύστημα αλλά και γράφοντάς τα εδώ δημιουργώ μία υποχρέωση στον εαυτό μου να μην αθετήσω τίποτα από ότι έχω βάλει εμπρός. Παίρνω κουράγιο δηλαδή.
Άλλωστε τί Ελαστίνα θα ήμουνα αν δεν τα έκανα όλα αυτά;;;;
Θα ακολουθήσω το τυφλό σύστημα σε όλα, και γιατί όχι, θα βοηθήσουν και οι υπόλοιποι της οικογένειας. Άλλωστε τους αφορά!
Επιχείρηση χειμώνας 2010 βρίσκεται σε εξέλιξη
Οι δυσκολίες προσεχώς...
Κυριακή 29 Αυγούστου 2010
Η επιστροφή
Τώρα που ξεφλουδίζω είναι η ώρα για να πω από ποιά κοινωνία έρχομαι.
Έρχομαι από μια κοινωνία ιδεατή, ανθρώπινη, άρρηκτα δεμένη με το περιβάλλον.
Χωρίς πολλούς νόμους, χωρίς πολλούς αρχηγούς.
Σ' αυτή τη κοινωνία η βάση της καθημερινότητας είναι ο καιρός. Δεν κοιτάμε ρολόγια, ούτε οθόνες. Κοιτάμε μόνο τον ουρανό και αυτός ρυθμίζει το πως θα κυλίσει η μέρα.
Οι εφημερίδες αργούν να έρθουν και καμιά φορά δεν έρχονται καθόλου. Το ραδιόφωνο δεν πιάνει και τηλεόραση δεν υπάρχει.
Τα παιδιά ζουν ελεύθερα. Από 0 χρονών μέχρι 100. Χωρίς ρούχα, χωρίς κομπιούτερ, χωρίς πρέπει και μη. Παίζουν όλη μέρα στη θάλασσα, τρώνε όταν το θυμηθούνε, κάνουν ποδήλατο όλη μέρα, παίζουν, παίζουν, παίζουν μέχρι εξαντλήσεως, μέχρι αργά το βράδυ, χωρίς φόβο.
Σ' αυτή την κοινωνία δεν υπάρχουν τοίχοι, δεν υπάρχουν δωμάτια. Ο προσωπικός σου χώρος δεν ξεπερνά τα 10 τετραγωνικά και οριοθετείται από δέντρα. Και το αντέχεις. Σου αρέσει κιόλας.
Μοιράζεσαι. Μοιράζεσαι το σφυρί, το τιρμπουσόν, το σχοινί για το άπλωμα, το υγρό για τα πιάτα, το τσίπουρο, τα ψάρια, τη χαρά σου, τη λύπη σου, την αρρώστια σου.
Σ' αυτή την κοινωνία ξέρεις ότι δεν θα είσαι ποτέ μόνος. Θα πεις χίλιες καλημέρες το πρωί, θα πάρεις ψωμί απ' το φούρνο για τον διπλανό σου, θα βάλεις κάτι στο ψυγείο του γιατί δεν χωράει στο δικό σου, θα μαγειρέψεις, θα φας, θα κοιμηθείς έξω, όλα σε κοινή θέα.
Εκεί ο καθηγητής πανεπιστημίου θα πλύνει τα πιάτα δίπλα στον μαραγκό (πλένουν πολύ τα πιάτα σ' αυτή την κοινωνία οι άντρες), ο διεθνής τεχνικός τους μπάσκετ θα περιμένει στην ίδια ουρά για τα ντους με αυτόν που πουλάει πατάτες στη λαϊκή. Ένας Έλληνας και ένας Γερμανός θα παίξουν σκάκι. Δεν υπάρχει ΔΝΤ εδώ.
Δεν γνωριζόμαστε καθόλου αλλά ξέρουμε πολλά πράγματα ο ένας για τον άλλον. Αν ροχαλίζουμε, αν έχουμε συχνοουρία, αν πλένουμε τα δόντια μας, αν πίνουμε, αν διαβάζουμε, αν μαγειρεύουμε, αν μαλώνουμε, αν κλαίμε, αν γελάμε, αν αγαπάμε...
Όλα τα χαρτιά είναι ανοιχτά.
Επίσης εκεί δεν έχουμε κλειδιά. Τα "σπίτια" μας, τα αυτοκίνητα, τα ποδήλατα είναι όλα ξεκλείδωτα.
Τα παράθυρα είναι συνέχεια ανοιχτά, και οι καρδιές μας ίσως...
Το πρωί ξυπνάμε από τα βήματα των σπουργιτιών. Βγαίνουμε έξω αχτένιστοι και καλημερίζουμε τον διπλανό μας που μετά από λίγο θα πλένει τα δόντια του μαζί μας δίπλα δίπλα.
Η μόνιμη περιβολή είναι ένα μαγιώ. Παντού, και στο σούπερ μάρκετ, και στο φούρνο, και στην ταβέρνα. Η θέα του γυμνού κορμιού δεν είναι ντροπή. Και τα κορμιά φαντάζουν όμορφα. Δεν είναι σφιγμένα, δεν είναι κρυφά, δεν πουλάνε κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Η βραδινή διασκέδαση είναι αυθόρμητη. Λίγο αλκοόλ, λίγα σπόρια, ένα φεγγάρι, μία κιθάρα, πολύ καλή διάθεση που τη διαθέτουν όλοι εξ αρχής. Γι' αυτό δεν παραπονιούνται αν τα ντους είχαν κρύο νερό, αν ο διπλανός ροχάλιζε όλο το βράδυ, αν το ψωμί τελείωσε στο φούρνο, αν η θέση δεν είχε καλή σκιά. Ιταλοί, Αυστριακοί, Σέρβοι, Άγγλοι, Βούλγαροι, Γάλλοι, Έλληνες ζουν και μοιράζονται πολύ προσωπικές στιγμές. Η παγκοσμιοποίηση είναι εκεί.
Αν σε κάποιους φαντάζουν εφιάλτης όλα αυτά σε κάποιους άλλους φαντάζουν ένας μικρός παράδεισος, φάρμακο στον απάνθρωπο κόσμο που φτιάξαμε και που γύρισα τώρα και δεν μπορώ να συνηθίσω αυτή τη φορά. Γιατί χίλιες καλημέρες κάθε πρωί δεν τις βρίσκεις πεταμένες πουθενά!
Α! ξέχασα η κοινωνία είναι υπαρκτή και είναι η κοινωνία των κάμπερς.
Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Σκοντάφτοντας στο παρελθόν
Με το αεράκι της Μποφίλιου στο μυαλό περιπλανιόμασταν στις παραλίες της ανατολικής Αττικής. Αντικρύζοντας πολλές άσχημες εικόνες άναρχης δόμησης, κακόγουστης καλλιτεχνίας και "αρχιτεκτονικών" αντιθέσεων συνειδητοποιούμε για τα καλά την διάθεση των Ελλήνων για "ότι να 'ναι". Περνώντας ξυστά ανάμεσα σε βράχια και μάντρες που τις γλύφει το κύμα βρεθήκαμε σε μία παραλία εξωτική! Ήταν και το ηλιοβασίλεμα που την αβαντάριζε, αλλά ήταν πραγματικά όμορφη. Άμμος καθαρή, και μέσα και έξω από τη θάλλασσα, προστατευμένη γύρω γύρω από βράχια. Ένα μικρό beach bar έπαιζε lounge μουσική και πολύ λίγος κόσμος. Την παραλία αυτή μου είπανε ότι την λένε παραλία Ντέιβις. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε γίνει μία απόβαση Άγγλων εκεί αλλά οι Γερμανοί τους περίμεναν πίσω από τα βράχια και εκείνη την μέρα σκοτώθηκε ένας Άγγλος, ο Ντέιβις. Την στιγμή εκείνη που έφτιαχνα στο μυαλό μου όλο το σκηνικό της απόβασης μέσα στο ηλιοβασίλεμα γύρω στους 20 άντρες άρχισαν να βγαίνουν μέσα από τη θάλασσα με ρούχα. Προς στιγμήν σάστισα μήπως η απόβαση ξέφυγε από την φαντασία μου, προσγειώθηκα όμως σύντομα βλέποντας τα 20 σκουρόχρωμα παλικάρια να βγαίνουν ανασούμπαλα μέσα από τη θάλασσα φορώντας τα παντελόνια τους. Μετανάστες χαμογελαστοί της σημερινής Ελλάδας που στη δική τους φαντασία το όλο σκηνικό έμοιαζε Μπαχάμες, και κάπως έτσι θα το περιέγραφαν αργότερα κρεμασμένοι στα κίτρινα καρτοτηλέφωνα στους δικούς τους ανθρώπους πίσω στις κατακερματισμένες πατρίδες τους.
Αυτό το σχοινί που ενώνει τον Ντέιβις με αυτούς τους ανθρώπους έχει τόσες πολλές διαστάσεις, τόσες πολλές εναλλαγές, τόσες διαφορετικές στιγμές, κι όμως δεν παύει να τους ενώνει.
Άραγε τί να ενώνει και την οικογένεια Ντέιβις με αυτή την παραλία...
Και σε ποιό εκατοστό αυτού του σχοινιού να βρέθηκα και εγώ μάρτυρας αυτής της πανέμορφης παραλίας;
Πρέπει να μαθαίνουμε κόμπους ναυτικούς, γερούς, όλοι εμείς που πατάμε αυτήν την άμμο, που βρεθήκαμε σε αυτή την άκρη της γης, σε αυτή τη χώρα που οι άκρες των πεζοδρομίων της είναι στολισμένες με μάρμαρα και ο ήλιος θαρρείς πως ανατέλλει μόνο πάνω στον Παρθενώνα κάθε πρωί, που ακόμη οι παραλίες αντιστέκονται στην δική μας βαναυσότητα, να μαθαίνουμε κόμπους γερούς για να κρατάμε σφιχτά δεμένα αυτά τα σχοινιά που ενώνουν το μυστήριο παρελθόν μας με το ζοφερό παρόν και που κάνουν το μέλλον να φαίνεται λιγότερο τρομακτικό.
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Όνειρό μας η θεία Βαφειοπούλου
Ακούγοντας τα νέα για το ασφαλιστικό ήρθε ξανά η θεία Βαφειοπούλου στο προσκήνιο! Την θεία Βαφειοπούλου μας την γνώρισε ο θείος Γιώργος. Ο θείος Γιώργος είναι σπουδαίος άνθρωπος, μορφωμένος και φιλοσοφημένος. Μιλούσε πάντα λίγο αλλά τα λόγια του ήταν πάντα κοφτερά. Αυτός όταν παντρευτήκαμε αντί να μας συγχαρεί μας είπε το περίφημο "compromise τώρα" και μας γείωσε κανονικά, και στη γέννηση του πρώτου μας παιδιού μας είπε πάλι "να σας ζήση, τώρα θα σας γαμήσει"!!!! Σπουδαία λόγια, σοφά και χρήσιμα για να αντιμετωπίσεις την σκληρή πραγματικότητα.
Ο θείος Γιώργος λοιπόν μια φορά μας έλεγε την ιστορία της θείας Βαφειοπούλου, την οποία βέβαια δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, η οποία έλαβε μια παχυλή σύνταξη κληρονομιά από τον σύζυγό της σε νεαρή ηλικία και έζησε μέχρι τα βαθειά γεράματα τινάζοντας όλα τα ταμεία στον αέρα καθότι ήταν περισσότερα τα χρόνια που έζησε με αυτή τη σύνταξη παρά πριν από αυτή. Συζητώντας λοιπόν τότε, πριν πολλά χρόνια όλα αυτά, και φέρνοντας ως παράδειγμα αυτή τη συγγενή μας καταλήγαμε όλοι χαριτολογώντας " Όνειρό μας είναι να γίνουμαι θεία Βαφειοπούλου".
Δεν ήταν όμως αυτό μια απλή χαριτομενιά, ήταν η εθνική ρήση ενός ολόκληρου λαού που έφερε τη χώρα του τώρα σε ένα αδιέξοδο από το οποίο εμείς τουλάχιστον δεν θα προλάβουμε να βγούμε. Δεν ξέρω και για τα παιδιά μας.
Η θεία Βαφειοπούλου πρέπει να μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, γιατί άρχισα να την φαντάζομαι ως εικόνα, ως μια περιποιημένη κυρία με όμορφα ρούχα, καλοχτενισμένα μαλλιά, περιποιημένα νύχια και κόκκινο κραγιόν. Άλλοτε αυτή η εικόνα μετατρέπονταν σε εφιάλτη που ερχόταν απειλητικά και μου κούναγε το δάχτυλο δείχνοντάς μου ότι θα στοιχειώσει για πάντα μέσα στο ταμείο και άλλοτε ερχόταν κοροϊδευτικά να μου δείξει πόσο ηλίθια είμαι που δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω σαν κι αυτή.
Μέσα στα χρόνια βέβαια γνώρισα πολλές θείες Βαφειοπούλου και σήμερα πάρα πάρα πολλές εν δυνάμει που τους στοίχισε πραγματικά το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο γιατί τους ανέτρεψε τα σχέδια.
Γι αυτή μου τη διαφορετική στάση απέναντι στο θέμα φταίει η μάνα μου που από μικρή με είχε βάλει στο τρυπάκι της ανεξαρτησίας και της δουλειάς. Να δουλεύεις παιδί μου, μου έλεγε, να είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος και να μην χρωστάς τίποτα σε κανέναν. Με είχε ποτίσει με αυτή τη φιλοσοφία και της το χρωστάω γιατί με όλες αυτές τις ασφαλιστικές αλλαγές μάλλον κερδισμένη θα βγω και καθόλου μα καθόλου υποτιμημένη.
Ήρθε μάλλον η ώρα να εκδικηθώ τη θεία Βαφειοπούλου!
Καλό καλοκαίρι!!!
Ο θείος Γιώργος λοιπόν μια φορά μας έλεγε την ιστορία της θείας Βαφειοπούλου, την οποία βέβαια δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, η οποία έλαβε μια παχυλή σύνταξη κληρονομιά από τον σύζυγό της σε νεαρή ηλικία και έζησε μέχρι τα βαθειά γεράματα τινάζοντας όλα τα ταμεία στον αέρα καθότι ήταν περισσότερα τα χρόνια που έζησε με αυτή τη σύνταξη παρά πριν από αυτή. Συζητώντας λοιπόν τότε, πριν πολλά χρόνια όλα αυτά, και φέρνοντας ως παράδειγμα αυτή τη συγγενή μας καταλήγαμε όλοι χαριτολογώντας " Όνειρό μας είναι να γίνουμαι θεία Βαφειοπούλου".
Δεν ήταν όμως αυτό μια απλή χαριτομενιά, ήταν η εθνική ρήση ενός ολόκληρου λαού που έφερε τη χώρα του τώρα σε ένα αδιέξοδο από το οποίο εμείς τουλάχιστον δεν θα προλάβουμε να βγούμε. Δεν ξέρω και για τα παιδιά μας.
Η θεία Βαφειοπούλου πρέπει να μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, γιατί άρχισα να την φαντάζομαι ως εικόνα, ως μια περιποιημένη κυρία με όμορφα ρούχα, καλοχτενισμένα μαλλιά, περιποιημένα νύχια και κόκκινο κραγιόν. Άλλοτε αυτή η εικόνα μετατρέπονταν σε εφιάλτη που ερχόταν απειλητικά και μου κούναγε το δάχτυλο δείχνοντάς μου ότι θα στοιχειώσει για πάντα μέσα στο ταμείο και άλλοτε ερχόταν κοροϊδευτικά να μου δείξει πόσο ηλίθια είμαι που δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω σαν κι αυτή.
Μέσα στα χρόνια βέβαια γνώρισα πολλές θείες Βαφειοπούλου και σήμερα πάρα πάρα πολλές εν δυνάμει που τους στοίχισε πραγματικά το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο γιατί τους ανέτρεψε τα σχέδια.
Γι αυτή μου τη διαφορετική στάση απέναντι στο θέμα φταίει η μάνα μου που από μικρή με είχε βάλει στο τρυπάκι της ανεξαρτησίας και της δουλειάς. Να δουλεύεις παιδί μου, μου έλεγε, να είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος και να μην χρωστάς τίποτα σε κανέναν. Με είχε ποτίσει με αυτή τη φιλοσοφία και της το χρωστάω γιατί με όλες αυτές τις ασφαλιστικές αλλαγές μάλλον κερδισμένη θα βγω και καθόλου μα καθόλου υποτιμημένη.
Ήρθε μάλλον η ώρα να εκδικηθώ τη θεία Βαφειοπούλου!
Καλό καλοκαίρι!!!
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Πυροβολήστε με!!!
Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει κανένα Moonlight και δεν προτίθεμαι να δω ούτε το καινούργιο.
Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει μέχρι το τέλος καμία ταινία του Γούντι Άλεν.
Γιατί δεν είμαι καμία ομάδα.
Γιατί δεν παίρνω ποτέ ταξί από άποψη.
Γιατί δεν θέλω να πάρω σύνταξη στα 50 και γιατί στα 60 θα έχω συμπληρώσει 42 χρόνια δουλειάς.
Γιατί αφήνω πάντα 5 μέτρα απόσταση από το προπορευόμενο αυτοκίνητο.
Γιατί κάθε φορά που μου κορνάρετε βγάζω το χέρι μου και σας χαιρετάω.
Πυροβολήστε με γιατί χαίρομαι τον έλεγχο που μας κάνει η τρόικα.
Γιατί δεν δέχτηκα να δώσω το πενηντάρικο για να προχωρήσει ο φάκελός μου στο υποθηκοφυλακείο.
Γιατί δεν γελάω με το Αλ τσαντίρι και δεν έχω παρακολουθήσει καμία σειρά του Παπακαλιάτη.
Γιατί δεν ξέρω αυτόν που τραγουδάει σφύριξα κι έληξε.
Πυροβολήστε γιατί δεν έχω παίξει ούτε μία φορά λόττο.
Γιατί δεν έχω πάει ούτε μία φορά τα παιδιά μου στα Τζάμπο.
Πυροβολήστε με γιατί δεν πλήρωσα το δίπλωμα οδήγησης.
Γιατί δεν αλλοίωσα την διεύθυνσή μου για να πάει το παιδί μου σε σχολείο άλλης γειτονιάς.
Γιατί δεν έχω τίποτα ν' αγοράσω από ένα περίπτερο.
Γιατί εξακολουθώ ακόμα ν' αγοράζω δίσκους.
Πυροβολήστε με γιατί χαλάω την πιάτσα.
Στήστε με στον τοίχο να το ευχαριστηθείτε!!!
Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει μέχρι το τέλος καμία ταινία του Γούντι Άλεν.
Γιατί δεν είμαι καμία ομάδα.
Γιατί δεν παίρνω ποτέ ταξί από άποψη.
Γιατί δεν θέλω να πάρω σύνταξη στα 50 και γιατί στα 60 θα έχω συμπληρώσει 42 χρόνια δουλειάς.
Γιατί αφήνω πάντα 5 μέτρα απόσταση από το προπορευόμενο αυτοκίνητο.
Γιατί κάθε φορά που μου κορνάρετε βγάζω το χέρι μου και σας χαιρετάω.
Πυροβολήστε με γιατί χαίρομαι τον έλεγχο που μας κάνει η τρόικα.
Γιατί δεν δέχτηκα να δώσω το πενηντάρικο για να προχωρήσει ο φάκελός μου στο υποθηκοφυλακείο.
Γιατί δεν γελάω με το Αλ τσαντίρι και δεν έχω παρακολουθήσει καμία σειρά του Παπακαλιάτη.
Γιατί δεν ξέρω αυτόν που τραγουδάει σφύριξα κι έληξε.
Πυροβολήστε γιατί δεν έχω παίξει ούτε μία φορά λόττο.
Γιατί δεν έχω πάει ούτε μία φορά τα παιδιά μου στα Τζάμπο.
Πυροβολήστε με γιατί δεν πλήρωσα το δίπλωμα οδήγησης.
Γιατί δεν αλλοίωσα την διεύθυνσή μου για να πάει το παιδί μου σε σχολείο άλλης γειτονιάς.
Γιατί δεν έχω τίποτα ν' αγοράσω από ένα περίπτερο.
Γιατί εξακολουθώ ακόμα ν' αγοράζω δίσκους.
Πυροβολήστε με γιατί χαλάω την πιάτσα.
Στήστε με στον τοίχο να το ευχαριστηθείτε!!!
Ετικέτες
Ψυχή τε και σώματι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


