Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Σπιτια με ψυχη και χαρακτηρα


Μεγαλωσα σε απλετους χωρους, σε μια επαρχιακη πολη των δεκα χιλιαδων κατοικων, σε διαφορες μονοκατοικιες. Λογω πεποιθησεων ο πατερας μου δεν προχωρησε ποτε στην αγορα κατοικιας. Τη θεωρουσε ματαιη. Ετσι, καθε φορα που ηθελε μια αλλαγη ατμοσφαιρας μετακομιζαμε.
Θυμαμαι περισσοτερο το σπιτι που μειναμε τα περισσοτερα χρονια και αυτο που μειναμε μονο λιγες μερες.
Το πρωτο ηταν μια μονοκατοικια αρχιτεκτονικα αδιαφορη. Ηταν χτισμενη στην δεξια πλευρα του οικοπεδου αφηνωντας ελευθερη αυλη περιπου τα δυο τριτα του οικοπεδου. Στη μεση η αυλη ηταν πλακοστρωτη γεματη με μεγαλα βαρελια με γαρδενιες και κοκκινες καμελιες.Αριστερα ο μπαξες αλλο τοσο. Τα καλοκαιρια φουντωνε απο τις ντοματιες και τις κολοκυθιες, εφτανε μεχρι τον δευτερο οροφο του σπιτιου. Πολυ παιχνιδι εκει μεσα. Στο βαθος του μπαξε ηταν μια τεραστια κορομηλια και στην μπροστινη πλευρα για φραχτη ειχαμε χειμωνανθους. Ολο το καλοκαιρι καταπρασινοι και το χειμωνα με το χιονι (γιατι τοτε χιονιζε) ξεχωριζες τα γυμνα χιονισμενα κλαρια με τους κιτρινους μοσχομυριστους ανθους. Στην εισοδο του σπιτιου δεσποζε η ξυλινη στρυφογιριστη σκαλα που οδηγουσε στα υπνοδωματια. Ηξερα το καθε χιλιοστο αυτης της σκαλας προσπαθωντας τα μεσημερια να την κατεβω χωρις να τριξει για να παω να παιξω στην αυλη. Στον πανω οροφο ειχε ενα μπαλκονι που εβλεπε την αυλη. Σ' αυτο το μπαλκονι μ' ενημερωσε η μαμα μου για ολες τις σημαντικες αλλαγες που με περιμενουν στη ζωη και αργοτερα εγω τις ελεγα τους καυμους μου. Το σπιτι ειχε μεγαλο σαλονι, μεγαλη τραπεζαρια, με κρυφους φωτισμους στις τεσσερις γωνιες, τεραστια κουζινα με μεγαλο μαρμαρινο νεροχυτη και μεγαλο τραπεζι στη μεση, καθιστικο. Ειχε τεσσερις εισοδους, αμετρητα παραθυρα, και φως, πολυ φως.
Σ' εκεινο το σπιτι επαιζα τον οδοντιατρο σκαλιζοντας τους εξωτερικους τοιχους του δηθεν οτι κανω σφραγισματα. Ποτε δεν μου εκαναν παρατηρηση που κατεστρεφα τους τοιχους...
Σ' αυτη την αυλη καναμε τραπεζια, σουβλισαμε αρνια, φιλοξενησαμε σκατζοχοιρους που τα βραδια φοβομουν μηπως τους πατησω. Φεραμε πατητηρια και πατησαμε σταφυλια και εμεις τα παιδια περπατουσαμε μετα με τα γυμνα μας ποδια σ' ολο το σπιτι και κολλαγε παντου!
Ειχε και ενα μεγαλο υπογειο με το δικο του μικροκλιμα που φιλοξενουσε δυο τεραστια βαρελια με κρασι και πεντε εξι μικροτερα.  Αλλα παιχνιδια εκει κατω.
Αυτο το σπιτι ειχε αμετρητες γωνιες για παιχνιδι, για ξεκουραση, για σκεψη.

Το δευτερο σπιτι που θυμαμαι πολυ ηταν ενα αρχοντικο. Ο ιδιοκτητης ηταν πρωην δημαρχος της πολης και ευσεβης ανθρωπος. Εμεις νοικιασαμε το ισογειο του σπιτιου που ηταν ομως υπερυψωμενο με 15 περιπου μαρμαρινα στρυφογυριστα σκαλια. Ο πανω οροφος συνδεοταν με μια εξωτερικη μαρμαρινη περιτεχνη σκαλα, αλλα και μια εσωτερικη ξυλινη που ομως κατεληγε πανω σε μια κλειστη πορτα. Το σπιτι ηταν παλια ενα και για καποιο ανεξηγητο λογο αυτη τη σκαλα τη φοβομουν.
Το σπιτι ηταν τεραστιο, πανυψηλο και σου προξενουσε δεος. Σκεφτομουν οτι τα βραδια κυκλοφορουσαν φαντασματα που ανεβοκατεβαιναν εκεινη τη σκαλα. Το δικο μου δωματιο ηταν πολυ μακρια απο το καθιστικο και την κουζινα. Ετσι το καθε τριξιμο που ακουγοταν τα βραδια ηταν ενα μικρο βασανιστηριο για μενα. Κοιμηθηκα πολυ λιγα βραδια σ' εκεινο το σπιτι. Εγινε ο μεγαλος σεισμος. Το σπιτι σχεδον κατερρευσε και βγηκαμε απο θαυμα ζωντανοι. Το υπολοιπο εκεινο καλοκαιρι το περασα σε μια μεγαλη στρατιωτικη σκηνη κατω απο την γερικη καρυδια στην αυλη εκεινου του σπιτιου, που ηταν σχεδον ενα οικοδομικο τετραγωνο, παρεα με ολη την γειτονια.
Ο σπιτονοικοκυρης μας ειχε τρια παιδια μεγαλα που ειχαν σπουδασει και ειχαν φυγει απο την μικρη ασφυκτικη πολη. Με τον σεισμο γυρισαν. Ο ενας γιος ενα πρωι περασε τις απαγορευτικες ταινιες, μπηκε μεσα στο σπιτι φορωντας ενα κοκκινο κρανος, ανεβηκε στο δωματιο του, βρηκε το ακορντεον του και αρχισε να παιζει. Ολοι εμεις απ εξω σταματησαμε οτι καναμε μειναμε ακινητοι και δακρυσμενοι ν' ακουμε τον μουσικο αντιλαλο που εβγαινε απο το αδειο δωματιο. Λιγα λεπτα αργοτερα μας αφυπνισαν οι φωνες της μητερας του που τον εκλιπαρουσε να κατεβει κατω.
Αυτα τα σπιτια δεν υπαρχουν πια, στη θεση τους χτιστηκαν πολυκατοικιες καταπατωντας και τις αυλες.
Μαζι με τα σπιτια χαθηκαν και οι ψυχες τους, οχι ομως οι αναμνησεις μου.

buzz it!

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Μια στιγμη στο φαναρι


Ηταν απο αυτες τις στιγμες που οταν τις σκεφτεσαι μετα νομιζεις οτι κρατησανε αιωνες.
Ζεστο μεσημερι με την κουραση να εχει χτυπησει κοκκινο. Ακολουθω την ιδια διαδρομη, με μικρες παραλλαγες για ξεκαρφωμα. Η κριση δυστυχως δεν μας εκανε ν' αφησουμε τ' αυτοκινητα και ετσι υπομενω αλλο ενα τραφικ τζαμ αλα ελληνικα. Με τους νεαρους στα φαναρια εχουμε πια γνωριστει και δεν με ζαλιζουν πια να καθαρισουν το μπαρμπριζ μου. Το κολπο ηταν μερικες καραμελες  ο μαμυ που μαλλον τις θυμουνται οποτε με βλεπουν απο τοτε και απλα μου χαμογελουν.
Στο τελευταιο φαναρι πριν φτασω στο σπιτι τραβουν την προσοχη μου δυο φιγουρες που μιλουν και γελουν. Ο ενας Ασιατης υαλοκαθαριστης και ο αλλος Αφρικανος μικροπωλητης δρομου.
Μιλουσανε εντονα και χαρουμενα.
Εβλεπα δυο ηπειρους να συναντιουνται στη χωρα μου.
Τη Μαδαγασκαρη με το Κουνφου παντα.
Ο ενας οδηγει δεξια και ο αλλος αριστερα.
Ο ενας ερχεται απο τους δρομους του μεταξιου και ο αλλος απο τον τροπικο του Καρκινου.
Ενας Γκαντι και ενας Μαντελα στο δικο μου πεζοδρομιο...

Πλησιασα διακριτικα με το αυτοκινητο και κατεβασα λιγο το τζαμι να υποκλεψω την συζητηση.
Μιλουσαν ελληνικα!!!!
"...θα τα πουμε το βραδυ στο σπιτι!" λεει χαμογελωντας ο Αφρικανος και μ' ενα εγκαρδιο χαιρετισμο χωριζουν.
Νομιζω οτι απο την εποχη του Μεγα  Αλεξανδρου και της Βυζαντινης αυτοκρατοριας εχει να γνωρισει τοσες δοξες η ελληνικη γλωσσα.
Και μαλιστα χωρις μαχες, απωλειες και κυριως χωρις καταπιεση.

Το γεματο πιστολι ειναι η γλωσσα μας.
Αυτη να βαλουμε πανω στο τραπεζι!

buzz it!

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

Για τους φιλους μου γονεις...και τους εν δυναμει!



Ενα εμπνευσμενο βιβλιο που διαβασα απνευστι σε μια μερα ειναι του Νικου Σιδερη "Τα παιδια δεν θελουν ψυχολογο. Γονεις θελουν!"
Απευθυνεται σε συνηθεις οικογενειες με συνηθη παιδια.
Συνοψιζει τις αρετες του γονεα σ' ενα πινακακι με 4 στηλες!
Στην αυθεντικοτητα του να εισαι αυτος που εισαι, δηλαδη γονεας, χωρις να φοβασαι τον ρολο.
Στην ευρυτητα, δηλ. να μην εισαι μονο γονεας αλλα και ολους τους αλλους ρολους που καλεισαι να υπηρετησεις στη ζωη σου χωρις να προσκολληθεις στον ενα μοναδικο ρολο του γονεα.
Στην ενσυναισθηση να εισαι παιδι, αν και δεν εισαι, να μην συμπεριφερεσαι εγωκεντρικα ξεχνωντας την παιδικη ηλικια.
Ταυτοχρονα ομως στην επιγνωση να μην εισαι αυτο που δεν εισαι, δηλαδη παιδι. Να μην ξεχνας δηλαδη οτι και την στιγμη που παιζεις δεν παυεις να εισαι γονεας και να εχεις την ευθυνη των γεγονοτων.

Παρακατω παραθετω ενα αποσπασμα που ειναι και επικαιρο λογω ευρωπαικων επιρροων

"Στην Ελλαδα οι οικογενειακοι δεσμοι εχουν ακομη ισχυρα ερεισματα. Γι' αυτο και οι ανθρωποι ειναι δεκτικοτεροι στη μεγιστη στοιχειωδη αληθεια, οτι τα παιδια δεν θελουν ψυχολογο - γονεις θελουν! Πιο ετοιμοι να αντισταθουν στις σειρηνες της ψυχολογιοποιησης της παιδικης ηλικιας και της γονεικης λειτουργιας. Και να αναζητησουν τροπους ωστε να μην προσφερεται στα παιδια πρωτο εκεινο που ισως χρειαστει τελευταιο (ψυχολογος) - ακυρωνοντας αυτο που τους χρειαζεται πρωτο (γονεις).
Αυτο που τα παιδια χρειαζονται, θελουν και ζητουν (επαρκεις γονεις) δεν ειναι κατι μεταφυσικο, πρωτακουστο η εξωπραγματικο. Ειναι στοιχειωδως και θεμελιωδως ανθρωπινο. Η δε εκπληρωση αυτης της λειτουργιας μπορει να ειναι πηγη υψιστης ηθικης ανταμοιβης. Που ειναι η αισθηση γονεικης υπερηφανειας. Γι' αυτο, οσο κι αν καποιοι μηχανισμοι φαινονται να ισχυριζονται το αντιθετο, το να εισαι ο γονιος που θελει το παιδι σου, χωρις φοβο και με καποια τεχνη, γινεται!"

Ας κρατησουμε λοιπον αυτη την ελληνικη αληθεια.

Ευχαριστω πολυ αυτον που μου το εκανε δωρο, ξερω οτι το εκανε με πολλη αγαπη.
Το βιβλιο κυκλοφορει απο τις εκδοσεις Μεταιχμιο.

buzz it!

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Rome wasn't built in a day...


Χθες το βραδυ ειδα το INVICTUS του Κλιντ Ηστγουντ με τον Μοργκαν Φρημαν και τον Ματ Ντειμον. Η σκηνοθεσια του Ηστγουντ με καθαρα πλανα, αργες κινησεις δινει πολυ λιανα στον απλο μεσο θεατη τα μηνυματα που θελει.
-"Αν δεν αλλαξω εγω πως μπορω να ζητησω απο 42 εκατομμυρια να το κανουν;", ελεγε ο ηγετης Νελσον Μαντελα που εκανε 25 χρονια φυλακη και την επομενη μερα ζητησε την συνεργασια των ιδιων ανθρωπων που τον ειχανε βαλει φυλακη.
Η Ευρωπη σημερα αγωνιζεται να φτιαξει μια νεα αυτοκρατορια παλευοντας με διαφορετικους λαους, γλωσσες, κουλτουρες, κοινωνικες ταξεις. Προσπαθει να διαμορφωσει ενα ενιαιο εκπαιδευτικο συστημα, ενιαια εισοδηματικη πολιτικη, ελευθερη διακινηση προιοντων, πολιτων, ιδεων.
Προσπαθει να τα κανει ολα αυτα ομως χωρις εναν ηγετη. Εναν Ευρωπαιο που να κανει τους ανθρωπους να δουν πανω απο τα χθεσινα προβληματα τους, που θα τους κανει να ξεπερασουν τοπικιστικες αγκυλωσεις και θα τους κανει να σκεφτουν συλλογικα.
Ειναι μια ηπειρος με πολυ χαμηλο ποσοστο αναλφαβητισμου, με πολυ καλυτερο μεσο βοιοτικο επιπεδο απο καθε αλλη ηπειρο, με πνευματικες και επιστημονικες κοινοτητες που εχουν ιστορια αιωνων. Ειναι η ηπειρος που γεννησε την Δημοκρατια, τον Διαφωτισμο και την βιομηχανικη επανασταση και οταν μιλουν γι' αυτην οι Ασιατες, οι Αμερικανοι, οι Αφρικανοι υποκλινονται μπροστα στην ιστορια της, τη μουσικη της, την ποιηση, τα κειμενα της. Ειναι η ηπειρος που ολοι θελουν σημερα να μεταναστευσουν.
Ενας τοσο πλουσιος και εξυπνος λαος πως θ' αντιδρουσε σ' εναν εμπνευσμενο ηγετη;
Αν ενας ευρωπαιος Νελσον Μαντελα κρατουσε τα ηνια της Ευρωπης και μιλουσε σ' εμας, οχι στους ανθρωπους του Απαρτχαιντ και των παραγκουπολεων, ποσα σκαλια παραπανω θα ημασταν;
Εχουμε την τεχνολογια, εχουμε τις γνωσεις, την ενημερωση, εχουμε τον κοινο νου, να μην ξεχναμε οτι αυτα ειναι αγαθα που σε αλλες ηπειρους δεν υπαρχουν. Αυτο που μας λειπει ειναι η εμπνευση!
Γιατι ο Ελληνας και ο καθε ευρωπαιος θα δεχτει ν' αλλαξει νοοτροπια μονο οταν βρεθει αυτος που θα του δωσει κινητρο. Τη Μεγαλη Ιδεα να πολεμησει γι' αυτη. Γιατι αυτο που μας ζητανε τωρα ειναι να πολεμησουμε με το μεσα μας. Να προδωσουμε τα "ιδανικα" μας. Μα πως θα το κανουμε αν δεν μας δωσουν "νεα ιδανικα";
Ειναι κριμα σε μια ελευθερη, δημοκρατικη ηπειρο να παει χαμενη η "Μεγαλη Ιδεα" γιατι δεν βρεθηκε ενας ηγετης να κρατησει το τιμονι.
Ο αντιλογος θα πει,  "και ποιος ειπε οτι θελουμε τη "Μεγαλη Ιδεα"; Την μικρη μας χωρα θελουμε και να μας αφησουν ησυχους!"
Η δικη μου απαντηση ειναι οτι κουραστηκα να πολεμαω και να πληρωνω για να κρατησω αυτα τα συνορα. Κουραστηκα να βλεπω τους σημαντικους Ελληνες να φευγουν εξω απο αυτα τα συνορα. Κουραστηκα να νοιωθω τοσο "μικρη" ενω ξερω οτι μπορω να ειμαι "πολυ μεγαλη".
Και ο Ελληνισμος δεν προκειται να χαθει μεσα σε μια Ευρωπη καθισμενη πανω σ' ενα Ταυρο.

buzz it!