Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κρίση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κρίση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

Με τον Ελύτη παρηγοριά

Βία και τρόμος γέμισε ξανά τα σπίτια μας. Το βράδυ της Πέμπτης ξημέρωσε με εφιάλτες. Αυτός ο εθισμός και η αποδοχή που έρχονται όλο και πιο κοντά. Δεν τρόμαξα φυσικά από ένα δημόσιο χαστούκι αλλά από τα χαχανητά και την ηδονή που αντίκρυσα απο τα πρόσωπα γύρω μου. Από την αποδοχή τους στην αυτοδικία. Κανένας απολύτως φραγμός, κανένας προβληματισμός...
 Γέμισε το τάιμλαιν μου φωτογραφίες του Ελληνικού διχασμού, ξυπνάνε ορολογίες που είχανε θαφτεί για χρόνια. Μα που το βρήκε αυτό το μίσος αυτή η γενιά για πράγματα που δεν έζησε ποτέ; Πληθαίνουν τα λάικς σε απειλητικά αφισάκια κι αν ρωτήσεις γιατί σου λένε σιγά να μη μας πεις και τραμπούκους, εμείς πλάκα κάνουμε... Η βία που δεν είναι ίδια με τα γιαούρτια με αυτή με αίματα...νομίζω ότι δεν είναι ίδια με στραγγιστό ή με πέτσα και ξυνίλα.
 Διαφωνίες για το αν είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Και υποκριτική καταδίκη της βίας μετά από όλα αυτά. Μα είσαστε με τα καλά σας; Τί διδάσκετε στα παιδιά σας; Άλλο η βία του επαναστάτη, άλλη του τρομοκράτη, άλλη του αστυνόμου, άλλη του πολιτικού, άλλη του απελπισμένου; Και ποιά η τιμωρία; Τί διδάσκετε γι' αυτό; Όλοι εσείς οι αρχαιοπρεπείς και βυζαντινοί θέλατε έναν Σωκράτη να το σκάει με τους μαθητές του! Ένα Χριστό εκδικητή σε ρόλο Βαραβά!
 Εμπρός λοιπόν, συνεχίστε την αποδοχή στην βία και την καταστροφή των πάντων. Θα βρεθούν πάλι κάποιοι δυτικοί σωτήρες να σας βγάλουν από τον βούρκο, όπως πάντα στην ιστορία, δεν θα κάνετε όμως βήμα παρά πέρα μόνοι σας, πάντα με το ένα πόδι βουτηγμένο στο βούρκο θα είστε έτοιμοι να βουτηχτείτε ξανά. Ασυνάρτητοι έλληνες του εθνικοσοσιαλισμού και της ορθοδοξίας υψώστε τα σύνορα του απομονωτισμού σας και αφήστε μας εμάς τους λιγότερο Έλληνες να ζούμε στις ψευδαισθήσεις που μας χάρισαν οι μύθοι των προγόνων μας...




  Χθες στο ηλιοβασίλεμα συνεπαρμένοι από την ιστορία της Αριάδνης χορεύαμε τανγκό στο πάρκινγκ του Σουνίου. 'Ενας ταξιτζής μας πλησίασε και ρώτησε αν είμαστε Έλληνες. Δεν ξέρω πια τί είμαστε ήθελα να του πω. Πάντως το ταβερνάκι που έψαχνε για να πάει την κούρσα του το ήξερε όλη η παρέα μας από την Εσθονία, την Αλβανία, την Τουρκία και το Πακιστάν. Άκυρο το κριτήριο του ταξιτζή για να είσαι Έλληνας. Αν δε βάζαμε κριτήριο και την ιστορία του Ναού στου οποίου χορεύαμε την σκιά θα βάζαμε σε κίνδυνο την υπηκοότητα του αμήχανου επαγγελματία.

Αχ όμορφη και παράξενη πατρίδα, ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

...κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά, κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς, ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους....

Όμορφη και παράξενη πατρίδα...



buzz it!

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

Κύριε Θεοδωράκη,

Εμείς οι νεοέλληνες πού ήμασταν για να προστατέψουμε τον ελληνικό πολιτισμό; Μήπως να κάνετε τον κόπο να ρωτήσετε τους εκάστοτε υπουργούς οικονομικών να σας βεβαιώσουν ότι  ναι, είχαμε οικονομικό πρόβλημα και πριν το 2009  και δεν το λέγαμε, και χτυπούσαν καμπανάκια στους εκάστοτε πρωθυπουργούς; Ευτυχώς που χρησιμοποιήτε την λέξη "συνυπεύθυνοι" για τους ξένους και όχι απολύτως υπεύθυνοι. Ναι, αυτοί ως πατρίδες κερδίζανε και εμείς χάναμε, ποιός έχει την μεγαλύτερη ευθύνη νομίζετε; Ναι, η Ζημενς πούλησε τα προιόντα της διαφθείροντας τους αγοραστές της. Η ίδια το έχει πληρώσει αυτό και οι αγοραστές των άλλων χωρών. Στην Ελλάδα η δικαιοσύνη τί έκανε; και για αυτό φταίνε οι ξένοι; Γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου σύναψε δάνειο ένα δις όταν ήξερε ότι θα αποπληρώσει 54;  Παρακάτω λέτε και μόνος σας ότι το πρόβλημα είναι αν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή και σταματάτε εκεί. Πιστεύετε πραγματικά ότι αν συνεχίζαμε να δανειζόμαστε δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα; Δεν λέτε τίποτα για την στρεβλή λειτουργία της αγοράς της Ελλάδας.Η οικονομική κρίση είναι πράγματι παγκόσμια και κυρίως ευρωπαική. Βλέπετε πώς την αντιμετωπίζουν οι άλλες χώρες; Βλέπετε τα ανακλαστικά τους και τις άμυνες που φρόντισαν να έχουν; Η Ιταλία δεν μπήκε στο ΔΝΤ αλλά την επόμενη μέρα έφτιαξε κυβέρνηση λίγων υπουργών και πήρε αμέσως τα μέτρα λιτότητας που έπρεπε να πάρει. Ο χρόνος είναι χρήμα, δυστυχώς έτσι είναι, και εμείς εδώ συζήτηση επί συζήτησης και ανταλλαγή φαξ και επιστολών...Ο ελληνικός λαός ψήφισε Πασοκ το 2009 γιατί του χάιδεψε τ' αυτιά. Και τώρα αν μπορούσε θα ψήφιζε εσας γιατί και εσείς κάνετε το ίδιο. Μα τόσο τυφλός; Μα για ποιά οικονομική ανάπτυξη μιλάτε ότι βρισκόμασταν; Είχαμε καμία παραγωγή; Φτάσαμε στο σημείο να εισάγουμε πορτοκάλια και οδοντογλυφίδες. Μιλάτε για την ανάπτυξη της υπερσυνταγογράφησης των φαρμάκων; την ανέγερση ημιυπαίθριων και αυθαιρέτων; τις εθνικές οδούς που γίνανε γιοφύρια της Άρτας; τον ελληνικό κάμπο που έμεινε ακαλλιέργητος και παραφούσκωσε στα χαρτιά για να επιδοτηθεί από αυτούς τους "κακούς" ευρωπαίους; Όλη η σημερινή κατάσταση της χώρας είναι πέρα για πέρα αληθινή έτσι όπως την περιγράφετε και εγώ 42 χρονών γυναίκα την περπατώ κάθε μέρα από την αρχή μέχρι το τέρμα Πατησίων. Προτείνετε ν αλλάξουμε δανειστές , να φύγουμε από τους ευρωπαίους και να πάμε στους Ρώσους. Θεωρείτε δικαιότερο δανειστή τον Ρώσο; Παρακολουθήσατε τις τελευταίες εκλογές στη Ρωσία κύριε Θεοδωράκη; Μιλήσατε με κανένα ρώσο πολίτη ή δημοσιογράφο; Ούτε πετρέλαιο με πίστωση δεν μας έδωσαν και αναγκαστήκαμε να αποτανθούμε στο Ιραν. Προτείνετε να πάψουμε ν αγοράζουμε πολεμικό υλικό από Γερμανία και Γαλλία. Αν αγοράσουμε από άλλους θα είναι καλύτερα; Ή μήπως να μην αγοράσουμε καθόλου; τί λέτε; 
Γαλουχήσατε τους έλληνες με ψέυδη για διεθνείς συνωμοσίες και ένα παγκόσμιο μίσος εναντίον τους. Έλεος πια! Τα σύνορα ανοίξανε και οι ορίζοντες μας,  ξέρουμε τί γίνεται στον κόσμο. Είμαστε ένας λαός γεμάτος δοξασμένα ερείπια και τα συντηρούμε με κάθε μας δύναμη. Αυτός ο δύσμοιρος ελληνικός λαός δεν έχει καμία ευθύνη πια; ούτε καν για το πολιτικό προσωπικό που επέλεξε να το κυβερνάει; Παρακολουθείτε ποιά πρόσωπα έχουν επιλέξει για να είνα μέσα στη Βουλή; Έχετε φανταστεί ποτέ σας γιατί τους έχουν επιλέξει; Κύριε Θεοδωράκη δεν έχατε ποτέ την τύχη να εξυπηρετηθείτε σε δημόσια υπηρεσία όπως εξυπηρετούμαι εγώ όμως θα έχετε οδηγήσει στους ελληνικούς δρόμους, δεν μπορεί  κάποιο φανάρι θα περάσατε πεζός, κάποια σκουπίδια θα βγάλατε έξω στη γειτονιά σας δεν είστε εξωγήινος...ή μήπως είστε σαν τον Γιώργο Παπανδρέου που ζει μια άλλη πραγματικότητα ο άνθρωπος....είναι μονομερής η επιστολή σας κύριε Θεοδωράκη. Αν βγαίνατε και λέγατε σε αυτόν τον λαό σήμερα αλλάξτε νοοτροπία και παλέψτε σκληρά για να βγείτε από την κόλαση θα το έκαναν. Ο λόγος σας θα ήταν ενωτικός. Θα ένοιωθαν το βάρος της ευθύνης τους, θα κάθονταν σε ένα τραπέζι και τότε θα λειτουργούσε και η δημοκρατία και η αμεσοδημοκρατία. Δυστυχώς όμως δεν το κάνατε. Πάλι τους βάζετε να κυνηγούν τη σκιά τους. Λυπάμαι!

buzz it!

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Μία εποικοδομητική μέρα




Περίμενα πολύ καιρό γι' αυτή. Μέρες τώρα με κυνηγούσε η σκοτεινιά. Το κρύο είναι πολύ, αλλά όχι πια και τόσο.... Ένας ήλιος περιμένει πάντα για να βγει στη σκηνή του δικού μας ουρανού.
 Ξεκινάω το πρωί με συζήτηση κατοίκων, παθιασμένη, σε σπίτι ζεστό, φιλόξενο. Οι διαφωνίες πολλές, ο στόχος κοινός, μας πάει όλους ένα βήμα παρά πέρα. Κάτι συμβαίνει , ξεχνάμε το εγώ και περνάμε στο εμείς, η συλλογικότητα έχει προτεραιότητα, όχι δεν πάμε πια στον δήμαρχο να διεκδικήσουμε μια θέση στάθμευσης, πάμε να διεκδικήσουμε την γειτονιά μας.

Συνέχεια μετά στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Εκεί ένα καφενείο κάνει τη διαφορά με το δικό του τρόπο. Δεν κομίζει δήθεν αλληλεγγύη, γιατί γεμίσαμε και από αυτή. Δίνει μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων, πρακτική, άμεση, εφαρμόσιμη, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι μπορείς να ζήσεις κι αλλιώς....



Η μέρα προχωράει και ετοιμάζεται ο καφές για τις μαμάδες που θα έρθουν το απόγευμα. Ευκαιρία να σιδερωθεί και το κοφτό εργόχειρο της μαμάς, να φάμε γλυκό σοκολατένιο κέικ, να μιλήσουμε μόνες και να ανακαλύψουμε τί είναι αυτό που ενώνει τους μπόμπιρές μας και παίζουν ώρες ατελείωτες στις πυλωτές και τις πλατείες. Κι αυτή η συζήτηση ζεσταίνεται, γεμίζει ιδέες. Nα κάνουμε ανταλλακτικό παζάρι, έρχονται απόκριες, να ντυθούμε, να χορέψουμε , να ξορκίσουμε το κακό, παλιές λαϊκές συνήθειες, πιο δυνατές από οποιοδήποτε μανιφέστο, από οποιαδήποτε πολιτική πράξη. Ο κόσμος μας ευτυχώς αλλάζει, δυο χρόνια πριν ο θυμός ήταν ο κυρίαρχος. Σήμερα η αλληλεγγύη έχει την πρωτιά στην κάθε μας μέρα. Στον Τύπο, στις παρέες, στο τηλέφωνο, έστω και έτσι, έστω συγκυριακά, οι τωρινές γενιές ανακάλυψαν την σκοτεινή πλευρά του κάστρου. Γελάω βέβαια για τις επόμενες μέρες που θα δούμε αστέγους να διαδηλώνουν στην τηλεόραση για την ελευθερία τους με πανό "δεν θέλουμε να μας σώσετε άλλο, μπορούμε να σωθούμε και μόνοι μας". Θα είναι μάλλον το ιδανικό θέμα στον μελλοντικό Αυτιά του Σκάι. Γιατί η φροντίδα και η πρόνοια για μια τόσο ευαίσθητη κοινωνική ομάδα που διογκώνεται μέρα με τη μέρα θέλει προσοχή μεγάλη και όχι ερασιτεχνισμούς κεκαλυμμένους από καλές προθέσεις.
Απολαμβάνω όλες αυτές τις μεταλλάξεις και με βοηθούν να κρατώ μια ισορροπία σ' ένα σουρεαλιστικό τσίρκο με ακροβάτες πολιτικούς και ντεμί σεζόν επαναστάτες. Θα ξαναπώ αυτό που μου ξέφυγε αυθόρμητα προχθές στην πολυπολιτισμική τάξη μου. "Μας βλέπει ο Θεός από πάνω και γελάει μαζί μας". Και κλείσαμε το μάθημα γελώντας όλοι μαζί με την καρδιά μας.

buzz it!

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Προβληματισμοί για την επόμενη μέρα.

Τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες δεν τις κατέχω. Ούτε τις οικονομικές για να κρίνω αν το κούρεμα αυτό είναι συμφέρον ή επιζήμιο, αν έπρεπε να γίνει τότε ή τώρα. Μιλώντας ξανά και ξανά με φίλους, κατ' ιδίαν αλλά και στο διαδίκτυο, βλέπω ότι το ρήγμα είναι τελικά βαθύ. Ή μάλλον η λέξη ρήγμα είναι διαχωριστική  και δεν θα ήταν σωστή η χρήση εδώ. Η διαφωνία θα ήταν πιο σωστή λέξη. Όλοι ξεκινάμε με τις ίδιες αξίες, με την ίδια ηθική, όλοι παλεύουμε για μια κοινωνία ισότιμη και αξιοκρατική. Προχωρώντας κι άλλο πιο βαθιά φτάνουμε σε μερικά ερωτήματα που οι απαντήσεις ξαφνικά γίνονται μαύρο, άσπρο.
Θέλουμε λιγότερο ή περισσότερο κράτος;
Θέλουμε ένα θεοκρατικό κράτος ή την θρησκεία ανεξάρτητη;
Θέλουμε μία παγκοσμιοποιημένη διακυβέρνηση ή μία εθνοκεντρική;
Θέλουμε μία ανοικτή ή μία κλειστή αγορά;
Θέλουμε μετανάστες στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας ή όχι;
Αυτές οι ερωτήσεις καίνε και δεν έχουν μετριοπαθείς απαντήσεις και εκεί καταλαβαίνεις ότι η διαφωνία βαθαίνει. Τα όχι και τα ναι ποικίλλουν. Κάποιοι θα πουν ναι στην πρώτη ερώτηση, όχι στη δεύτερη, ναι στην τρίτη, άλλοι θα δώσουν τα ναι και όχι με διαφορετική σειρά.
Επίσης πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτές οι ερωτήσεις θα επιδέχονταν διαφορετικές απαντήσεις αν είχαν τεθεί τον προηγούμενο αιώνα. Και πάλι διαφορετικές αν τεθούν τον επόμενο. Ακόμη και οι απαντήσεις που θα δώσεις σήμερα δεν ξέρεις αν θα έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Πόσο σίγουρος είσαι ότι θα ζήσεις στην κοινωνία που ονειρεύεσαι;
Και ο Κομμουνισμός ευαγγελίζονταν ισονομία και ευημερία και κατέληξε στο απόλυτο αυταρχικό καθεστώς με φτωχούς πολίτες και γκούλαγκ που φιλοξένησαν 18 εκατομμύρια άντρες, γυναίκες, παιδιά, εκ των οποίων τεσσεράμισυ εκατομμύρια δεν βγήκαν ποτέ από αυτά.
Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη υπερχρέωσε τους πολίτες του και το πολιτικό σύστημα οδηγώντας το στην κατάρρευσή του και σε μία απρόσμενη και ακατανόητη φτώχια.
Ο σοσιαλισμός το ίδιο, ψάχνει ακόμα να βρει ποιός θα πληρώνει όλες αυτές τις ευήκοες κοινωνικές παροχές, απόδειξη ότι τα παλιά βορειοευρωπαικά σοσιαλιστικά κράτη κατέρρευσαν και αυτά μέσα στα χρέη.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός δε, υποσχόταν κάθαρση από τα λαμόγια της εποχής και τίμιες δουλειές για όλους τους ανέργους....μόνο που το παράκανε, αλλά ήταν πια αργά όταν ο κόσμος ανακάλυψε ότι 11 εκατομμύρια "λαμόγια" βρήκαν τραγικό θάνατο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Και το Πασοκ, που είναι μία κατηγορία από μόνο του, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, που πραγματικά έφερε π.χ. στο οικογενειακό δίκαιο, έδωσε κάτι αντιστασιακές συντάξεις σε τυχάρπαστους που θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμα και άλλα πολλά βέβαια να μην τα γράφω και συγχύζομαι.
Πριν από χρόνια πόναγα βλέποντας προοδευτικούς ανθρώπους να καίνε και να σκίζουν την ελληνική σημαία, και σήμερα πάλι πόνεσα βλέποντας τους ίδιους σχεδόν να την υψώνουν και να την κάνουν παντιέρα. Και αποφάσισα ότι ένα κομμάτι πανί δεν πρέπει να με κάνει λιγότερο ή περισσότερο πατριώτη. Τ' αγαπάω τούτα τα χώματα γιατί γεννήθηκα σε αυτά. Κι αν είχα γεννηθεί σε άλλα χώματα θα έπρεπε να αγαπάω εκείνα. Ο ήλιος όμως δεν κάνει διακρίσεις και για όλους βγαίνει το φως....Ναι ξέρω, σ' αυτή τη γωνιά της γης ο ήλιος λάμπει λίγο παραπάνω. Ας μην ξεχνάμε όμως πως η ομορφιά είναι ευχή και κατάρα. Την πληρώνουμε τώρα πολύ ακριβά και η επόμενη μέρα μας περιμένει στη γωνία. Αλλά πρέπει να κατέχεις από κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες για να ξέρεις τί θα γίνει.
Ή μήπως όχι;

buzz it!

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

Caution! Be aware of shiny, happy people!



Την στιγμή που ανακοινώνεται ότι νεκρώνουν τα πάντα αύριο από τις απεργίες και η εκταμίευση της 6ης δόσης αναβάλλεται επ' αόριστον και όταν οι δημοσιογράφοι διαφημίζουν το ενιαίο μισθολόγιο της Ινδίας με καρυκεύματα και Bollywood χορευτικά, εγώ θυμάμαι μια μνημιώδη ρήση στο γραφείο που είχε πει κάποτε μια νέα υπάλληλος σε μια προμηθευτή μας που την πίεζε πολύ να πληρωθεί αμέσως. Της είχε πει "Μα, πώς κάνετε έτσι για τα λεφτά;" Άφρισε η γυναίκα από την άλλη μεριά της τηλεφωνικής γραμμής καθότι δυναμική και ανεξάρτητη επιχειρηματίας αδύνατον να αποδεχτεί μια τέτοια κουβέντα από ένα παιδαρέλι. Μετά τόσα χρόνια ακόμα το θυμόμαστε και γελάμε. Και ταιριάζει γάντι αυτή η κουβέντα σε όλη την ελληνική κοινωνία σήμερα.
"Μα πώς κάνετε έτσι για τα λεφτά;"

Όπου βρεθώ και όπου σταθώ αντιστέκομαι στις μίζερες κουβέντες και τις απειλητικές συμφορές που θα μας βρουν. Το τί έχω ακούσει  γι' αυτή μου την αντίσταση δεν λέγεται. Το τί δεν έχω ακούσει φαντάζομαι δεν περιγράφεται καν. Ε, λοιπόν σκασίλα μου!
Εγώ ξέρω ότι στον πόλεμο ο κόσμος συνέχισε να ερωτεύεται, να κάνει παιδιά , να πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, ναι το Πανεπιστήμιο δεν είχε κλείσει. Παρά τη φτώχεια, τους θανάτους και την πείνα όλα αυτά συνέβαιναν. Με απορία ρώτησα μια φίλη πώς είναι δυνατόν να γεννήθηκε αυτή και ο αδελφός της μέσα στην κατοχή, από μια οικογένεια που λίγα χρόνια πριν ήρθε διωγμένη από την Πόλη. Γιατί μου λέει; ο κόσμος σταμάτησε τότε να ζεί; Επιβίωσαν, κάνανε παιδιά, τα σπούδασαν και κάναν προκοπή. Τίποτα δεν θα συνέβαινε αν η μητέρα εκείνη μιλούσε όλη μέρα για τον πόλεμο.
Είναι αστείο αλλά όντως συμβαίνει. Σπέρνουνε τον πανικό και στέλνουν τον κόσμο τα Σαββατοκύριακα να αδειάσουνε τα ΑΤΜ. Χτυπάνε τηλέφωνα και σφυρίζουν ότι την τάδε μέρα, την τάδε ώρα θα πτωχεύσουμε. Και τους ρωτάω : Πάλι; Μα αυτό το κάναμε στο Καστελόριζο! Ο βρεγμένος την βροχή δεν τη φοβάται και τί άλλο μας μένει από το να συνεχίσουμε να ζούμε;
Την Κυριακή είχαμε μια θαυμάσια παρέα που δεν αναφέρθηκε στιγμή στην κρίση. Δεν προλαβαίναμε γιατί είχαμε τόσα άλλα να πούμε. Η μέρα κύλησε όμορφα και δεν χρειάστηκαν λεφτά για να το κάνουμε αυτό. Δοκιμάστε το! Δεν κοστίζει!

Και πού είστε; Χαμογελάστε! Κάνει τους άλλους ν' ανησυχούν ;-)

Υστερόγραφο προς δημοσιογράφους
Δεν μας τρομάζετε γιατί εμείς περπατάμε κάθε μέρα κατά μήκος της οδού Δεριγνύ που οι μυρωδιές του κάρι αναδύονται μέσα από τα παράθυρα των περισσοτέρων πολυκατοικιών! Ζούμε στο Νέο Νέο Δελχί εδώ και μερικά χρόνια.

buzz it!

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011

Ψωμιά, Παιδιά, Ελευθερίες;;;

Αρχίζουν τα σχολεία, και είναι η εποχή που όλοι κάτι βρήκαν να πουν για το "μείζον" πρόβλημα της παιδείας μας, τα βιβλία! Μα εγώ έχω να πω πράγματα διαφορετικά! Ήμασταν ακόμα διακοπές στο χωριό όταν οι ομάδες άρχισαν τα τηλέφωνα για να επιστρέψουν τα παιδιά στις προπονήσεις. Όχι τίποτα ομάδες Ολυμπιακός και ΑΕΚ...εδώ, τα Πατήσια και η Γκράβα...
Τις επόμενες μέρες θα διαβάσουμε πολλά για τους ανίκανους και ολίγιστους δημοσίους εκπαιδευτικούς. Εγώ θέλω να γράψω για τον προπονητή μας κύριο Κώστα. Προπονητής ζωής, αφού μαθαίνει στον γιο μου και τ' άλλα παιδιά πώς να στέκεται, όχι με τα χέρια στη μέση έτοιμος να χορέψει καραγκούνα, πώς ν' ακούει  και να εφαρμόζει, πώς να είναι συνεπής στις ώρες της προπόνησης, πώς να τρώει και να κοιμάται σωστά και αλοίμονο στο γιο μου αν μάθει ότι δεν διαβάζει. Αυτός ο κύριος Κώστας έχει τρεις μήνες απλήρωτος τώρα απ' την ομάδα αλλά δεν φάνηκε αυτό να τον νοιάζει την Δευτέρα που έκανε την πρώτη προπόνηση. Ήταν εκεί, ψυχή και σώμα.
Θέλω να γράψω για την Όλγα την νέα προπονήτρια του βόλεϊ που όταν την προέτρεψε ο έφορος να προσέχει το δικό μου παιδί, ήθελε να πει μια καλή κουβέντα κι αυτός, απάντησε χαμογελαστά "προσέχω όλα τα παιδιά μας" και ξέρω ότι το κάνει. Θέλω να γράψω για τον Δάσκαλο τον κύριο Χρήστο που ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς συμμετέχει σε όλους τους συνδικαλιστικούς του αγώνες χωρίς να χάνουν τα παιδιά ούτε μια μέρα μάθημα. Είναι μαζί τους και τα Σάββατα στις πρόβες των θεατρικών και τα απογεύματα στις πλατείες μαζί τους, περνά και τους κλείνει το μάτι και αυτά μαζεύονται μελίσσι γύρω του να θαυμάσουν την φανταχτερή μηχανή του. Μας έμαθε εμάς τους άξεστους γονείς ν' ανοίγουμε και να παραχωρούμε την κουζίνα μας σε μπουλούκια παιδιών, να την αλευρώσουν και να ετοιμάσουν για την άλλη μέρα στο σχολείο πάρτι, άνευ λόγου και αιτίας, με πρωινά, μακαρονάδες και γλυκά. Να μαζευόμαστε, τα απογεύματα στο σχολείο για να ράψουμε κουστούμια για 60μελή θίασο μπόμπιρων που ανεβάζει Αριστοφάνη. Είναι και αυτή η Δασκάλα των Αγγλικών που όταν τελειώνει τα αγγλικά αρέσκεται να διαβάζει Ιστορία με τον γιο μου κάτι ώρες.
Είναι πολλοί αυτοί οι δάσκαλοι που οραματίζονται και είναι κρίμα που κανείς δεν τους ξεχωρίζει από τους άλλους, τους δήθεν. Θαυμάζω πολύ τους δασκάλους στην ιδιωτική εκπαίδευση που έχουν την υποστήριξη και την ευχέρεια να διδάξουν γνώση στα παιδιά πέρα από τα κατεστημένα όρια. Μα πιο πολύ θαυμάζω αυτούς που το καταφέρνουν μέσα από την δημόσια εκπαίδευση κάτω από την τρομακτική σκιά του Υπουργείου. Είμαι τυχερή  που τα παιδιά μου βρήκαν τέτοιους δασκάλους στο δρόμο τους και λάτρεψαν το σχολειό τους και την ομάδα τους εξαιτίας τους.
Αγαπημένοι μου φίλοι, δάσκαλοι υπάρχουν και ναι, μαζί τους "φάγαμε". Καιρός να τους αποκαταστήσουμε, αυτούς με το Δ κεφαλαίο. Αγάντα Γιωργία, Καίτη, Νομική κρατάτε Θερμοπύλες!


ΥΓ. Όταν ξεκινάς μ' αυτό το τραγούδι το μάθημα, ε, δεν θες να τελειώσει!!!

buzz it!

Πέμπτη 7 Απριλίου 2011

Χρέος είναι, θα περάσει...



Έχουμε ένα χρέος και δεν ξέρουμε τί να το κάνουμε! Να το επιμηκύνουμε; να το αναδιαρθρώσουμε; να το κουρέψουμε; να το ανασχεδιάσουμε; Να το πάμε από δω, να το πάμε από κει. Έχετε δει κάτι θεατρικές παραστάσεις που ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να κρύψει την ερωμένη του από τη γυναίκα του και τρέχει πανικόβλητος πάνω στη σκηνή να την κρύψει κάπου.Και εκείνη παντού κάπως φαίνεται.
Δεν το θέλουμε αυτό το χρέος και θέλουμε να το κυρήξουμε απεχθές. Και για να γίνει αυτό πρέπει να κυρήξουμε παράνομα όλα τα αποτελέσματα των εκλογών, δηλαδή να δηλώσουμε ότι δεν είχαμε ποτέ δημοκρατία όλα αυτά τα χρόνια. Και πρέπει επίσης να δηλώσουμε ότι καμία συμμετοχή δεν είχαμε στα κεφάλαια αυτών των δανείων δηλαδή ότι όλα τα λεφτά πήγαν μόνο στις τσέπες των πολιτικών...Επίσης πρέπει να αποδείξουμε ότι οι πιστωτές γνώριζαν προσωπικά τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονταν, ναι ναι πολιτεύονταν, εδώ οι γνωστοί άγνωστοι (σ' εμάς) συνδικαλιστές μας και σφύριζαν αδιάφοροι για τον τρόπο με τον οποίο διανέμονταν τα λεφτά σε διάφορες "επαγγελματικές" ομάδες! Ότι και να το κάνουμε το χρέος πάντως εμείς από τον πάτο θα ξεκινήσουμε έτσι κι αλλιώς οπότε προς τί η κατανάλωση φαιάς ουσίας;
Σήμερα Πέμπτη, στις Κυριακάτικες εφημερίδες (ναι κυριακάτικες, ότι θέλουμε κάνουμε, κουμάντο θα μάς κάνετε τώρα;) γράφουν τα διάφορα σενάρια της επόμενης μέρας με διάφορα μετακινούμενα ζονγκ κρυμμένα από πίσω σίγουρο πως θα μας πιάσουν στο τέλος και θα μας πετάξουν στη λάσπη.
Αυτά τα ζονγκ κυκλοφορούν όπως οι καλικάντζαροι ψάχνοντας για υποψήφια θύματα. Ω, εδώ βρήκαν τόσα πολλά...Την ημέρα που πήραμε τους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν και αυτά εκεί.Ήμασταν σε μία φιλική συγκέντρωση. Στο άκουσμα της πόλης μας όλοι πετάχτηκαν όρθιοι να πανηγυρίσουν το γεγονός. Όλοι είδαν μπροστά τους το 2004. Εγώ με τον άντρα μου κοιταχτήκαμε και είδαμε μπροστά μας το 2011. Κατηγορηθήκαμε πολύ εκείνη την ημέρα. Και τότε με πείραξε αλλά τώρα συνήθισα πια.

Ο δανεισμός εξ ορισμού δεν είναι κακό πράγμα. Ο στόχος του είναι η ανάπτυξη και η ευημερία του δανειζόμενου. Κάτι που συμφέρει πρωτίστως τον δανειστή γιατί με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζει τη σωστή αποπληρωμή του δανείου. Σε κάποιες περιόδους η ανάγκη δανεισμού είναι επιτακτική αν θέλεις να κάνεις ένα άλμα στη ζωή σου. Παράδειγμα πολύ απλοικό όταν παντρευτήκαμε και δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα και τολμήσαμε να κάνουμε και παιδί, και να αγοράσουμε και αυτοκίνητο, και πήραμε και στεγαστικό δάνειο για να προλάβουμε να το ξεπληρώσουμε πριν φύγουμε από τη ζωή, δανειστήκαμε πολύ! Ανησυχήσαμε μήπως κάναμε λάθος και τότε πήραμε τηλέφωνο τις τράπεζες και τους είπαμε ότι το χρέος μας είναι απεχθές και αρνούμαστε να το πληρώσουμε....πλάκα κάνω. Προσαρμόσαμε τη ζωή μας στις δυνατότητές μας, δεν σταματήσαμε στιγμή να δουλεύουμε σκληρά και παραγωγικά, μείναμε με το ίδιο αυτοκίνητο από τότε,  και ξέρουμε ότι κάποια μέρα θα είμαστε περήφανοι για την οικογένειά μας και την μικρή περιουσία μας.
Αυτή θα είναι η μικρή περιουσία μας γιατί η άλλη η μεγάλη δεν επενδύεται με δανεικά, ευτυχώς!

buzz it!

Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Διλημματικά!

Δύο γυναίκες συναντώνται, η μία γυναίκα ενός κύκλωπα, η άλλη γυναίκα ενός λαιστρυγόνα. Η γυναίκα του κύκλωπα παναπονιέται γιατί ο άντρας της την έδειρε. Μα γιατί την ρώτησε η φίλη της; Γιατί μόλις ήρθε στο σπίτι του είπα "καλώς τα μάτια μου τα δυο".
Το ανέκδοτο μου το είπαν τα παιδιά μου, ανέκδοτο που ξέρω από τα μικρά μου χρόνια. Και είμαι σίγουρη ότι έρχεται από την ομηρική περίοδο. Έτσι είναι σ' αυτόν τον τόπο δεν αλλάζει τίποτα. Ούτε και τ' ανέκδοτα. Δανείζομαι απόσπασμα του Θανάση Σφήκα από την Καθημερινή της Κυριακής όπου αναφέρεται στους ελιγμούς των διεκδικητών της εξουσίας μετά τον πόλεμο.
-" Στο όνομα της ομαλής μετάβασης το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν εκχωρήσει στην νομιμοφάνεια της κυβέρνησης "εθνικής ενότητας" ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος που διέθεταν κατά την απελευθέρωση. Ο αυτοεγκλωβισμός του αστικού κόσμου αυτού, κατά τον Σεφέρη, ήταν "μονοκομματική και απελπιστική" - είτε "οι Άγγλοι θα μας προστατέψουν" είτε "οι Ρώσοι θα μας φάνε" "Θα είμαστε είτε ναίδες είτε μπουκιά στο στόμα ενός άγριου θηρίου... Καθαρά ψυχολογία πανικού τελειωμένων ανθρώπων"
Και καλά τότε υπήρχε και ένας Σεφέρης να μιλήσει και να αφυπνίσει.
Σήμερα ποιός μπορεί να αφυπνίσει τις τελειωμένες συνειδήσεις μας;
Από την αρχή του χειμώνα οριοθετούνται κάτι ημερομηνίες που προμηνύουν την καταστροφή μας.
Πλήρης ψυχολογικός πόλεμος. Ένας Πάγκαλος στήνεται μονίμως μπροστά στις οθόνες για να εξοργίζει το πλήθος. Ένας Αλαβάνος ονειρεύεται Ταχρίρ. Και εγώ δουλεύω περισσότερες ώρες για λιγότερα λεφτά. Με ένα φόβο να πλανάται από πάνω σαν φάντασμα.
Σήμερα αποφανθήκαμε ότι έχουμε χρεωκοπήσει. Έτσι σταματήσαμε να περιμένουμε και οποιαδήποτε εξέλιξη από την κυβέρνηση. Οι υπουργοί κατεβάσαν τα στυλό. Μας μιλάνε πάλι για εκλογές.
Πλήρης παραίτηση.
Με πορδές δεν βάφονται αυγά! Ούτε με διλήμματα!

buzz it!

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011

Στα φιλαράκια μου



Πέρασε η γκρινιάρικη διάθεση, οι στριμωγμένες μέρες μέσα στην μαύρη απελπισία και την κατήφεια. Ήρθε η Άνοιξη, η Φύσις μυρίζει, να γράψω και κανέναν καλό λόγο για την υστεροφημία μου ρε γαμώτο! Λοιπόν το Τουίτερ πολύ το κατηγόρησα σε προηγούμενο ποστ, δίκιο είχα, αλλά να, μου αρέσουν πολύ αυτές οι πρωϊνές τουιτοκαλημέρες. Ειδικά αυτές πριν από τις εφτά το πρωί. Είναι μία ώρα δύσκολη αυτή και οι τουιτοκαλημέρες παίζουν το ρόλο της πρωϊνής βιταμίνης. "Δεν είσαι μόνη σου κορόιδο! Είναι και άλλοι μαζί σου" σκέφτομαι.
Το ρητό μας το είχαν πει "ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία". Θα έπρεπε λοιπόν τώρα να είμαστε όλοι φουλ στη χαριτωμενιά μέσα στην αφραγκία μας. Δεν είμαστε όμως...
Θέλω λοιπόν να φωνάξω στους φίλους μου Stop Talking About Crisis Πια!!! Γιατί κάθε φορά που μιλάμε από δω το φέρνουμε, από κει το φέρνουμε, για την κρίση μιλάμε. Και εγώ το ίδιο δηλαδή.
Βέβαια, σήμερα Παρασκευή ήθελα πολύ να κανονίσω μια μονοήμερη στην Αίγινα όπως έκανα παλιά, μιας και η Φύσις μυρίζει..., το μνημόνιο όμως έχει αντίθετη γνώμη και έτσι κάθομαι στ' αυγά μου, και τσουπ! πάλι η κουβέντα γυρίζει πίσω στα της κρίσεως!
Η ζωή μας κύκλους κάνει και τώρα που δουλεύουμε περισσότερο και πληρωνόμαστε λιγότερο πρέπει να βάλουμε εκείνη την ευτυχία στη θέση της. Γιατί εκεί που την είχαμε βάλει ήταν λάθος η θέση ;)
Καλό Σαββατοκύριακο και ας μην είναι και στην Αίγινα!

buzz it!