Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Imagine all the people, living life in peace, yoohoo!!!!


Μαθαίνω από έγκυρες πηγές ότι η επόμενη ψηφοφορία του Σκάι θα είναι "ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ". Υπάρχει ένας συνωστισμός στις υποψηφιότητες και μάλλον θα ξεπεράσουν τους 100. Εις εξ αυτών ο Μέγας Φούρλας, με το τσιγκελωτό μουστάκι, που εξαιτίας του σήμερα έμαθα ότι ως αρχηγός Σώματος δεν μπορεί να τεθεί εναντίον του σε εφαρμογή το αυτόφωρο. Κάτι που δεν ήξερε ούτε ο ίδιος και κρύβεται τώρα, ως άλλος Παλαιοκώστας, σε κάποιο ελληνικό βουνό αντί να αντιμετωπίσει την ελληνική δικαιοσύνη όπως αντιμετώπιζε την φωτιά!

Πρώτη αντίδραση, να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου να βεβαιωθώ ότι το πατητήρι του παππού στο χωριό δεν είναι τόσο παλιό ώστε να θεωρείται προϊόν αρχαιοκαπηλίας.
Δεύτερη αντίδραση, να σκεφτώ την πλάνη μέσα στην οποία πέφτω πολύ συχνά πιστεύοντας σε παραμύθια.

Πολύ συχνά στη ζωή μας, μέσα από την λογοτεχνία και την ευαισθησία μας ωραιοποιούμε καταστάσεις που στην πραγματική ζωή γίνονται εφιάλτης.

Λογική και Ευαισθησία
Αυτή η ευαισθησία είναι συνήθως απερισκεψία, ή ανωριμότητα ή "ζω στη χώρα του μάλμπορο", και μπορεί το πρόσωπο που "φέρει" την ευαισθησία να σε κάνει κομμάτια εσένα που έχεις την λογική. Χωρίς να έχεις φταίξει και σε τίποτα!

Ο "αχτύπητος" Κωστάκης
Καινούργια διαφημιστική καμπάνια του χαμόγελου του παιδιού κατά της γονικής βίας.
Ο συνήθης Κωστάκης σε μια μέση οικογένεια δεν είναι ένα φοβισμένο παιδάκι που κάθεται ήσυχο και τρώει ξύλο. Συνήθως έχει κάνει τις απίστευτες σκανταλιές, του έχεις κάνει παρατήρηση μία, δύο, τρεις φορές, σε γράφει κανονικά, όσο σε βλέπει μαλθακό το εκμεταλλεύεται και στρέφεται αυτός με βία εναντίον σου, και εσύ θα πρέπει να έχεις δει όλους τους κύκλους της σειράς "νταντά άμεσου δράσης" για να κρατηθείς και να μην του αστράψεις ένα σκαμπίλι.

Όσο άσχετα και αν φαίνονται τα παραπάνω είναι όλα διαφημιστικά προιόντα που πωλούν.

Οι image makers έχουν εισχωρήσει παντού, φορούν φωτοστέφανα σε αυτούς που πουλάνε. Εμείς κινδυνεύουμε να χάσουμε τις αλήθειες μας, να μείνουμε χωρίς πυξίδα, να μην είμαστε σίγουροι για τίποτα πια.

Όχι, δεν είμαι βίαιη, ούτε άκαρδη, ζω όμως την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα που δεν αφήνει περιθώρια για αγιοποιήσεις και σουρεαλιστικές καταστάσεις.

Όχι, δεν θέλω τον κο Φούρλα πρότυπο Μεγάλου Έλληνα.
Δεν θέλω διαφημιστικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές καμπάνιες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Μόνο κρατώ την ομορφότερη στιγμή του τελευταίου μου ταξιδιού, που ήταν η αγκαλιά που μου πρότεινε η χιμπατζίνα στον London Zoo όταν την κοίταξα στα μάτια.

Και την πιο αληθινή στιγμή, την απάντηση της υπαλλήλου του ταχυδρομείου, Αιθιοπικής καταγωγής, στην οδό Cromwell, που όταν κατάλαβε την καταγωγή μου είπε "I am Greek Orthodox too!", και ήταν το τελευταίο που περίμενα να ακούσω εκείνη τη στιγμή.

Εδώ δεν χωράνε επιτηδευμένοι image makers.

buzz it!

Τρίτη, 5 Μαΐου 2009

Για όλα φταίει το γκαζόν!

Λίγες μέρες μόνο αφού γύρισα από την Γηραιά Αλβιόνα και μια μέρα μετά την οδική ταλαιπωρία της Πρωτομαγιάς, έβαλα στο πρόγραμμα την επίσκεψη στο "Σχολείον" της Ειρήνης Παππά για να γνωρίσω επιτέλους την ζωντανή ζωγραφική του Τσόκλη μιας και μέχρι τώρα αυτό το προνόμιο είχαν μόνο οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και μόνο οι εύποροι Έλληνες που κατά κόρον αγόραζαν τόσα χρόνια τα έργα του.

Αρκετά είχα διαβάσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα κρατάω μια λευκή σελίδα για να τη γεμίσω εγώ η ίδια. Η γνωστή διαίσθησή μου μ' έκανε να τη δω πρώτα χωρίς τα παιδιά και δικαιώθηκα γιατί πρόκειται για μια σκληρή έκθεση τέχνης που δεν θα μπορούσα να την εξηγήσω ακόμη στα παιδιά μου.

Φτάνοντας στην ΙΟΝ εντόπισα γρήγορα το βιομηχανικό κτίριο της έκθεσης, ευτυχώς χωρίς κίνηση στο δρόμο λόγω της ημέρας. Αμέσως βέβαια προσγειώθηκα στην ελληνική πραγματικότητα γιατί χώρος στάθμευσης δεν υπήρχε, ούτε βέβαια σταθμός του Μετρό κοντά για ν' αφήσω το αυτοκίνητο. Αναγκαστικά παρκάραμε σε μια γειτονιά εκεί κοντά και βγαίνοντας από το αυτοκίνητο σκέφτηκα πως ήμουν Άγγλος τουρίστας και πήγαινα να δω την έκθεση του Τσόκλη στην πατρίδα του.

Αν και μικρός γειτονικός δρόμος παραλίγο να με πατήσει ένα αδίστακτο αυτοκίνητο μιας και το πεζοδρόμιο ήταν απροσπέλαστο λόγω σκουπιδιών και διαφόρων αντικειμένων αναρτημένων στη σειρά. Φτάνουμε στο φανάρι της Πειραιώς που ποτέ δεν άναψε πράσινο για τους πεζούς αν και περιμέναμε 5 λεπτά και μετά φόβου θεού πίστεως περάσαμε απέναντι απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τον οδηγό ενός τρίκυκλου που άδειαζε την μύτη του μπροστά μας στην άσφαλτο.

Αυτή την τριτοκοσμική εικόνα συνάντησα και στη θεματολογία της έκθεσης και σκέφτηκα πόσο επιτυχής ήταν η επιλογή του χώρου.

Η ζωντανή ζωγραφική μ' εντυπωσίασε. Δεν είμαι κατάλληλη να γράψω λόγια για τα έργα που συνάντησα, παρά μόνο να πω ότι μου έβγαλε πολλά συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, με σοκάρισε, μ' έκανε να σκεφτώ. Πολλά!

Και ειδικά για την ελληνική πραγματικότητα που συνεχίζει να μας πληγώνει και τον τρόπο σκέψης μας που μας γυρίζει πίσω. Από τα χρόνια της επανάστασης του 21, που ο μόνος τρόπος να πολεμήσουμε ήταν το γιουρούσι και μετά τσακωνόμασταν για το ποιός είναι ο "αρχηγός", μέχρι και σήμερα δεν άλλαξε τίποτα.

Κοιτάζω απελπισμένα το ουρανό και εκεί βρίσκω ότι για όλα φταίει ο ήλιος. Ο ζωοφόρος ήλιος δημιουργεί αυτή τη ραστώνη στην οποία πέφτουμε σ' αντίθεση με τους βόρειους.

Δεν δουλεύουμε.

Όταν δεν δουλεύουμε τεμπελιάζουμε.

Όταν τεμπελιάζουμε ασχολούμαστε με ευτελή θέματα.

Μετατρεπόμαστε σε παρατράγουδα.

Πορευόμαστε με αυτά τα ευτελή θέματα που μας χαζεύουν και καταλήγουμε σε ένα έθνος χαζών, που νομίζει κιόλας ότι είναι έξυπνο.

Φαντασιωνόμαστε ότι είμαστε αφεντικά.

Δεν αντέχουμε ένα συνεχές 8ωρο πραγματικής δουλειάς.

Και όταν το κάνουμε σιχτηρίζουμε την τύχη μας γιατί απλά δεν αγαπάμε της δουλειά που επιλέξαμε. Και συνεχίζουμε το ίδιο λάθος στα παιδιά μας σπρώχνοντάς τα στο δρόμο του Δημοσίου μέσα από τον ΑΣΕΠ και την κάθε είδους απλήρωτη σύμβαση ορισμένου χρόνου.

Το φεγγάρι λοιπόν δεν είναι τυχαία σύμμαχός μου.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ, και ο ήλιος είναι πολύς γι' αυτή τη χώρα που έχει αποφασίσει να είναι στην πρώτη ταχύτητα.

Μόνο η βροχή μας σώζει, αλλιώς θ' αναλάβω εκείνη την αντιπροσωπεία μηχανών που κουρεύουν το γκαζόν και θα μεταναστεύσω βόρεια.

Εκεί που έχει "γκαζόν"!

buzz it!