Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευσεβείς πόθοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευσεβείς πόθοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 27 Απριλίου 2011

Μια ζωή που ονειρεύεσαι σε μια φωτογραφία



Το Λονδίνο που γνώρισα ήταν ηλιόλουστο. Εκείνο το πρωινό όμως μια συννεφιά μας πήρε τα μυαλά και βρεθήκαμε να περπατάμε άσκοπα σε γειτονιές μακριά από μουσεία και πολυκαταστήματα. Μαγεμένοι από την υγρασία της στιγμής προχωρούσαμε από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο ακουμπώντας τα κάγκελα των εγγλέζικων σπιτιών και φανταζόμασταν τις ζωές τους μέσα σε αυτά. Τα φώτα τους, τα μπάνια τους, τις εφημερίδες τους, τις κουρτίνες τους. Στριμωγμένα σπίτια σαν και τα δικά μας. Παλιά και γκρίζα, κάτι όμορφο φανταζόμασταν όμως για το εσωτερικό τους. Ένας μπαμπάς που θα φορούσε μια ρόμπα και θα σέρβιρε το τσάι και το πρωινό, το σπίτι θα μύριζε ζεστό κέικ, τα παιδιά με φακίδες στη μύτη θα ετοίμαζαν τις τσάντες για το σχολείο και μία μαμά ντυμένη στα Μαρκς εντ Σπενσερ θα τους φιλούσε έναν έναν για να φύγει πρώτη για τη δουλειά της.
Κανείς δεν μπήκε ούτε βγήκε από εκείνη τη γειτονιά. Ήταν πρωί και ήταν όλοι στη δουλειά τους. Αυτοί οι Άγγλοι ήταν πολύ σοβαροί όταν πήγαιναν στη δουλειά τους. Και βιαστικοί. Και δεν ήταν καθόλου έτσι όπως τους ονειρευόμασταν.
Είναι μερικές φορές που ονειρεύεσαι πώς θα ήταν η ζωή σου σε μιαν άλλη χώρα. Άλλες φορές που επιτακτικά πρέπει να ζήσεις σε μιαν άλλη χώρα. Αυτό δεν είναι τόσο ιδανικό όπως δείχνει η φωτογραφία. Όμως στα όνειρα κάνουμε ότι θέλουμε. Υπερπαραγωγές!
Το πρόβλημα είναι όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και τότε παύουν να είναι όνειρα.
Άντε τότε να ονειρευτείς καινούργια....

buzz it!

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Τα πρέπει και τα μη για μια γάτα πονηρή


Αν ήμουν γάτα σ' αυτή την πόλη
θα ήταν όλα διαφορετικά
θα ξάπλωνα νωχελικά στων σκουπιδιών τους κάδους
θα τρύπωνα  σε κτίρια και αφημένους κήπους
θα πήδαγα από χαρά στου υπόνομου τη θέα
σαν αρουραίοι ξεπηδούν και τρέχουν στην αλέα.
Θα είχα αλτικότητα
στου πεζοδρομίου τη φαυλότητα
θα είχα ύφος απαθές σε αφίσες προεκλογικές
θα ήθελα να νιαουρίζω αντί βρισιές να ξεστομίζω
και τα νύχια μου ν' απλώνω
στων πολιτικών τον τόνο.
Να ζω με ένστικτο και δράση
χωρίς δέσμευση, ρητά
ούτε διλήμματα πολιτικά.
Στους δρόμους να τρέχω με σβελτάδα
και οχι να περιμένω να ξυπνήσει η Ελλάδα...
Οι αλλεργικοί να είναι αυτοί, και όχι εγώ
να είμαι πονηρή, ζηλιάρα και με εγωϊσμό.
Θα κουνούσα την ουρά μου και θα είχα αυτό το νάζι
θα γουργούριζα στους γύρω και στου Αστακού το γκάζι
θα ήμουνα σημαντική
και ποιός ξέρει μία μέρα
ίσως να κατάφερνα στο σινεμά καριέρα.

Ήθελα ν' απολαμβάνω την αγάπη των ανθρώπων
των φιλόζωων που λένε
γιατί άνθρωποι δεν αγαπούνε άνθρωπο άλλον απ' αυτόν
φιλάνθρωποι θα ήταν τότε, μα πού το βρήκες τώρα αυτό;
Θα είχα μάτια γυαλιστερά
και θα έβλεπα πίσω από τα ψέματα κι ανάμεσα απ' τις λέξεις.
Θα ήμουνα αμέριμνη πάνω στα κεραμίδια
να βλέπω τα τρεχαλητά και τα αναίτια σπρωξίδια.

Δεν θα είχα άλλες γάτες λαθρομετανάστες
λαθρέμπορους και λαθροκυνηγούς
ούτε και λαθρεπιβάτες.
Λαθραίες θα είμαστε όλες μας μέσα στην ίδια μοίρα
εφτά ζωές μας χάρισαν δεκάρα δίνω μία.
Αν ήμουν μαύρη μάλιστα θα τρόμαζα τους πάντες
θα ξεκινούσα απ' τους φαιδρούς και θα 'φτανα στους μάγκες.

buzz it!