Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

Από τον Dr. Parnassus στη Λιάκουρα



Ο Δρ Παρνάσους (εξαιρετική ταινία) ήταν η αφορμή για να ψάξω την πιθανή σύνδεση του ονόματός του με το βουνό της καταγωγής μου. Το γκούγκλ μ' έσωσε για άλλη μία φορά και μέσα σε δευτερόλεπτα διαβάζω για τον Παρνασσισμό! Αν και η ονομασία ακούγεται σαν αρρώστεια, ευτυχώς ο Παρνασσισμός ήταν μια ποιητική σχολή που αναπτύχθηκε στη Γαλλία και αποτέλεσε την αντίδραση στον κίνημα του ρομαντισμού. Τ' όνομα βέβαια εμπνεύστηκαν από το ελληνικό βουνό Παρνασσός και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών.
Προχωρώντας κι άλλο στην εξερεύνησή μου διαβάζω για τον ήρωα Παρνασσό που είχε χτίσει μια πόλη πάνω στο βουνό η οποία καταστράφηκε από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Τότε οι κάτοικοι της πόλης ακολούθησαν τις κραυγές των λύκων, οδηγήθηκαν ψηλότερα και χτίσαν μια νέα πόλη που την ονόμασαν Λυκώρεια, εξού και η σημερινή Λιάκουρα, η ψηλότερη κορφή του βουνού.
Η ανακάλυψή μου σχετικά με τον Παρνασσισμό με χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί ως γνωστόν ανήκω στη λογική και όχι στην ευαισθησία, στην ρεαλιστική αναπαράσταση και όχι στην υπερπροβολή των συναισθημάτων που συχνά σε οδηγούν σε φαύλους κύκλους.  Τελικά δεν είναι τίποτα τυχαίο σ' αυτή τη ζωή. Οι Παρνασσιστές, διαβάζω, επιδίωκαν την απόλυτη τελειότητα. Αντλούσαν έμπνευση από την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα αλλά και τον ινδικό πολιτισμό. Επεξεργάζονταν πολύ τους στίχους και πειθαρχούσαν απόλυτα στους μετρικούς κανόνες. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ποιημάτων τους, που κατά τ' άλλα θεωρούνταν ... ψυχρά!
Κοίτα να δεις από κει που δεν το περιμένεις, πώς κάνεις την ψυχανάλυσή σου!
Ως γνήσια Παρνασσίστρια από καταγωγή, αλλά και από χαρακτήρα θα συνεχίσω την αναζήτηση.
Έχω να δουλέψω αυτό το θέμα με την τελειότητα και την "ψύχρα". Μάλλον προς μια φθίνουσα κατεύθυνση. Και μάλλον θα στραφώ στον ινδικό πολιτισμό γιατί από τον νεοελληνικό πολιτισμό πρόκοψα! Και αν ακούσω κραυγές λύκων αυτή τη φορά θα τους ακολουθήσω για ν' ανέβω λίγο ψηλότερα.

buzz it!

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009

Μια (αντι) πολεμική ταινία Κ17



Διαβάζω το Σαββατοκύριακο κριτικές για την νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ψυχή βαθιά". Από τις αντιδράσεις των πολιτικών και των καλλιτεχνών  καταλαβαίνω ότι είναι μια ταινία που καυτηριάζει την ματαιότητα του εμφυλίου που τόσο στιγμάτισε την νεώτερη Ελλάδα.
Ένα γεωπολιτικό παιχνίδι που μας χώρισε σε δύο στρατόπεδα με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα.
Ο Βούλγαρης χρησιμοποιεί εύστοχα την ιστορία δύο αδελφών που βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα για να τονίσει τις απώλειες και στις δύο πλευρές. Και εγώ βρίσκω πολύ καλή ιδέα να πάμε οικογενειακώς να δούμε την ταινία. Ν' αρπάξω την ευκαιρία με την σκηνοθετική ματιά του Βούλγαρη να εξηγήσω στα παιδιά μου ότι δεν πρέπει ποτέ ν' αφήσουν κανένα να τους εκμεταλλευτεί με πρόσχημα μια ιδεολογία.
Φτάνοντας στο σινεμά τρώω πόρτα γιατί η ταινία είναι Κ17!
Μα συγγνώμη, πότε θα τα συζητήσω αυτά με τα παιδιά μου; όταν γίνουν 17 χρονών; Τότε θα είναι αργά! η προσωπικότητα έχει διαμορφωθεί, οι πολιτικές αντιλήψεις έχουν σχηματιστεί και αν εγώ το έχω αφήσει μέχρι τότε θα μ' έχουν προλάβει άλλοι. Και οι άλλοι είναι οι κομματικοί μηχανισμοί που καραδοκούν μέσα στα σχολεία αλιεύοντας νέους πελάτες.
Ή μήπως αυτό θέλουν...

Παθαίνω ένα φλασμπακ και θυμάμαι τον πατέρα μου όταν με πήρε από το χέρι για πρώτη και τελευταία φορά να πάμε μαζί σινεμά.
Είδαμε τα Πέτρινα χρόνια του Π. Βούλγαρη.
Εγώ τότε στο Γυμνάσιο και ο αυστηρός πατέρας μου απόστρατος της Χωροφυλακής.

Σήμερα ταλιμπανιζόμεθα!!!!!

buzz it!

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Για όλα φταίει το γκαζόν!

Λίγες μέρες μόνο αφού γύρισα από την Γηραιά Αλβιόνα και μια μέρα μετά την οδική ταλαιπωρία της Πρωτομαγιάς, έβαλα στο πρόγραμμα την επίσκεψη στο "Σχολείον" της Ειρήνης Παππά για να γνωρίσω επιτέλους την ζωντανή ζωγραφική του Τσόκλη μιας και μέχρι τώρα αυτό το προνόμιο είχαν μόνο οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και μόνο οι εύποροι Έλληνες που κατά κόρον αγόραζαν τόσα χρόνια τα έργα του.

Αρκετά είχα διαβάσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα κρατάω μια λευκή σελίδα για να τη γεμίσω εγώ η ίδια. Η γνωστή διαίσθησή μου μ' έκανε να τη δω πρώτα χωρίς τα παιδιά και δικαιώθηκα γιατί πρόκειται για μια σκληρή έκθεση τέχνης που δεν θα μπορούσα να την εξηγήσω ακόμη στα παιδιά μου.

Φτάνοντας στην ΙΟΝ εντόπισα γρήγορα το βιομηχανικό κτίριο της έκθεσης, ευτυχώς χωρίς κίνηση στο δρόμο λόγω της ημέρας. Αμέσως βέβαια προσγειώθηκα στην ελληνική πραγματικότητα γιατί χώρος στάθμευσης δεν υπήρχε, ούτε βέβαια σταθμός του Μετρό κοντά για ν' αφήσω το αυτοκίνητο. Αναγκαστικά παρκάραμε σε μια γειτονιά εκεί κοντά και βγαίνοντας από το αυτοκίνητο σκέφτηκα πως ήμουν Άγγλος τουρίστας και πήγαινα να δω την έκθεση του Τσόκλη στην πατρίδα του.

Αν και μικρός γειτονικός δρόμος παραλίγο να με πατήσει ένα αδίστακτο αυτοκίνητο μιας και το πεζοδρόμιο ήταν απροσπέλαστο λόγω σκουπιδιών και διαφόρων αντικειμένων αναρτημένων στη σειρά. Φτάνουμε στο φανάρι της Πειραιώς που ποτέ δεν άναψε πράσινο για τους πεζούς αν και περιμέναμε 5 λεπτά και μετά φόβου θεού πίστεως περάσαμε απέναντι απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τον οδηγό ενός τρίκυκλου που άδειαζε την μύτη του μπροστά μας στην άσφαλτο.

Αυτή την τριτοκοσμική εικόνα συνάντησα και στη θεματολογία της έκθεσης και σκέφτηκα πόσο επιτυχής ήταν η επιλογή του χώρου.

Η ζωντανή ζωγραφική μ' εντυπωσίασε. Δεν είμαι κατάλληλη να γράψω λόγια για τα έργα που συνάντησα, παρά μόνο να πω ότι μου έβγαλε πολλά συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, με σοκάρισε, μ' έκανε να σκεφτώ. Πολλά!

Και ειδικά για την ελληνική πραγματικότητα που συνεχίζει να μας πληγώνει και τον τρόπο σκέψης μας που μας γυρίζει πίσω. Από τα χρόνια της επανάστασης του 21, που ο μόνος τρόπος να πολεμήσουμε ήταν το γιουρούσι και μετά τσακωνόμασταν για το ποιός είναι ο "αρχηγός", μέχρι και σήμερα δεν άλλαξε τίποτα.

Κοιτάζω απελπισμένα το ουρανό και εκεί βρίσκω ότι για όλα φταίει ο ήλιος. Ο ζωοφόρος ήλιος δημιουργεί αυτή τη ραστώνη στην οποία πέφτουμε σ' αντίθεση με τους βόρειους.

Δεν δουλεύουμε.

Όταν δεν δουλεύουμε τεμπελιάζουμε.

Όταν τεμπελιάζουμε ασχολούμαστε με ευτελή θέματα.

Μετατρεπόμαστε σε παρατράγουδα.

Πορευόμαστε με αυτά τα ευτελή θέματα που μας χαζεύουν και καταλήγουμε σε ένα έθνος χαζών, που νομίζει κιόλας ότι είναι έξυπνο.

Φαντασιωνόμαστε ότι είμαστε αφεντικά.

Δεν αντέχουμε ένα συνεχές 8ωρο πραγματικής δουλειάς.

Και όταν το κάνουμε σιχτηρίζουμε την τύχη μας γιατί απλά δεν αγαπάμε της δουλειά που επιλέξαμε. Και συνεχίζουμε το ίδιο λάθος στα παιδιά μας σπρώχνοντάς τα στο δρόμο του Δημοσίου μέσα από τον ΑΣΕΠ και την κάθε είδους απλήρωτη σύμβαση ορισμένου χρόνου.

Το φεγγάρι λοιπόν δεν είναι τυχαία σύμμαχός μου.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ, και ο ήλιος είναι πολύς γι' αυτή τη χώρα που έχει αποφασίσει να είναι στην πρώτη ταχύτητα.

Μόνο η βροχή μας σώζει, αλλιώς θ' αναλάβω εκείνη την αντιπροσωπεία μηχανών που κουρεύουν το γκαζόν και θα μεταναστεύσω βόρεια.

Εκεί που έχει "γκαζόν"!

buzz it!

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009

Μια στον Ρουβά και μια στον Θόδωρο

Μια ξαφνική αδιαθεσία το μεσημέρι της Τετάρτης όπου μάλλον κατέρρευσε το ανοσοποιητικό μου σύστημα με κράτησε και την επόμενη μέρα στο κρεβάτι. Εκεί έπρεπε να αντιμετωπίσω απέναντί μου και μια στοίβα ρούχων που θέλαν το σίδερό τους. Αυτά βέβαια εκεί είναι ακόμη μιας και ο νους ήθελε μα το κορμί αρνούνταν.
Παραδώθηκα αναγκαστικά στα τηλεοπτικά πρωινάδικα.
Αυτά επειδή τυχαίνει να τα παρακολουθώ μία με δύο φορές το χρόνο, τα θυμάμαι πολύ καλά σαν κινηματογραφικές ταινίες. Αν τύχει και τα παρακολουθήσεις καθημερινά αλλοιώνεται ο εγκέφαλος και δεν θυμάσαι τίποτα.
Χθες είχα την τύχη να πέσω πάνω στην "επίσημη" παρουσίαση των τραγουδιών για την γιουροβίζιον όπου θα διαγωνισθεί ο Σάκης για να βγει ο εαυτός του.
Δημοκρατικές διαδικασίες δηλαδή.
Ξεκίνησε λοιπόν η ΕΡΤ, η κρατική ΕΡΤ, μια PRESS CONFERANCE, στο Χίλτον παρακαλώ, στην οποία συμμετείχαν "έγκριτοι" δημοσιογράφοι (των ειδήσεων του STAR και παρακάτω), οι οποίοι τραβούσαν από τα μαλλιά το θέμα από τις 8.00 π.μ. για να το συνεχίσουν χωρίς διακοπή μέχρι τις 9.00 το βράδυ. Το τί μπουρδολογία άκουσα δεν λέγεται.
Ο λόγος που ασχολήθηκα ήταν γιατί με το δικό μου πορτοφόλι, η ΕΡΤ επιλέγει ως βασικό εξαγώγιμο προιόν προς την Ρωσία τον Σάκη Ρουβά. Για να αντισταθμίσει την αντίστοιχη εισαγωγή φυσικού αερίου; Και με αυτή την πολιτική τώρα η Ελλάδα θα ισοσταθμίσει το εμπορικό ισοζύγιο!!!
Την ίδια ημέρα, έτυχα να δω και σχετικό ρεπορτάζ, πάλι από την ΕΡΤ, για την πρεμιέρα του Θ.Αγγελόπουλου "Τη σκόνη του χρόνου", όπου, πάλι κατάλαβα από την παρουσία υπουργών και παρατρεχάμενων ότι και αυτή την ταινία την χρηματοδότησα εγώ.
Δεν κατάλαβα όμως γιατί έκανα την πρεμιέρα στο ακριβό Μέγαρο Μουσικής! Γιατί δεν κάνανε πρεμιέρα εκεί και οι ΝΥΦΕΣ ή Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ας πούμε;
Ο Θ.Αγγελόπουλος είναι αυτός που είναι, με το κοινό του και το μη κοινό του. Με την προσφορά του και τη μη προσφορά του στον Ελληνικό κινηματογράφο.
Δεν στέκομαι εδώ.
Ας μου πει κάποιος αυτά τα χρήματα που επένδυσα για άλλη μια φορά σε μια τέτοια ταινία τί συνάλλαγμα θα μου φέρει; πόσα εισιτήρια θα κόψει; και εντέλλει, πόσους τουρίστες θα φέρει στην Ελλάδα;
Το συμπέρασμα είναι ότι ή θα πουλάω Σάκη Ρουβά, ή Θ. Αγγελόπουλο. Μέση οδό δεν έχω.
Μια διαφήμιση της προκοπής κάναμε στο Harrods του Λονδίνου, πανάκριβη σίγουρα και δικαιολογημένα, αλλά και αυτή την αποφασίσαμε εντελώς άκαιρα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, όταν οι Άγγλοι δεν έχουν μία, όχι για ταξίδι στην Ελλάδα, αλλά για να βγάλουν τον μήνα τους.
Και ακούσαμε και τα επικριτικά σχόλια του Αιγύπτιου ιδιοκτήτη και το βουλώσαμε!

buzz it!

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009

Στην Εθνική Πινακοθήκη




Επειδή αποφάσισα να γυρίσω την πλάτη σε όλους τους δήθεν σωτήρες της κοινωνικής κρίσης που βιώνουμε θα καταναλώσω την ελεύθερη σκέψη μου σε γλυκές εικόνες.

Αυτές τις βρήκα στην Εθνική Πινακοθήκη που τα τελευταία χρόνια είναι μια όαση μέσα στο κέντρο αυτής της ταλαίπωρης πόλης. Η προσωρινή έκθεση Ελλήνων ζωγράφων από την συλλογή της Εθνικής Τράπεζας είναι από τους θησαυρούς που ευτυχώς κανείς από τους παραπάνω δήθεν δεν μπορεί ν' αγγίξει.

Κρατώντας από το χέρι την επόμενη γενιά ταξίδεψα σε τοπία μαγευτικά, γοητευτικές φιγούρες, έκλεψα την ματιά του ζωγράφου και όταν βγήκα από κει ξάφνου όλα δείχναν διαφορετικά...

Το παιδί με το ποτιστήρι του Ιακωβίδη, τα γοητευτικά ελληνικά τοπία του Παρθένη, το αρχαίο λιμάνι του Πειραιά με τα μάτια του Τσαρούχη, το εργαστήρι του Χατζηκυριάκου-Γκίκα, ήταν όλα εκεί.

Έμεινα πολύ ώρα στον τρίπτυχο πίνακα του Σπύρου Βασιλείου στο Ζάππειο. Σκέψεις Γ.Γόντικα γίναν εικόνες από τον καλλιτέχνη και ο λόγος που έμεινα εκεί ήταν το υπερβολικό φως που έλουζε το Παναθηναικό στάδιο αλλά και οι ανθρώπινες φιγούρες, μικροσκοπικές, μα σαν τις κοίταζες μπορούσες να γνωρίζεις τα πάντα γι' αυτούς. Και ήταν άνθρωποι μιας άλλης εποχής, με τα δικά τους προβλήματα, που για κάποιο λόγο τους ζήλεψα.

Ζήλεψα τη στάση του αστικού λεωφορείου που περιμέναν γιατί δεν ήταν επιτηδευμένη στάση, γεμάτη διαφημίσεις, παγκάκια, αυτοκόλλητα, βρωμιές, μια ακριβή στάση...ήταν μια απλή μπλε πινακίδα που δήλωνε ότι ήταν απλά μία στάση, τίποτα άλλο. Δεν σε κούραζε.

Και επίσης ζήλεψα το φτωχικό αλλά περιποιημένο ντύσιμό τους, τους άνδρες που συνόδευαν τις γυναίκες κρατώντας τες από το μπράτσο, μα και την ευγένια που απέπνεε το περπάτημά τους.

Βέβαια η αποζημίωση ήρθε από τον τελευταίο πίνακα της έκθεσης. Εκεί ένοιωσα πως άξιζε και το τελευταίο ευρώ που έχω πληρώσει σ' αυτή την τράπεζα.


"Η γυναίκα που λύνει το σανδάλι της" - Μόραλης.

Εδώ δεν υπάρχουν λόγια!


Αν και Κυριακή πρωί η έκθεση δεν είχε πολύ κόσμο.
Είχε βέβαια ένα περιπολικό απ' έξω γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιοί θα εμφανιστούν...
Σημεία των καιρών....

Θυμήθηκα τις ουρές που συνάντησα σε αντίστοιχα Μουσεία εκτός συνόρων και χαμογέλασα.

Ξαναχαμογέλασα όμως όταν γύρισα σπίτι και διάβασα την ορθογραφία του μικρού μου γιού, της δευτέρας δημοτικού. Ήταν τα λόγια του Αδαμάντιου Κοραή "Το πρώτο βιβλίο κάθε έθνους είναι το λεξικό της γλώσσας του".

Και ένοιωσα πως αυτή η μέρα δεν πήγε χαμένη.

buzz it!

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009

Βρήκα ζωή στα Μαύρα τα Μεσάνυχταααα!!!!!!!

Την Κυριακή έκανα την επανάστασή μου!

Είθισται οι παντρεμένες γυναίκες σαν εμένα που πλησιάζουν την μέση ηλικία να μην δικαιούνται να βγουν για διασκέδαση τα βράδια της Κυριακής για πολλούς ηθικοπλαστικούς αλλά και πρακτικούς λόγους.

Δοκίμασα λοιπόν την αντοχή μου σ' αυτόν τον περιορισμό και αφού τακτοποίησα τους πρακτικούς λόγους κατάφερα να βγω "απρογραμμάτιστα" με το εκάτερον ήμισύ μου.

Η επιλογή ήταν η μουσική σκηνή της Ακτής Πειραιώς, καθότι θαυμάστρια όλων των πρωταγωνιστών του προγράμματος (λόγω μέσης ηλικίας) αλλά και του μαγαζιού καθ' εαυτού, διότι ως γνωστόν εκεί γυρίστηκαν τα θρυλικά "Τα Μαύρα τα Μεσάνυχτα".

Λόγω της ημέρας αλλά και της οικονομικής κρίσης περίμενα το μαγαζί ψιλο-άδειο. Μακράν κοιμώμενη εγώ, τίγκα το μαγαζί. Φτάνοντας λίγα μέτρα από την είσοδο αντικρύζω τους συνδιασκεδαζόμενους, σταματώ το βήμα, κοιτάζομαι, και ρωτώ αυθορμήτως τον σύντροφό μου "Μήπως είμαι ακατάλληλα ντυμένη;"

Όμως εγώ ήρθα να δω τον Θηβαίο, άρα σωστά ντύθηκα. Ξανακοιτώ για σιγουριά την επιγραφή του μαγαζιού (γιατί και το Αθηνών Αρένα μια ανάσα δίπλα είναι) και μπαίνω αγέρωχη, παρακάμπτοντας τις λοξές ματιές των Ζαν Κλωντ της εισόδου. Εκεί έπρεπε να είχα ψυλλιαστεί τί με περιμένει!

Ο χώρος φοβερά οικείος καθώς δεν είχα χάσει ούτε ένα επεισόδιο της περσινής περιόδου.
Ζουγανέλης - Μπουλάς, αντάξιοι της φήμης τους, ανταμείψανε δεόντως τα πρώτα τραπέζια, που τελικά αυτά κάνανε λάθος στο μαγαζί, ρίχνοντάς τους ένα κουβά νερό την κατάλληλη στιγμή.
Τον Θηβαίο πόσο πολύ τον αγάπησα ποτέ δεν θα το μάθει...(αν και χαρακτηρισμένος ως Παπαστρούμφ με καρέ!
Η βορειοελλαδίτικη νότα από τον Καλιβάτση μου έσφιξε τους κοιλιακούς για τα καλά.
Το μουσικό σύνολο Πονιράμα θα μου μείνει αξέχαστο.
Και ο αγαπημένος μας Βασίλης μεγαλώνει, ασχημαίνει, και γλυκαίνει τις καρδιές μας όπως παλιά. Κάποια στιγμή ήτανε λίγο Πλέσσας... συγχώρεσέ με Βασίλη...

ΟΜΩΣ!
Ξαφνικά, εκεί που απολαμβάναμε τις τραγουδάρες του, μας λέει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε από πού ερχόμαστε γιατί έτσι θα ξεχάσουμε και τον προορισμό μας. Και έτσι ξεκίνησε ένα ποτ-πουρί με λίγο Θεοδωράκη, λίγο Μάλαμα, λίγο Περίδη (στα ξεσηκωτικά τους όμως), σηκωθήκανε τα πρώτα λαμέ μπλουζάκια και "στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες" αρχίσανε οι βαριές οι ζεμπεκιές. Η βραδιά εξελίχθηκε σε κλασική Ελληνική αντάξια του σεναριογράφου της σειράς ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ.

Πειράζει Βασίλη που εγώ θέλω να ξεχάσω από πού έρχομαι;;;

Αλλά καλά να πάθω που ήθελα να σας δω σε μαγαζί στην οδό Πειραιώς.
Μέχρι συναυλία στο Θέτρο Πέτρας και πολύ μου είναι!

buzz it!