Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελληνικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 25 Μαρτίου 2012

Αναβολή κι Άγιος ο Θεός....




Θέλω να μιλήσω λίγο γι' αυτό. Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας άνθρωπος κάπως ανοιχτός, δεν ήμουν έτσι πάντα βέβαια αλλά τέλος πάντων, έχει συμβεί πολλές φορές τελευταία φίλοι να με ρωτούν για κάτι που έχουν φανταστεί πως θα ήθελαν να κάνουν αλλά δεν ξέρουν πώς. Τυχαίνει να ξέρω, τους δίνω το πως και τότε κάνουν πίσω. Για παράδειγμα, μου λέει φίλη στο γυμναστήριο "θέλω να μάθω αραβικά", της δίνω άμεσα τηλ. πολύ καλής δασκάλας αραβικών, δεν το χρησιμοποιεί ποτέ. Άλλη φίλη θέλει η κόρη της να κάνει γιόγκα, της δίνω στοιχεία για το που και το πως, τζίφος, το παιδί μένει χωρίς γιόγκα. Έχω συστήσει παιδικούς σταθμούς, δασκάλους, γυμναστήρια, κολυμβητήρια, ταβέρνες με ξεχωριστές κουζίνες, τίποτα. Μένουν όλοι στο λόγο. Μα με κάνουν ν' αναρωτιέμαι τί είναι αυτή η αναβλητικότητα που δεν μας αφήνει ν' αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας. Ο φόβος στην αλλαγή; η τεμπελιά; ή απλά λέμε κάτι που πραγματικά δεν το θέλουμε; και πόσο πίσω μας κρατάει αυτό σαν άτομα και σαν λαό γενικότερα; Βρίσκουμε κάποιον φίλο στο δρόμο. Χαιρόμαστε, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε, πετάμε ένα "τα λέμε" και δεν τα λέμε ποτέ. Έχω χάσει πολλούς φίλους έτσι και με στενοχωρεί, δεν ξέρω αν και εκείνοι νοιώθουν το ίδιο.
Γενικότερα, δεν μ' αρέσει να μιλάω αόριστα. Δεν θα σταματήσω στη φράση τα λέμε, θα συνεχίσω στο πότε. Και αν αυτό γινόταν αμοιβαία δεν θα χανόταν τίποτα στο δρόμο.
Θέλω πολύ να αγοράσω ένα ποδήλατο, μου ρχεται να κλάψω κάθε φορά που συναντώ τους freedays τις Παρασκευές, αλλά δεν το λέω, γιατί ξέρω ότι δεν μπορώ, τουλάχιστον τώρα. Ότι όμως λέω το βάζω σκοπό. Θέλει πείσμα! Επιμονή και πίστη ότι αυτό που θέλω μπορώ και να το κάνω με συνέπεια. Αυτό που πραγματικά θέλω και όχι μια μπούρδα της στιγμής έτσι απλά για να δειχτώ κάπως ενδιαφέρων τύπος....
Η αναβλητικότητα είναι μια τακτική που μας αρέσει πολύ σαν λαός.Έτσι έχουμε καθιερώσει την στρατιωτική αναβολή, τις παρατάσεις σε όλες σχεδόν τις φορολογικές μας υποχρεώσεις, κάθε έργο το τελειώνουμε πέντε έξι χρόνια αργότερα απ' ότι είχε ανακοινωθεί, ακόμα ακόμα και τους ολυμπιακούς αγώνες αν ήταν στο χέρι μας θα τους κάναμε κανά δυο χρόνια μετά μαζί με τους χειμερινούς. Όλοι θυμόμαστε το καρφί της τελευταίας στιγμής. Φτάσαμε και τους μισθούς να τους καταβάλλουμε με δύο τρεις μήνες καθυστέρηση. Και κάπως έτσι φτάνει κανείς και στην εξαθλίωση. Έτσι έχουμε συνηθίσει να μένουμε στις καλές προθέσεις, να ικανοποιούμαστε μόνο από αυτές και από πραγματικό έργο τίποτα. Ποτιστήκαμε σ' αυτόν τον τρόπο ζωής, στο δεν γίνεται τίποτα άρα γιατί να προσπαθήσουμε; Το ακαδημαϊκό τέταρτο, η ώρα Πασοκ, το περίπου, είναι καθημερινό βίωμα. Ο μεγαλύτερος ηγέτης της μεταπολιτευτικής περιόδου διέπρεψε χρησιμοποιώντας το μόριο "θα".
Οφείλω να ομολογήσω ότι ένας μη αναβλητικός άνθρωπος σαν εμένα δυσκολεύεται πολύ να ζήσει, να εργαστεί, να σπουδάσει, μέσα σε αυτό το χυλό. Αυτή τη νοοτροπία την οφείλω καταρχήν στην οικογένεια που μ' έμαθε ότι είμαστε ότι κάνουμε και όχι ότι λέμε. Αλλά και στη δουλειά μου και τους συνεργάτες μου απ' όλο τον κόσμο.
Αφορμή για όλα αυτά που γράφω ήταν η επίσκεψη ενός τεχνικού ηλεκτρονικών υπολογιστών που η αλήθεια είναι ότι τον πιέσαμε πολύ να μας επισκεφτεί αυθημερόν. Τρομοκρατημένος αργά το απόγευμα μετά από αρκετή ώρα δουλειάς εκμυστηρεύτηκε σε συνάδελφο : "είσαστε όλοι κάπως στην τσίτα στην εταιρεία....μέχρι και το ασανσέρ σας....με τράβηξε απότομα προς τα πάνω...."
Όλο αυτό μου κάνει το "λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης..." του Σουρή αλλά όπως είπε και ένας φίλος δεν πιστεύω στο εθνικό DNA, αλλού πιστεύω...

buzz it!

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Προβληματισμοί για την επόμενη μέρα.

Τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες δεν τις κατέχω. Ούτε τις οικονομικές για να κρίνω αν το κούρεμα αυτό είναι συμφέρον ή επιζήμιο, αν έπρεπε να γίνει τότε ή τώρα. Μιλώντας ξανά και ξανά με φίλους, κατ' ιδίαν αλλά και στο διαδίκτυο, βλέπω ότι το ρήγμα είναι τελικά βαθύ. Ή μάλλον η λέξη ρήγμα είναι διαχωριστική  και δεν θα ήταν σωστή η χρήση εδώ. Η διαφωνία θα ήταν πιο σωστή λέξη. Όλοι ξεκινάμε με τις ίδιες αξίες, με την ίδια ηθική, όλοι παλεύουμε για μια κοινωνία ισότιμη και αξιοκρατική. Προχωρώντας κι άλλο πιο βαθιά φτάνουμε σε μερικά ερωτήματα που οι απαντήσεις ξαφνικά γίνονται μαύρο, άσπρο.
Θέλουμε λιγότερο ή περισσότερο κράτος;
Θέλουμε ένα θεοκρατικό κράτος ή την θρησκεία ανεξάρτητη;
Θέλουμε μία παγκοσμιοποιημένη διακυβέρνηση ή μία εθνοκεντρική;
Θέλουμε μία ανοικτή ή μία κλειστή αγορά;
Θέλουμε μετανάστες στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας ή όχι;
Αυτές οι ερωτήσεις καίνε και δεν έχουν μετριοπαθείς απαντήσεις και εκεί καταλαβαίνεις ότι η διαφωνία βαθαίνει. Τα όχι και τα ναι ποικίλλουν. Κάποιοι θα πουν ναι στην πρώτη ερώτηση, όχι στη δεύτερη, ναι στην τρίτη, άλλοι θα δώσουν τα ναι και όχι με διαφορετική σειρά.
Επίσης πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτές οι ερωτήσεις θα επιδέχονταν διαφορετικές απαντήσεις αν είχαν τεθεί τον προηγούμενο αιώνα. Και πάλι διαφορετικές αν τεθούν τον επόμενο. Ακόμη και οι απαντήσεις που θα δώσεις σήμερα δεν ξέρεις αν θα έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Πόσο σίγουρος είσαι ότι θα ζήσεις στην κοινωνία που ονειρεύεσαι;
Και ο Κομμουνισμός ευαγγελίζονταν ισονομία και ευημερία και κατέληξε στο απόλυτο αυταρχικό καθεστώς με φτωχούς πολίτες και γκούλαγκ που φιλοξένησαν 18 εκατομμύρια άντρες, γυναίκες, παιδιά, εκ των οποίων τεσσεράμισυ εκατομμύρια δεν βγήκαν ποτέ από αυτά.
Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη υπερχρέωσε τους πολίτες του και το πολιτικό σύστημα οδηγώντας το στην κατάρρευσή του και σε μία απρόσμενη και ακατανόητη φτώχια.
Ο σοσιαλισμός το ίδιο, ψάχνει ακόμα να βρει ποιός θα πληρώνει όλες αυτές τις ευήκοες κοινωνικές παροχές, απόδειξη ότι τα παλιά βορειοευρωπαικά σοσιαλιστικά κράτη κατέρρευσαν και αυτά μέσα στα χρέη.
Ο Εθνικοσοσιαλισμός δε, υποσχόταν κάθαρση από τα λαμόγια της εποχής και τίμιες δουλειές για όλους τους ανέργους....μόνο που το παράκανε, αλλά ήταν πια αργά όταν ο κόσμος ανακάλυψε ότι 11 εκατομμύρια "λαμόγια" βρήκαν τραγικό θάνατο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Και το Πασοκ, που είναι μία κατηγορία από μόνο του, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, που πραγματικά έφερε π.χ. στο οικογενειακό δίκαιο, έδωσε κάτι αντιστασιακές συντάξεις σε τυχάρπαστους που θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμα και άλλα πολλά βέβαια να μην τα γράφω και συγχύζομαι.
Πριν από χρόνια πόναγα βλέποντας προοδευτικούς ανθρώπους να καίνε και να σκίζουν την ελληνική σημαία, και σήμερα πάλι πόνεσα βλέποντας τους ίδιους σχεδόν να την υψώνουν και να την κάνουν παντιέρα. Και αποφάσισα ότι ένα κομμάτι πανί δεν πρέπει να με κάνει λιγότερο ή περισσότερο πατριώτη. Τ' αγαπάω τούτα τα χώματα γιατί γεννήθηκα σε αυτά. Κι αν είχα γεννηθεί σε άλλα χώματα θα έπρεπε να αγαπάω εκείνα. Ο ήλιος όμως δεν κάνει διακρίσεις και για όλους βγαίνει το φως....Ναι ξέρω, σ' αυτή τη γωνιά της γης ο ήλιος λάμπει λίγο παραπάνω. Ας μην ξεχνάμε όμως πως η ομορφιά είναι ευχή και κατάρα. Την πληρώνουμε τώρα πολύ ακριβά και η επόμενη μέρα μας περιμένει στη γωνία. Αλλά πρέπει να κατέχεις από κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες για να ξέρεις τί θα γίνει.
Ή μήπως όχι;

buzz it!

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

Το τζάμπα έχει ιστορία...

...σ' αυτόν τον τόπο. Το ενσάρκωσε και ο Μουζουράκης με επιτυχία στους Σινγκλς ως Τζάμπας.
Ήταν το 1997 στο Παγκόσμιο Στίβου που ο άντρας μου έτρεξε να πάρει εισιτήρια για να παρακολουθήσει από κοντά για πρώτη φορά όλους αυτούς τους αθλητές μύθους που έβλεπε μόνο από την τηλεόραση, ως γνήσιος φίλαθλος και καθόλου μα καθόλου οπαδός.
Εισιτήρια ακριβά, μιας και η θέση διαλέχτηκε με μεγάλη προσοχή για να παρακολουθήσει τα αθλήματα που αγαπά από καλή οπτική γωνία.
Αρχίζει το αθλητικό γεγονός την πρώτη μέρα και ξαφνικά συνειδητοποιεί ο υπουργός ότι το στάδιο είναι άδειο. Μάλλον του το σφύριξαν οι ξένοι δημοσιογράφοι που σχολίασαν την αδιαφορία των Ελλήνων σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός. Ο ίδιος φυσικά ο υπουργός ουδέποτε ασχολήθηκε με την προπώληση των εισιτηρίων.
Ευκαιρία δοθείσης λοιπόν ανακοινώνει την επόμενη μέρα ότι ανοίγουν οι πόρτες για τον λαό να παρακολουθήσει τζάμπα τους αγώνες! Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια! Δικαιώνει το φιλολαϊκό αίσθημα και γεμίζει και τις κερκίδες στα μάτια της διεθνής κοινότητας.
Γίνεται λοιπόν το ντου την επόμενη μέρα, ο άντρας μου βρίσκει άλλον στην ακριβοπληρωμένη θέση του και συνεχίζει τις επόμενες μέρες να παρακολουθεί το γεγονός σε όποια θέση έβρισκε άδεια, ανάμεσα σε πλήθος που κάπνιζε και πετούσε πατατάκια αριστερά και δεξιά γιατί το τζάμπα είναι τζάμπα. Και μην μου πει κανείς τίποτα για τα ακριβά εισιτήρια γιατί δεν άξιζαν ούτε όσο ένα δισκάκι λουλούδια που αυτοί οι κύριοι πετούσαν στον Τόλι και τον κάνανε μάγκα στο απυρόβλητο.
Και όπως λένε οι φιλολαϊκές διαφημίσεις των Jumbo : "δεν μας φτάνουν τα φτηνά, τα τζάμπα θέλουμε".
Συμφωνώ απόλυτα με την πρόταση να γίνει δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός να αποφασίσει ποιό δρόμο θα ακολουθήσει στον παγκόσμιο ιστό. Επιτέλους δεν είναι υποχρεωτικό ν΄ακολουθήσουμε ευρωπαϊκό προσανατολισμό αν δεν το θέλουμε. Ν' αποφασίσουμε όμως για να ξέρει και ο καθένας τί θα κάνει. Γιατί δεν θέλω να πληρώσω άλλα τέτοια εισιτήρια.

Τρεις μήνες είχε αγοράσει τα εισιτήρια νωρίτερα, δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε και ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει.

ΥΓ. Σε ερώτηση πρώην δικαστικού του Αρείου Πάγου μαθαίνω ότι άσχετα με την επιβολή χρηματικού προστίμου έναντι εξαγοράς ποινής φυλάκισης στον Τόλι, τα χρήματα τα οποία οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο δεν παύουν να είναι απαιτητά. Είναι στο χέρι των δικαστών τώρα αν θα απαιτηθούν άμεσα.
ΥΓ2. Όλα τα προηγούμενα χρόνια εμείς κάναμε πως πληρώναμε διόδια και το κράτος έκανε πως συντηρούσε τους δρόμους. Στην Εγνατία οδό δε, προς μεγάλη μου έκπληξη όταν πήγα Αλεξανδρούπολη δεν υπήρχε ούτε ένα διόδιο.
ΥΓ3. Να θυμίσω και τα μισά διόδια που πλήρωναν πολλοί συμπολίτες χωρίς απόδειξη;

buzz it!

Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί είμαστε στο Μνημόνιο

3 η ώρα το μεσημέρι και χτυπάει το κινητό μου, η κλήση είναι από τον πεθερό μου. Ξέρω πολύ καλά ότι αν κάνεις το λάθος και τον πάρεις στο τηλέφωνο τέτοια ώρα θα σε στολίσει αναλόγως! Άρα κάτι σοβαρό συμβαίνει.
"Να σου πω κόρη μου, μου λέει από την άλλη άκρη της γραμμής, εγώ δούλεψα 5 χρόνια στα καράβια, είκοσι χρόνια στο ΙΚΑ και είκοσι χρόνια δάσκαλος οδήγησης. Παίρνω σύνταξη γι' αυτά τα 45 χρόνια δουλειάς από δύο ταμεία. Αφού πλήρωσα εισφορές και στα δύο ταμεία για τα δώρα Χριστουγέννων γιατί μου λένε τώρα ότι θα πάρω μόνο από το ένα ταμείο; Είναι δίκαιο αυτό; αφού τα πλήρωσα!"
Έμεινα για λίγο άφωνη, για το δίκαιο του λόγου του, όμως γρήγορα του απάντησα.
"Θυμάστε κάποια χρόνια πριν τα καταγγελτικά γράμματα που μου δίνατε να δακτυλογραφήσω προς το Υπουργείο Μεταφορών σχετικά με τον χρηματισμό των εξεταστών για τα διπλώματα οδήγησης; Τότε ήσασταν ο ένας παλαβός που φώναζε. Οι υπόλοιποι ΟΛΟΙ θέλαν να συνεχίσουν έτσι, και μάλιστα σας κορόιδευαν ότι θα πεθάνετε με το ίδιο Σταρλετάκι! Αν η πλειοψηφία τότε ήθελε δίκαιες αντικειμενικές εξετάσεις η χώρα δεν θα είχε "χρεωκοπήσει" σήμερα. Γι' αυτό σας κόψανε τώρα το μισό δώρο."
"Εχεις δίκιο παιδί μου" μου απάντησε απογοητευμένος και έκλεισε το τηλέφωνο.

buzz it!

Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010

Τα πόθεν έσχες της ζωής μου

Ανοίγω το ψυγείο το μεσημέρι και βρίσκω στο κάτω κάτω ράφι πράγματα πολλά. Πότε τα ψωνίσαμε; Είχε και ωραία γιαουρτάκια, βουτάω ένα και το απολαμβάνω βλέποντας Ζακ και Κόντι σε επανάληψη. Έρχονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και μου βάζουν τις φωνές " Πόθεν έσχες το γιαούρτι; Η κυρία Μαρία από απέναντι ζήτησε να δανειστεί το ράφι του ψυγείου μας γιατί χάλασε το δικό της." Τί να κάνω τρέχω στο σούπερ μάρκετ να αντικαταστήσω το γιαούρτι που μόλις έφαγα με τόση βουλιμία....
Οικογενειακό πόθεν έσχες


Ανοίγω το ασανσέρ στη δουλειά και βρίσκομαι αντιμέτωπη με τρεις ψηλούς του ΣΔΟΕ (ο ένας ήταν και καμπούρης). Κάνω βήματα όπισθεν και με οδηγούν μπροστά στο αρχείο μου. Κατεβάζουν όλα τα κλασέρ, ζητούν άπειρες εκτυπώσεις, παραγγέλνουν καφέδες με κανέλα και κουλουράκια, τσακώνονται μεταξύ τους για το τσιγάρο και αφού με βρίσκουν εντάξει σε όλα καταλήγουν πως η συναυλία των U2 είναι υποκρισία, θα πάνε στους Σκόρπιονς. Μούγκα στην στρούγκα εγώ γιατί πόθεν έσχες τα εισιτήρια;;;;
Επαγγελματικό πόθεν έσχες


- Μπαμπά θέλω να πάμε στο Allou fun park
- Δεν μπορούμε να πάμε γιατί έχουμε έξοδα
- Μα αφού είμαστε πλούσιοι!
- Δεν είμαστε πλούσιοι, δουλεύουμε για να ζήσουμε
- Ναι, αλλά όποτε πας στο κουτί της τράπεζας σου δίνει πάντα λεφτά
- Ναι, αλλά δεν είναι ατελείωτα. Κάποια στιγμή τελειώνουν
- .....Ναι, αλλά δουλεύει και η μαμά και παίρνει και αυτή λεφτά από άλλο κουτί, άρα είμαστε πλούσιοι. Πότε θα πάμε;;;
Παιδικό πόθεν έσχες


Εκείνος δεν ψωνίζει γενικώς γιατί βαριέται. Μπαίνει στο σπίτι και βλέπει καινούργιο εργόχειρο στρωμένο, σιδερωμένο στο τραπέζι. Στο μπάνιο κάτι ακατανόητα κουτάκια κοσμούν το ράφι κάτω από τον καθρέφτη. Καινούργια σκουλαρίκια λάμπουν στ ' αυτιά της, τσάντες γεμάτες από την Ερμού δίπλα στο κρεβάτι της, πλάι στις ολοκαίνουργιες κιτς παντοφλίτσες της. Ένας σωρός περιοδικά πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και μία απόδειξη ξεχασμένη με τριψήφιο νούμερο από έναν Μισέλ που κάνει ένα παράξενο επάγγελμα κάτι σαν "κουπ μιζανπλί".
Στη θέα της καινούργιας τελεμάρκετινγκ πολυθρόνας εκείνος δεν κρατιέται και φωνάζει
- Πόθεν έσχες ρε γυναίκα;;;;
Αντρικό πόθεν έσχες


Ενα κατεβατό ακινήτων, αυτοκινήτων, πλεούμενων και αεριοθούμενων για τα οποία κανείς δεν ρωτά "Πόθεν έσχες;;!!"
Πολιτικό πόθεν έσχες.

buzz it!

Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010

Η Δανία του Νότου, η Μποτσουάνα του Βορρά και άλλα φαιδρά.

Ονειρευόμαστε να γίνουμε η Δανία του Νότου και για τον Πειραιά το Ρόττερνταμ του Νότου. Κακέκτυπα άλλων χωρών, λες και εμείς δεν είμαστε ξεχωριστή χώρα. Λες και δεν έχουμε δικά μας χαρακτηριστικά, ιδέες, δικό μας τρόπο ζωής, δουλειάς. Βέβαια δεν μπορούμε να κάνουμε προκοπή εξαντλώντας την φαντασία μας στο "επίδομα έγκαιρης προσέλευσης". Καταφέραμε όμως να κάνουμε την επιστήμη να σηκώσει τα χέρια ψηλά με το "κίνητρο απόδοσης καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών", ένα άλλο επίδομα του δημόσιο τομέα που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα στην εφημερίδα. Ποιός να το σκέφτηκε αυτό και τί να σημαίνει άραγε;
Η Ελλάδα, ή μάλλον οι Έλληνες, θα μπορούσαν να πατήσουν στα δικά τους πόδια. Να μετατρέψουν τις ιδαιτερότητές τους σε προτερήματα που θα προσέλκυαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Έχουμε το όνομα και κινδυνεύουμε να χάσουμε τη χάρη.
Αυτή τη στιγμή το κράτος έχει επιδοθεί σε ένα πογκρόμ της μικρομεσαίας τάξης και κυρίως του ελεύθερου επαγγελματία που είχε στήσει το δικό του μαγαζάκι, είχε γίνει αφεντικό του εαυτού του και μια χαρά τα κατάφερνε μέχρι τώρα. Αυτοί οι επαγγελματίες όμως άρχισαν να πληθαίνουν γιατί όλοι θέλουμε να γίνουμε αφεντικά του εαυτού μας, και εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια του κράτους άρχισαν να φοροδιαφεύγουν ασύστολα, και συνεχίζουν, μή σκεπτόμενοι τις συνέπειες αυτών των πράξεών τους.
Έτσι φτάσαμε, με τη βοήθεια της Ζήμενς να μη το ξεχνάμε και αυτό, στο σήμερα όπου το κράτος ακολουθώντας το σύστημα "πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι", γιατί δεν μπορεί να το θεραπεύσει αλλιώς έχει ξεκινήσει ένα κυνήγι μαγισσών με σκοπό την ολοσχερή εξαφάνισή τους.
Το αποτέλεσμα θα είναι η παντελής έλλειψη της μικρομεσαίας τάξης που έχασε την ευκαιρία μέσα από την ελεύθερη εργασία να προοδεύει και να καινοτομεί, και θα οδεύουμε σε μια κοινωνία πολυεθνικών και υπαλλήλων μόνο. Όλοι καταλαβαίνουμε τί σημαίνει αυτό και πόσο θα αλλάξει τη ζωή μας. Βέβαια αυτοί που έπρεπε να το καταλάβουν πρώτοι ήταν τα συνδικαλιστικά όργανα της κάθε επαγγελματικής ομάδας που έπρεπε έγκαιρα να δώσουν κατευθύνσεις στους επαγγελματίες και όχι να τους χαιδεύουν τ' αυτιά, αλλά και να πείσουν το κράτος, έγκαιρα και όχι κατόπιν εορτής, ότι θα συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη του τόπου. Δεν νομίζω όμως οι Τζωρτζάτοι να είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους.
Από την άλλη, αυτή η μεταβολή στον επαγγελματικό ιστό της χώρας μας, εμάς τους απλούς πολίτες, μας συμφέρει από μία πλευρά γιατί δεν θα είμαστε πλέον όμηροι του κάθε μικροεργολάβου, ή μικροτεχνίτη, ή ταξιτζή που μας υποβάλλει σε βασανιστήρια κάθε φορά που του αναθέτουμε μία δουλειά. Έτσι δεν εξαφανίστηκαν άλλωστε και τα μπακάλικα της γειτονιάς που τώρα θυμόμαστε όλοι με νοσταλγία; Είχαμε χορτάσει μουχλιασμένη φέτα και μυρμηγκιασμένη φακή, και να μη θυμηθώ και το κλέψιμο στο ζύγι. Τώρα θα πέσουμε ωραία, ωραία στα μονοπώλια των πολυεθνικών που θα μας υποχρεώνουν να καταναλώνουμε μία και μόνη ποιότητα σε μία και μόνη τιμή, κομμένη και ραμμένη στα δικά τους συμφέροντα.
ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Όλα τα έχουν πει οι Έλληνες.
Τίποτα δεν έχουν κάνει όμως.
Και εγώ σκέφτομαι πολύ σοβαρά να γίνω πολίτης της Δανίας του Βορρά ή της Μποτσουάνα του Νότου...λυπηθήτε με!

buzz it!

Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

ΕΛΕΝΗ

Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου






Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια


Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο

κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει

Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη


Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει


Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι

buzz it!

Κυριακή 9 Μαΐου 2010

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Φαίνεται ότι κάποιοι έχουν το δικαίωμα στην απεργία περισσότερο από τους άλλους.
Δεν το συζητώ για τον ιδιωτικό τομέα γιατί όλοι ξέρουμε ότι την επόμενη μέρα βρίσκεσαι εκτός καθηκόντων. Είναι όμως πολλοί αυτοί που υπηρετούν στον Δημόσιο τομέα και λόγω ευθύνης δεν έχουν την πολυτέλεια της απεργίας.
Φίλη μου νοσοκόμα μου εκμυστηρεύτηκε ότι η προϊσταμένη τους μάζεψε την παραμονή της απεργίας και τους δήλωσε ότι αν απεργήσουν θα καταρρεύσει η εφημερία και θα κινδυνέψουν οι ασθενείς. Σας φέρνω προ των ευθυνών σας, ήταν τα λόγια της.
Υπάρχουν εργαζόμενοι που το βράδυ που κοιμούνται δεν έχουν καμία ανησυχία για το τί θα αντιμετωπίσουν την επομένη στη δουλειά.
Υπάρχουν όμως άλλοι εργαζόμενοι που το βράδυ ξαπλώνουν με τη σκέψη "τί θα αντιμετωπίσω αύριο ρε γαμώτο;"
Ποιός θ' αρρωστήσει; τί περιστατικά θα έλθουν;
Που θα εφορμήσουν πάλι οι κλέφτες; ποιός θα σκοτώσει ποιόν; τί πτώμα θα αντικρύσω;
Ποιά φωτιά θα αντιμετωπίσω;
Πού θα γίνει αύριο η ληστεία;
Πόσες ζωντανές ψυχές θα βρεθούν πάλι στη θάλασσα;
Όσοι κάνουν αυτές τις ερωτήσεις στους εαυτούς τους την ώρα που πάνε για ύπνο το βράδυ δεν κατεβήκαν στην πορεία, δεν φύγαν από τη δουλειά τους. Και ας τους κόβεται ο μισθός το ίδιο με τους άλλους;
Αυτοί είναι άνθρωποι ενός κατώτερου θεού; Ή μήπως ανώτερου;
Και το αστείο είναι ότι αυτοί είναι που έχουν πραγματικά αδικηθεί όλα αυτά τα χρόνια λόγω συνθηκών εργασίας.

Το πιο αστείο είναι ότι και όταν αποφασίζουν οι άνθρωποι να διαμαρτυρηθούν εναντίον των δολοφόνων με τις μολότωφ δεν έχουν πάλι το δικαίωμα γιατί κάποιοι φροντίζουν να κατεβάσουν στο δρόμο την ίδια μέρα και ώρα τους ίδιους ανθρώπους που προκάλεσαν αυτά που είδαμε την περασμένη Τετάρτη.

Πέραν της διαμαρτυρίας του δρόμου υπάρχουν και άλλες μορφές διαμαρτυρίας που αφορούν τα δημοκρατικά πολιτεύματα όμως. Ο όχλος είναι ανεξέλεγκτος και καμμία χώρα στον κόσμο δεν θα επιβιώνε αν αντιμετώπιζε τόσες σύχνες νύχτες κρυστάλλων. Αλλά κάποιοι έχουν ζηλέψει τόσο την Αργεντινή που κάνουν ότι μπορούν για να τη φτάσουν. Θα το καταφέρουν...

buzz it!

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Αναπάντεχα νιώθω ντροπή...

Νοιώθω ντροπή για την χώρα μου, γιατί μετά τόσα χρόνια προσποιητής ευμάρειας, επισήμως ποιά πρέπει να παραδεχτούμε ανά την υφήλιο ότι το παιχνίδι το χάσαμε.
Πέσαμε κατηγορία.
Πήραμε δάνεια για να αναπτύξουμε τον θησαυρό της χώρας μας και εμείς τα κάναμε πισίνες και δεξιώσεις.
Στρεβλώσαμε όποια υπαρκτή έννοια του σύγχρονου κόσμου ξεχνώντας ότι οι πρόγονοί μας ήταν αυτοί που δώσανε τον ορισμό σε αυτές τις ίδιες έννοιες.
Ντρέπομαι όποιον βλέπω εκτός συνόρων γιατί θα ξέρει, επίσημα πια, την χρεωκοπία της χώρας μου.
Δεν θα ξέρει όμως την ηθική μας χρεωκοπία και εγώ ντρέπομαι διπλά γι' αυτό.

buzz it!

Σάββατο 20 Μαρτίου 2010

Μια στιγμη στο φαναρι


Ηταν απο αυτες τις στιγμες που οταν τις σκεφτεσαι μετα νομιζεις οτι κρατησανε αιωνες.
Ζεστο μεσημερι με την κουραση να εχει χτυπησει κοκκινο. Ακολουθω την ιδια διαδρομη, με μικρες παραλλαγες για ξεκαρφωμα. Η κριση δυστυχως δεν μας εκανε ν' αφησουμε τ' αυτοκινητα και ετσι υπομενω αλλο ενα τραφικ τζαμ αλα ελληνικα. Με τους νεαρους στα φαναρια εχουμε πια γνωριστει και δεν με ζαλιζουν πια να καθαρισουν το μπαρμπριζ μου. Το κολπο ηταν μερικες καραμελες  ο μαμυ που μαλλον τις θυμουνται οποτε με βλεπουν απο τοτε και απλα μου χαμογελουν.
Στο τελευταιο φαναρι πριν φτασω στο σπιτι τραβουν την προσοχη μου δυο φιγουρες που μιλουν και γελουν. Ο ενας Ασιατης υαλοκαθαριστης και ο αλλος Αφρικανος μικροπωλητης δρομου.
Μιλουσανε εντονα και χαρουμενα.
Εβλεπα δυο ηπειρους να συναντιουνται στη χωρα μου.
Τη Μαδαγασκαρη με το Κουνφου παντα.
Ο ενας οδηγει δεξια και ο αλλος αριστερα.
Ο ενας ερχεται απο τους δρομους του μεταξιου και ο αλλος απο τον τροπικο του Καρκινου.
Ενας Γκαντι και ενας Μαντελα στο δικο μου πεζοδρομιο...

Πλησιασα διακριτικα με το αυτοκινητο και κατεβασα λιγο το τζαμι να υποκλεψω την συζητηση.
Μιλουσαν ελληνικα!!!!
"...θα τα πουμε το βραδυ στο σπιτι!" λεει χαμογελωντας ο Αφρικανος και μ' ενα εγκαρδιο χαιρετισμο χωριζουν.
Νομιζω οτι απο την εποχη του Μεγα  Αλεξανδρου και της Βυζαντινης αυτοκρατοριας εχει να γνωρισει τοσες δοξες η ελληνικη γλωσσα.
Και μαλιστα χωρις μαχες, απωλειες και κυριως χωρις καταπιεση.

Το γεματο πιστολι ειναι η γλωσσα μας.
Αυτη να βαλουμε πανω στο τραπεζι!

buzz it!

Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Η γραφειοκρατία της σκέψης μας



Η γραφειοκρατία της σκέψης μας είναι η χειρότερη μορφή γραφειοκρατίας .
Φανταστείτε την σαν ένα τετράγωνο τρισδιάστατο κουτί που εγκλωβίζει τη σκέψη μας, την πετάει από γωνία σε γωνία, την τραυματίζει και τελικά αιμόφυρτη βγαίνει από εκεί να αποφασίσει.
 Όπως ακριβώς η απολογία ενός κατηγορούμενου μετά από πολύωρη ανάκριση.
Για παράδειγμα οι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί που έχουν βάλει μπρος εδώ και τόσο καιρό την αναμόρφωση της Παιδείας, σκέφτονται, διαβουλεύονται, γράφουν, σβήνουν και δεν αποφασίζουν. Γιατί έστω και μία μεταρρύθμιση θα φέρει χίλιες αντιρρήσεις.
Το ίδιο στο ασφαλιστικό.
Ο επαναπροσδιορισμός των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση θα συζητηθεί για άλλους τρεις μήνες. Να συζητήσουν τί;
ότι δεν γίνεται να δουλεύεις 15 χρόνια και να συνταξιοδοτείσαι  για τα υπόλοιπα 40;
ότι η σύνταξή σου πρέπει να είναι ανάλογη των εισφορών σου;
Δυστυχώς τα μαθηματικά δεν μπορούν να στηρίξουν το κοινωνικό κράτος. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από κάποιο σπόνσορα. Και θα πρέπει να είναι δυνατός σπόνσορας αυτός για να πληρώσει τις κοινωνικές συντάξεις αυτής της χώρας που αυτή τη στιγμή φτάσαν να είναι η πλειοψηφία.
Τα ίδια για το άσυλο, για τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και για πολλά πολλά άλλα θέματα.

Γραφειοκρατούμαστε ακόμη και στην προσωπική μας ζωή γιατί κανείς πια δεν λέει αυτό που αισθάνεται. Τα πάντα επεξεργάζονται πρώτα, σταθμίζονται και μετά από πολύ σκέψη λέμε "σ' αγαπάω"! Γιατί άμα το πω και μ' εκμεταλλευτεί; αν με κοροϊδέψει; αν μου ζητήσει κι άλλα; Μπορείς να εμπιστευθείς κανένα σήμερα;
Αυτά μας μάθανε από ένα σημείο και μετά στη ζωή μας και έτσι πορευόμαστε και εκπαιδεύουμε και το παιδιά μας. Και όταν έρθει η στιγμή που το τηλέφωνο δεν θα χτυπάει θα είναι τότε που οι σκέψεις όλων θα είναι εγκλωβισμένες μέσα στο κουτί και το κλειδί θα το έχει καταπιεί η Ιστορία...

buzz it!

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

Κύριε Πρωθυπουργέ,



Σε μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αγαπούμε και διατηρούμε αμέριστη φιλία όλα τα χρόνια, την Γαλλία, βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή η συντήρηση του πιο γνωστού σύγχρονου μνημείου του κόσμου, του πύργου του Άιφελ.

Σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, Γουστάβο Άιφελ, το μνημείο αυτό πρέπει να βάφεται κάθε 7 χρόνια για να θωρακίζεται από τη σκουριά και τη φθορά του χρόνου.

Η εταιρεία που έχει αναλάβει αυτή τη φορά το έργο της συντήρησης είναι ελληνική.

Μαθαίνουμε ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία μιάς και όλο το μνημείο πρέπει να βαφτεί με το χέρι, με ρολλά και βουρτσάκια από ανθρώπους - αλπινιστές, κρεμασμένους από σχοινιά. Μαθαίνουμε επίσης ότι η ομάδα αποτελείται από εξαιρετικούς ανθρώπους που ξέρουν να συνεργάζονται δίχως τσακωμούς, χωρίς οικογενειακά προβλήματα, χωρίς νεύρα.

Δεν φωνάζουν, δεν διαμαρτύρονται και ο ένας βοηθά στη δουλειά του άλλου. Άλλωστε δεν έχουν και πολλές επιλογές μιας και δουλεύουν κρεμασμένοι, αντιμέτωποι με τον φόβο, τον άνεμο και το κρύο.

Η ομάδα αποτελείται από 25 με 30 εργάτες, άντρες και γυναίκες, διαφόρων εθνικοτήτων που πολλές φορές δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα. Αυτό όμως δεν στέκεται εμπόδιο ώστε να δουλέψουν όλοι αρμονικά, υπεύθυνα και αποτελεσματικά γιατί πρέπει να παραδωθεί το έργο σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Ελπίζω να σας έδωσα έμπνευση για το νέο υπουργικό σας συμβούλιο.


ΥΓ. Επικοινωνήστε μαζί μου για το τηλέφωνο του συνεργείου.

Για να κλείσετε μια ημέρα τα εργαλεία του συνεργείου για την δική σας ομάδα, απευθυνθείτε στην κα Τσόκλη.

buzz it!

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009

ΧΩΡΙΣ ΗΡΩΕΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΦΕΛΛΟΥΣ



Ερχόμενη από το Δέλτα του Έβρου, μέσα από ερωδιούς και πελεκάνους και συζητήσεις με ντόπιους ψαράδες, φύλακες των συνόρων μας, παίρνω την τελευταία στροφή στη Μαλακάσα και βρίσκομαι σε μια φλεγόμενη Αττική.
Τρεις μέρες ανέχομαι τώρα τις ανευθυνοευθύνες των Προέδρων των απανταχού δασαρχών, πυροσβεστών, εθελοντών, κολοκυθόπουλων. Ανέχομαι τις κραυγές των ηλιοκαμένων δημοσιογράφων που θέτουν το Τρικούπειο ερώτημα "τις πταίει;" Ανέχομαι τον "στρατηγό άνεμο", τα "καντηλάκια" και ένα Ρώσο πιλότο που ήθελε να σβήσει τη φωτιά μας ενώ χρωστούσε 600 ευρώ!!(σε ποιόν άραγε;).
Και μέσα σ' όλα αυτά, κάπου μέσα στα έδρανα της Βουλής, κάποιοι βουλευτές αναρωτιούνται ποιά είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου!!
Εγώ αναρωτιέμαι αν οι Αμερικάνοι είναι τόσο αφελείς να αντιμετωπίζουν σαν ήρωες τους πυροσβέστες τους. Ή αν εμείς είμαστε τόσο έξυπνοι να τους προπυλακίζουμε. Ή αν οι Αμερικάνοι πυροσβέστες είναι ήρωες και οι δικοί μας απλά ειδικοί στο τάβλι! Βέβαια αν έχεις να πορευτείς με μοναδικό ήρωα πυροσβέστη τον Φούρλα η απάντηση είναι προφανής. Τουλάχιστον αυτόν μόνο μας έχουν δώσει γιατί σκέφτομαι άλλο όνομα πυροσβέστη και δεν ξέρω κανένα.
Τί θα γίνει αλήθεια όταν απαξιώσουμε όλα αυτά τα επαγγέλματα που απαιτούν αυτοθυσία και πίστη; Το μητρικό μου ένστικτο λειτουργεί και πάλι και προσπαθώ να ανατρέψω στα παιδιά μου τη θεωρία ότι μια πετυχημένη καριέρα είναι ποδοσφαιριστής ή επιχειρηματίας. Και επίσης να επαναπροσδιορίσω την έννοια του εθελοντισμού μετά τις δηλώσεις του "προέδρου εθελοντών πυροσβεστών βορείου Ελλάδος" που αγανακτησμένος δήλωνε μέσω ραδιοφώνου ότι δεν πληρώθηκαν ούτε τα έξοδά τους για την "εθελοντική" τους εργασία! Μα τί σόι εθελοντισμός μπορεί να είναι αυτός που πληρώνεται;
Η πατρίδα των φελλόδενδρων είναι η Πορτογαλία (πληγείσα επίσης χώρα από τις φωτιές). Εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα δάση. Μόλις ένα φελλόδενδρο γίνει 25 ετών μπορεί να γίνει η πρώτη αποφλοίωση και εξαγωγή του φελλού από τον κορμό του δένδρου. Αυτό γίνεται στους καυτούς μήνες του καλοκαιριού με ειδικά εργαλεία και χειρωνακτική εργασία. Κάθε 10 χρόνια το δένδρο επιδέχεται καινούργια αποφλοίωση. Ο χρόνος αυτός τηρείται και προστατεύεται με την νομοθεσία των κρατών. Ένα φελλόδενδρο μπορεί να δίνει το προιόν του για 200 χρόνια περίπου, η δε αποφλοίωση δεν το βλάπτει όπως δεν βλάπτει τον άνθρωπο το κούρεμα του κουρέα. Το φελλόδενδρο δημιουργεί, λόγω των ειδικών κλιματολογικών συνθηκών της ιβηρικής χερσονήσου έναν ιδιαίτερο φλοιό (φελλό) ο οποίος έχει 40 εκατομμύρια κύτταρα ανά 1 cm2 και προστατεύει το δένδρο από τον καύσωνα και την παγωνιά. Επίσης, σε πυρκαγιές ο φελλός μπορεί να εμποδίσει τη φωτιά από το να καταστρέψει το υπόλοιπο κορμό του δένδρου.
Φελλόδενδρα δεν έχουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχουμε όμως πολλούς "φελλούς". Αντί να τους αφήνουμε να επιπλέουν κάθε φορά, ας τους στείλουμε ως ασπίδα προστασίας των δασών μας. Το όφελος θα είναι διπλό!

buzz it!

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

Περί ορέξεως...


Προέρχομαι από μια οικογένεια που αγαπάει το φαγητό. Παραδοσιακά ο άντρας ήταν πάντα στην κουζίνα μέσα στα πόδια της νοικοκυράς. Οι γεύσεις επιτιδευμένες και η διαδικασία διασκέδαση. Και φυσικά ο έρωτας περνάει πάντα από το στομάχι.

Χθες λοιπόν σε μια τηλεφωνική κουβέντα μαθαίνω για τον βραβευμένο σεφ του Alpha που μπαίνει στα άδυτα ελληνικών εστιατορίων και τραβάει τα μαλλιά του με ότι αντικρύζει . Σιγά, είπα μέσα μου , άλλο ένα ριάλιτι με εύκολο αντικείμενο που στοχεύει στην Ελληνίδα συνταξιούχο. Το ίδιο βράδυ βρίσκομαι στον καναπέ παρέα με τον βραβευμένο σεφ που δεν με άφησε να προχωρήσω στο καθιερωμένο δεκάλεπτο ζάππινγκ.

Δεν πίστευα στ' αυτιά μου!

Για πρώτη φορά η μετριότητα και ο ερασιτεχνισμός αναδεικνύεται στην ελληνική τηλεόραση, χωρίς περιστροφές και ωραιοποιήσεις.

Αυτό που ζούμε τόσα χρόνια, φωνάζουμε μεταξύ μας και πολλές φορές καταγγέλουμε κιόλας, παρουσιάζεται ως έχει, και τολμάει, η εκπομπή, να πει ότι αυτό πρέπει να σταματήσει επιτέλους.

Βρίσκει τις αιτίες και τους δείχνει τον δρόμο. Δεν φοβάται να πει στην διευθύντρια της επιχείρησης ότι είναι λάθος της να είναι φίλη με τον υπέυθυνο για την αγορά πρώτων υλών. Αυτή η φιλία είχε οδηγήσει το εστιατόριο να μαγειρεύει με υλικά κατεψυγμένα και κονσέρβες. Ο νεαρός σεφ προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά του δεν απαιτούσε εργαλεία, βοηθούς, καλές πρώτες ύλες. Τί έκανε; Έφτιαχνε πιάτα χαμηλού κόστους και φυσικά είχε χάσει κάθε έμπνευση για δημιουργία, γι' αυτό και δεν είχει προσέξει την αρμπαρόριζα που είχε άφθονη στην αυλή του εστιατορίου για να εμπλουτίσει τις συνταγές του.

Η εκπομπή που παρακολούθησα αφορούσε εστιατόριο σε πεντάστερο ξενοδοχείο στην Μύκονο. Φαντάσου τί γίνεται πιο κάτω!

Και φυσικά, η εκπομπή φιλοξενείται από τηλεοπτικό κανάλι γερμανικών συμφερόντων που θέλει να σταματήσει τον κατιμά που τρώνε όλοι οι Γερμανοί τουρίστες κάθε καλοκαίρι.

Χρόνια τώρα υποστήριζα, αιρετικά, ότι θα διορθωθούμε μόνο όταν μας διοικήσει κάποιος Γερμανός ή Βορειοευρωπαίος τέλος πάντων. Το φώναζα αλλά μέσα μου δεν ήθελα να γίνει. Και να τώρα που έρχονται οι ξενόφερτοι Οικολόγοι Πράσινοι με δυναμική τρίτου κόμματος.

Αν δεν ξυπνήσουμε τώρα να διορθώσουμε εμείς τις παθογένειές μας, δυστυχώς θα μας αναλάβουν πάλι άλλοι.

Απαιτώ λοιπόν τέτοιες εκπομπές και για άλλους τομείς από τα υπόλοιπα ελληνικά κανάλια.

Έχουν τα κότσια;


Και κάτι ακόμα,

παίρνω στο γραφείο σήμερα ένα μήλο για να φάω κολατσιό. Το μήλο είχε πάνω του ένα αυτοκόλλητο http://www.natureandmore.com/ και από κάτω enter code 323.

Μπα, λέω μέσα μου, τί κερδίζω; επισκέπτομαι την ιστοσελίδα, πατώ τον κωδικό που ήταν τελικά ο κωδικός τους προιόντος και μπαίνω μέσα στη φάρμα που ήταν σε μια κοιλάδα στην Αργεντινή.

"Hi, I m Robert from PAI Fruempac Argentina!" μου λέει ο παραγωγός ο ίδιος και μ' ενημερώνει πως γι' αυτό το μήλο χρειάστηκε λιγότερο νερό και οργανικό λίπασμα.

Δεν εντυπωσιάστηκα από την ιστοσελίδα αλλά από το μήλο που μύριζε μήλο και είχε καταπληκτική γεύση, αν και είχε διανύσει τη μισή υφήλιο για να φτάσει στα χέρια μου.

Εννοείται ότι και την επόμενη φορά θα περιφρονήσω πάλι τα περίφημα πηλειορίτικα μήλα που τώρα τελευταία είχαν μια περίεργη γεύση χαρτιού.


ΥΓ. Δεν είναι τυχαίο τελικά που είναι στην λίστα μου το ταξίδι στη γή του Πυρός!http://www.tierradelfuego.org.ar/v4/_eng/index.php




buzz it!

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

Imagine all the people, living life in peace, yoohoo!!!!


Μαθαίνω από έγκυρες πηγές ότι η επόμενη ψηφοφορία του Σκάι θα είναι "ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ". Υπάρχει ένας συνωστισμός στις υποψηφιότητες και μάλλον θα ξεπεράσουν τους 100. Εις εξ αυτών ο Μέγας Φούρλας, με το τσιγκελωτό μουστάκι, που εξαιτίας του σήμερα έμαθα ότι ως αρχηγός Σώματος δεν μπορεί να τεθεί εναντίον του σε εφαρμογή το αυτόφωρο. Κάτι που δεν ήξερε ούτε ο ίδιος και κρύβεται τώρα, ως άλλος Παλαιοκώστας, σε κάποιο ελληνικό βουνό αντί να αντιμετωπίσει την ελληνική δικαιοσύνη όπως αντιμετώπιζε την φωτιά!

Πρώτη αντίδραση, να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου να βεβαιωθώ ότι το πατητήρι του παππού στο χωριό δεν είναι τόσο παλιό ώστε να θεωρείται προϊόν αρχαιοκαπηλίας.
Δεύτερη αντίδραση, να σκεφτώ την πλάνη μέσα στην οποία πέφτω πολύ συχνά πιστεύοντας σε παραμύθια.

Πολύ συχνά στη ζωή μας, μέσα από την λογοτεχνία και την ευαισθησία μας ωραιοποιούμε καταστάσεις που στην πραγματική ζωή γίνονται εφιάλτης.

Λογική και Ευαισθησία
Αυτή η ευαισθησία είναι συνήθως απερισκεψία, ή ανωριμότητα ή "ζω στη χώρα του μάλμπορο", και μπορεί το πρόσωπο που "φέρει" την ευαισθησία να σε κάνει κομμάτια εσένα που έχεις την λογική. Χωρίς να έχεις φταίξει και σε τίποτα!

Ο "αχτύπητος" Κωστάκης
Καινούργια διαφημιστική καμπάνια του χαμόγελου του παιδιού κατά της γονικής βίας.
Ο συνήθης Κωστάκης σε μια μέση οικογένεια δεν είναι ένα φοβισμένο παιδάκι που κάθεται ήσυχο και τρώει ξύλο. Συνήθως έχει κάνει τις απίστευτες σκανταλιές, του έχεις κάνει παρατήρηση μία, δύο, τρεις φορές, σε γράφει κανονικά, όσο σε βλέπει μαλθακό το εκμεταλλεύεται και στρέφεται αυτός με βία εναντίον σου, και εσύ θα πρέπει να έχεις δει όλους τους κύκλους της σειράς "νταντά άμεσου δράσης" για να κρατηθείς και να μην του αστράψεις ένα σκαμπίλι.

Όσο άσχετα και αν φαίνονται τα παραπάνω είναι όλα διαφημιστικά προιόντα που πωλούν.

Οι image makers έχουν εισχωρήσει παντού, φορούν φωτοστέφανα σε αυτούς που πουλάνε. Εμείς κινδυνεύουμε να χάσουμε τις αλήθειες μας, να μείνουμε χωρίς πυξίδα, να μην είμαστε σίγουροι για τίποτα πια.

Όχι, δεν είμαι βίαιη, ούτε άκαρδη, ζω όμως την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα που δεν αφήνει περιθώρια για αγιοποιήσεις και σουρεαλιστικές καταστάσεις.

Όχι, δεν θέλω τον κο Φούρλα πρότυπο Μεγάλου Έλληνα.
Δεν θέλω διαφημιστικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές καμπάνιες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Μόνο κρατώ την ομορφότερη στιγμή του τελευταίου μου ταξιδιού, που ήταν η αγκαλιά που μου πρότεινε η χιμπατζίνα στον London Zoo όταν την κοίταξα στα μάτια.

Και την πιο αληθινή στιγμή, την απάντηση της υπαλλήλου του ταχυδρομείου, Αιθιοπικής καταγωγής, στην οδό Cromwell, που όταν κατάλαβε την καταγωγή μου είπε "I am Greek Orthodox too!", και ήταν το τελευταίο που περίμενα να ακούσω εκείνη τη στιγμή.

Εδώ δεν χωράνε επιτηδευμένοι image makers.

buzz it!

Παρασκευή 10 Απριλίου 2009

Λόγος να ζεις!

Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την άλλη άκρη του Ατλαντικού ήμουν μόλις 21 χρονών. Κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο οι κόρες των ματιών διαστάλθηκαν από τα XL μεγέθη. Δρόμοι, αυτοκίνητα, κτίρια, πάρκα, αυλές, μαγαζιά ακόμη και άνθρωποι! Όλα extra large.
Λίγες ώρες αργότερα ήρθα αντιμέτωπη με extra large συσκευασίες, μπουκάλια γάλα, χυμούς πορτοκαλιών, πετόνια για την ακρίβεια. Το ψυγείο που τα φιλοξενούσε ήταν αντίστοιχα τεράστιο. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό βλέποντας και την ταχύτατη κατανάλωση όλων αυτών.
Στα εστιατόρια έπινες καφέ φίλτρου με το κιλό, και αν τολμούσες να παραγγείλεις μία κόκα κόλα σου φέρναν ένα κουβά!

Μέχρι που δοκίμασα το "φρέσκο" γάλα από το πετόνι και αυθόρμητα αναφώνησα ότι δεν ήταν φρέσκο! Υπολειπόταν κατά πολύ από το ταπεινό δικό μας Δέλτα που τότε αγόραζα συσκευασία μισού λίτρου γιατί το ένα το θεωρούσα μεγάλη ποσότητα.
Τα ίδια με τους χυμούς, τα φρούτα, το τυρί, το φρέσκο ψωμί. Απογοήτευση!
Αποφάσισα ότι τα αμερικάνικα σούπερ μάρκετ δεν ήταν για μένα και στράφηκα στα φανταχτερά MALLS. Φαντάσου να μπαίνεις στο GOLDEN HALL το 1991. Ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων. Όλα αυτά βέβαια η πρώτη εντύπωση. Γιατί η δεύτερη ήταν ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ σε τιμή αλλά και ποιότητα πολύ χαμηλή. Αυτό ήταν γενικότερο φαινόμενο, όλα ήταν προσιτά, μπορούσες ν' αγοράσεις τα πάντα, αλλά τα πάντα ήταν μία φούσκα και μάλιστα δεν ήταν και made in USA!
Ο τρόπος ζωής ήταν αντίστοιχα γρήγορος, τα πάντα αγοράζονταν και πωλούνταν με ευκολία. Αυτοκίνητα, σπίτια, δουλειές. Θυμάμαι ότι τρόμαξα απ' όλα αυτά.


Και δεν είχαν αρχίσει τότε ακόμη οι επιθέσεις στα σχολεία...

Και όταν τέθηκε στο τραπέζι η πολλά υποσχόμενη ερώτηση "Μένεις εδώ;", απάντησα σθεναρά ΟΧΙ, Μεταξικό! Πήρα το εισιτήριο της επιστροφής προς το ταπεινό αεροδρόμιο του Ελληνικού, που όταν έφτασα πρόσεξα για πρώτη φορά πως το πάτωμά του ήταν πλαστικό. Και η Συγγρού μου φάνηκε υπερβολικά στενή. Το αυτοκινητάκι μας δεν χωρούσε τις βαλίτσες μου. Εγώ όμως ένοιωθα ανακούφιση!

Βέβαια τότε δεν φανταζόμουν ότι τα MALLS και τα GAP θα με ακολουθούσαν μετά από τόσα χρόνια. Όχι μόνο αυτά, αλλά και οι συνήθειές τους και οι συνέπειές τους.


Όμως, εμείς είμαστε διαφορετικοί, και μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Να περιφρονήσουμε τη ψεύτικη ντομάτα και το δήθεν γάλα. Το παιχνιδάδικο με τους 5000 κωδικούς κάτω από 1 ευρώ με τα τοξικά υλικά που κουβαλάνε πάνω τους. Τα ρούχα που όλοι ξέρουμε ότι ράβονται πάνω σε καράβια για να δικαιολογήσουν την χαμηλή τιμή τους. Και να μην επαναλάβω την ιστορία με τα σουτιέν του Καρφούρ.

Μα πάνω απ' όλα, να μην ξεχάσουμε τους καλούς τρόπους που κληρονομήσαμε από την παλιά Ελλάδα. Να δίνουμε απλόχερα το χαμόγελό μας στον άνθρωπο που βγαίνει από το ασανσέρ την ώρα που μπαίνουμε εμείς, και την καλημέρα μας που δεν κοστίζει τίποτα. Να πιάνουμε την κουβέντα στο λεωφορείο "περί ανέμων και υδάτων"(όποτε μου τυχαίνει έχει πολύ γέλιο). Και να κρατάμε μια καραμέλα στη τσέπη μας για τους ανθρώπους που απλώνουν το χέρι στις γωνίες των δρόμων γιατί ίσως να μην έχουν γευτεί τίποτα γλυκό για πολύ καιρό.
Να ευχηθούμε καλές δουλειές στο καινούργιο μαγαζάκι της γειτονιάς μας και να το υποστηρίξουμε. Να ρωτήσουμε τον συνάδελφό μας που δεν ξέρουμε και πολύ καλά τί κάνουν τα παιδιά του.
Απίστευτο, όμως οι άνθρωποι εκπλήσσονται όταν εισπράττουν τέτοιου είδους συμπεριφορά. Και τις πιο πολλές φορές αντιδρούν υπερβολικά θετικά. Σαν να δέχτηκαν ευλογία.
...What if God was one of us?...

Στην χώρα μου γύρισα γιατί εδώ δεν νοιώθω μοναξιά!
Μακάρι να ένοιωθε έτσι και το παληκάρι σήμερα στον ΟΑΕΔ του Ρέντη...

buzz it!

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Ζητείται Καποδίστριας!

Παρακολουθώντας το αφιέρωμα στον Καποδίστρια πέφτω σε βαριά μελαγχολία.
200 χρόνια μετά ακόμη με δυναστεύουν τα φαντάσματα των Κοτσαμπάσηδων, των Μαυρομιχαλαίων, όλων αυτών των "σωτήρων" που διεκδικούν αποζημίωση για την "προσφορά" τους στην πατρίδα. Τα ίδια ακριβώς!

Γι' αυτό όλοι οι μεγάλοι ηγέτες, αυτών των χρόνων που μεσολάβησαν, κάνανε πάντα βήματα πίσω. Είτε για να μην βρεθούν με μια σφαίρα στο πέτο, είτε για να έχουν το δικό τους μερίδιο στην "αποζημίωση".


Βρίσκω ένα τραγικό λάθος του Καποδίστρια μέσα από το αφιέρωμα. Μέσα στις αποθήκες δεν έπρεπε να φρουρεί τις πατάτες, αλλά "Τίτλους Ευγενείας" που θα εξαργυρώνονταν με την προσφορά του κάθε ένα από εμάς στην πατρίδα. Ατομιστές όπως διακρινόμαστε θα κλέβαμε τον τίτλο ευγενείας και θα τρέχαμε να τον πιστοποιήσουμε καταθέτοντας ο καθείς την προσφορά του σε χρήμα ή σε είδος στην πατρίδα.

Και ας βγάζανε μετά άκρη οι προύχοντες με τον αναβαθμισμένο λαό που θα είχε και αυτός τότε μερίδιο στην αποζημίωση. Γιατί τίτλος ευγενείας σημαίνει, μόρφωση, κοινωνικό status, φιλοδοξία και όταν έχεις πρόσβαση σε αυτά δεν γίνεσαι εύκολα θύμα φατριών.

Και όταν μεγαλώνεις με συνείδηση να προσφέρεις στην πατρίδα έχεις και απαίτηση να στο ανταποδώσει. Δεν μοιρολατρείς λέγοντας ότι δεν υπάρχει κράτος. Αυτό βολεύει τους λίγους. Όχι όλους εμάς.


Αλλά πόσα μπορούσε να σκεφτεί ο μεγάλος αυτός ηγέτης μέσα σε 3 χρόνια;

-την θέσπιση νόμων για την εγκαθίδρυση της τάξης

-την αναδιοργάνωση των ενόπλεων δυνάμεων υπό ενιαία διοίκηση

-την παρεμπόδιση της Οθωμανικής προέλασης

-την ανοικοδόμηση του εκπαιδευτικού συστήματος

-την αντιμετώπιση επιδημιών

-την προστασία των αρχαιοτήτων

-την ίδρυση βιβλιοθηκών

-το ορφανοτροφείο της Αίγινας

-τη σχολή Ευελπίδων

-τη γεωργική σχολή Τίρυνθας

-την εισαγωγή καλλιέργειας της πατάτας

-την οργάνωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

-την κοπή ελληνικών νομισμάτων


Αλήθεια, κύριε Καραμανλή, ο διάλογος για την Παιδεία ξεκίνησε;

buzz it!

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Κάτι αλλάζει στην Αμερική, κάτι αλλάζει στον Κόσμο!

Είναι το σλόγκαν με το οποίο διαφημίζονται οι New York Times στην Ελλάδα.

Αυτή η αυτοκρατορία της σύγχρονης εποχής δείχνει να ξέρει να γεννιέται μέσα από τις στάχτες της. Αφού ακολούθησε για δεκαετίες μία πολιτική εγωιστική, δαπανηρή, γνωρίζοντας πολύ καλά τα καταστροφικά αποτελέσματα για όλο τον πλανήτη, κάνει στροφή 180 μοίρες και με στρατηγικές κινήσεις θα πάρει τα ηνία πάλι στα χέρια της.

-Προετοιμάζοντας για επόμενο Πρόεδρο ένα μαύρο ή μία γυναίκα.

-Δίνοντας Όσκαρ καλύτερης ταινίας στο Bollywood και στο WALL-E.

-Κλείνοντας το Γκουαντάναμο.

-Αποσύροντας τα στρατεύματα από το Ιράκ

-Και ανακαλύπτοντας τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας κάνοντας μεγάλες επενδύσεις σ' αυτές.
Σκέφτομαι τώρα τί θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα για να βγει και αυτή από την κρίση ώστε να μην κινδινεύει να σβήσει από το χάρτη.

Να βγάλει Πρωθυπουργό γυναίκα; Πομάκο; Βορειοηπειρώτη; Ρωσοπόντιο; Αφρικανό μετανάστη;; Άκυρα όλα!

Να στείλει συμμετοχή στη Eurovision τους Active Member ή τους Σπείρα-Σπείρα. Άκυρο και εδώ!

Να κλείσει τον Κορυδαλλό;;;

Να αφοπλίσει την Κρήτη;;;;

Να ιδρύσει υπουργείο Περιβάλλοντος με υπουργό από άλλο κόμμα;


Επιστημονικής φαντασίας ακούγονται όλα (πλην της γυναίκας Πρωθυπουργού).
Λόγω ιδιοσυγκρασίας σαφώς δεν μπορούμε ν' ανεχτούμε τις ίδιες καινοτομίες μ' έναν Αμερικανό ή με τον υπόλοιπο κόσμο.


ΌΜΩΣ,


Μπορούμε,

ν' αφήσουμε τον ίδιο Πρωθυπουργό ή τον Γ. Παπανδρέου, το ίδιο μου κάνει, αλλά να έχουμε ένα σταθερό εκλογικό σύστημα με εκλογές αυστηρά κάθε τέσσερα χρόνια με συγκεκριμένη ημερομηνία που να είναι και εργάσιμη όπως σε όλες τις προηγμένες χώρες του κόσμου.

Να συμμετέχουμε στη Γιουροβίζιον με την Χαρούλα Αλεξίου ή τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Μάριο Φραγκούλη, φωνές δυνατές καθαρές. Ας κάνουμε τη διαφορά τουλάχιστον εδώ.

Να απενεργοποιήσουμε απλά τα κινητά στις φυλακές όπως στο Μέγαρο Μουσικής!!!

Να δώσουμε κίνητρα σε ανθρώπους (που δεν οπλοφορούν) να ζήσουν και να εργαστούν στην Κρήτη, και κίνητρα στα Κρητικόπουλα να σπουδάσουν στην Βόρεια Ελλάδα.

Να ιδρύσουμε επιτέλους ένα υπουργείο Περιβάλλοντος μ' ένα ΣΥΓΧΡΟΝΟ άνθρωπο!!!

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός...
και εγώ μια απλή εργαζόμενη Ελληνίδα που δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες για να τα σκεφτεί.

Αυτά περιμένω να δω, αλλά...

Αντί αυτών το Ελληνικό κράτος παλεύει ακόμη να δημιουργήσει μία ενιαία υπηρεσία για την καταβολή των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων, και έτσι ίσως ανακαλύψει και πόσοι είναι πια αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι!

Κουράστηκα όμως να διαβάζω για τόσο κοντόφθαλμα θέματα. Έχω ανάγκη από μία πραγματική υπέρβαση.

12 μέτρα έθεσε την περασμένη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός στους υπουργούς του. Όλα οικονομικά, όλα περικοπές.

Κύριε Πρωθυπουργέ, αυτά έπρεπε να έχουν γίνει, και τώρα αυτά δεν θα σταματήσουν την σχιζοφρένεια που επικρατεί έξω στους δρόμους. Αντιθέτως...

Για άλλη μία φορά βρισκόμαστε πίσω από τις εξελίξεις, όπως οι Αστυνομικοί πίσω από τον Παλαιοκώστα!

buzz it!

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009

Ο παραδοσιακός Έλληνας.

Μία κυρία δίπλα μου στο σούπερ μάρκετ κάθεται προβληματισμένη ώρα πολλή μπροστά στο ράφι με τις τσίχλες. Διαλέγει ένα πορτοκαλί και ένα κόκκινο κουτάκι, το βάζει μπροστά στην υπάλληλο του ταμείου και προς έκπληξή μου τη ρωτάει τί γεύση είναι το κάθε ένα.
Αλήθεια πόσοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερμηνεύσουν αυτά που ζουν;

Ο παραδοσιακός Έλληνας δεν αναρωτιόταν αν οι εκλεγμένοι της Βουλής θα έπρεπε να ορκίζονται στο ευαγγέλιο πίστη και υπακοή στην πατρίδα. Ο δάσκαλος δεν ένοιωθε αμηχανία όταν άνοιγε το βιβλίο των θρησκευτικών μέσα στην τάξη. Όλοι τότε πιστεύαν στον ίδιο Θεό!
Ο Έλληνας δεν είχε έρθει αντιμέτωπος με τόσους φυλακισμένους! Με τόσους άστεγους! Με τόσους μελαγχολικούς ανθρώπους να τριγυρίζουν άσκοπα στους δρόμους μόνοι στον κόσμο!

Ο παραδοσιακός Έλληνας είχε εναποθέσει την σάτιρα στον Χάρρυ Κλυνν που ήταν οικογενειάρχης, αριστερός και straight. Τώρα, δεν ξέρει η περσόνα που τον διασκεδάζει κάθε βδομάδα "τί είναι;"

Η πολυπολιτισμικότητα έφερε νέα ήθη.

Σιγά σιγά, η ευχή Καλά Χριστούγεννα μετατράπηκε σε Καλές Γιορτές!
Οι αλλαγές είναι κοσμογονικές και ο παραδοσιακός Έλληνας δεν υπάρχει πια.
Μα δεν έχει εκπαιδευτεί και για όλα αυτά.

Η επικαιρότητα του 2008 θα μπορούσε να χωρέσει τα δελτία ειδήσεων όλης της προηγούμενης δεκαετίας. Πώς να τα χωρέσει το μυαλό; που δεν παίρνει και αναβάθμιση!

Λίγος περισσότερος διαθέσιμος χρόνος σ' ένα τόπο που βράζει;

http://www.youtube.com/watch?v=kxNBmeM7gkQ&feature=related

Εξακολουθώ όμως να βλέπω τον ίδιο ανελέητο πόλεμο στην επίπεδη οθόνη της τηλεόρασης μ' αυτόν που έβλεπα στην ασπρόμαυρη URANYA της οικογένειας όταν ήμουν μικρή.

Έχουν αλλάξει ΟΛΑ και ΤΙΠΟΤΑ!

buzz it!

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008

Η τέχνη του διαφθείρειν


Ομολογώ πως έχω πολύ κακή σχέση με την παραπάνω τέχνη λόγω λάθους ανατροφής.

Όμως, διαπίστωσα έντρομη στη διάρκεια του μικρού βίου που διάγω ότι είμαι και εγώ βαθιά ποτισμένη σε αυτή τη νοοτροπία γιατί δεν μπορείς τελικά να παλέψεις τα γονίδια μιας ολόκληρης φυλής.

Ιούνιος του 1995, ντάλα ο ήλιος και η υγρασία στα ανώτατα επίπεδα για τα δικά μου δεδομένα, εγώ έξω από την είσοδο του Καπιτωλίου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, περίπου 200 μέτρα μακριά, μάλλον για λόγους ασφαλείας σε μία ουρά στριφογυριστή από 50 περίπου τουρίστες, ως επί το πλείστον αμερικανούς, που περιμέναν υπομονετικά σε μία μεγάλη απόσταση ο ένας από τον άλλον. Υποσυνείδητα, πρέπει να σκέφτηκα πόσο κουτοί ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να κάθονται κάτω από τον καυτό ήλιο με φοβερή νωθρότητα να περιμένουν τη σειρά τους. Συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι το ελληνικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης άρχισε να με σπρώχνει με μεγάλη ευκολία, προσπερνώντας έναν έναν τους μπροστινούς μου. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί μάλλον θα υπέθεσαν ότι πρέπει να έχω σοβαρό λόγο για να το κάνω αυτό, και βρέθηκα πρώτη να μπαίνω στο εντυπωσιακό κτήριο του Καπιτωλίου γλυτώνοντας τουλάχιστον μισή ώρα ηλιοθεραπείας και μια πιθανή ηλίαση σε βάρος βέβαια των συν-τουριστών μου.

Έτσι λειτούργησα ακόμη και εγώ.

Το περιστατικό αυτό ήρθε στο μυαλό μου μόλις άκουσα σήμερα τον κ. Μπαμπινιώτη που με τις καλύτερες προθέσεις έχει εκπονήσει μελέτη με την ομάδα του για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στις εισαγωγικές εξετάσεις των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Θα πρέπει λοιπόν να διοριστεί σε αυτήν την ομάδα και κάποιος που θα κατέχει την τέχνη του διαφθείρειν, διαφορετικά βλέπω και τα Μεταλυκειακά τμήματα και τις ίδιες τις εξετάσεις να τα ξεφτιλίζουν πάλι οι "ειδικοί" που καιροφυλακτούν.

Άλλωστε, εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα σ' αυτόν τον μύθο που λέει ότι αν η Ελλάδα είχε προσχωρήσει στο ανατολικό μπλόκ, ο κομμουνισμός θα είχε καταρρεύσει πολύ νωρίτερα.

Ναι, έχουμε την ικανότητα!

buzz it!