Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Ανήθικος εθισμός

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έπαψε να μου κάνει εντύπωση ο θόρυβος των αυτοκινήτων από την λεωφόρο όπως όταν ήμουν μικρή και ερχόμουν λίγες μέρες στην Αθήνα.
Τί είναι η συνήθεια στον άνθρωπο;
Αυτές τις μέρες που ξέσπασε η κρίση αναγκαστήκαμε όλοι να ξαναθυμηθούμε αυτά που έχουμε μέσα μας, τα πιστεύω μας, τα θέλω μας, να διεκδικήσουμε ο καθένας από τη θέση του ότι τον πονάει περισσότερο. Ξύπνησαν εργατικά δίκαια, βγήκαν κεϋνσιανές πολιτικές από το συρτάρι, "φιλελεύθεροι" εναντίον "αριστερών" και το αντίθετο, είδαμε την Αργεντινή ως το χειρότερο παράδειγμα ΔΝΤ και την Τουρκία ως το καλύτερο. Διαλέγετε και παίρνετε όπως σας συμφέρει.
Μιλήσαμε πολύ για την αδικία του κεφαλαίου, των πολιτικών. Μιλήσαμε πολύ για το ποιός έχει τελικά την ευθύνη της κρίσης. Μιλήσαμε για την παγκοσμιοποίηση και για το γεγονός ότι το παιχνίδι των αγορών έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Είπαμε ότι καλά κάνανε αυτοί που κλέβανε το Δημόσιο γιατί και εκείνο δεν είναι καλύτερο και ότι αν μας τύχαινε θα το κάναμε και εμείς. Άκουσα ότι το μαύρο χρήμα είναι απαραίτητο για την "ανάπτυξη" της αγοράς (!) Μιλήσαμε για την λευκή απεργία των δημοσίων που την κάνουν για να εκδικηθούν για την μείωση των εισοδημάτων τους. Άλλωστε αυτό ήταν και η απειλή όταν ακόμη συζητούσαν για τα μέτρα. "Μην το κάνετε γιατί θα κατεβάσουν όλοι τα στυλό κάτω" ή ότι άλλο εργαλείο έχουν στα χέρια τους τέλος πάντων.
Δεν μιλήσαμε για ένα μοναδικό πράγμα.
Την ηθική.
Δεν είναι εντυπωσιακό που δεν αναφέρεται πουθενά;
Ούτε σε συζήτηση, ούτε σε άρθρα, ούτε σε μπλογκς.
Αυτή τη στάση ζωής που δεν αδικεί τον διπλανό σου.
Για σκεφτείτε το σε όλες τις προεκτάσεις του.
Και αυτό έχει αντίκτυπο από το σπρώξιμο που ρίχνουμε στην ουρά για να κλέψουμε τη θέση του διπλανού μας, μέχρι το short selling των ομολόγων που μόλις χθες απαγόρεψε η Μέρκελ και δεν κατάλαβα γιατί εξαρχής επιτρέπανε μια τόσο ανήθικη οικονομική πράξη. Αν πορευόμασταν σύμφωνα με την ηθική δεν θα απειλούσαμε τους μαθητές μας εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων με απεργία. Δεν θα κλέβαμε στη δουλειά μας ούτε χρόνο ούτε χρήμα, δεν θα δεχόμασταν να προσφέρουμε εργασία σε κάποιον απατεώνα. Δεν θα αντιμετωπίζαμε καν έναν απατεώνα σε κάθε μας βήμα.
Και τότε ίσως, ίσως,  να μιλούσαμε για μικρότερα προβλήματα σήμερα.
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης κερδίσαμε τα κοινωνικά μας δικαιώματα, χάσαμε όμως τον πληθυντικό ευγενείας. Και αυτή η απώλεια έδιωξε τις αναστολές μας. Μας έκανε ικανούς για όλα.
Άκουγα ξανά και ξανά ότι τα πράγματα έτσι γίνονται και εμείς όλοι εθισμένοι στην παγαποντιά τα αποδεχόμασταν ως "φυσιολογικά". Είναι σαν αυτές τις κοινωνίες που η ενδοοικογενειακή βία είναι φυσιολογική. Σαν κάτι άλλες κοινωνίες που τα παιδιά είναι εμπορεύσιμο είδος. Σαν την δική μας κοινωνία που ξέφυγε στο δρόμο των λωτοφάγων και έπαθε αμνησία.
Περίεργο πράγμα, οικονομικές αναλύσεις, πολιτικές ιδεολογίες, κοινωνικά πιστεύω θα ήταν όλα άχρηστα μπροστά στην ηθική. Αλλά και ο Χριστός για ηθική και αγάπη μιλούσε και βρέθηκαν και τότε οι επιτήδειοι να τον κατηγορήσουν. Έπεσε και αυτός θύμα δίκης προθέσεων και σταυρώθηκε.
Ίσως ήταν ο μόνος πραγματικός επαναστάτης που πέρασε από τον κόσμο ετούτο.
Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ δυνατά το βουητό της μηχανοκίνητης μάζας της λεωφόρου.
Μάλλον θα ξέφυγα από την συνήθεια.

buzz it!

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

ΕΛΕΝΗ

Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου






Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια


Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο

κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει

Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη


Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει


Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι

buzz it!

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Φαίνεται ότι κάποιοι έχουν το δικαίωμα στην απεργία περισσότερο από τους άλλους.
Δεν το συζητώ για τον ιδιωτικό τομέα γιατί όλοι ξέρουμε ότι την επόμενη μέρα βρίσκεσαι εκτός καθηκόντων. Είναι όμως πολλοί αυτοί που υπηρετούν στον Δημόσιο τομέα και λόγω ευθύνης δεν έχουν την πολυτέλεια της απεργίας.
Φίλη μου νοσοκόμα μου εκμυστηρεύτηκε ότι η προϊσταμένη τους μάζεψε την παραμονή της απεργίας και τους δήλωσε ότι αν απεργήσουν θα καταρρεύσει η εφημερία και θα κινδυνέψουν οι ασθενείς. Σας φέρνω προ των ευθυνών σας, ήταν τα λόγια της.
Υπάρχουν εργαζόμενοι που το βράδυ που κοιμούνται δεν έχουν καμία ανησυχία για το τί θα αντιμετωπίσουν την επομένη στη δουλειά.
Υπάρχουν όμως άλλοι εργαζόμενοι που το βράδυ ξαπλώνουν με τη σκέψη "τί θα αντιμετωπίσω αύριο ρε γαμώτο;"
Ποιός θ' αρρωστήσει; τί περιστατικά θα έλθουν;
Που θα εφορμήσουν πάλι οι κλέφτες; ποιός θα σκοτώσει ποιόν; τί πτώμα θα αντικρύσω;
Ποιά φωτιά θα αντιμετωπίσω;
Πού θα γίνει αύριο η ληστεία;
Πόσες ζωντανές ψυχές θα βρεθούν πάλι στη θάλασσα;
Όσοι κάνουν αυτές τις ερωτήσεις στους εαυτούς τους την ώρα που πάνε για ύπνο το βράδυ δεν κατεβήκαν στην πορεία, δεν φύγαν από τη δουλειά τους. Και ας τους κόβεται ο μισθός το ίδιο με τους άλλους;
Αυτοί είναι άνθρωποι ενός κατώτερου θεού; Ή μήπως ανώτερου;
Και το αστείο είναι ότι αυτοί είναι που έχουν πραγματικά αδικηθεί όλα αυτά τα χρόνια λόγω συνθηκών εργασίας.

Το πιο αστείο είναι ότι και όταν αποφασίζουν οι άνθρωποι να διαμαρτυρηθούν εναντίον των δολοφόνων με τις μολότωφ δεν έχουν πάλι το δικαίωμα γιατί κάποιοι φροντίζουν να κατεβάσουν στο δρόμο την ίδια μέρα και ώρα τους ίδιους ανθρώπους που προκάλεσαν αυτά που είδαμε την περασμένη Τετάρτη.

Πέραν της διαμαρτυρίας του δρόμου υπάρχουν και άλλες μορφές διαμαρτυρίας που αφορούν τα δημοκρατικά πολιτεύματα όμως. Ο όχλος είναι ανεξέλεγκτος και καμμία χώρα στον κόσμο δεν θα επιβιώνε αν αντιμετώπιζε τόσες σύχνες νύχτες κρυστάλλων. Αλλά κάποιοι έχουν ζηλέψει τόσο την Αργεντινή που κάνουν ότι μπορούν για να τη φτάσουν. Θα το καταφέρουν...

buzz it!

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

ΦΟΒΙΣΤΕΣ

Κάθε άνθρωπος έχει στη μνήμη του την πρώτη ανάμνηση της ζωής του.
Αυτή η ανάμνηση για μένα είναι η μέρα της επιστράτευσης.
Εξαφανίστηκε ο μπαμπάς μου για αρκετές μέρες. Η μαμά μου έλεγε μην ανησυχείς είναι καλά αλλά εκεί που είναι δεν επιτρέπεται να μας πάρει τηλέφωνο.
Λίγα χρόνια αργότερα, κάθε φορά που άκουγα για πτώση πολεμικού αεροσκάφους κόλλαγα πάνω στο ραδιόφωνο μην τύχει και ακούσω τ' όνομα του αδελφού μου. Και μετά έκλαιγα με τις ώρες για τ' άλλα ονόματα που άκουγα.
Μετά τα Ίμια ήταν για ένα μήνα μέσα σ' ένα υποβρύχιο κάτω από το Αιγαίο. Ήταν ο μοναδικός μήνας που έπαιρνε την μικρή του αδελφή τηλέφωνο κάθε μέρα. Και κάθε μέρα που κλείναμε το τηλέφωνο αναλογιζόμασταν σιωπηλά ο καθένας ότι ίσως ήταν η τελευταία φορά.
Ο άνθρωπος που αγάπησα και συμπορεύτηκα δεν ακολούθησε ένα επικίνδυνο επάγγελμα, τραπεζικός υπάλληλος είναι. Στην τρίτη ληστεία που βιώνεις αντιλαμβάνεσαι ότι είναι επικίνδυνο επάγγελμα.
Χθες τρεις συνάδελφοι αφέθησαν στην τύχη τους σαν τα πρόβατα στη σφαγή, βορά των φοβιστών. Τρεις εργαζόμενοι των 1100,00 ευρώ. Ναι κύριοι τόσα παίρνουν.
Η ομπρέλα του φόβου δεν έφυγε ποτέ.
Θα συνεχιστεί έτσι αυτό το έργο;
Αυτές τις μέρες είμαι εξαιρετικά υποκειμενική.
Μην λογαριάζετε τις κουβέντες μου.
Η χώρα δεν είναι στο χείλος του γκρεμού.
Η χώρα κυβερνάται από την Μπαμπούλας ΑΕ με ειδικά εκπαιδευμένους φοβιστές.
Η Δημοκρατία πέθανε στη γέννα της.





buzz it!