Κυριακή 29 Αυγούστου 2010
Η επιστροφή
Τώρα που ξεφλουδίζω είναι η ώρα για να πω από ποιά κοινωνία έρχομαι.
Έρχομαι από μια κοινωνία ιδεατή, ανθρώπινη, άρρηκτα δεμένη με το περιβάλλον.
Χωρίς πολλούς νόμους, χωρίς πολλούς αρχηγούς.
Σ' αυτή τη κοινωνία η βάση της καθημερινότητας είναι ο καιρός. Δεν κοιτάμε ρολόγια, ούτε οθόνες. Κοιτάμε μόνο τον ουρανό και αυτός ρυθμίζει το πως θα κυλίσει η μέρα.
Οι εφημερίδες αργούν να έρθουν και καμιά φορά δεν έρχονται καθόλου. Το ραδιόφωνο δεν πιάνει και τηλεόραση δεν υπάρχει.
Τα παιδιά ζουν ελεύθερα. Από 0 χρονών μέχρι 100. Χωρίς ρούχα, χωρίς κομπιούτερ, χωρίς πρέπει και μη. Παίζουν όλη μέρα στη θάλασσα, τρώνε όταν το θυμηθούνε, κάνουν ποδήλατο όλη μέρα, παίζουν, παίζουν, παίζουν μέχρι εξαντλήσεως, μέχρι αργά το βράδυ, χωρίς φόβο.
Σ' αυτή την κοινωνία δεν υπάρχουν τοίχοι, δεν υπάρχουν δωμάτια. Ο προσωπικός σου χώρος δεν ξεπερνά τα 10 τετραγωνικά και οριοθετείται από δέντρα. Και το αντέχεις. Σου αρέσει κιόλας.
Μοιράζεσαι. Μοιράζεσαι το σφυρί, το τιρμπουσόν, το σχοινί για το άπλωμα, το υγρό για τα πιάτα, το τσίπουρο, τα ψάρια, τη χαρά σου, τη λύπη σου, την αρρώστια σου.
Σ' αυτή την κοινωνία ξέρεις ότι δεν θα είσαι ποτέ μόνος. Θα πεις χίλιες καλημέρες το πρωί, θα πάρεις ψωμί απ' το φούρνο για τον διπλανό σου, θα βάλεις κάτι στο ψυγείο του γιατί δεν χωράει στο δικό σου, θα μαγειρέψεις, θα φας, θα κοιμηθείς έξω, όλα σε κοινή θέα.
Εκεί ο καθηγητής πανεπιστημίου θα πλύνει τα πιάτα δίπλα στον μαραγκό (πλένουν πολύ τα πιάτα σ' αυτή την κοινωνία οι άντρες), ο διεθνής τεχνικός τους μπάσκετ θα περιμένει στην ίδια ουρά για τα ντους με αυτόν που πουλάει πατάτες στη λαϊκή. Ένας Έλληνας και ένας Γερμανός θα παίξουν σκάκι. Δεν υπάρχει ΔΝΤ εδώ.
Δεν γνωριζόμαστε καθόλου αλλά ξέρουμε πολλά πράγματα ο ένας για τον άλλον. Αν ροχαλίζουμε, αν έχουμε συχνοουρία, αν πλένουμε τα δόντια μας, αν πίνουμε, αν διαβάζουμε, αν μαγειρεύουμε, αν μαλώνουμε, αν κλαίμε, αν γελάμε, αν αγαπάμε...
Όλα τα χαρτιά είναι ανοιχτά.
Επίσης εκεί δεν έχουμε κλειδιά. Τα "σπίτια" μας, τα αυτοκίνητα, τα ποδήλατα είναι όλα ξεκλείδωτα.
Τα παράθυρα είναι συνέχεια ανοιχτά, και οι καρδιές μας ίσως...
Το πρωί ξυπνάμε από τα βήματα των σπουργιτιών. Βγαίνουμε έξω αχτένιστοι και καλημερίζουμε τον διπλανό μας που μετά από λίγο θα πλένει τα δόντια του μαζί μας δίπλα δίπλα.
Η μόνιμη περιβολή είναι ένα μαγιώ. Παντού, και στο σούπερ μάρκετ, και στο φούρνο, και στην ταβέρνα. Η θέα του γυμνού κορμιού δεν είναι ντροπή. Και τα κορμιά φαντάζουν όμορφα. Δεν είναι σφιγμένα, δεν είναι κρυφά, δεν πουλάνε κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Η βραδινή διασκέδαση είναι αυθόρμητη. Λίγο αλκοόλ, λίγα σπόρια, ένα φεγγάρι, μία κιθάρα, πολύ καλή διάθεση που τη διαθέτουν όλοι εξ αρχής. Γι' αυτό δεν παραπονιούνται αν τα ντους είχαν κρύο νερό, αν ο διπλανός ροχάλιζε όλο το βράδυ, αν το ψωμί τελείωσε στο φούρνο, αν η θέση δεν είχε καλή σκιά. Ιταλοί, Αυστριακοί, Σέρβοι, Άγγλοι, Βούλγαροι, Γάλλοι, Έλληνες ζουν και μοιράζονται πολύ προσωπικές στιγμές. Η παγκοσμιοποίηση είναι εκεί.
Αν σε κάποιους φαντάζουν εφιάλτης όλα αυτά σε κάποιους άλλους φαντάζουν ένας μικρός παράδεισος, φάρμακο στον απάνθρωπο κόσμο που φτιάξαμε και που γύρισα τώρα και δεν μπορώ να συνηθίσω αυτή τη φορά. Γιατί χίλιες καλημέρες κάθε πρωί δεν τις βρίσκεις πεταμένες πουθενά!
Α! ξέχασα η κοινωνία είναι υπαρκτή και είναι η κοινωνία των κάμπερς.
Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Σκοντάφτοντας στο παρελθόν
Με το αεράκι της Μποφίλιου στο μυαλό περιπλανιόμασταν στις παραλίες της ανατολικής Αττικής. Αντικρύζοντας πολλές άσχημες εικόνες άναρχης δόμησης, κακόγουστης καλλιτεχνίας και "αρχιτεκτονικών" αντιθέσεων συνειδητοποιούμε για τα καλά την διάθεση των Ελλήνων για "ότι να 'ναι". Περνώντας ξυστά ανάμεσα σε βράχια και μάντρες που τις γλύφει το κύμα βρεθήκαμε σε μία παραλία εξωτική! Ήταν και το ηλιοβασίλεμα που την αβαντάριζε, αλλά ήταν πραγματικά όμορφη. Άμμος καθαρή, και μέσα και έξω από τη θάλλασσα, προστατευμένη γύρω γύρω από βράχια. Ένα μικρό beach bar έπαιζε lounge μουσική και πολύ λίγος κόσμος. Την παραλία αυτή μου είπανε ότι την λένε παραλία Ντέιβις. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε γίνει μία απόβαση Άγγλων εκεί αλλά οι Γερμανοί τους περίμεναν πίσω από τα βράχια και εκείνη την μέρα σκοτώθηκε ένας Άγγλος, ο Ντέιβις. Την στιγμή εκείνη που έφτιαχνα στο μυαλό μου όλο το σκηνικό της απόβασης μέσα στο ηλιοβασίλεμα γύρω στους 20 άντρες άρχισαν να βγαίνουν μέσα από τη θάλασσα με ρούχα. Προς στιγμήν σάστισα μήπως η απόβαση ξέφυγε από την φαντασία μου, προσγειώθηκα όμως σύντομα βλέποντας τα 20 σκουρόχρωμα παλικάρια να βγαίνουν ανασούμπαλα μέσα από τη θάλασσα φορώντας τα παντελόνια τους. Μετανάστες χαμογελαστοί της σημερινής Ελλάδας που στη δική τους φαντασία το όλο σκηνικό έμοιαζε Μπαχάμες, και κάπως έτσι θα το περιέγραφαν αργότερα κρεμασμένοι στα κίτρινα καρτοτηλέφωνα στους δικούς τους ανθρώπους πίσω στις κατακερματισμένες πατρίδες τους.
Αυτό το σχοινί που ενώνει τον Ντέιβις με αυτούς τους ανθρώπους έχει τόσες πολλές διαστάσεις, τόσες πολλές εναλλαγές, τόσες διαφορετικές στιγμές, κι όμως δεν παύει να τους ενώνει.
Άραγε τί να ενώνει και την οικογένεια Ντέιβις με αυτή την παραλία...
Και σε ποιό εκατοστό αυτού του σχοινιού να βρέθηκα και εγώ μάρτυρας αυτής της πανέμορφης παραλίας;
Πρέπει να μαθαίνουμε κόμπους ναυτικούς, γερούς, όλοι εμείς που πατάμε αυτήν την άμμο, που βρεθήκαμε σε αυτή την άκρη της γης, σε αυτή τη χώρα που οι άκρες των πεζοδρομίων της είναι στολισμένες με μάρμαρα και ο ήλιος θαρρείς πως ανατέλλει μόνο πάνω στον Παρθενώνα κάθε πρωί, που ακόμη οι παραλίες αντιστέκονται στην δική μας βαναυσότητα, να μαθαίνουμε κόμπους γερούς για να κρατάμε σφιχτά δεμένα αυτά τα σχοινιά που ενώνουν το μυστήριο παρελθόν μας με το ζοφερό παρόν και που κάνουν το μέλλον να φαίνεται λιγότερο τρομακτικό.
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Όνειρό μας η θεία Βαφειοπούλου
Ακούγοντας τα νέα για το ασφαλιστικό ήρθε ξανά η θεία Βαφειοπούλου στο προσκήνιο! Την θεία Βαφειοπούλου μας την γνώρισε ο θείος Γιώργος. Ο θείος Γιώργος είναι σπουδαίος άνθρωπος, μορφωμένος και φιλοσοφημένος. Μιλούσε πάντα λίγο αλλά τα λόγια του ήταν πάντα κοφτερά. Αυτός όταν παντρευτήκαμε αντί να μας συγχαρεί μας είπε το περίφημο "compromise τώρα" και μας γείωσε κανονικά, και στη γέννηση του πρώτου μας παιδιού μας είπε πάλι "να σας ζήση, τώρα θα σας γαμήσει"!!!! Σπουδαία λόγια, σοφά και χρήσιμα για να αντιμετωπίσεις την σκληρή πραγματικότητα.
Ο θείος Γιώργος λοιπόν μια φορά μας έλεγε την ιστορία της θείας Βαφειοπούλου, την οποία βέβαια δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, η οποία έλαβε μια παχυλή σύνταξη κληρονομιά από τον σύζυγό της σε νεαρή ηλικία και έζησε μέχρι τα βαθειά γεράματα τινάζοντας όλα τα ταμεία στον αέρα καθότι ήταν περισσότερα τα χρόνια που έζησε με αυτή τη σύνταξη παρά πριν από αυτή. Συζητώντας λοιπόν τότε, πριν πολλά χρόνια όλα αυτά, και φέρνοντας ως παράδειγμα αυτή τη συγγενή μας καταλήγαμε όλοι χαριτολογώντας " Όνειρό μας είναι να γίνουμαι θεία Βαφειοπούλου".
Δεν ήταν όμως αυτό μια απλή χαριτομενιά, ήταν η εθνική ρήση ενός ολόκληρου λαού που έφερε τη χώρα του τώρα σε ένα αδιέξοδο από το οποίο εμείς τουλάχιστον δεν θα προλάβουμε να βγούμε. Δεν ξέρω και για τα παιδιά μας.
Η θεία Βαφειοπούλου πρέπει να μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, γιατί άρχισα να την φαντάζομαι ως εικόνα, ως μια περιποιημένη κυρία με όμορφα ρούχα, καλοχτενισμένα μαλλιά, περιποιημένα νύχια και κόκκινο κραγιόν. Άλλοτε αυτή η εικόνα μετατρέπονταν σε εφιάλτη που ερχόταν απειλητικά και μου κούναγε το δάχτυλο δείχνοντάς μου ότι θα στοιχειώσει για πάντα μέσα στο ταμείο και άλλοτε ερχόταν κοροϊδευτικά να μου δείξει πόσο ηλίθια είμαι που δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω σαν κι αυτή.
Μέσα στα χρόνια βέβαια γνώρισα πολλές θείες Βαφειοπούλου και σήμερα πάρα πάρα πολλές εν δυνάμει που τους στοίχισε πραγματικά το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο γιατί τους ανέτρεψε τα σχέδια.
Γι αυτή μου τη διαφορετική στάση απέναντι στο θέμα φταίει η μάνα μου που από μικρή με είχε βάλει στο τρυπάκι της ανεξαρτησίας και της δουλειάς. Να δουλεύεις παιδί μου, μου έλεγε, να είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος και να μην χρωστάς τίποτα σε κανέναν. Με είχε ποτίσει με αυτή τη φιλοσοφία και της το χρωστάω γιατί με όλες αυτές τις ασφαλιστικές αλλαγές μάλλον κερδισμένη θα βγω και καθόλου μα καθόλου υποτιμημένη.
Ήρθε μάλλον η ώρα να εκδικηθώ τη θεία Βαφειοπούλου!
Καλό καλοκαίρι!!!
Ο θείος Γιώργος λοιπόν μια φορά μας έλεγε την ιστορία της θείας Βαφειοπούλου, την οποία βέβαια δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, η οποία έλαβε μια παχυλή σύνταξη κληρονομιά από τον σύζυγό της σε νεαρή ηλικία και έζησε μέχρι τα βαθειά γεράματα τινάζοντας όλα τα ταμεία στον αέρα καθότι ήταν περισσότερα τα χρόνια που έζησε με αυτή τη σύνταξη παρά πριν από αυτή. Συζητώντας λοιπόν τότε, πριν πολλά χρόνια όλα αυτά, και φέρνοντας ως παράδειγμα αυτή τη συγγενή μας καταλήγαμε όλοι χαριτολογώντας " Όνειρό μας είναι να γίνουμαι θεία Βαφειοπούλου".
Δεν ήταν όμως αυτό μια απλή χαριτομενιά, ήταν η εθνική ρήση ενός ολόκληρου λαού που έφερε τη χώρα του τώρα σε ένα αδιέξοδο από το οποίο εμείς τουλάχιστον δεν θα προλάβουμε να βγούμε. Δεν ξέρω και για τα παιδιά μας.
Η θεία Βαφειοπούλου πρέπει να μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε, γιατί άρχισα να την φαντάζομαι ως εικόνα, ως μια περιποιημένη κυρία με όμορφα ρούχα, καλοχτενισμένα μαλλιά, περιποιημένα νύχια και κόκκινο κραγιόν. Άλλοτε αυτή η εικόνα μετατρέπονταν σε εφιάλτη που ερχόταν απειλητικά και μου κούναγε το δάχτυλο δείχνοντάς μου ότι θα στοιχειώσει για πάντα μέσα στο ταμείο και άλλοτε ερχόταν κοροϊδευτικά να μου δείξει πόσο ηλίθια είμαι που δεν θα μπορέσω ποτέ να γίνω σαν κι αυτή.
Μέσα στα χρόνια βέβαια γνώρισα πολλές θείες Βαφειοπούλου και σήμερα πάρα πάρα πολλές εν δυνάμει που τους στοίχισε πραγματικά το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο γιατί τους ανέτρεψε τα σχέδια.
Γι αυτή μου τη διαφορετική στάση απέναντι στο θέμα φταίει η μάνα μου που από μικρή με είχε βάλει στο τρυπάκι της ανεξαρτησίας και της δουλειάς. Να δουλεύεις παιδί μου, μου έλεγε, να είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος και να μην χρωστάς τίποτα σε κανέναν. Με είχε ποτίσει με αυτή τη φιλοσοφία και της το χρωστάω γιατί με όλες αυτές τις ασφαλιστικές αλλαγές μάλλον κερδισμένη θα βγω και καθόλου μα καθόλου υποτιμημένη.
Ήρθε μάλλον η ώρα να εκδικηθώ τη θεία Βαφειοπούλου!
Καλό καλοκαίρι!!!
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Πυροβολήστε με!!!
Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει κανένα Moonlight και δεν προτίθεμαι να δω ούτε το καινούργιο.
Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει μέχρι το τέλος καμία ταινία του Γούντι Άλεν.
Γιατί δεν είμαι καμία ομάδα.
Γιατί δεν παίρνω ποτέ ταξί από άποψη.
Γιατί δεν θέλω να πάρω σύνταξη στα 50 και γιατί στα 60 θα έχω συμπληρώσει 42 χρόνια δουλειάς.
Γιατί αφήνω πάντα 5 μέτρα απόσταση από το προπορευόμενο αυτοκίνητο.
Γιατί κάθε φορά που μου κορνάρετε βγάζω το χέρι μου και σας χαιρετάω.
Πυροβολήστε με γιατί χαίρομαι τον έλεγχο που μας κάνει η τρόικα.
Γιατί δεν δέχτηκα να δώσω το πενηντάρικο για να προχωρήσει ο φάκελός μου στο υποθηκοφυλακείο.
Γιατί δεν γελάω με το Αλ τσαντίρι και δεν έχω παρακολουθήσει καμία σειρά του Παπακαλιάτη.
Γιατί δεν ξέρω αυτόν που τραγουδάει σφύριξα κι έληξε.
Πυροβολήστε γιατί δεν έχω παίξει ούτε μία φορά λόττο.
Γιατί δεν έχω πάει ούτε μία φορά τα παιδιά μου στα Τζάμπο.
Πυροβολήστε με γιατί δεν πλήρωσα το δίπλωμα οδήγησης.
Γιατί δεν αλλοίωσα την διεύθυνσή μου για να πάει το παιδί μου σε σχολείο άλλης γειτονιάς.
Γιατί δεν έχω τίποτα ν' αγοράσω από ένα περίπτερο.
Γιατί εξακολουθώ ακόμα ν' αγοράζω δίσκους.
Πυροβολήστε με γιατί χαλάω την πιάτσα.
Στήστε με στον τοίχο να το ευχαριστηθείτε!!!
Πυροβολήστε με γιατί δεν έχω δει μέχρι το τέλος καμία ταινία του Γούντι Άλεν.
Γιατί δεν είμαι καμία ομάδα.
Γιατί δεν παίρνω ποτέ ταξί από άποψη.
Γιατί δεν θέλω να πάρω σύνταξη στα 50 και γιατί στα 60 θα έχω συμπληρώσει 42 χρόνια δουλειάς.
Γιατί αφήνω πάντα 5 μέτρα απόσταση από το προπορευόμενο αυτοκίνητο.
Γιατί κάθε φορά που μου κορνάρετε βγάζω το χέρι μου και σας χαιρετάω.
Πυροβολήστε με γιατί χαίρομαι τον έλεγχο που μας κάνει η τρόικα.
Γιατί δεν δέχτηκα να δώσω το πενηντάρικο για να προχωρήσει ο φάκελός μου στο υποθηκοφυλακείο.
Γιατί δεν γελάω με το Αλ τσαντίρι και δεν έχω παρακολουθήσει καμία σειρά του Παπακαλιάτη.
Γιατί δεν ξέρω αυτόν που τραγουδάει σφύριξα κι έληξε.
Πυροβολήστε γιατί δεν έχω παίξει ούτε μία φορά λόττο.
Γιατί δεν έχω πάει ούτε μία φορά τα παιδιά μου στα Τζάμπο.
Πυροβολήστε με γιατί δεν πλήρωσα το δίπλωμα οδήγησης.
Γιατί δεν αλλοίωσα την διεύθυνσή μου για να πάει το παιδί μου σε σχολείο άλλης γειτονιάς.
Γιατί δεν έχω τίποτα ν' αγοράσω από ένα περίπτερο.
Γιατί εξακολουθώ ακόμα ν' αγοράζω δίσκους.
Πυροβολήστε με γιατί χαλάω την πιάτσα.
Στήστε με στον τοίχο να το ευχαριστηθείτε!!!
Ετικέτες
Ψυχή τε και σώματι
Σάββατο 12 Ιουνίου 2010
Αγάπη για το σχολείο
Λατρεύω την γειτονιά μου!
Την λατρεύω για την ομορφιά της μα πιο πολύ για τους ανθρώπους της!
Απόδειξη της τελειότητας της είναι τα σχολειά της!
Προχθές η έκτη δημοτικού ανέβασε τους Αχαρνής τους Αριστοφάνη με τέτοιο επαγγελματισμό που θα ζήλευαν πολλοί έλληνες ηθοποιοί. Χορός εκστατικός, κοστούμια εκπληκτικά, μουσική επιμέλεια επαγγελματική. Δύο δάσκαλοι ήταν η ψυχή της παράστασης, αλλά πολλοί άνθρωποι δούλεψαν σκληρά για να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα τα παιδιά μας. Κάθε γονιός πρόσφερε αυτό που μπορούσε, άλλος τον φωτισμό, άλλος τον εξοπλισμό ήχου, άλλος χειροποίητους κίονες, συλλογική δουλειά. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, οι γονείς περισσότερο.
Σήμερα έγινε πάλι η γιορτή του συλλόγου γονέα και κηδεμόνων.
Μοντέρνος χορός, κιθάρα, αρμόνιο, παραδοσιακοί χοροί, επίδειξη ξιφασκίας, street fighting καράτε, όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακό.
Στο τέλος ο dj ανέλαβε τον ρυθμό και τότε γέμισε το προαύλιο με οιστρογόνα 1ης, 2ας, 3ης Γυμνασίου, παιδιά που τα προηγούμενα χρόνια μου έλεγαν τα κάλαντα και τώρα λικνίζονταν ρυθμικά ζευγάρια μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.
Άραγε αύριο το πρωί τί θα λένε; "πήγαμε στο δημοτικό μας και ξεφαντώσαμε...";
Την λατρεύω για την ομορφιά της μα πιο πολύ για τους ανθρώπους της!
Απόδειξη της τελειότητας της είναι τα σχολειά της!
Προχθές η έκτη δημοτικού ανέβασε τους Αχαρνής τους Αριστοφάνη με τέτοιο επαγγελματισμό που θα ζήλευαν πολλοί έλληνες ηθοποιοί. Χορός εκστατικός, κοστούμια εκπληκτικά, μουσική επιμέλεια επαγγελματική. Δύο δάσκαλοι ήταν η ψυχή της παράστασης, αλλά πολλοί άνθρωποι δούλεψαν σκληρά για να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα τα παιδιά μας. Κάθε γονιός πρόσφερε αυτό που μπορούσε, άλλος τον φωτισμό, άλλος τον εξοπλισμό ήχου, άλλος χειροποίητους κίονες, συλλογική δουλειά. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, οι γονείς περισσότερο.
Σήμερα έγινε πάλι η γιορτή του συλλόγου γονέα και κηδεμόνων.
Μοντέρνος χορός, κιθάρα, αρμόνιο, παραδοσιακοί χοροί, επίδειξη ξιφασκίας, street fighting καράτε, όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακό.
Στο τέλος ο dj ανέλαβε τον ρυθμό και τότε γέμισε το προαύλιο με οιστρογόνα 1ης, 2ας, 3ης Γυμνασίου, παιδιά που τα προηγούμενα χρόνια μου έλεγαν τα κάλαντα και τώρα λικνίζονταν ρυθμικά ζευγάρια μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.
Άραγε αύριο το πρωί τί θα λένε; "πήγαμε στο δημοτικό μας και ξεφαντώσαμε...";
Ετικέτες
Γονείς
Παρασκευή 21 Μαΐου 2010
Ανήθικος εθισμός
Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έπαψε να μου κάνει εντύπωση ο θόρυβος των αυτοκινήτων από την λεωφόρο όπως όταν ήμουν μικρή και ερχόμουν λίγες μέρες στην Αθήνα.
Τί είναι η συνήθεια στον άνθρωπο;
Τί είναι η συνήθεια στον άνθρωπο;
Αυτές τις μέρες που ξέσπασε η κρίση αναγκαστήκαμε όλοι να ξαναθυμηθούμε αυτά που έχουμε μέσα μας, τα πιστεύω μας, τα θέλω μας, να διεκδικήσουμε ο καθένας από τη θέση του ότι τον πονάει περισσότερο. Ξύπνησαν εργατικά δίκαια, βγήκαν κεϋνσιανές πολιτικές από το συρτάρι, "φιλελεύθεροι" εναντίον "αριστερών" και το αντίθετο, είδαμε την Αργεντινή ως το χειρότερο παράδειγμα ΔΝΤ και την Τουρκία ως το καλύτερο. Διαλέγετε και παίρνετε όπως σας συμφέρει.
Μιλήσαμε πολύ για την αδικία του κεφαλαίου, των πολιτικών. Μιλήσαμε πολύ για το ποιός έχει τελικά την ευθύνη της κρίσης. Μιλήσαμε για την παγκοσμιοποίηση και για το γεγονός ότι το παιχνίδι των αγορών έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Είπαμε ότι καλά κάνανε αυτοί που κλέβανε το Δημόσιο γιατί και εκείνο δεν είναι καλύτερο και ότι αν μας τύχαινε θα το κάναμε και εμείς. Άκουσα ότι το μαύρο χρήμα είναι απαραίτητο για την "ανάπτυξη" της αγοράς (!) Μιλήσαμε για την λευκή απεργία των δημοσίων που την κάνουν για να εκδικηθούν για την μείωση των εισοδημάτων τους. Άλλωστε αυτό ήταν και η απειλή όταν ακόμη συζητούσαν για τα μέτρα. "Μην το κάνετε γιατί θα κατεβάσουν όλοι τα στυλό κάτω" ή ότι άλλο εργαλείο έχουν στα χέρια τους τέλος πάντων.
Δεν μιλήσαμε για ένα μοναδικό πράγμα.
Την ηθική.
Δεν είναι εντυπωσιακό που δεν αναφέρεται πουθενά;
Ούτε σε συζήτηση, ούτε σε άρθρα, ούτε σε μπλογκς.
Αυτή τη στάση ζωής που δεν αδικεί τον διπλανό σου.
Για σκεφτείτε το σε όλες τις προεκτάσεις του.
Και αυτό έχει αντίκτυπο από το σπρώξιμο που ρίχνουμε στην ουρά για να κλέψουμε τη θέση του διπλανού μας, μέχρι το short selling των ομολόγων που μόλις χθες απαγόρεψε η Μέρκελ και δεν κατάλαβα γιατί εξαρχής επιτρέπανε μια τόσο ανήθικη οικονομική πράξη. Αν πορευόμασταν σύμφωνα με την ηθική δεν θα απειλούσαμε τους μαθητές μας εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων με απεργία. Δεν θα κλέβαμε στη δουλειά μας ούτε χρόνο ούτε χρήμα, δεν θα δεχόμασταν να προσφέρουμε εργασία σε κάποιον απατεώνα. Δεν θα αντιμετωπίζαμε καν έναν απατεώνα σε κάθε μας βήμα.
Και τότε ίσως, ίσως, να μιλούσαμε για μικρότερα προβλήματα σήμερα.
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης κερδίσαμε τα κοινωνικά μας δικαιώματα, χάσαμε όμως τον πληθυντικό ευγενείας. Και αυτή η απώλεια έδιωξε τις αναστολές μας. Μας έκανε ικανούς για όλα.
Άκουγα ξανά και ξανά ότι τα πράγματα έτσι γίνονται και εμείς όλοι εθισμένοι στην παγαποντιά τα αποδεχόμασταν ως "φυσιολογικά". Είναι σαν αυτές τις κοινωνίες που η ενδοοικογενειακή βία είναι φυσιολογική. Σαν κάτι άλλες κοινωνίες που τα παιδιά είναι εμπορεύσιμο είδος. Σαν την δική μας κοινωνία που ξέφυγε στο δρόμο των λωτοφάγων και έπαθε αμνησία.
Περίεργο πράγμα, οικονομικές αναλύσεις, πολιτικές ιδεολογίες, κοινωνικά πιστεύω θα ήταν όλα άχρηστα μπροστά στην ηθική. Αλλά και ο Χριστός για ηθική και αγάπη μιλούσε και βρέθηκαν και τότε οι επιτήδειοι να τον κατηγορήσουν. Έπεσε και αυτός θύμα δίκης προθέσεων και σταυρώθηκε.
Ίσως ήταν ο μόνος πραγματικός επαναστάτης που πέρασε από τον κόσμο ετούτο.
Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ δυνατά το βουητό της μηχανοκίνητης μάζας της λεωφόρου.
Μάλλον θα ξέφυγα από την συνήθεια.
Ετικέτες
Αιρετικα
Πέμπτη 20 Μαΐου 2010
ΕΛΕΝΗ
Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει
Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει
Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


