Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009

Μισό αιώνα πριν...


"...Η ψευτιά και ο πνευματικός εκφυλισμός απλώνει μέρα με τη μέρα απάνω στους Έλληνες και τους παραμορφώνει. Έναν λαό που ξεχωρίζει ανάμεσα σ' όλα τα έθνη και που είναι γεμάτος πνευματική υγεία, πάμε να τον κάνουμε εμείς οι λογής- λογής καλαμαράδες, κι οι άλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρίς πνευματικό νεύρο, χωρίς πνευματική ανδροπρέπεια, χωρίς χαρακτήρα."

"...Όποτε πέσουνε στα χέρια μου πράγματα που είναι γραμμένα από άνθρωπο απροσποίητον κι αγράμματον, νιώθω πάντα μια δροσεράδα και μια νοστιμάδα από το γράψιμό του που το χαίρουμαι, σαν να μην κρατώ την πένα από τα μικρά μου χρόνια. Πολλές φορές βρίσκεις μέσα σε απλά γραψίματα κάποια εξαίσια λόγια, που δεν μπορεί να τα πει ούτε ο πιο σπουδαίος συγγραφέας."

"...Δικό σου είναι ένα πράγμα, όχι γιατί τ' αγόρασες, είτε γιατί σου το δώσανε, είτε γιατί το φύτεψες, είτε γιατί το ' χτισες, είτε γιατί το μεγάλωσες, μα γίνεται δικό σου γιατί το ζέστανες με την καρδιά σου, και κείνο σου φανερώνει την ψυχή του και μιλά μαζί σου και τ' αγαπάς και σ' αγαπά."

"...Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, ίσως ποθήσεις να ' ρθεις κατά το φτωχικό λημέρι μου. Μα, και να ' ρθεις, θα μετανιώσεις και θα στενοχωρηθείς, αν δεν βλέπουνε τα μάτια σου και δεν ακούνε τ' αυτιά σου και δεν νιώθει η διάνοιά σου όπως ακούγω και βλέπω με τα δικά μου μάτια, με τα δικά μου αυτιά κι όπως νιώθω με τη δική μου διάνοια."

Αποσπάσματα από το Ευλογημένο καταφύγιο του Φώτη Κόντογλου, δημοσιευμένα στην εφημερίδα "Ελευθερία" το διάστημα 1948-68.

buzz it!

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

Κύριε Πρωθυπουργέ,



Σε μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αγαπούμε και διατηρούμε αμέριστη φιλία όλα τα χρόνια, την Γαλλία, βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή η συντήρηση του πιο γνωστού σύγχρονου μνημείου του κόσμου, του πύργου του Άιφελ.

Σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, Γουστάβο Άιφελ, το μνημείο αυτό πρέπει να βάφεται κάθε 7 χρόνια για να θωρακίζεται από τη σκουριά και τη φθορά του χρόνου.

Η εταιρεία που έχει αναλάβει αυτή τη φορά το έργο της συντήρησης είναι ελληνική.

Μαθαίνουμε ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία μιάς και όλο το μνημείο πρέπει να βαφτεί με το χέρι, με ρολλά και βουρτσάκια από ανθρώπους - αλπινιστές, κρεμασμένους από σχοινιά. Μαθαίνουμε επίσης ότι η ομάδα αποτελείται από εξαιρετικούς ανθρώπους που ξέρουν να συνεργάζονται δίχως τσακωμούς, χωρίς οικογενειακά προβλήματα, χωρίς νεύρα.

Δεν φωνάζουν, δεν διαμαρτύρονται και ο ένας βοηθά στη δουλειά του άλλου. Άλλωστε δεν έχουν και πολλές επιλογές μιας και δουλεύουν κρεμασμένοι, αντιμέτωποι με τον φόβο, τον άνεμο και το κρύο.

Η ομάδα αποτελείται από 25 με 30 εργάτες, άντρες και γυναίκες, διαφόρων εθνικοτήτων που πολλές φορές δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα. Αυτό όμως δεν στέκεται εμπόδιο ώστε να δουλέψουν όλοι αρμονικά, υπεύθυνα και αποτελεσματικά γιατί πρέπει να παραδωθεί το έργο σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Ελπίζω να σας έδωσα έμπνευση για το νέο υπουργικό σας συμβούλιο.


ΥΓ. Επικοινωνήστε μαζί μου για το τηλέφωνο του συνεργείου.

Για να κλείσετε μια ημέρα τα εργαλεία του συνεργείου για την δική σας ομάδα, απευθυνθείτε στην κα Τσόκλη.

buzz it!

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009

Μαθήματα οικιακής οικονομίας...και όχι μόνο



Γυρίζοντας από το γραφείο καταγράφω στο μυαλό μου τις επόμενες κινήσεις με σειρά προτεραιότητας. Μέχρι να μπω στο ασανσέρ, με το δάχτυλο έχω αλλάξει τα εικονίδια των σκέψεων μετατρέποντας το μυαλό μου σε συσκευή iphone. Είναι η στιγμή που πρέπει ν' αποφασίσω τί είναι πιο επείγον, η καθαριότητα; το διάβασμα; το μαγείρεμα; το ντιμπέιτ;

Τα πρώτα 5' λεπτά έχω βάλει πλυντήριο και έχω βάλει τα χθεσινά σιδερωμένα στη θέση τους. Τα επόμενα 5' έχω τινάξει και στρώσει τα κρεβάτια. Βάζω ένα μπωλ με γάλα και δημητριακά μέχρι να πάρω τον μικρό από το σχολείο.15' λεπτά παρακολουθώ top chef, έχω ταυτιστεί με τον Χάρολντ που ετοιμάζεται ν' ανοίξει δικό του εστιατόριο.

Το διάλλειμμα τέλος, φεύγω τρέχοντας για ν' αγοράσω τον κιμά για τα σουτζουκάκια, συνδυάζοντας τα ψώνια με την γυμναστική. Σε μισή ώρα έχουν μπει κιόλας στο φούρνο. ΄Ηρθε η ώρα για τον πίνακα του Ερατοσθένη, τα ένρινα και υγρά σύμφωνα, τις μακρόχρονες και βραχύχρονες συλλαβές και τους καταχρηστικούς διφθόγγους. Τα ιερά βιβλία άλλων θρησκειών τα ανέλαβε ο μπαμπάς.

8:30 μ.μ. το ντιμπέιτ έχει ήδη αρχίσει, αρχίζω και εγώ να το παρακολουθώ και στα πρώτα λεπτά με κουράζει αυτό το κοντινό πλάνο του σκηνοθέτη. Δεν τους αντέχω να τους βλέπω και περιορίζομαι μόνο να τους ακούω.

Είμαι στην κουζίνα σκασμένη στα γέλια. Οι γιοί μου έχουν έμπνευση και φτιάχνουν πιάτα με τα σουτζουκάκια.

Σουτζουκάκι με κέτσαπ και κορν φλέικς.
Σουτζουκάκι με πτι μπερ και λεμόνι.
Σουτζουκάκι με κέτσαπ, λεμόνι και παρμεζάνα.

Γυρίζω στο ντιμπέιτ και τους βλέπω εξαιρετικά αστείους σαν τις γκουρμεδιές που ετοιμάσανε τα καμάρια μου.

Το καθημερινό πρόγραμμα είναι σφιχτό.

Το να οργανώνεις το νοικοκυριό με ταχύτητα και έξυπνες κινήσεις είναι στοίχημα.

Να διαβάζεις μαζί με τα παιδιά είναι κέρδος.

Να μαγειρεύεις καθημερινά είναι τέχνη.

Να τα προλαβαίνεις όλα χωρίς να γκρινιάζεις είναι άθλος.

Να βλέπεις δύο κιλά σουτζουκάκια να χαραμίζονται σε πιάτα "εξωτικά" είναι απελπισία.

Αύριο πρέπει να βρω τρόπο να τους κρατήσω έξω από την κουζίνα. Θα φτιάξω ένα κέικ τυριών... ποιός ξέρει τί μπορεί να σκαρφιστούν.


Αφιερωμένο σε όλες τις συμπάσχουσες φίλες μου!

buzz it!

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009

ΧΩΡΙΣ ΗΡΩΕΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΦΕΛΛΟΥΣ



Ερχόμενη από το Δέλτα του Έβρου, μέσα από ερωδιούς και πελεκάνους και συζητήσεις με ντόπιους ψαράδες, φύλακες των συνόρων μας, παίρνω την τελευταία στροφή στη Μαλακάσα και βρίσκομαι σε μια φλεγόμενη Αττική.
Τρεις μέρες ανέχομαι τώρα τις ανευθυνοευθύνες των Προέδρων των απανταχού δασαρχών, πυροσβεστών, εθελοντών, κολοκυθόπουλων. Ανέχομαι τις κραυγές των ηλιοκαμένων δημοσιογράφων που θέτουν το Τρικούπειο ερώτημα "τις πταίει;" Ανέχομαι τον "στρατηγό άνεμο", τα "καντηλάκια" και ένα Ρώσο πιλότο που ήθελε να σβήσει τη φωτιά μας ενώ χρωστούσε 600 ευρώ!!(σε ποιόν άραγε;).
Και μέσα σ' όλα αυτά, κάπου μέσα στα έδρανα της Βουλής, κάποιοι βουλευτές αναρωτιούνται ποιά είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου!!
Εγώ αναρωτιέμαι αν οι Αμερικάνοι είναι τόσο αφελείς να αντιμετωπίζουν σαν ήρωες τους πυροσβέστες τους. Ή αν εμείς είμαστε τόσο έξυπνοι να τους προπυλακίζουμε. Ή αν οι Αμερικάνοι πυροσβέστες είναι ήρωες και οι δικοί μας απλά ειδικοί στο τάβλι! Βέβαια αν έχεις να πορευτείς με μοναδικό ήρωα πυροσβέστη τον Φούρλα η απάντηση είναι προφανής. Τουλάχιστον αυτόν μόνο μας έχουν δώσει γιατί σκέφτομαι άλλο όνομα πυροσβέστη και δεν ξέρω κανένα.
Τί θα γίνει αλήθεια όταν απαξιώσουμε όλα αυτά τα επαγγέλματα που απαιτούν αυτοθυσία και πίστη; Το μητρικό μου ένστικτο λειτουργεί και πάλι και προσπαθώ να ανατρέψω στα παιδιά μου τη θεωρία ότι μια πετυχημένη καριέρα είναι ποδοσφαιριστής ή επιχειρηματίας. Και επίσης να επαναπροσδιορίσω την έννοια του εθελοντισμού μετά τις δηλώσεις του "προέδρου εθελοντών πυροσβεστών βορείου Ελλάδος" που αγανακτησμένος δήλωνε μέσω ραδιοφώνου ότι δεν πληρώθηκαν ούτε τα έξοδά τους για την "εθελοντική" τους εργασία! Μα τί σόι εθελοντισμός μπορεί να είναι αυτός που πληρώνεται;
Η πατρίδα των φελλόδενδρων είναι η Πορτογαλία (πληγείσα επίσης χώρα από τις φωτιές). Εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα δάση. Μόλις ένα φελλόδενδρο γίνει 25 ετών μπορεί να γίνει η πρώτη αποφλοίωση και εξαγωγή του φελλού από τον κορμό του δένδρου. Αυτό γίνεται στους καυτούς μήνες του καλοκαιριού με ειδικά εργαλεία και χειρωνακτική εργασία. Κάθε 10 χρόνια το δένδρο επιδέχεται καινούργια αποφλοίωση. Ο χρόνος αυτός τηρείται και προστατεύεται με την νομοθεσία των κρατών. Ένα φελλόδενδρο μπορεί να δίνει το προιόν του για 200 χρόνια περίπου, η δε αποφλοίωση δεν το βλάπτει όπως δεν βλάπτει τον άνθρωπο το κούρεμα του κουρέα. Το φελλόδενδρο δημιουργεί, λόγω των ειδικών κλιματολογικών συνθηκών της ιβηρικής χερσονήσου έναν ιδιαίτερο φλοιό (φελλό) ο οποίος έχει 40 εκατομμύρια κύτταρα ανά 1 cm2 και προστατεύει το δένδρο από τον καύσωνα και την παγωνιά. Επίσης, σε πυρκαγιές ο φελλός μπορεί να εμποδίσει τη φωτιά από το να καταστρέψει το υπόλοιπο κορμό του δένδρου.
Φελλόδενδρα δεν έχουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχουμε όμως πολλούς "φελλούς". Αντί να τους αφήνουμε να επιπλέουν κάθε φορά, ας τους στείλουμε ως ασπίδα προστασίας των δασών μας. Το όφελος θα είναι διπλό!

buzz it!

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

Με τα δικά μου μάτια!


Εγκλωβισμένη ακόμη στην πόλη, απασχολημένη με την ανακαίνιση του σπιτιού που καθυστερούσα εδώ και καιρό. Μετράω τις αντοχές μου στον καυτό αέρα.
Δεν αντέχω τον κλιματισμό άλλο, κινδυνεύω να πάθω ιδρυματοποίηση.
Κυριακή πρωί βρίσκομαι στην είσοδο του Μουσείου της Ακρόπολης.
Υπομένω την συνήθη γκρίνια των Ελλήνων επισκεπτών.
"...μα καλά για το μπαρ δεν έχει άλλη είσοδο; απαράδεκτο!"
"...μας ελέγχουν πρώτα και μετά βγάζουμε εισιτήριο;"
"...εγώ είμαι καθηγήτρια, γιατί να περιμένω εδώ με όλους τους άλλους;"
Με πιάνει μια γλυκιά ναυτία κοιτάζοντας κάτω από το γυάλινο δάπεδο να αιωρούμαι και νιώθω την ζέστη ν' ακουμπά τα κόκκαλά μου.
Επιτέλους η Είσοδος! Μπήκα μέσα στ' όνειρο.
Βρέθηκα μέσα στην ιστορία μου.
Μπροστά στη σκεπτόμενη Αθηνά που με συντρόφευε σιωπηλά σε όλα τα σχολικά μου χρόνια.
Σε λιοντάρια και φίδια. Σε μαρμάρινες αέρινες χορεύτριες.
Ανάμεσα στις κόρες, οι περισσότερες αναθήματα εργαζόμενων (από τότε) γυναικών προς την θεά Αθηνά την Εργάνη. Τόσο όμορφες!
Οι στιβαρές Καρυάτιδες σηκώνουν ακόμη το βάρος όλου του κόσμου και εγώ αντλώ δύναμη από αυτές. Μάλλον βρήκα το καταφύγιό μου κάθε φορά που θα λιποψυχώ.
Στην αίθουσα του Παρθενώνα ευθυγραμμίζομαι με τον ιερό ναό πάνω στον βράχο και για πρώτη φορά συνειδητοποιώ την ιστορία του με τη βοήθεια του πετσοκομένου φιλμ του Γαβρά.
Κι αυτό ακολούθησε την μοίρα του Παρθενώνα.
Επιστροφή ξανά στο σπίτι να συνεχίσω την θερινή ανακαίνιση.
Η προσμονή της άδειας μεγαλώνει λεπτό το λεπτό.
Τα έργα στην εθνική οδό του Σουφλιά δεν θα με αποθαρρύνουν. Θα τα περάσω!
Ένα αεράκι αρχίζει να δροσίζει την βεράντα και μου παίρνει την εφημερίδα.
Μάλλον είμαι έτοιμη ψυχολογικά ν' αντιμετωπίσω την επικείμενη πανδημία της γρίππης.
Διαβάζω πως η εκτροπή του Αχελώου έχει δρομολογηθεί ανεπιστρεπτί.
Στο Αιγαίο συμβαίνουν πράγματα, και γενικώς συμβαίνουν πράγματα αλλά ταυτόχρονα απομακρύνονται. Μάλλον εγώ απομακρύνομαι.
Βρίσκω ευκαιρία να κοιτάξω από διαφορετικές οπτικές γωνίες τον σύντροφό μου.
Προσπαθώ να συγκεντρωθώ.
Μπαίνω μέσα στο τραγούδι και βυθίζομαι.
"Πήρα κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά τα βλέπω..."
Καλό καλοκαίρι!

buzz it!

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

Περί ορέξεως...


Προέρχομαι από μια οικογένεια που αγαπάει το φαγητό. Παραδοσιακά ο άντρας ήταν πάντα στην κουζίνα μέσα στα πόδια της νοικοκυράς. Οι γεύσεις επιτιδευμένες και η διαδικασία διασκέδαση. Και φυσικά ο έρωτας περνάει πάντα από το στομάχι.

Χθες λοιπόν σε μια τηλεφωνική κουβέντα μαθαίνω για τον βραβευμένο σεφ του Alpha που μπαίνει στα άδυτα ελληνικών εστιατορίων και τραβάει τα μαλλιά του με ότι αντικρύζει . Σιγά, είπα μέσα μου , άλλο ένα ριάλιτι με εύκολο αντικείμενο που στοχεύει στην Ελληνίδα συνταξιούχο. Το ίδιο βράδυ βρίσκομαι στον καναπέ παρέα με τον βραβευμένο σεφ που δεν με άφησε να προχωρήσω στο καθιερωμένο δεκάλεπτο ζάππινγκ.

Δεν πίστευα στ' αυτιά μου!

Για πρώτη φορά η μετριότητα και ο ερασιτεχνισμός αναδεικνύεται στην ελληνική τηλεόραση, χωρίς περιστροφές και ωραιοποιήσεις.

Αυτό που ζούμε τόσα χρόνια, φωνάζουμε μεταξύ μας και πολλές φορές καταγγέλουμε κιόλας, παρουσιάζεται ως έχει, και τολμάει, η εκπομπή, να πει ότι αυτό πρέπει να σταματήσει επιτέλους.

Βρίσκει τις αιτίες και τους δείχνει τον δρόμο. Δεν φοβάται να πει στην διευθύντρια της επιχείρησης ότι είναι λάθος της να είναι φίλη με τον υπέυθυνο για την αγορά πρώτων υλών. Αυτή η φιλία είχε οδηγήσει το εστιατόριο να μαγειρεύει με υλικά κατεψυγμένα και κονσέρβες. Ο νεαρός σεφ προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά του δεν απαιτούσε εργαλεία, βοηθούς, καλές πρώτες ύλες. Τί έκανε; Έφτιαχνε πιάτα χαμηλού κόστους και φυσικά είχε χάσει κάθε έμπνευση για δημιουργία, γι' αυτό και δεν είχει προσέξει την αρμπαρόριζα που είχε άφθονη στην αυλή του εστιατορίου για να εμπλουτίσει τις συνταγές του.

Η εκπομπή που παρακολούθησα αφορούσε εστιατόριο σε πεντάστερο ξενοδοχείο στην Μύκονο. Φαντάσου τί γίνεται πιο κάτω!

Και φυσικά, η εκπομπή φιλοξενείται από τηλεοπτικό κανάλι γερμανικών συμφερόντων που θέλει να σταματήσει τον κατιμά που τρώνε όλοι οι Γερμανοί τουρίστες κάθε καλοκαίρι.

Χρόνια τώρα υποστήριζα, αιρετικά, ότι θα διορθωθούμε μόνο όταν μας διοικήσει κάποιος Γερμανός ή Βορειοευρωπαίος τέλος πάντων. Το φώναζα αλλά μέσα μου δεν ήθελα να γίνει. Και να τώρα που έρχονται οι ξενόφερτοι Οικολόγοι Πράσινοι με δυναμική τρίτου κόμματος.

Αν δεν ξυπνήσουμε τώρα να διορθώσουμε εμείς τις παθογένειές μας, δυστυχώς θα μας αναλάβουν πάλι άλλοι.

Απαιτώ λοιπόν τέτοιες εκπομπές και για άλλους τομείς από τα υπόλοιπα ελληνικά κανάλια.

Έχουν τα κότσια;


Και κάτι ακόμα,

παίρνω στο γραφείο σήμερα ένα μήλο για να φάω κολατσιό. Το μήλο είχε πάνω του ένα αυτοκόλλητο http://www.natureandmore.com/ και από κάτω enter code 323.

Μπα, λέω μέσα μου, τί κερδίζω; επισκέπτομαι την ιστοσελίδα, πατώ τον κωδικό που ήταν τελικά ο κωδικός τους προιόντος και μπαίνω μέσα στη φάρμα που ήταν σε μια κοιλάδα στην Αργεντινή.

"Hi, I m Robert from PAI Fruempac Argentina!" μου λέει ο παραγωγός ο ίδιος και μ' ενημερώνει πως γι' αυτό το μήλο χρειάστηκε λιγότερο νερό και οργανικό λίπασμα.

Δεν εντυπωσιάστηκα από την ιστοσελίδα αλλά από το μήλο που μύριζε μήλο και είχε καταπληκτική γεύση, αν και είχε διανύσει τη μισή υφήλιο για να φτάσει στα χέρια μου.

Εννοείται ότι και την επόμενη φορά θα περιφρονήσω πάλι τα περίφημα πηλειορίτικα μήλα που τώρα τελευταία είχαν μια περίεργη γεύση χαρτιού.


ΥΓ. Δεν είναι τυχαίο τελικά που είναι στην λίστα μου το ταξίδι στη γή του Πυρός!http://www.tierradelfuego.org.ar/v4/_eng/index.php




buzz it!

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

Λίγο πριν πεθάνω...


...θέλω χρόνο για να προλάβω να κάνω πράγματα.

Θέλω να πετάξω με αλεξίπτωτο.
Να πω ευχαριστώ σ' αυτούς που μ' εμπιστεύθηκαν και μ' έμαθαν να μην τα παρατάω.
Να ταξιδέψω στη Γη του Πυρός.
Ν' αγοράσω ένα τηλεσκόπιο και να εξερευνήσω τον ουρανό.
Να οδηγήσω τριαξονικό στην Εθνική οδό.
Να κάνω μαθήματα κατάδυσης στο Αιγαίο.
Ν' ανεβώ ξανά στο πιο ψηλό σημείο στην Όθρυ και να ξαναδώ την θάλασσα από κει ψηλά.

Να κάνω επιτέλους αυτό το ταξίδι στο φεγγάρι...

...να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν.
Να φτιάξω ένα κήπο όπως τον έχω φανταστεί.
Να τελειώσω το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι που όλο αποφεύγω και αφήνω πάντα στη μέση.

Να είναι Άνοιξη ή Καλοκαίρι.

Την τελευταία μέρα ν' απολαύσω το ηλιοβασίλεμα.
Να μου κρατάς το χέρι τις τελευταίες στιγμές....


Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις το βιβλίο "Λίγο πριν πεθάνω" της Τζέννυ Ντάουναμ, εκδόσεις Πατάκη.

buzz it!