Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Χαικου εκπαιδευση δεν γινεται με βαση το δεκαρι!
Η συνηθης εκνευριστικη μαμαδιστικη ερωτηση επεσε στο τραπεζι της Παρασκευης.
-Τι εχετε να διαβασετε το Σαββατοκυριακο για να κανονισουμε το προγραμμα.
Στοχος της ερωτησης βεβαια ειναι να τους κανω να οργανωσουν τον χρονο τους και οχι να μαθω εγω τι εχουν για διαβασμα. Ετσι δεν εδωσα σημασια στην απαντηση του δεκαχρονου γιου μου "εχω να γραψω πεντε χαικου".
Το Σαββατο επανηλθα σαν ενοχλητικη μυγα να τους αναγκασω να κατσουν στα γραφεια τους το μεσημερι και ο μικρος με εντονη δυσφορια και γκρινιαρικη διαθεση μου ειπε "μα πρεπει να με βοηθησεις και συ να γραψω αυτα τα χαικου".
-...Χαικου;;; ρωταω απορημενη.
- Ποιηματα βρε μαμα!
- Τοτε θα ζητησεις βοηθεια απο εκεινη την ανθολογια ελληνικης ποιησης που εχουμε στην βιβλιοθηκη, του λεω περηφανη για τα βιβλια που εχουμε στο σπιτι!
Μεσα στο μεσημερι ξυπνησα απο κακαριστα γελια που αργοτερα εμαθα οτι προερχονταν απο τις αποπειρες των δυο αδελφων να γραψουν τα ποιηματα.
Κυριακη πρωι, ενοχλητικη παλι εγω, ξαναρωτω αν ειναι ετοιμες οι εργασιες του σχολειου.
- Ετοιμες!
- Και τα ποιηματα;
- Βεβαια, και σκανε παλι στα γελια που θυμηθηκανε ποσο ωραια περασανε γραφοντας τα.
- Σε βοηθησε καθολου το βιβλιο με τα ποιηματα;
- Οχι, γιατι εγω επρεπε να γραψω 17συλλαβα και το βιβλιο ειχε 15συλλαβα, 16συλλαβα...
- Και γιατι 17συλλαβα;
- ΧΑΙΚΟΥ ΜΑΜΑ!!!!...ξερεις πρεπει να μαθεις και εσυ να γραφεις χαικου!
Εντρομη συνειδητοποιησα οτι δυο μερες τωρα προσπερνουσα αυτη την αγνωστη λεξη και ετρεξα κατευθειαν στο γκουγκλ για να ξεστραβωθω και να νοιωσω ηλιθια που εδωσα στο παιδι για βοηθημα ενα βιβλιο ελληνικης ποιησης.
Τωρα, δεν ειναι κριμα αυτα τα καινουργια φυτωρια μικρης αισιοδοξιας γι' αυτη την χωρα να τα ριξουμε με τοση ευκολια κατω απο τη βαση του 10;
Σημ.: Χαικου, ειδος ποιησης που πρωτοεμφανιστηκε στην Ιαπωνια τον δεκατο εκτο αιωνα, μικρα ποιηματα απο 17συλλαβα σ' ενα στιχο, ευφυη και σοφα, αλλοτε με χιουμοριστικη διαθεση και συχνα με το στοιχειο της εκπληξης, με θεμα την φυση, τις εποχες τα χρωματα την ομορφια των λεξεων και των αντιθεσεων.
Ο τιτλος δεν περιεχει φυση και χρωματα, εχει ομως χιουμοριστικη διαθεση και το στοιχειο της εκπληξης!
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
Σπιτια με ψυχη και χαρακτηρα
Μεγαλωσα σε απλετους χωρους, σε μια επαρχιακη πολη των δεκα χιλιαδων κατοικων, σε διαφορες μονοκατοικιες. Λογω πεποιθησεων ο πατερας μου δεν προχωρησε ποτε στην αγορα κατοικιας. Τη θεωρουσε ματαιη. Ετσι, καθε φορα που ηθελε μια αλλαγη ατμοσφαιρας μετακομιζαμε.
Θυμαμαι περισσοτερο το σπιτι που μειναμε τα περισσοτερα χρονια και αυτο που μειναμε μονο λιγες μερες.
Το πρωτο ηταν μια μονοκατοικια αρχιτεκτονικα αδιαφορη. Ηταν χτισμενη στην δεξια πλευρα του οικοπεδου αφηνωντας ελευθερη αυλη περιπου τα δυο τριτα του οικοπεδου. Στη μεση η αυλη ηταν πλακοστρωτη γεματη με μεγαλα βαρελια με γαρδενιες και κοκκινες καμελιες.Αριστερα ο μπαξες αλλο τοσο. Τα καλοκαιρια φουντωνε απο τις ντοματιες και τις κολοκυθιες, εφτανε μεχρι τον δευτερο οροφο του σπιτιου. Πολυ παιχνιδι εκει μεσα. Στο βαθος του μπαξε ηταν μια τεραστια κορομηλια και στην μπροστινη πλευρα για φραχτη ειχαμε χειμωνανθους. Ολο το καλοκαιρι καταπρασινοι και το χειμωνα με το χιονι (γιατι τοτε χιονιζε) ξεχωριζες τα γυμνα χιονισμενα κλαρια με τους κιτρινους μοσχομυριστους ανθους. Στην εισοδο του σπιτιου δεσποζε η ξυλινη στρυφογιριστη σκαλα που οδηγουσε στα υπνοδωματια. Ηξερα το καθε χιλιοστο αυτης της σκαλας προσπαθωντας τα μεσημερια να την κατεβω χωρις να τριξει για να παω να παιξω στην αυλη. Στον πανω οροφο ειχε ενα μπαλκονι που εβλεπε την αυλη. Σ' αυτο το μπαλκονι μ' ενημερωσε η μαμα μου για ολες τις σημαντικες αλλαγες που με περιμενουν στη ζωη και αργοτερα εγω τις ελεγα τους καυμους μου. Το σπιτι ειχε μεγαλο σαλονι, μεγαλη τραπεζαρια, με κρυφους φωτισμους στις τεσσερις γωνιες, τεραστια κουζινα με μεγαλο μαρμαρινο νεροχυτη και μεγαλο τραπεζι στη μεση, καθιστικο. Ειχε τεσσερις εισοδους, αμετρητα παραθυρα, και φως, πολυ φως.
Σ' εκεινο το σπιτι επαιζα τον οδοντιατρο σκαλιζοντας τους εξωτερικους τοιχους του δηθεν οτι κανω σφραγισματα. Ποτε δεν μου εκαναν παρατηρηση που κατεστρεφα τους τοιχους...
Σ' αυτη την αυλη καναμε τραπεζια, σουβλισαμε αρνια, φιλοξενησαμε σκατζοχοιρους που τα βραδια φοβομουν μηπως τους πατησω. Φεραμε πατητηρια και πατησαμε σταφυλια και εμεις τα παιδια περπατουσαμε μετα με τα γυμνα μας ποδια σ' ολο το σπιτι και κολλαγε παντου!
Ειχε και ενα μεγαλο υπογειο με το δικο του μικροκλιμα που φιλοξενουσε δυο τεραστια βαρελια με κρασι και πεντε εξι μικροτερα. Αλλα παιχνιδια εκει κατω.
Αυτο το σπιτι ειχε αμετρητες γωνιες για παιχνιδι, για ξεκουραση, για σκεψη.
Το δευτερο σπιτι που θυμαμαι πολυ ηταν ενα αρχοντικο. Ο ιδιοκτητης ηταν πρωην δημαρχος της πολης και ευσεβης ανθρωπος. Εμεις νοικιασαμε το ισογειο του σπιτιου που ηταν ομως υπερυψωμενο με 15 περιπου μαρμαρινα στρυφογυριστα σκαλια. Ο πανω οροφος συνδεοταν με μια εξωτερικη μαρμαρινη περιτεχνη σκαλα, αλλα και μια εσωτερικη ξυλινη που ομως κατεληγε πανω σε μια κλειστη πορτα. Το σπιτι ηταν παλια ενα και για καποιο ανεξηγητο λογο αυτη τη σκαλα τη φοβομουν.
Το σπιτι ηταν τεραστιο, πανυψηλο και σου προξενουσε δεος. Σκεφτομουν οτι τα βραδια κυκλοφορουσαν φαντασματα που ανεβοκατεβαιναν εκεινη τη σκαλα. Το δικο μου δωματιο ηταν πολυ μακρια απο το καθιστικο και την κουζινα. Ετσι το καθε τριξιμο που ακουγοταν τα βραδια ηταν ενα μικρο βασανιστηριο για μενα. Κοιμηθηκα πολυ λιγα βραδια σ' εκεινο το σπιτι. Εγινε ο μεγαλος σεισμος. Το σπιτι σχεδον κατερρευσε και βγηκαμε απο θαυμα ζωντανοι. Το υπολοιπο εκεινο καλοκαιρι το περασα σε μια μεγαλη στρατιωτικη σκηνη κατω απο την γερικη καρυδια στην αυλη εκεινου του σπιτιου, που ηταν σχεδον ενα οικοδομικο τετραγωνο, παρεα με ολη την γειτονια.
Ο σπιτονοικοκυρης μας ειχε τρια παιδια μεγαλα που ειχαν σπουδασει και ειχαν φυγει απο την μικρη ασφυκτικη πολη. Με τον σεισμο γυρισαν. Ο ενας γιος ενα πρωι περασε τις απαγορευτικες ταινιες, μπηκε μεσα στο σπιτι φορωντας ενα κοκκινο κρανος, ανεβηκε στο δωματιο του, βρηκε το ακορντεον του και αρχισε να παιζει. Ολοι εμεις απ εξω σταματησαμε οτι καναμε μειναμε ακινητοι και δακρυσμενοι ν' ακουμε τον μουσικο αντιλαλο που εβγαινε απο το αδειο δωματιο. Λιγα λεπτα αργοτερα μας αφυπνισαν οι φωνες της μητερας του που τον εκλιπαρουσε να κατεβει κατω.
Αυτα τα σπιτια δεν υπαρχουν πια, στη θεση τους χτιστηκαν πολυκατοικιες καταπατωντας και τις αυλες.
Μαζι με τα σπιτια χαθηκαν και οι ψυχες τους, οχι ομως οι αναμνησεις μου.
Ετικέτες
Ψυχή τε και σώματι
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010
Μια στιγμη στο φαναρι
Ηταν απο αυτες τις στιγμες που οταν τις σκεφτεσαι μετα νομιζεις οτι κρατησανε αιωνες.
Ζεστο μεσημερι με την κουραση να εχει χτυπησει κοκκινο. Ακολουθω την ιδια διαδρομη, με μικρες παραλλαγες για ξεκαρφωμα. Η κριση δυστυχως δεν μας εκανε ν' αφησουμε τ' αυτοκινητα και ετσι υπομενω αλλο ενα τραφικ τζαμ αλα ελληνικα. Με τους νεαρους στα φαναρια εχουμε πια γνωριστει και δεν με ζαλιζουν πια να καθαρισουν το μπαρμπριζ μου. Το κολπο ηταν μερικες καραμελες ο μαμυ που μαλλον τις θυμουνται οποτε με βλεπουν απο τοτε και απλα μου χαμογελουν.
Στο τελευταιο φαναρι πριν φτασω στο σπιτι τραβουν την προσοχη μου δυο φιγουρες που μιλουν και γελουν. Ο ενας Ασιατης υαλοκαθαριστης και ο αλλος Αφρικανος μικροπωλητης δρομου.
Μιλουσανε εντονα και χαρουμενα. Εβλεπα δυο ηπειρους να συναντιουνται στη χωρα μου.
Τη Μαδαγασκαρη με το Κουνφου παντα.
Ο ενας οδηγει δεξια και ο αλλος αριστερα.
Ο ενας ερχεται απο τους δρομους του μεταξιου και ο αλλος απο τον τροπικο του Καρκινου.
Ενας Γκαντι και ενας Μαντελα στο δικο μου πεζοδρομιο...
Πλησιασα διακριτικα με το αυτοκινητο και κατεβασα λιγο το τζαμι να υποκλεψω την συζητηση.
Μιλουσαν ελληνικα!!!!
"...θα τα πουμε το βραδυ στο σπιτι!" λεει χαμογελωντας ο Αφρικανος και μ' ενα εγκαρδιο χαιρετισμο χωριζουν.
Νομιζω οτι απο την εποχη του Μεγα Αλεξανδρου και της Βυζαντινης αυτοκρατοριας εχει να γνωρισει τοσες δοξες η ελληνικη γλωσσα.
Και μαλιστα χωρις μαχες, απωλειες και κυριως χωρις καταπιεση.
Το γεματο πιστολι ειναι η γλωσσα μας.
Αυτη να βαλουμε πανω στο τραπεζι!
Ετικέτες
Ελληνικά
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
Για τους φιλους μου γονεις...και τους εν δυναμει!
Ενα εμπνευσμενο βιβλιο που διαβασα απνευστι σε μια μερα ειναι του Νικου Σιδερη "Τα παιδια δεν θελουν ψυχολογο. Γονεις θελουν!"
Απευθυνεται σε συνηθεις οικογενειες με συνηθη παιδια.
Συνοψιζει τις αρετες του γονεα σ' ενα πινακακι με 4 στηλες!
Στην αυθεντικοτητα του να εισαι αυτος που εισαι, δηλαδη γονεας, χωρις να φοβασαι τον ρολο.
Στην ευρυτητα, δηλ. να μην εισαι μονο γονεας αλλα και ολους τους αλλους ρολους που καλεισαι να υπηρετησεις στη ζωη σου χωρις να προσκολληθεις στον ενα μοναδικο ρολο του γονεα.
Στην ενσυναισθηση να εισαι παιδι, αν και δεν εισαι, να μην συμπεριφερεσαι εγωκεντρικα ξεχνωντας την παιδικη ηλικια.
Ταυτοχρονα ομως στην επιγνωση να μην εισαι αυτο που δεν εισαι, δηλαδη παιδι. Να μην ξεχνας δηλαδη οτι και την στιγμη που παιζεις δεν παυεις να εισαι γονεας και να εχεις την ευθυνη των γεγονοτων.
Παρακατω παραθετω ενα αποσπασμα που ειναι και επικαιρο λογω ευρωπαικων επιρροων
"Στην Ελλαδα οι οικογενειακοι δεσμοι εχουν ακομη ισχυρα ερεισματα. Γι' αυτο και οι ανθρωποι ειναι δεκτικοτεροι στη μεγιστη στοιχειωδη αληθεια, οτι τα παιδια δεν θελουν ψυχολογο - γονεις θελουν! Πιο ετοιμοι να αντισταθουν στις σειρηνες της ψυχολογιοποιησης της παιδικης ηλικιας και της γονεικης λειτουργιας. Και να αναζητησουν τροπους ωστε να μην προσφερεται στα παιδια πρωτο εκεινο που ισως χρειαστει τελευταιο (ψυχολογος) - ακυρωνοντας αυτο που τους χρειαζεται πρωτο (γονεις).
Αυτο που τα παιδια χρειαζονται, θελουν και ζητουν (επαρκεις γονεις) δεν ειναι κατι μεταφυσικο, πρωτακουστο η εξωπραγματικο. Ειναι στοιχειωδως και θεμελιωδως ανθρωπινο. Η δε εκπληρωση αυτης της λειτουργιας μπορει να ειναι πηγη υψιστης ηθικης ανταμοιβης. Που ειναι η αισθηση γονεικης υπερηφανειας. Γι' αυτο, οσο κι αν καποιοι μηχανισμοι φαινονται να ισχυριζονται το αντιθετο, το να εισαι ο γονιος που θελει το παιδι σου, χωρις φοβο και με καποια τεχνη, γινεται!"
Ας κρατησουμε λοιπον αυτη την ελληνικη αληθεια.
Ευχαριστω πολυ αυτον που μου το εκανε δωρο, ξερω οτι το εκανε με πολλη αγαπη.
Το βιβλιο κυκλοφορει απο τις εκδοσεις Μεταιχμιο.
Ετικέτες
Γονείς
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Rome wasn't built in a day...
Χθες το βραδυ ειδα το INVICTUS του Κλιντ Ηστγουντ με τον Μοργκαν Φρημαν και τον Ματ Ντειμον. Η σκηνοθεσια του Ηστγουντ με καθαρα πλανα, αργες κινησεις δινει πολυ λιανα στον απλο μεσο θεατη τα μηνυματα που θελει.
-"Αν δεν αλλαξω εγω πως μπορω να ζητησω απο 42 εκατομμυρια να το κανουν;", ελεγε ο ηγετης Νελσον Μαντελα που εκανε 25 χρονια φυλακη και την επομενη μερα ζητησε την συνεργασια των ιδιων ανθρωπων που τον ειχανε βαλει φυλακη.
Η Ευρωπη σημερα αγωνιζεται να φτιαξει μια νεα αυτοκρατορια παλευοντας με διαφορετικους λαους, γλωσσες, κουλτουρες, κοινωνικες ταξεις. Προσπαθει να διαμορφωσει ενα ενιαιο εκπαιδευτικο συστημα, ενιαια εισοδηματικη πολιτικη, ελευθερη διακινηση προιοντων, πολιτων, ιδεων.
Προσπαθει να τα κανει ολα αυτα ομως χωρις εναν ηγετη. Εναν Ευρωπαιο που να κανει τους ανθρωπους να δουν πανω απο τα χθεσινα προβληματα τους, που θα τους κανει να ξεπερασουν τοπικιστικες αγκυλωσεις και θα τους κανει να σκεφτουν συλλογικα.
Ειναι μια ηπειρος με πολυ χαμηλο ποσοστο αναλφαβητισμου, με πολυ καλυτερο μεσο βοιοτικο επιπεδο απο καθε αλλη ηπειρο, με πνευματικες και επιστημονικες κοινοτητες που εχουν ιστορια αιωνων. Ειναι η ηπειρος που γεννησε την Δημοκρατια, τον Διαφωτισμο και την βιομηχανικη επανασταση και οταν μιλουν γι' αυτην οι Ασιατες, οι Αμερικανοι, οι Αφρικανοι υποκλινονται μπροστα στην ιστορια της, τη μουσικη της, την ποιηση, τα κειμενα της. Ειναι η ηπειρος που ολοι θελουν σημερα να μεταναστευσουν.
Ενας τοσο πλουσιος και εξυπνος λαος πως θ' αντιδρουσε σ' εναν εμπνευσμενο ηγετη;
Αν ενας ευρωπαιος Νελσον Μαντελα κρατουσε τα ηνια της Ευρωπης και μιλουσε σ' εμας, οχι στους ανθρωπους του Απαρτχαιντ και των παραγκουπολεων, ποσα σκαλια παραπανω θα ημασταν;
Εχουμε την τεχνολογια, εχουμε τις γνωσεις, την ενημερωση, εχουμε τον κοινο νου, να μην ξεχναμε οτι αυτα ειναι αγαθα που σε αλλες ηπειρους δεν υπαρχουν. Αυτο που μας λειπει ειναι η εμπνευση!
Γιατι ο Ελληνας και ο καθε ευρωπαιος θα δεχτει ν' αλλαξει νοοτροπια μονο οταν βρεθει αυτος που θα του δωσει κινητρο. Τη Μεγαλη Ιδεα να πολεμησει γι' αυτη. Γιατι αυτο που μας ζητανε τωρα ειναι να πολεμησουμε με το μεσα μας. Να προδωσουμε τα "ιδανικα" μας. Μα πως θα το κανουμε αν δεν μας δωσουν "νεα ιδανικα";
Ειναι κριμα σε μια ελευθερη, δημοκρατικη ηπειρο να παει χαμενη η "Μεγαλη Ιδεα" γιατι δεν βρεθηκε ενας ηγετης να κρατησει το τιμονι.
Ο αντιλογος θα πει, "και ποιος ειπε οτι θελουμε τη "Μεγαλη Ιδεα"; Την μικρη μας χωρα θελουμε και να μας αφησουν ησυχους!"
Η δικη μου απαντηση ειναι οτι κουραστηκα να πολεμαω και να πληρωνω για να κρατησω αυτα τα συνορα. Κουραστηκα να βλεπω τους σημαντικους Ελληνες να φευγουν εξω απο αυτα τα συνορα. Κουραστηκα να νοιωθω τοσο "μικρη" ενω ξερω οτι μπορω να ειμαι "πολυ μεγαλη".
Και ο Ελληνισμος δεν προκειται να χαθει μεσα σε μια Ευρωπη καθισμενη πανω σ' ενα Ταυρο.
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Εσυ σε ποιον αιωνα ανηκεις;
Χθες το απογευμα ξυπνησα απο εναν ληθαργο, οταν την ωρα που εβλεπα για εκατομμυριοστη φορα την επαναληψη του ντολτσε βιτα στο μεγκα, με ρωτα ο γιος μου : αυτη η σειρα απο ποιον αιωνα ειναι; τον εικοστο;
Τα ειδα ολα!
Ολη η ζωη μου περασε μπροστα μου μεσα σε μια στιγμη.
Την ιδια στιγμη στην Αμφισσα εξεταζοταν η πορεια μιας σφαιρας η οποια εποστρακιστηκε τελικα, δεν εξοστρακιστηκε.
Στην Αθηνα ο Χρυσοχοιδης συντασσει την προικα του ατυχου ορφανου που αφησε η Ελληνικη Αστυνομια.
Στο μαιευτηριο Ελενα ενα μωρο εξαφανιζεται απο το δωματιο της μητερας του και τωρα γινεται σωματικος ελεγχος σε οποιον μπαινει η βγαινει απο το μαιευτηριο (κατσε καπου εδω ειχα κρυψει ενα μωρο).
Ο εφοριακος που εκανε τον ελεγχο στο αλτερ πηδηξε απο το μπαλκονι του.
Και ο Παπακωνσταντινου υποχρεωνεται να παρει και νεα μετρα και να βαλει "καποιον" φυλακη.
Οι δημοσιογραφοι της Βουλης βρηκαν σημερα κλειστο το παρκινγκ σε αντιποινα γιατι διαπομπευσαν τον 15ο και 16ο μισθο των υπαλληλων της Βουλης.
Και ο ελληνας που ακομα δεν εχασε το χιουμορ του διαδιδει πικρα ανεκδοτα να μην περικοπει ο 14ος μισθος...ας κοπει ο 1ος...
Αυτη ειναι η επικαιροτητα της χωρας μου.
Διαβαζω συνεχεια ιστορικες αναδρομες, δανεισμων, πτωχευσεων και δικτατοριων στην Ελλαδα.
Θυμηθηκαμε απληρωτες αποζημιωσεις και οτι κινδυνευει η εθνικη μας κυριαρχια.
Και ολες αυτες οι συζητησεις γινονται γιατι δ ε ν ν ο ο υ μ ε ν' α π ο δ ε χ θ ο υ μ ε τ α ε ξ η ς
α π λ α π ρ α γ μ α τ α
Το ψαρι δεν βρωμαει απο το κεφαλι, επιμενω και τσακωνομαι γι' αυτο.
Οσο η τραπεζα της Ελλαδος εχει διπλασιους υπαλληλους απο την τραπεζα της Αγγλιας δεν θ' αποκτησουμε λογο, οχι στην Ευρωπαικη Ενωση, ουτε στη χωρα του Αβαταρ.
Οι πολιτικοι μας αν ειχαν να κανουν με ηθικους πολιτες δεν θα τολμουσαν να ασελγουν πανω μας.
Ουτε οι Ευρωπαιοι δεν θα μας δανειζαν με ειδεχθεις ορους αν ημασταν οργανωμενο και αξιοπιστο κρατος. Δεν θα ηταν ευρωπαικο ανεκδοτο το Greek statistics.
Δεν μιλω για μια ιδεατη κοινωνια. Αλλα σε καθε περιπτωση δεν μπορω και να αποδεχτω οτι η πλειοψηφια των συμπολιτων μου ανηκει στη σφαιρα της παρανομιας.
Το κλειδι ειναι στην ηθικη, ας το ψαξουμε μεσα μας και την επομενη φορα που θα παρκαρουμε παρανομα ας το αντιμετωπισουμε ηθικα.
Ουτε τα κυριαρχικα μας συμφεροντα θα θιγουν ουτε οι ευρωπαιοι κερδοσκοποι θα μας καταποντισουν.
Και στην τελικη αναρωτησου, εσυ σε ποιον αιωνα ανηκεις;
ΥΓ.'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
συγχωρηστε με για την ελλειψη τονων στο κειμενο αλλα σημερα τα vista ειχαν τσακωθει μαζι τους, τους βαζω λοιπον ολους μαζεμενους στο τελος!
Τα ειδα ολα!
Ολη η ζωη μου περασε μπροστα μου μεσα σε μια στιγμη.
Την ιδια στιγμη στην Αμφισσα εξεταζοταν η πορεια μιας σφαιρας η οποια εποστρακιστηκε τελικα, δεν εξοστρακιστηκε.
Στην Αθηνα ο Χρυσοχοιδης συντασσει την προικα του ατυχου ορφανου που αφησε η Ελληνικη Αστυνομια.
Στο μαιευτηριο Ελενα ενα μωρο εξαφανιζεται απο το δωματιο της μητερας του και τωρα γινεται σωματικος ελεγχος σε οποιον μπαινει η βγαινει απο το μαιευτηριο (κατσε καπου εδω ειχα κρυψει ενα μωρο).
Ο εφοριακος που εκανε τον ελεγχο στο αλτερ πηδηξε απο το μπαλκονι του.
Και ο Παπακωνσταντινου υποχρεωνεται να παρει και νεα μετρα και να βαλει "καποιον" φυλακη.
Οι δημοσιογραφοι της Βουλης βρηκαν σημερα κλειστο το παρκινγκ σε αντιποινα γιατι διαπομπευσαν τον 15ο και 16ο μισθο των υπαλληλων της Βουλης.
Και ο ελληνας που ακομα δεν εχασε το χιουμορ του διαδιδει πικρα ανεκδοτα να μην περικοπει ο 14ος μισθος...ας κοπει ο 1ος...
Αυτη ειναι η επικαιροτητα της χωρας μου.
Διαβαζω συνεχεια ιστορικες αναδρομες, δανεισμων, πτωχευσεων και δικτατοριων στην Ελλαδα.
Θυμηθηκαμε απληρωτες αποζημιωσεις και οτι κινδυνευει η εθνικη μας κυριαρχια.
Και ολες αυτες οι συζητησεις γινονται γιατι δ ε ν ν ο ο υ μ ε ν' α π ο δ ε χ θ ο υ μ ε τ α ε ξ η ς
α π λ α π ρ α γ μ α τ α
- Να δηλωνουμε ολα τα εισοδηματα μας (δασκαλοι, γιατροι, υδραυλικοι, κομμωτες, ζαχαροπλαστες, λογιστες κλπ κλπ.)
- Να μην κανουμε παρανομιες στα σπιτια μας (υπαιθριους, προσθηκες, αυθαιρετες κατασκευες)
- Να σεβομαστε τα ορια της ιδιοκτησιας μας.
- Να υπακουμε στους νομους (ΚΟΚ, ΑΜΕΑ, στρατιωτικη θητεια, κανονες εξεταστικης πανεπιστημιων κλπ)
- Να βρισκουμε επιτελους δουλεια βασει αξιολογησης των προσοντων μας και οχι γιατι εχουμε μπαρμπα στην Κορωνη.
- Να τιμουμε τη δουλεια που εχουμε και το ψωμι που μας δινει.
- Να δεχομαστε αξιολογηση (οχι απο το Θεο)
Το ψαρι δεν βρωμαει απο το κεφαλι, επιμενω και τσακωνομαι γι' αυτο.
Οσο η τραπεζα της Ελλαδος εχει διπλασιους υπαλληλους απο την τραπεζα της Αγγλιας δεν θ' αποκτησουμε λογο, οχι στην Ευρωπαικη Ενωση, ουτε στη χωρα του Αβαταρ.
Οι πολιτικοι μας αν ειχαν να κανουν με ηθικους πολιτες δεν θα τολμουσαν να ασελγουν πανω μας.
Ουτε οι Ευρωπαιοι δεν θα μας δανειζαν με ειδεχθεις ορους αν ημασταν οργανωμενο και αξιοπιστο κρατος. Δεν θα ηταν ευρωπαικο ανεκδοτο το Greek statistics.
Δεν μιλω για μια ιδεατη κοινωνια. Αλλα σε καθε περιπτωση δεν μπορω και να αποδεχτω οτι η πλειοψηφια των συμπολιτων μου ανηκει στη σφαιρα της παρανομιας.
Το κλειδι ειναι στην ηθικη, ας το ψαξουμε μεσα μας και την επομενη φορα που θα παρκαρουμε παρανομα ας το αντιμετωπισουμε ηθικα.
Ουτε τα κυριαρχικα μας συμφεροντα θα θιγουν ουτε οι ευρωπαιοι κερδοσκοποι θα μας καταποντισουν.
Και στην τελικη αναρωτησου, εσυ σε ποιον αιωνα ανηκεις;
ΥΓ.'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
συγχωρηστε με για την ελλειψη τονων στο κειμενο αλλα σημερα τα vista ειχαν τσακωθει μαζι τους, τους βαζω λοιπον ολους μαζεμενους στο τελος!
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Οι συσκευασίες, οι γεωσκώληκες και εγώ
Ξεπέρασα ως φαίνεται την κρίση ηλικίας και περνώ τώρα την φάση "βρίσκομαι σε κρίση ανακύκλωσης". Τα πρώτα χρόνια παντρεμένη όταν το σούπερ μάρκετ ήταν διασκέδαση ακόμα, και όχι αγγαρεία όπως τώρα, κάθε φορά που γέμιζα τις σακούλες σκουπιδιών ένοιωθα μια ενοχή ότι η ποσότητα σκουπιδιών ήταν υπερβολική για την συμβολή μου στον πλανήτη. Περάσαν χρόνια πολλά μέχρι να ανακαλύψει η Ελλάδα την ανακύκλωση και από τον καιρό που την ανακάλυψε χρειάζονται πιο πολλά χρόνια για εκπαίδευση σε αυτή τη νέα δραστηριότητα.
Όταν λοιπόν ήρθε ο νέος μπλε ολοκάθαρος κάδος ανακύκλωσης στη γειτονιά νοιώσαμε μια απογείωση! κάτι αλλάζει στην καθημερινότητά μας. Μαζί με τον κάδο αυτό ηρθαν στην πόρτα του σπιτιού μας και κάτι πολύ τρέντι σακουλίτσες ανακύκλωσης με ένα φυλλάδιο οδηγιών για τί είδους ανακύκλωση ξεκινούσαμε να κάνουμε. Γιατί αυτή είναι μόνο ανακύκλωση συσκευασιών και μέχρι να μάθουμε όλοι πώς γίνεται θα περάσουν κάποια χρόνια ακόμα. Βέβαια από τότε όλοι μας έχουμε βιώσει διάφορα ευτράπελα σχετικά με την ανακύκλωση. Ας πούμε στο κάμπινγκ που βρίσκομαι κάθε καλοκαίρι, είδα με χαρά τους μπλε κάδους, ωραία είπα μέσα μου έφθασε η ανακύκλωση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Μέχρι που ένα απόγευμα πίνοντας καφέ με φίλους βλέπουμε το σκουπιδιάρικο να αδειάζει όλους τους κάδους, και τους μπλε, μέσα του. Ένας από τους φίλους, πιο προσγειωμένος από μένα στην πραγματικότητα με καθησυχάζει λέγοντάς μου ότι "υπάρχουν κάποιοι ειδικοί στη χωματερή που κάνουν την διαλογή εκεί".!!!! και σκάσαν όλοι στα γέλια μαζί μου.
Ότι περνάει από το χέρι μου κάνω, εκπαιδεύω τη μαμά μου, τα παιδιά μου, τον εαυτό μου. Να πετάμε τις συσκευασίες καθαρές, να ξεχωρίζουμε τα υλικά, όπως το γυάλινο μπουκάλι από το μεταλλικό καπάκι. Να μην πετάμε χαρτιά μικρότερα από Α4. Ακολούθησα πιστά όλες τις οδηγίες που μου ειχαν αναθέσει για να είμαι ένας υπεύθυνος πολίτης. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτή η τρέντι σακουλίτσα δεν φτάνει ούτε για την ημερήσια ανακύκλωση του ενός παιδιού μου. Έτσι αγοράστηκε ένας έξτρα κάδος σκουπιδιών μόνο για την ανακύκλωση ο οποίος γέμιζε τρεις φορές πιο γρήγορα από τον συμβατικό κάδο. Προβληματισμός εν όψει! Γιατί τόσες συσκευασίες για ανακύκλωση;
Δείχνει να είναι λάθος! Κάτι δεν πάει καλά και χρειάζεται αναπροσαρμογή.
Έτσι ξεκίνησε ο προβληματισμός για τις πολλές συσκευασίες που έχουν μπει στη ζωή μας. Την κάνουν πιο πολύπλοκη, πιο βλαβερή και πιο ακριβή!
Αρχίζω να σκανάρω στο μυαλό μου τα προιόντα που παίρνω στο σούπερ μάρκετ.
Τα πρώτα ένοχα προϊόντα είναι τα βιολογικά. Όλα, μα όλα σε συσκευασίες!
Γιατί;
Αντίδραση, αρχίζουμε ν' αγοράζουμε βιολογικά μόνο από τις λαϊκές. Δύσκολο βρε παιδιά δεν μπορώ να τρέχω στην κάθε γειτονιά αντιμετωπίζοντας το κυκλοφοριακό όταν το σούπερ μάρκετ είναι στα πόδια μου...
Όσπρια, ρύζι, ζυμαρικά! Μπορούμε να τ' αγοράζουμε από παραδοσιακά μαγαζιά μέσα από τσουβάλια σε καλύτερες τιμές και καλύτερες ποιότητες μερικές φορές. Εδώ που τα λέμε παίζεις λίγο ρώσικη ρουλέτα διότι δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ποιότητας εξόν του καταστηματάρχη...
Κρασί! Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου! Εδώ δεν το συζητώ, θα πάρω μία ωραιότατη νταμιτζάνα σαν αυτή του πατέρα μου και θα πάω στον συνεταιρισμό της Λήμνου που είναι δυο βήματα από το σπίτι μου και θα την γεμίζω! Όσες φορές θέλω!
Τυριά θ' αγοράζω μόνο από το τμήμα τυριών, απο βαρέλι και από κεφάλια. Όχι έτοιμα κομμένα συσκευασμένα που με βολεύει τόσο γιατί τα παίρνω και φεύγω σε δευτερόλεπτα.
Καφές, από καφεκοπτείο.
Κουλουράκια, από το φούρνο ή ακόμα καλύτερα τα φτιάχνω μόνη μου.
Κορν φλέικς, υπάρχουν χύμα.
Μπαχαρικά, απίστευτα καλύτερα στα μπαχαράδικα στο κέντρο της πόλης.
Ωραία όλα αυτά, πού θα βρω χρόνο να τα κάνω;
Για να μειώσω την παραγωγή συσκευασιών ώστε να μολύνω λιγότερο τον πλανήτη θα χρειαζόμουν και την συμμαχία κάποιων. Ας πούμε κάποιων σούπερ μάρκετ που θα προωθούσαν προϊόντα σε χύμα συσκευασίες. Ή έστω γειτονικά μπακάλικα που θα ήταν ένα βήμα, πιο φθηνά, πιο φιλικά.
Ο προβληματισμός υπάρχει, και έστω και αυτό, με ότι τρικλοποδιές μας βάζουν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Έστω και με ρυθμό χελώνας!
Το επόμενο βήμα θα είναι η ανακύκλωση οργανικών σκουπιδιών, δηλ. φλούδες από φρούτα, τσόφλια, το περίφημο κομπόστ, το οποίο δεν αποφασίζω γιατί διάβασα ότι το κομποστ που μπορείς να κάνεις στο μπαλκόνι γίνεται με τη συμβολή γεωσκώληκων. Και αυτά τα σκουλήκια δεν μπορώ εύκολα να τα κάνω συγκάτοικους.
Κρίση είναι θα περάσει...
Ετικέτες
Ανακύκλωση
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




