Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009

ΧΩΡΙΣ ΗΡΩΕΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΦΕΛΛΟΥΣ



Ερχόμενη από το Δέλτα του Έβρου, μέσα από ερωδιούς και πελεκάνους και συζητήσεις με ντόπιους ψαράδες, φύλακες των συνόρων μας, παίρνω την τελευταία στροφή στη Μαλακάσα και βρίσκομαι σε μια φλεγόμενη Αττική.
Τρεις μέρες ανέχομαι τώρα τις ανευθυνοευθύνες των Προέδρων των απανταχού δασαρχών, πυροσβεστών, εθελοντών, κολοκυθόπουλων. Ανέχομαι τις κραυγές των ηλιοκαμένων δημοσιογράφων που θέτουν το Τρικούπειο ερώτημα "τις πταίει;" Ανέχομαι τον "στρατηγό άνεμο", τα "καντηλάκια" και ένα Ρώσο πιλότο που ήθελε να σβήσει τη φωτιά μας ενώ χρωστούσε 600 ευρώ!!(σε ποιόν άραγε;).
Και μέσα σ' όλα αυτά, κάπου μέσα στα έδρανα της Βουλής, κάποιοι βουλευτές αναρωτιούνται ποιά είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου!!
Εγώ αναρωτιέμαι αν οι Αμερικάνοι είναι τόσο αφελείς να αντιμετωπίζουν σαν ήρωες τους πυροσβέστες τους. Ή αν εμείς είμαστε τόσο έξυπνοι να τους προπυλακίζουμε. Ή αν οι Αμερικάνοι πυροσβέστες είναι ήρωες και οι δικοί μας απλά ειδικοί στο τάβλι! Βέβαια αν έχεις να πορευτείς με μοναδικό ήρωα πυροσβέστη τον Φούρλα η απάντηση είναι προφανής. Τουλάχιστον αυτόν μόνο μας έχουν δώσει γιατί σκέφτομαι άλλο όνομα πυροσβέστη και δεν ξέρω κανένα.
Τί θα γίνει αλήθεια όταν απαξιώσουμε όλα αυτά τα επαγγέλματα που απαιτούν αυτοθυσία και πίστη; Το μητρικό μου ένστικτο λειτουργεί και πάλι και προσπαθώ να ανατρέψω στα παιδιά μου τη θεωρία ότι μια πετυχημένη καριέρα είναι ποδοσφαιριστής ή επιχειρηματίας. Και επίσης να επαναπροσδιορίσω την έννοια του εθελοντισμού μετά τις δηλώσεις του "προέδρου εθελοντών πυροσβεστών βορείου Ελλάδος" που αγανακτησμένος δήλωνε μέσω ραδιοφώνου ότι δεν πληρώθηκαν ούτε τα έξοδά τους για την "εθελοντική" τους εργασία! Μα τί σόι εθελοντισμός μπορεί να είναι αυτός που πληρώνεται;
Η πατρίδα των φελλόδενδρων είναι η Πορτογαλία (πληγείσα επίσης χώρα από τις φωτιές). Εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα δάση. Μόλις ένα φελλόδενδρο γίνει 25 ετών μπορεί να γίνει η πρώτη αποφλοίωση και εξαγωγή του φελλού από τον κορμό του δένδρου. Αυτό γίνεται στους καυτούς μήνες του καλοκαιριού με ειδικά εργαλεία και χειρωνακτική εργασία. Κάθε 10 χρόνια το δένδρο επιδέχεται καινούργια αποφλοίωση. Ο χρόνος αυτός τηρείται και προστατεύεται με την νομοθεσία των κρατών. Ένα φελλόδενδρο μπορεί να δίνει το προιόν του για 200 χρόνια περίπου, η δε αποφλοίωση δεν το βλάπτει όπως δεν βλάπτει τον άνθρωπο το κούρεμα του κουρέα. Το φελλόδενδρο δημιουργεί, λόγω των ειδικών κλιματολογικών συνθηκών της ιβηρικής χερσονήσου έναν ιδιαίτερο φλοιό (φελλό) ο οποίος έχει 40 εκατομμύρια κύτταρα ανά 1 cm2 και προστατεύει το δένδρο από τον καύσωνα και την παγωνιά. Επίσης, σε πυρκαγιές ο φελλός μπορεί να εμποδίσει τη φωτιά από το να καταστρέψει το υπόλοιπο κορμό του δένδρου.
Φελλόδενδρα δεν έχουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχουμε όμως πολλούς "φελλούς". Αντί να τους αφήνουμε να επιπλέουν κάθε φορά, ας τους στείλουμε ως ασπίδα προστασίας των δασών μας. Το όφελος θα είναι διπλό!

buzz it!

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009

Με τα δικά μου μάτια!


Εγκλωβισμένη ακόμη στην πόλη, απασχολημένη με την ανακαίνιση του σπιτιού που καθυστερούσα εδώ και καιρό. Μετράω τις αντοχές μου στον καυτό αέρα.
Δεν αντέχω τον κλιματισμό άλλο, κινδυνεύω να πάθω ιδρυματοποίηση.
Κυριακή πρωί βρίσκομαι στην είσοδο του Μουσείου της Ακρόπολης.
Υπομένω την συνήθη γκρίνια των Ελλήνων επισκεπτών.
"...μα καλά για το μπαρ δεν έχει άλλη είσοδο; απαράδεκτο!"
"...μας ελέγχουν πρώτα και μετά βγάζουμε εισιτήριο;"
"...εγώ είμαι καθηγήτρια, γιατί να περιμένω εδώ με όλους τους άλλους;"
Με πιάνει μια γλυκιά ναυτία κοιτάζοντας κάτω από το γυάλινο δάπεδο να αιωρούμαι και νιώθω την ζέστη ν' ακουμπά τα κόκκαλά μου.
Επιτέλους η Είσοδος! Μπήκα μέσα στ' όνειρο.
Βρέθηκα μέσα στην ιστορία μου.
Μπροστά στη σκεπτόμενη Αθηνά που με συντρόφευε σιωπηλά σε όλα τα σχολικά μου χρόνια.
Σε λιοντάρια και φίδια. Σε μαρμάρινες αέρινες χορεύτριες.
Ανάμεσα στις κόρες, οι περισσότερες αναθήματα εργαζόμενων (από τότε) γυναικών προς την θεά Αθηνά την Εργάνη. Τόσο όμορφες!
Οι στιβαρές Καρυάτιδες σηκώνουν ακόμη το βάρος όλου του κόσμου και εγώ αντλώ δύναμη από αυτές. Μάλλον βρήκα το καταφύγιό μου κάθε φορά που θα λιποψυχώ.
Στην αίθουσα του Παρθενώνα ευθυγραμμίζομαι με τον ιερό ναό πάνω στον βράχο και για πρώτη φορά συνειδητοποιώ την ιστορία του με τη βοήθεια του πετσοκομένου φιλμ του Γαβρά.
Κι αυτό ακολούθησε την μοίρα του Παρθενώνα.
Επιστροφή ξανά στο σπίτι να συνεχίσω την θερινή ανακαίνιση.
Η προσμονή της άδειας μεγαλώνει λεπτό το λεπτό.
Τα έργα στην εθνική οδό του Σουφλιά δεν θα με αποθαρρύνουν. Θα τα περάσω!
Ένα αεράκι αρχίζει να δροσίζει την βεράντα και μου παίρνει την εφημερίδα.
Μάλλον είμαι έτοιμη ψυχολογικά ν' αντιμετωπίσω την επικείμενη πανδημία της γρίππης.
Διαβάζω πως η εκτροπή του Αχελώου έχει δρομολογηθεί ανεπιστρεπτί.
Στο Αιγαίο συμβαίνουν πράγματα, και γενικώς συμβαίνουν πράγματα αλλά ταυτόχρονα απομακρύνονται. Μάλλον εγώ απομακρύνομαι.
Βρίσκω ευκαιρία να κοιτάξω από διαφορετικές οπτικές γωνίες τον σύντροφό μου.
Προσπαθώ να συγκεντρωθώ.
Μπαίνω μέσα στο τραγούδι και βυθίζομαι.
"Πήρα κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά τα βλέπω..."
Καλό καλοκαίρι!

buzz it!

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

Περί ορέξεως...


Προέρχομαι από μια οικογένεια που αγαπάει το φαγητό. Παραδοσιακά ο άντρας ήταν πάντα στην κουζίνα μέσα στα πόδια της νοικοκυράς. Οι γεύσεις επιτιδευμένες και η διαδικασία διασκέδαση. Και φυσικά ο έρωτας περνάει πάντα από το στομάχι.

Χθες λοιπόν σε μια τηλεφωνική κουβέντα μαθαίνω για τον βραβευμένο σεφ του Alpha που μπαίνει στα άδυτα ελληνικών εστιατορίων και τραβάει τα μαλλιά του με ότι αντικρύζει . Σιγά, είπα μέσα μου , άλλο ένα ριάλιτι με εύκολο αντικείμενο που στοχεύει στην Ελληνίδα συνταξιούχο. Το ίδιο βράδυ βρίσκομαι στον καναπέ παρέα με τον βραβευμένο σεφ που δεν με άφησε να προχωρήσω στο καθιερωμένο δεκάλεπτο ζάππινγκ.

Δεν πίστευα στ' αυτιά μου!

Για πρώτη φορά η μετριότητα και ο ερασιτεχνισμός αναδεικνύεται στην ελληνική τηλεόραση, χωρίς περιστροφές και ωραιοποιήσεις.

Αυτό που ζούμε τόσα χρόνια, φωνάζουμε μεταξύ μας και πολλές φορές καταγγέλουμε κιόλας, παρουσιάζεται ως έχει, και τολμάει, η εκπομπή, να πει ότι αυτό πρέπει να σταματήσει επιτέλους.

Βρίσκει τις αιτίες και τους δείχνει τον δρόμο. Δεν φοβάται να πει στην διευθύντρια της επιχείρησης ότι είναι λάθος της να είναι φίλη με τον υπέυθυνο για την αγορά πρώτων υλών. Αυτή η φιλία είχε οδηγήσει το εστιατόριο να μαγειρεύει με υλικά κατεψυγμένα και κονσέρβες. Ο νεαρός σεφ προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά του δεν απαιτούσε εργαλεία, βοηθούς, καλές πρώτες ύλες. Τί έκανε; Έφτιαχνε πιάτα χαμηλού κόστους και φυσικά είχε χάσει κάθε έμπνευση για δημιουργία, γι' αυτό και δεν είχει προσέξει την αρμπαρόριζα που είχε άφθονη στην αυλή του εστιατορίου για να εμπλουτίσει τις συνταγές του.

Η εκπομπή που παρακολούθησα αφορούσε εστιατόριο σε πεντάστερο ξενοδοχείο στην Μύκονο. Φαντάσου τί γίνεται πιο κάτω!

Και φυσικά, η εκπομπή φιλοξενείται από τηλεοπτικό κανάλι γερμανικών συμφερόντων που θέλει να σταματήσει τον κατιμά που τρώνε όλοι οι Γερμανοί τουρίστες κάθε καλοκαίρι.

Χρόνια τώρα υποστήριζα, αιρετικά, ότι θα διορθωθούμε μόνο όταν μας διοικήσει κάποιος Γερμανός ή Βορειοευρωπαίος τέλος πάντων. Το φώναζα αλλά μέσα μου δεν ήθελα να γίνει. Και να τώρα που έρχονται οι ξενόφερτοι Οικολόγοι Πράσινοι με δυναμική τρίτου κόμματος.

Αν δεν ξυπνήσουμε τώρα να διορθώσουμε εμείς τις παθογένειές μας, δυστυχώς θα μας αναλάβουν πάλι άλλοι.

Απαιτώ λοιπόν τέτοιες εκπομπές και για άλλους τομείς από τα υπόλοιπα ελληνικά κανάλια.

Έχουν τα κότσια;


Και κάτι ακόμα,

παίρνω στο γραφείο σήμερα ένα μήλο για να φάω κολατσιό. Το μήλο είχε πάνω του ένα αυτοκόλλητο http://www.natureandmore.com/ και από κάτω enter code 323.

Μπα, λέω μέσα μου, τί κερδίζω; επισκέπτομαι την ιστοσελίδα, πατώ τον κωδικό που ήταν τελικά ο κωδικός τους προιόντος και μπαίνω μέσα στη φάρμα που ήταν σε μια κοιλάδα στην Αργεντινή.

"Hi, I m Robert from PAI Fruempac Argentina!" μου λέει ο παραγωγός ο ίδιος και μ' ενημερώνει πως γι' αυτό το μήλο χρειάστηκε λιγότερο νερό και οργανικό λίπασμα.

Δεν εντυπωσιάστηκα από την ιστοσελίδα αλλά από το μήλο που μύριζε μήλο και είχε καταπληκτική γεύση, αν και είχε διανύσει τη μισή υφήλιο για να φτάσει στα χέρια μου.

Εννοείται ότι και την επόμενη φορά θα περιφρονήσω πάλι τα περίφημα πηλειορίτικα μήλα που τώρα τελευταία είχαν μια περίεργη γεύση χαρτιού.


ΥΓ. Δεν είναι τυχαίο τελικά που είναι στην λίστα μου το ταξίδι στη γή του Πυρός!http://www.tierradelfuego.org.ar/v4/_eng/index.php




buzz it!

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

Λίγο πριν πεθάνω...


...θέλω χρόνο για να προλάβω να κάνω πράγματα.

Θέλω να πετάξω με αλεξίπτωτο.
Να πω ευχαριστώ σ' αυτούς που μ' εμπιστεύθηκαν και μ' έμαθαν να μην τα παρατάω.
Να ταξιδέψω στη Γη του Πυρός.
Ν' αγοράσω ένα τηλεσκόπιο και να εξερευνήσω τον ουρανό.
Να οδηγήσω τριαξονικό στην Εθνική οδό.
Να κάνω μαθήματα κατάδυσης στο Αιγαίο.
Ν' ανεβώ ξανά στο πιο ψηλό σημείο στην Όθρυ και να ξαναδώ την θάλασσα από κει ψηλά.

Να κάνω επιτέλους αυτό το ταξίδι στο φεγγάρι...

...να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν.
Να φτιάξω ένα κήπο όπως τον έχω φανταστεί.
Να τελειώσω το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι που όλο αποφεύγω και αφήνω πάντα στη μέση.

Να είναι Άνοιξη ή Καλοκαίρι.

Την τελευταία μέρα ν' απολαύσω το ηλιοβασίλεμα.
Να μου κρατάς το χέρι τις τελευταίες στιγμές....


Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις το βιβλίο "Λίγο πριν πεθάνω" της Τζέννυ Ντάουναμ, εκδόσεις Πατάκη.

buzz it!

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

Imagine all the people, living life in peace, yoohoo!!!!


Μαθαίνω από έγκυρες πηγές ότι η επόμενη ψηφοφορία του Σκάι θα είναι "ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ". Υπάρχει ένας συνωστισμός στις υποψηφιότητες και μάλλον θα ξεπεράσουν τους 100. Εις εξ αυτών ο Μέγας Φούρλας, με το τσιγκελωτό μουστάκι, που εξαιτίας του σήμερα έμαθα ότι ως αρχηγός Σώματος δεν μπορεί να τεθεί εναντίον του σε εφαρμογή το αυτόφωρο. Κάτι που δεν ήξερε ούτε ο ίδιος και κρύβεται τώρα, ως άλλος Παλαιοκώστας, σε κάποιο ελληνικό βουνό αντί να αντιμετωπίσει την ελληνική δικαιοσύνη όπως αντιμετώπιζε την φωτιά!

Πρώτη αντίδραση, να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου να βεβαιωθώ ότι το πατητήρι του παππού στο χωριό δεν είναι τόσο παλιό ώστε να θεωρείται προϊόν αρχαιοκαπηλίας.
Δεύτερη αντίδραση, να σκεφτώ την πλάνη μέσα στην οποία πέφτω πολύ συχνά πιστεύοντας σε παραμύθια.

Πολύ συχνά στη ζωή μας, μέσα από την λογοτεχνία και την ευαισθησία μας ωραιοποιούμε καταστάσεις που στην πραγματική ζωή γίνονται εφιάλτης.

Λογική και Ευαισθησία
Αυτή η ευαισθησία είναι συνήθως απερισκεψία, ή ανωριμότητα ή "ζω στη χώρα του μάλμπορο", και μπορεί το πρόσωπο που "φέρει" την ευαισθησία να σε κάνει κομμάτια εσένα που έχεις την λογική. Χωρίς να έχεις φταίξει και σε τίποτα!

Ο "αχτύπητος" Κωστάκης
Καινούργια διαφημιστική καμπάνια του χαμόγελου του παιδιού κατά της γονικής βίας.
Ο συνήθης Κωστάκης σε μια μέση οικογένεια δεν είναι ένα φοβισμένο παιδάκι που κάθεται ήσυχο και τρώει ξύλο. Συνήθως έχει κάνει τις απίστευτες σκανταλιές, του έχεις κάνει παρατήρηση μία, δύο, τρεις φορές, σε γράφει κανονικά, όσο σε βλέπει μαλθακό το εκμεταλλεύεται και στρέφεται αυτός με βία εναντίον σου, και εσύ θα πρέπει να έχεις δει όλους τους κύκλους της σειράς "νταντά άμεσου δράσης" για να κρατηθείς και να μην του αστράψεις ένα σκαμπίλι.

Όσο άσχετα και αν φαίνονται τα παραπάνω είναι όλα διαφημιστικά προιόντα που πωλούν.

Οι image makers έχουν εισχωρήσει παντού, φορούν φωτοστέφανα σε αυτούς που πουλάνε. Εμείς κινδυνεύουμε να χάσουμε τις αλήθειες μας, να μείνουμε χωρίς πυξίδα, να μην είμαστε σίγουροι για τίποτα πια.

Όχι, δεν είμαι βίαιη, ούτε άκαρδη, ζω όμως την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα που δεν αφήνει περιθώρια για αγιοποιήσεις και σουρεαλιστικές καταστάσεις.

Όχι, δεν θέλω τον κο Φούρλα πρότυπο Μεγάλου Έλληνα.
Δεν θέλω διαφημιστικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές καμπάνιες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Μόνο κρατώ την ομορφότερη στιγμή του τελευταίου μου ταξιδιού, που ήταν η αγκαλιά που μου πρότεινε η χιμπατζίνα στον London Zoo όταν την κοίταξα στα μάτια.

Και την πιο αληθινή στιγμή, την απάντηση της υπαλλήλου του ταχυδρομείου, Αιθιοπικής καταγωγής, στην οδό Cromwell, που όταν κατάλαβε την καταγωγή μου είπε "I am Greek Orthodox too!", και ήταν το τελευταίο που περίμενα να ακούσω εκείνη τη στιγμή.

Εδώ δεν χωράνε επιτηδευμένοι image makers.

buzz it!

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Για όλα φταίει το γκαζόν!

Λίγες μέρες μόνο αφού γύρισα από την Γηραιά Αλβιόνα και μια μέρα μετά την οδική ταλαιπωρία της Πρωτομαγιάς, έβαλα στο πρόγραμμα την επίσκεψη στο "Σχολείον" της Ειρήνης Παππά για να γνωρίσω επιτέλους την ζωντανή ζωγραφική του Τσόκλη μιας και μέχρι τώρα αυτό το προνόμιο είχαν μόνο οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και μόνο οι εύποροι Έλληνες που κατά κόρον αγόραζαν τόσα χρόνια τα έργα του.

Αρκετά είχα διαβάσει, αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα κρατάω μια λευκή σελίδα για να τη γεμίσω εγώ η ίδια. Η γνωστή διαίσθησή μου μ' έκανε να τη δω πρώτα χωρίς τα παιδιά και δικαιώθηκα γιατί πρόκειται για μια σκληρή έκθεση τέχνης που δεν θα μπορούσα να την εξηγήσω ακόμη στα παιδιά μου.

Φτάνοντας στην ΙΟΝ εντόπισα γρήγορα το βιομηχανικό κτίριο της έκθεσης, ευτυχώς χωρίς κίνηση στο δρόμο λόγω της ημέρας. Αμέσως βέβαια προσγειώθηκα στην ελληνική πραγματικότητα γιατί χώρος στάθμευσης δεν υπήρχε, ούτε βέβαια σταθμός του Μετρό κοντά για ν' αφήσω το αυτοκίνητο. Αναγκαστικά παρκάραμε σε μια γειτονιά εκεί κοντά και βγαίνοντας από το αυτοκίνητο σκέφτηκα πως ήμουν Άγγλος τουρίστας και πήγαινα να δω την έκθεση του Τσόκλη στην πατρίδα του.

Αν και μικρός γειτονικός δρόμος παραλίγο να με πατήσει ένα αδίστακτο αυτοκίνητο μιας και το πεζοδρόμιο ήταν απροσπέλαστο λόγω σκουπιδιών και διαφόρων αντικειμένων αναρτημένων στη σειρά. Φτάνουμε στο φανάρι της Πειραιώς που ποτέ δεν άναψε πράσινο για τους πεζούς αν και περιμέναμε 5 λεπτά και μετά φόβου θεού πίστεως περάσαμε απέναντι απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τον οδηγό ενός τρίκυκλου που άδειαζε την μύτη του μπροστά μας στην άσφαλτο.

Αυτή την τριτοκοσμική εικόνα συνάντησα και στη θεματολογία της έκθεσης και σκέφτηκα πόσο επιτυχής ήταν η επιλογή του χώρου.

Η ζωντανή ζωγραφική μ' εντυπωσίασε. Δεν είμαι κατάλληλη να γράψω λόγια για τα έργα που συνάντησα, παρά μόνο να πω ότι μου έβγαλε πολλά συναισθήματα, θετικά και αρνητικά, με σοκάρισε, μ' έκανε να σκεφτώ. Πολλά!

Και ειδικά για την ελληνική πραγματικότητα που συνεχίζει να μας πληγώνει και τον τρόπο σκέψης μας που μας γυρίζει πίσω. Από τα χρόνια της επανάστασης του 21, που ο μόνος τρόπος να πολεμήσουμε ήταν το γιουρούσι και μετά τσακωνόμασταν για το ποιός είναι ο "αρχηγός", μέχρι και σήμερα δεν άλλαξε τίποτα.

Κοιτάζω απελπισμένα το ουρανό και εκεί βρίσκω ότι για όλα φταίει ο ήλιος. Ο ζωοφόρος ήλιος δημιουργεί αυτή τη ραστώνη στην οποία πέφτουμε σ' αντίθεση με τους βόρειους.

Δεν δουλεύουμε.

Όταν δεν δουλεύουμε τεμπελιάζουμε.

Όταν τεμπελιάζουμε ασχολούμαστε με ευτελή θέματα.

Μετατρεπόμαστε σε παρατράγουδα.

Πορευόμαστε με αυτά τα ευτελή θέματα που μας χαζεύουν και καταλήγουμε σε ένα έθνος χαζών, που νομίζει κιόλας ότι είναι έξυπνο.

Φαντασιωνόμαστε ότι είμαστε αφεντικά.

Δεν αντέχουμε ένα συνεχές 8ωρο πραγματικής δουλειάς.

Και όταν το κάνουμε σιχτηρίζουμε την τύχη μας γιατί απλά δεν αγαπάμε της δουλειά που επιλέξαμε. Και συνεχίζουμε το ίδιο λάθος στα παιδιά μας σπρώχνοντάς τα στο δρόμο του Δημοσίου μέσα από τον ΑΣΕΠ και την κάθε είδους απλήρωτη σύμβαση ορισμένου χρόνου.

Το φεγγάρι λοιπόν δεν είναι τυχαία σύμμαχός μου.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ, και ο ήλιος είναι πολύς γι' αυτή τη χώρα που έχει αποφασίσει να είναι στην πρώτη ταχύτητα.

Μόνο η βροχή μας σώζει, αλλιώς θ' αναλάβω εκείνη την αντιπροσωπεία μηχανών που κουρεύουν το γκαζόν και θα μεταναστεύσω βόρεια.

Εκεί που έχει "γκαζόν"!

buzz it!