Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010

Εσυ σε ποιον αιωνα ανηκεις;

Χθες το απογευμα ξυπνησα απο εναν ληθαργο, οταν την ωρα που εβλεπα για εκατομμυριοστη φορα την επαναληψη του ντολτσε βιτα στο μεγκα, με ρωτα ο γιος μου : αυτη η σειρα απο ποιον αιωνα ειναι; τον εικοστο;
Τα ειδα ολα!
Ολη η ζωη μου περασε μπροστα μου μεσα σε μια στιγμη.
Την ιδια στιγμη στην Αμφισσα εξεταζοταν η πορεια μιας σφαιρας η οποια εποστρακιστηκε τελικα, δεν εξοστρακιστηκε.
Στην Αθηνα ο Χρυσοχοιδης συντασσει την προικα του ατυχου ορφανου που αφησε η Ελληνικη Αστυνομια.
Στο μαιευτηριο Ελενα ενα μωρο εξαφανιζεται απο το δωματιο της μητερας του και τωρα γινεται σωματικος ελεγχος σε οποιον μπαινει η βγαινει απο το μαιευτηριο (κατσε καπου εδω ειχα κρυψει ενα μωρο).
Ο εφοριακος που εκανε τον ελεγχο στο αλτερ πηδηξε απο το μπαλκονι του.
Και ο Παπακωνσταντινου υποχρεωνεται να παρει και νεα μετρα και να βαλει "καποιον" φυλακη.
Οι δημοσιογραφοι της Βουλης βρηκαν σημερα κλειστο το παρκινγκ σε αντιποινα γιατι διαπομπευσαν τον 15ο και 16ο μισθο των υπαλληλων της Βουλης.
Και ο ελληνας που ακομα δεν εχασε το χιουμορ του διαδιδει πικρα ανεκδοτα να μην περικοπει ο 14ος μισθος...ας κοπει ο 1ος...
Αυτη ειναι η επικαιροτητα της χωρας μου.
Διαβαζω συνεχεια ιστορικες αναδρομες, δανεισμων, πτωχευσεων και δικτατοριων στην Ελλαδα.
Θυμηθηκαμε απληρωτες αποζημιωσεις και οτι κινδυνευει η εθνικη μας κυριαρχια.
Και ολες αυτες οι συζητησεις γινονται γιατι  δ ε ν   ν ο ο υ μ ε   ν'   α π ο δ ε χ θ ο υ μ ε    τ α   ε ξ η ς
α π λ α   π ρ α γ μ α τ α

  • Να δηλωνουμε ολα τα εισοδηματα μας (δασκαλοι, γιατροι, υδραυλικοι, κομμωτες, ζαχαροπλαστες, λογιστες κλπ κλπ.)
  • Να μην κανουμε παρανομιες στα σπιτια μας (υπαιθριους, προσθηκες, αυθαιρετες κατασκευες)
  • Να σεβομαστε τα ορια της ιδιοκτησιας μας.
  • Να υπακουμε στους νομους (ΚΟΚ, ΑΜΕΑ, στρατιωτικη θητεια, κανονες εξεταστικης πανεπιστημιων κλπ)
  • Να βρισκουμε επιτελους δουλεια βασει αξιολογησης των προσοντων μας και οχι γιατι εχουμε μπαρμπα στην Κορωνη.
  • Να τιμουμε τη δουλεια που εχουμε και το ψωμι που μας δινει.
  • Να δεχομαστε αξιολογηση (οχι απο το Θεο)
Συγγνωμη αλλα ολα αυτα δεν αφορουν το ρετιρε. Αφορουν τη βαση, δηλαδη εμας.
Το ψαρι δεν βρωμαει απο το κεφαλι, επιμενω και τσακωνομαι γι' αυτο.
Οσο η τραπεζα της Ελλαδος εχει διπλασιους υπαλληλους απο την τραπεζα της Αγγλιας δεν θ' αποκτησουμε λογο, οχι στην Ευρωπαικη Ενωση, ουτε στη χωρα του Αβαταρ.
Οι πολιτικοι μας αν ειχαν να κανουν με ηθικους πολιτες δεν θα τολμουσαν να ασελγουν πανω μας.
Ουτε οι Ευρωπαιοι δεν θα μας δανειζαν με ειδεχθεις ορους αν ημασταν οργανωμενο και αξιοπιστο κρατος. Δεν θα ηταν ευρωπαικο ανεκδοτο το Greek statistics.
Δεν μιλω για μια ιδεατη κοινωνια. Αλλα σε καθε περιπτωση δεν μπορω και να αποδεχτω οτι η πλειοψηφια των συμπολιτων μου ανηκει στη σφαιρα της παρανομιας.
Το κλειδι ειναι στην ηθικη, ας το ψαξουμε μεσα μας και την επομενη φορα που θα παρκαρουμε παρανομα ας το αντιμετωπισουμε ηθικα.
Ουτε τα κυριαρχικα μας συμφεροντα θα θιγουν ουτε οι ευρωπαιοι κερδοσκοποι θα μας καταποντισουν.
Και στην τελικη αναρωτησου, εσυ σε ποιον αιωνα ανηκεις;



ΥΓ.'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
συγχωρηστε με για την ελλειψη τονων στο κειμενο αλλα σημερα τα vista ειχαν τσακωθει μαζι τους, τους βαζω λοιπον ολους μαζεμενους στο τελος!

buzz it!

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010

Οι συσκευασίες, οι γεωσκώληκες και εγώ


Ξεπέρασα ως φαίνεται την κρίση ηλικίας και περνώ τώρα την φάση "βρίσκομαι σε κρίση ανακύκλωσης". Τα πρώτα χρόνια παντρεμένη όταν το σούπερ μάρκετ ήταν διασκέδαση ακόμα, και όχι αγγαρεία όπως τώρα, κάθε φορά που γέμιζα τις σακούλες σκουπιδιών ένοιωθα μια ενοχή ότι η ποσότητα σκουπιδιών ήταν υπερβολική για την συμβολή μου στον πλανήτη. Περάσαν χρόνια πολλά μέχρι να ανακαλύψει η Ελλάδα την ανακύκλωση και από τον καιρό που την ανακάλυψε χρειάζονται πιο πολλά χρόνια για εκπαίδευση σε αυτή τη νέα δραστηριότητα.
Όταν λοιπόν ήρθε ο νέος μπλε ολοκάθαρος κάδος ανακύκλωσης στη γειτονιά νοιώσαμε μια απογείωση! κάτι αλλάζει στην καθημερινότητά μας. Μαζί με τον κάδο αυτό ηρθαν στην πόρτα του σπιτιού μας και κάτι πολύ τρέντι σακουλίτσες ανακύκλωσης με ένα φυλλάδιο οδηγιών για τί είδους ανακύκλωση ξεκινούσαμε να κάνουμε. Γιατί αυτή είναι μόνο ανακύκλωση συσκευασιών και μέχρι να μάθουμε όλοι πώς γίνεται θα περάσουν κάποια χρόνια ακόμα. Βέβαια από τότε όλοι μας έχουμε βιώσει διάφορα ευτράπελα σχετικά με την ανακύκλωση. Ας πούμε στο κάμπινγκ που βρίσκομαι κάθε καλοκαίρι, είδα με χαρά τους μπλε κάδους, ωραία είπα μέσα μου έφθασε η ανακύκλωση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Μέχρι που ένα απόγευμα πίνοντας καφέ με φίλους βλέπουμε το σκουπιδιάρικο να αδειάζει όλους τους κάδους, και τους μπλε, μέσα του. Ένας από τους φίλους, πιο προσγειωμένος από μένα στην πραγματικότητα με καθησυχάζει λέγοντάς μου ότι "υπάρχουν κάποιοι ειδικοί στη χωματερή που κάνουν την διαλογή εκεί".!!!! και σκάσαν όλοι στα γέλια μαζί μου.
Ότι περνάει από το χέρι μου κάνω, εκπαιδεύω τη μαμά μου, τα παιδιά μου, τον εαυτό μου. Να πετάμε τις συσκευασίες καθαρές, να ξεχωρίζουμε τα υλικά, όπως το γυάλινο μπουκάλι από το μεταλλικό καπάκι. Να μην πετάμε χαρτιά μικρότερα από Α4. Ακολούθησα πιστά όλες τις οδηγίες που μου ειχαν αναθέσει για να είμαι ένας υπεύθυνος πολίτης. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτή η τρέντι σακουλίτσα δεν φτάνει ούτε για την ημερήσια ανακύκλωση του ενός παιδιού μου. Έτσι αγοράστηκε ένας έξτρα κάδος σκουπιδιών μόνο για την ανακύκλωση ο οποίος γέμιζε τρεις φορές πιο γρήγορα από τον συμβατικό κάδο. Προβληματισμός εν όψει! Γιατί τόσες συσκευασίες για ανακύκλωση;
Δείχνει να είναι λάθος! Κάτι δεν πάει καλά και χρειάζεται αναπροσαρμογή.
Έτσι ξεκίνησε ο προβληματισμός για τις πολλές συσκευασίες που έχουν μπει στη ζωή μας. Την κάνουν πιο πολύπλοκη, πιο βλαβερή και πιο ακριβή!
Αρχίζω να σκανάρω στο μυαλό μου τα προιόντα που παίρνω στο σούπερ μάρκετ.
Τα πρώτα ένοχα προϊόντα είναι τα βιολογικά. Όλα, μα όλα σε συσκευασίες!
Γιατί;
Αντίδραση, αρχίζουμε ν' αγοράζουμε βιολογικά μόνο από τις λαϊκές. Δύσκολο βρε παιδιά δεν μπορώ να τρέχω στην κάθε γειτονιά αντιμετωπίζοντας το κυκλοφοριακό όταν το σούπερ μάρκετ είναι στα πόδια μου...
Όσπρια, ρύζι, ζυμαρικά! Μπορούμε να τ' αγοράζουμε από παραδοσιακά μαγαζιά μέσα από τσουβάλια σε καλύτερες τιμές και καλύτερες ποιότητες μερικές φορές. Εδώ που τα λέμε παίζεις λίγο ρώσικη ρουλέτα διότι δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ποιότητας εξόν του καταστηματάρχη...
Κρασί! Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου! Εδώ δεν το συζητώ, θα πάρω μία ωραιότατη νταμιτζάνα σαν αυτή του πατέρα μου και θα πάω στον συνεταιρισμό της Λήμνου που είναι δυο βήματα από το σπίτι μου και θα την γεμίζω! Όσες φορές θέλω!
Τυριά θ' αγοράζω μόνο από το τμήμα τυριών, απο βαρέλι και από κεφάλια. Όχι έτοιμα κομμένα συσκευασμένα που με βολεύει τόσο γιατί τα παίρνω και φεύγω σε δευτερόλεπτα.
Καφές, από καφεκοπτείο.
Κουλουράκια, από το φούρνο ή ακόμα καλύτερα τα φτιάχνω μόνη μου.
Κορν φλέικς, υπάρχουν χύμα.
Μπαχαρικά, απίστευτα καλύτερα στα μπαχαράδικα στο κέντρο της πόλης.
Ωραία όλα αυτά, πού θα βρω χρόνο να τα κάνω;
Για να μειώσω την παραγωγή συσκευασιών ώστε να μολύνω λιγότερο τον πλανήτη θα χρειαζόμουν και την συμμαχία κάποιων. Ας πούμε κάποιων σούπερ μάρκετ που θα προωθούσαν προϊόντα σε χύμα συσκευασίες. Ή έστω γειτονικά μπακάλικα που θα ήταν ένα βήμα, πιο φθηνά, πιο φιλικά.
Ο προβληματισμός υπάρχει, και έστω και αυτό, με ότι τρικλοποδιές μας βάζουν θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Έστω και με ρυθμό χελώνας!
Το επόμενο βήμα θα είναι η ανακύκλωση οργανικών σκουπιδιών, δηλ. φλούδες από φρούτα, τσόφλια, το περίφημο κομπόστ, το οποίο δεν αποφασίζω γιατί διάβασα ότι το κομποστ που μπορείς να κάνεις στο μπαλκόνι γίνεται με τη συμβολή γεωσκώληκων. Και αυτά τα σκουλήκια δεν μπορώ εύκολα να τα κάνω συγκάτοικους.
Κρίση είναι θα περάσει...

buzz it!

Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010

Η Κίνα αντιστέκεται στην Barbie!



Η Μπάρμπι είναι το αμερικάνικο όνειρο, μία κούκλα είδωλο που από το το 1959 έχει πουλήσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο κούκλες. Είναι η απόλυτη μπίζνεσγούμαν με 108 διαφορετικά επαγγέλματα, δυνατή, φιλόδοξη, ανεξάρτητη και ελεύθερη (μάλλον χωρισμένη με τον Κεν από το 2004). Αυτά διαβάζω στο Forbes για τα 50ντηκοστά γενέθλιά της.
Τον Μάρτιο του 2009, εν μέσω οικονομικής κρίσης, αποφασίζει να κάνει την τύχη της στην Κίνα. Την μοναδική αναπτυσσόμενη αγορά στον κόσμο. Μετακομίζει λοιπόν στο κέντρο της Σαγκάης σε ένα κατάστημα αξίας 30 εκατομμυρίων δολλαρίων που εκτός από κούκλες διαθέτει ρούχα, κομμωτήριο, spa ακόμη και μπαρ! Επιστρατεύτηκε ακόμη και η δική μας Πατρίτσια Φιλτς του Sex and the City  στοχεύοντας στην γενιά της νεαρής εργαζόμενης Κινέζας μεταξύ 24 και 32 χρόνων που αποτελεί τον εργατικό κορμό της Κίνας σήμερα.
Μία ψηλή, ξανθιά, με μεγάλο στήθος κούκλα δεν θα μπορούσε βέβαια να περάσει απαρατήρητη στην ολοένα αυξανόμενη καταναλωτική κοινωνία αυτής της Ασιατικής γωνιάς του πλανήτη.
Οι πωλήσεις όμως δεν πήγαν καλά.

Η Μπάρμπι έκανε το λάθος να προσπεράσει το γούστο της μέσης Κινέζας που τείνει περισσότερο να προτιμά τα ρομαντικά ροζ κοριτσίστικα ρούχα στυλ Hello Kitty παρά τα sexy, skiny ρούχα της Κάρι.
Επίσης αυτό που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή τους ήταν το value for money. Προτιμούν τσάντες και ρούχα που θα φορεθούν καθημερινά παρά κάποιο πανάκριβο κομμάτι που θα φορεθεί μία φορά το μήνα. Εκεί που στοχεύει και το Ζάρα και επιτυγχάνει βέβαια.
Αυτό που με χαροποίησε όμως περισσότερο ήταν το σθένος της Κινέζας να αρνηθεί ν' αφομοιώσει ξένα δυτικά ευκολοχώνευτα πρότυπα που δεν έχουν καμία σχέση με τη δική τους κουλτούρα.
Δεν ξέρω αν ακολουθούν αυτή την τακτική γενικότερα, τουλάχιστον είπαν όχι στην Μπάρμπι!
Και επειδή κάθε Κινέζα δεν θέλει να γίνει πριγκήπισα απολαύστε εδώ την Μπάρμπι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

buzz it!

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

Από τον Dr. Parnassus στη Λιάκουρα



Ο Δρ Παρνάσους (εξαιρετική ταινία) ήταν η αφορμή για να ψάξω την πιθανή σύνδεση του ονόματός του με το βουνό της καταγωγής μου. Το γκούγκλ μ' έσωσε για άλλη μία φορά και μέσα σε δευτερόλεπτα διαβάζω για τον Παρνασσισμό! Αν και η ονομασία ακούγεται σαν αρρώστεια, ευτυχώς ο Παρνασσισμός ήταν μια ποιητική σχολή που αναπτύχθηκε στη Γαλλία και αποτέλεσε την αντίδραση στον κίνημα του ρομαντισμού. Τ' όνομα βέβαια εμπνεύστηκαν από το ελληνικό βουνό Παρνασσός και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών.
Προχωρώντας κι άλλο στην εξερεύνησή μου διαβάζω για τον ήρωα Παρνασσό που είχε χτίσει μια πόλη πάνω στο βουνό η οποία καταστράφηκε από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Τότε οι κάτοικοι της πόλης ακολούθησαν τις κραυγές των λύκων, οδηγήθηκαν ψηλότερα και χτίσαν μια νέα πόλη που την ονόμασαν Λυκώρεια, εξού και η σημερινή Λιάκουρα, η ψηλότερη κορφή του βουνού.
Η ανακάλυψή μου σχετικά με τον Παρνασσισμό με χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί ως γνωστόν ανήκω στη λογική και όχι στην ευαισθησία, στην ρεαλιστική αναπαράσταση και όχι στην υπερπροβολή των συναισθημάτων που συχνά σε οδηγούν σε φαύλους κύκλους.  Τελικά δεν είναι τίποτα τυχαίο σ' αυτή τη ζωή. Οι Παρνασσιστές, διαβάζω, επιδίωκαν την απόλυτη τελειότητα. Αντλούσαν έμπνευση από την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα αλλά και τον ινδικό πολιτισμό. Επεξεργάζονταν πολύ τους στίχους και πειθαρχούσαν απόλυτα στους μετρικούς κανόνες. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ποιημάτων τους, που κατά τ' άλλα θεωρούνταν ... ψυχρά!
Κοίτα να δεις από κει που δεν το περιμένεις, πώς κάνεις την ψυχανάλυσή σου!
Ως γνήσια Παρνασσίστρια από καταγωγή, αλλά και από χαρακτήρα θα συνεχίσω την αναζήτηση.
Έχω να δουλέψω αυτό το θέμα με την τελειότητα και την "ψύχρα". Μάλλον προς μια φθίνουσα κατεύθυνση. Και μάλλον θα στραφώ στον ινδικό πολιτισμό γιατί από τον νεοελληνικό πολιτισμό πρόκοψα! Και αν ακούσω κραυγές λύκων αυτή τη φορά θα τους ακολουθήσω για ν' ανέβω λίγο ψηλότερα.

buzz it!

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009

Μαλακωδώς ευησυχασθής...

...επί μακρόν ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση πριν ξεχαστεί εκ νέου!

(Αλκίνοος Ιωαννίδης από την Νεροποντή)




Τη νέα χρονιά θα κλείσω τα 40, και ναι, δεν είμαι ίδια όπως παλιά. Παρόλο που όλοι γύρω μου προσπαθούν να διατηρήσουν μια αφθαρσία, εγώ ξέρω ότι δεν είμαι άφθαρτη.
Η Μαντόνα είναι ακόμη στην κορυφή και ο Μάικλ Τζάκσον πουλάει σαν τρελός από τον άλλο κόσμο.
Τα παιδιά μου ακούνε με μανία Queen και ξεκαρδίζονται στα γέλια με τον Βέγγο. Πρωθυπουργός είναι ακόμη ένας Παπανδρέου και ο Μπομπ Ντύλαν σαρώνει την υφήλιο με το καινούργιο του άλμπουμ. Ίδιοι τραγουδιστές, ίδιοι σκηνοθέτες, ίδια λόγια, ίδιοι πόλεμοι. Μέχρι hamburgers των Mc Donalds είδα στο YouTube άφθαρτα εδώ και μία εικοσαετία!
Άν μου τα έλεγες όλα αυτά για το 2010 πριν είκοσι χρόνια θα σε κορόιδευα.
Γιατί όλα αυτά τα φαντάσματα του παρελθόντος μας στοιχειώνουν;
Γιατί δεν αφήνουν χώρο για νέο αίμα;
Υπάρχει νέο αίμα;

Στη δουλειά μ' αρέσουν πολύ τα νέα τιμολόγια που παίρνω στα χέρια μου τις πρώτες μέρες κάθε χρόνου με αρίθμηση από το 1. Αυτά συνήθως φέρουν πάνω τους μια καινοτομία που κάποιος την σκέφτηκε την προηγούμενη χρονιά. Όταν μηδενίζεις και ξεκινάς από την αρχή διορθώνεις ότι στραβό βλέπεις από τα παλιά. Αγκυλώσεις και σφάλματα όλα αλλάζουν όταν ξεκινάς από τον άσσο.
Το ημερολόγιό μου είναι καινούργιο, καθαρό, με μοναδικές σημειώσεις γενέθλια και επέτειους. Στο τέλος του χρόνου βαραίνει πάντα με υποχρεώσεις, οικονομικά, αγγαρείες. Είναι η εποχή που βάζω νέους στόχους και τσεκάρω πόσους από τους παλιούς πρόλαβα να πραγματοποιήσω. Φτιάχνω την ντουλάπα μου από την αρχή και πρώιμα βγάζω μπροστά ανοιξιάτικα ρούχα. Έτσι, για να ξέρω ότι με περιμένει η Άνοιξη. Ξανακοιτάζω τα βιβλία μου, τις συνταγές μου, αλλάζω το πορτοφόλι μου για να δημιουργήσω μία ψευδαίσθηση ευμάρειας.
Φέτος έχω άλλα στο νου μου...
Αρνούμαι να συνεχίσω την τηλεθέαση στα Χτυποκάρδια του Μπέβερλι Χιλς. Δεν έχω καμία όρεξη να βλέπω την Κέλυ με βαθουλωμένα μάτια να διεκδικεί είκοσι χρόνια μετά ακόμη τον Ντύλαν.
- Ξέρεις Κέλυ, υπάρχουν και άλλοι άντρες στον πλανήτη!
Αυτή την δεκαετία θ' ανασκουμπωθώ για νέες εξερευνήσεις. Πρέπει να προλάβω τη Βενετία και τις Μαλδίβες πριν τις καταπιεί η θάλασσα. Να πάω στις Άλπεις όσο είναι ακόμη χιονισμένες. Έχω να διαβάσω λογοτεχνία που βαριόμουνα τόσα χρόνια. Θέλω να μάθω περισσότερα για την Ευρώπη, τήν όμορφη κόρη που κάθισε γοητευμένη πάνω σ' ένα ταύρο!!
Αυτή τη δεκαετία θέλω περισσότερη ζεστασιά (έτσι κι αλλιώς λόγω κλιματικών αλλαγών)
Περισσότερη αγάπη (για να σωθούμε).
Λιγότερη μιζέρια
και Ύψος!
όσο πιο ψηλά γίνεται,
στη θεώρηση των πραγμάτων,
στην ηθική,
στους στόχους,
στις διαδρομές μας.
Αλλιώς δεν γίνεται!!!

ΥΓ. Θα ήθελα και μία Break σαν αυτή που έτρωγα κάθε βράδυ μετά το φροντιστήριο πριν από 20 χρόνια...αν γίνεται καλέ μου Θεούλη!!

buzz it!

Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Η γραφειοκρατία της σκέψης μας



Η γραφειοκρατία της σκέψης μας είναι η χειρότερη μορφή γραφειοκρατίας .
Φανταστείτε την σαν ένα τετράγωνο τρισδιάστατο κουτί που εγκλωβίζει τη σκέψη μας, την πετάει από γωνία σε γωνία, την τραυματίζει και τελικά αιμόφυρτη βγαίνει από εκεί να αποφασίσει.
 Όπως ακριβώς η απολογία ενός κατηγορούμενου μετά από πολύωρη ανάκριση.
Για παράδειγμα οι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί που έχουν βάλει μπρος εδώ και τόσο καιρό την αναμόρφωση της Παιδείας, σκέφτονται, διαβουλεύονται, γράφουν, σβήνουν και δεν αποφασίζουν. Γιατί έστω και μία μεταρρύθμιση θα φέρει χίλιες αντιρρήσεις.
Το ίδιο στο ασφαλιστικό.
Ο επαναπροσδιορισμός των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση θα συζητηθεί για άλλους τρεις μήνες. Να συζητήσουν τί;
ότι δεν γίνεται να δουλεύεις 15 χρόνια και να συνταξιοδοτείσαι  για τα υπόλοιπα 40;
ότι η σύνταξή σου πρέπει να είναι ανάλογη των εισφορών σου;
Δυστυχώς τα μαθηματικά δεν μπορούν να στηρίξουν το κοινωνικό κράτος. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από κάποιο σπόνσορα. Και θα πρέπει να είναι δυνατός σπόνσορας αυτός για να πληρώσει τις κοινωνικές συντάξεις αυτής της χώρας που αυτή τη στιγμή φτάσαν να είναι η πλειοψηφία.
Τα ίδια για το άσυλο, για τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και για πολλά πολλά άλλα θέματα.

Γραφειοκρατούμαστε ακόμη και στην προσωπική μας ζωή γιατί κανείς πια δεν λέει αυτό που αισθάνεται. Τα πάντα επεξεργάζονται πρώτα, σταθμίζονται και μετά από πολύ σκέψη λέμε "σ' αγαπάω"! Γιατί άμα το πω και μ' εκμεταλλευτεί; αν με κοροϊδέψει; αν μου ζητήσει κι άλλα; Μπορείς να εμπιστευθείς κανένα σήμερα;
Αυτά μας μάθανε από ένα σημείο και μετά στη ζωή μας και έτσι πορευόμαστε και εκπαιδεύουμε και το παιδιά μας. Και όταν έρθει η στιγμή που το τηλέφωνο δεν θα χτυπάει θα είναι τότε που οι σκέψεις όλων θα είναι εγκλωβισμένες μέσα στο κουτί και το κλειδί θα το έχει καταπιεί η Ιστορία...

buzz it!

Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009

Πού είναι οι γονείς;



Όταν βάλαμε πρώτη φορά ίντερνετ στο σπίτι ήταν την προηγούμενη δεκαετία, νομίζω το '98, και ήταν μία ετήσια συνδρομή που πήραμε με κουπόνια μέσω της Καθημερινής. Θυμάμαι ότι είχε έλθει ένα φίλος στο σπίτι να μας δείξει τα κατατόπια και εμείς κοιτούσαμε όπως η αγελάδα το τραίνο με ανοιχτό το στόμα. Ήταν η εποχή που είχαμε ακόμη αναλογική γραμμή, οι ταχύτητες ήταν slow motion, και το ίντερνετ τσίριζε μέχρι να συνδεθεί.
Πέρασαν αρκετά χρόνια για να με τραβήξει το μέσο. Οι ελληνικές ιστοσελίδες τότε ήταν μετρημένες στα δάχτυλα και έτσι κάποια στιγμή το p/c  είχε γίνει ο κουμπαράς του μικρού μας γιού (βγάλαμε πολλά λεφτά μέσα από το floppy).

Ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι η ενημέρωση είχε φύγει από την τηλεόραση, και αργούσε πολύ στις εφημερίδες, και έτσι πήραμε το πρώτο λάπτοπ με wifi! Κάμερα δεν είχε τότε. Είχα δεχτεί ήδη 3 αιτήσεις για σύνδεση σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και ο Άγιος Βασίλης άρχισε να φέρνει Pro και NBA για PC. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο κλοιός του διαδικτύου σφίγγει και αν δεν είμαι συμμέτοχος στο "έγκλημα" θα βρεθώ απολογούμενη στον κοινωνικό λειτουργό όταν κατηγορηθώ για πλημμελή επιμέλεια των παιδιών μου. Έτσι μείωσα την τηλεθέαση στις νοικοκυρές σε απόγνωση και στο αλ τσαντίρι που έτσι κι αλλιώς μ' εκνεύριζε και άρχισα τα ταξίδια στο διαδίκτυο!

Το κομπιούτερ τοποθετήθηκε στη μέση της τραπεζαρίας, εκεί που κάθε νοικοκυρά δεν θα το άφηνε ποτέ γιατί δεν λείψανε οι δαχτυλιές, τα ψίχουλα και οι στάμπες από τα ποτήρια πάνω στο ακριβό εργόχειρο της προίκας μου. Όμως οι επιστήμονες ήταν σαφείς, το κομπιούτερ απαγορεύεται στο υπνοδωμάτιο, κι ας με στραβοκοιτούσε η μάνα μου!
Διαβάζοντας όλους τους κινδύνους που εγκυμονεί ένα κομπιούτερ για τα παιδιά κάναμε πράγματα προληπτικά. Μπαίναμε σε online παιχνίδια, σε chatrooms, μέχρι msn άνοιξα και έβαλα κάτω την ανηψιά μου να μου μάθει να γράφω το Θ με 8 που τώρα έχει εξελιχθεί σε 9.

Όταν ήρθε η στιγμή ο μεγάλος μας γιος να πάρει το δικό του netbook από το σχολείο ήταν βέβαια εξοικιωμένος αλλά δεν ήταν ενεργός χρήστης με δική του ηλεκτρονική διεύθυνση και δικό του προφίλ. Τότε σκέφτηκα ν' ανοίξω το Kids Voice για να δείξω δρόμους μέσα στο χάος του διαδικτύου. Δυστυχώς δεν έχω περισσότερο χρόνο να το αναπτύξω όσο θα ήθελα αλλά το παλεύω

Η μετάβασή μας μέχρι τώρα στον διαδικτυακό κόσμο ήταν ομαλή. Οι ερωτήσεις πέφτουν βροχή καθημερινά, αλλά πέφτουν σ' εμάς, όχι έξω από το σπίτι. Και μέχρι στιγμής απαντάμε. Ε, όταν δυσκολέψουν υπάρχει και το help desk του e-shop!

Όλα αυτά τα γράφω γιατί πρόσφατα διάβασα πάλι σε μία φυλλάδα ότι δόθηκαν κομπιούτερ στα παιδιά χωρίς την κατάλληλη εκπαίδευση και κατέληγε για άλλη μία φορά  στην εθνική  μας ρήση "πού είναι το κράτος;"
Εγώ θα φωνάξω : ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;;;;;

ΥΓ. Μέχρι τον κώδικα 9 μου έστειλε το καμάρι μου για να είμαι ενημερωμένη όταν μιλάω στο msn και είναι η γιαγιά πίσω μου!!!!

buzz it!