Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

ΕΛΕΝΗ

Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου






Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια


Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο

κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει

Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη


Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει


Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη

Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι

buzz it!

Κυριακή 9 Μαΐου 2010

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Φαίνεται ότι κάποιοι έχουν το δικαίωμα στην απεργία περισσότερο από τους άλλους.
Δεν το συζητώ για τον ιδιωτικό τομέα γιατί όλοι ξέρουμε ότι την επόμενη μέρα βρίσκεσαι εκτός καθηκόντων. Είναι όμως πολλοί αυτοί που υπηρετούν στον Δημόσιο τομέα και λόγω ευθύνης δεν έχουν την πολυτέλεια της απεργίας.
Φίλη μου νοσοκόμα μου εκμυστηρεύτηκε ότι η προϊσταμένη τους μάζεψε την παραμονή της απεργίας και τους δήλωσε ότι αν απεργήσουν θα καταρρεύσει η εφημερία και θα κινδυνέψουν οι ασθενείς. Σας φέρνω προ των ευθυνών σας, ήταν τα λόγια της.
Υπάρχουν εργαζόμενοι που το βράδυ που κοιμούνται δεν έχουν καμία ανησυχία για το τί θα αντιμετωπίσουν την επομένη στη δουλειά.
Υπάρχουν όμως άλλοι εργαζόμενοι που το βράδυ ξαπλώνουν με τη σκέψη "τί θα αντιμετωπίσω αύριο ρε γαμώτο;"
Ποιός θ' αρρωστήσει; τί περιστατικά θα έλθουν;
Που θα εφορμήσουν πάλι οι κλέφτες; ποιός θα σκοτώσει ποιόν; τί πτώμα θα αντικρύσω;
Ποιά φωτιά θα αντιμετωπίσω;
Πού θα γίνει αύριο η ληστεία;
Πόσες ζωντανές ψυχές θα βρεθούν πάλι στη θάλασσα;
Όσοι κάνουν αυτές τις ερωτήσεις στους εαυτούς τους την ώρα που πάνε για ύπνο το βράδυ δεν κατεβήκαν στην πορεία, δεν φύγαν από τη δουλειά τους. Και ας τους κόβεται ο μισθός το ίδιο με τους άλλους;
Αυτοί είναι άνθρωποι ενός κατώτερου θεού; Ή μήπως ανώτερου;
Και το αστείο είναι ότι αυτοί είναι που έχουν πραγματικά αδικηθεί όλα αυτά τα χρόνια λόγω συνθηκών εργασίας.

Το πιο αστείο είναι ότι και όταν αποφασίζουν οι άνθρωποι να διαμαρτυρηθούν εναντίον των δολοφόνων με τις μολότωφ δεν έχουν πάλι το δικαίωμα γιατί κάποιοι φροντίζουν να κατεβάσουν στο δρόμο την ίδια μέρα και ώρα τους ίδιους ανθρώπους που προκάλεσαν αυτά που είδαμε την περασμένη Τετάρτη.

Πέραν της διαμαρτυρίας του δρόμου υπάρχουν και άλλες μορφές διαμαρτυρίας που αφορούν τα δημοκρατικά πολιτεύματα όμως. Ο όχλος είναι ανεξέλεγκτος και καμμία χώρα στον κόσμο δεν θα επιβιώνε αν αντιμετώπιζε τόσες σύχνες νύχτες κρυστάλλων. Αλλά κάποιοι έχουν ζηλέψει τόσο την Αργεντινή που κάνουν ότι μπορούν για να τη φτάσουν. Θα το καταφέρουν...

buzz it!

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

ΦΟΒΙΣΤΕΣ

Κάθε άνθρωπος έχει στη μνήμη του την πρώτη ανάμνηση της ζωής του.
Αυτή η ανάμνηση για μένα είναι η μέρα της επιστράτευσης.
Εξαφανίστηκε ο μπαμπάς μου για αρκετές μέρες. Η μαμά μου έλεγε μην ανησυχείς είναι καλά αλλά εκεί που είναι δεν επιτρέπεται να μας πάρει τηλέφωνο.
Λίγα χρόνια αργότερα, κάθε φορά που άκουγα για πτώση πολεμικού αεροσκάφους κόλλαγα πάνω στο ραδιόφωνο μην τύχει και ακούσω τ' όνομα του αδελφού μου. Και μετά έκλαιγα με τις ώρες για τ' άλλα ονόματα που άκουγα.
Μετά τα Ίμια ήταν για ένα μήνα μέσα σ' ένα υποβρύχιο κάτω από το Αιγαίο. Ήταν ο μοναδικός μήνας που έπαιρνε την μικρή του αδελφή τηλέφωνο κάθε μέρα. Και κάθε μέρα που κλείναμε το τηλέφωνο αναλογιζόμασταν σιωπηλά ο καθένας ότι ίσως ήταν η τελευταία φορά.
Ο άνθρωπος που αγάπησα και συμπορεύτηκα δεν ακολούθησε ένα επικίνδυνο επάγγελμα, τραπεζικός υπάλληλος είναι. Στην τρίτη ληστεία που βιώνεις αντιλαμβάνεσαι ότι είναι επικίνδυνο επάγγελμα.
Χθες τρεις συνάδελφοι αφέθησαν στην τύχη τους σαν τα πρόβατα στη σφαγή, βορά των φοβιστών. Τρεις εργαζόμενοι των 1100,00 ευρώ. Ναι κύριοι τόσα παίρνουν.
Η ομπρέλα του φόβου δεν έφυγε ποτέ.
Θα συνεχιστεί έτσι αυτό το έργο;
Αυτές τις μέρες είμαι εξαιρετικά υποκειμενική.
Μην λογαριάζετε τις κουβέντες μου.
Η χώρα δεν είναι στο χείλος του γκρεμού.
Η χώρα κυβερνάται από την Μπαμπούλας ΑΕ με ειδικά εκπαιδευμένους φοβιστές.
Η Δημοκρατία πέθανε στη γέννα της.





buzz it!

Δευτέρα 26 Απριλίου 2010

Επιτυχια ειναι να γραφεις ενα τραγουδι σημερα και να ειναι επικαιρο μετα 20 χρονια


Τι θα πει δε φταίμε εμείς
τι θα πει πως φταίγαν οι άλλοι
τι θα πει πως φταίνε αυτοί
τι θα πει ρε σεις τι θα πει;

Θα πει πως φταίμε κι εμείς,
φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
φταίει κι ο Χατζηπετρής.

Τι θα πει μας τα ‘παν αλλιώς
τι θα πει τα φάγαν οι άλλοι
τι θα πει πως φταίει ο χοντρός;
Φταίει κι ο χοντρός κι ο λιγνός.

Θα πει πως φταίμε κι εμείς,
φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
να σου κι ο Χατζηπετρής.

Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
ναι, φταίνε κι οι άλλοι.
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
ναι, φταίει κι ο Χατζηπετρής.

Τι θα πει θα φάτε καλά
τι θα πει δεν έχουμε μία
τι θα πει χρωστάγαν πολλά
ήτανε στημένο αλλά...

Θα πει πως φταίμε κι εμείς
φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι.
Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
φταίει κι ο Χατζηπετρής.

Φταιμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς,
ναι, φταίνε κι οι άλλοι.
Φταίμε κι οι τρείς, φταίμε κι οι τρείς,
άντε κι ο Χατζηπετρής.

Μουσικη, στιχοι Λουκιανος Κηλαηδονης

ΥΓ. Βεβαια δεν ειναι επιτυχια και για την Ελλαδα, ειναι δυστυχια...

buzz it!

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Αναπάντεχα νιώθω ντροπή...

Νοιώθω ντροπή για την χώρα μου, γιατί μετά τόσα χρόνια προσποιητής ευμάρειας, επισήμως ποιά πρέπει να παραδεχτούμε ανά την υφήλιο ότι το παιχνίδι το χάσαμε.
Πέσαμε κατηγορία.
Πήραμε δάνεια για να αναπτύξουμε τον θησαυρό της χώρας μας και εμείς τα κάναμε πισίνες και δεξιώσεις.
Στρεβλώσαμε όποια υπαρκτή έννοια του σύγχρονου κόσμου ξεχνώντας ότι οι πρόγονοί μας ήταν αυτοί που δώσανε τον ορισμό σε αυτές τις ίδιες έννοιες.
Ντρέπομαι όποιον βλέπω εκτός συνόρων γιατί θα ξέρει, επίσημα πια, την χρεωκοπία της χώρας μου.
Δεν θα ξέρει όμως την ηθική μας χρεωκοπία και εγώ ντρέπομαι διπλά γι' αυτό.

buzz it!

Κυριακή 18 Απριλίου 2010

Χαικου εκπαιδευση δεν γινεται με βαση το δεκαρι!


Η συνηθης εκνευριστικη μαμαδιστικη ερωτηση επεσε στο τραπεζι της Παρασκευης.
-Τι εχετε να διαβασετε το Σαββατοκυριακο για να κανονισουμε το προγραμμα.
Στοχος της ερωτησης βεβαια ειναι να τους κανω να οργανωσουν τον χρονο τους και οχι να μαθω εγω τι εχουν για διαβασμα. Ετσι δεν εδωσα σημασια στην απαντηση του δεκαχρονου γιου μου "εχω να γραψω πεντε χαικου".
Το Σαββατο επανηλθα σαν ενοχλητικη μυγα να τους αναγκασω να κατσουν στα γραφεια τους το μεσημερι και ο μικρος με εντονη δυσφορια και γκρινιαρικη διαθεση μου ειπε "μα πρεπει να με βοηθησεις και συ να γραψω αυτα τα χαικου".
-...Χαικου;;; ρωταω απορημενη.
- Ποιηματα βρε μαμα!
- Τοτε θα ζητησεις βοηθεια απο εκεινη την ανθολογια ελληνικης ποιησης που εχουμε στην βιβλιοθηκη, του λεω περηφανη για τα βιβλια που εχουμε στο σπιτι!
Μεσα στο μεσημερι ξυπνησα απο κακαριστα γελια που αργοτερα εμαθα οτι προερχονταν απο τις αποπειρες των δυο αδελφων να γραψουν τα ποιηματα.
Κυριακη πρωι, ενοχλητικη παλι εγω, ξαναρωτω αν ειναι ετοιμες οι εργασιες του σχολειου.
- Ετοιμες!
- Και τα ποιηματα;
- Βεβαια, και σκανε παλι στα γελια που θυμηθηκανε ποσο ωραια περασανε γραφοντας τα.
- Σε βοηθησε καθολου το βιβλιο με τα ποιηματα;
- Οχι, γιατι εγω επρεπε να γραψω 17συλλαβα και το βιβλιο ειχε 15συλλαβα, 16συλλαβα...
- Και γιατι 17συλλαβα;
- ΧΑΙΚΟΥ ΜΑΜΑ!!!!...ξερεις πρεπει να μαθεις και εσυ να γραφεις χαικου!
Εντρομη συνειδητοποιησα οτι δυο μερες τωρα προσπερνουσα αυτη την αγνωστη λεξη και ετρεξα κατευθειαν στο γκουγκλ για να ξεστραβωθω και να νοιωσω ηλιθια που εδωσα στο παιδι για βοηθημα ενα βιβλιο ελληνικης ποιησης.

Τωρα, δεν ειναι κριμα αυτα τα καινουργια φυτωρια μικρης αισιοδοξιας γι' αυτη την χωρα να τα ριξουμε με τοση ευκολια κατω απο τη βαση του 10;

Σημ.: Χαικου, ειδος ποιησης που πρωτοεμφανιστηκε στην Ιαπωνια τον δεκατο εκτο αιωνα, μικρα ποιηματα απο 17συλλαβα σ' ενα στιχο, ευφυη και σοφα, αλλοτε με χιουμοριστικη διαθεση και συχνα με το στοιχειο της εκπληξης, με θεμα την φυση, τις εποχες τα χρωματα την ομορφια των λεξεων και των αντιθεσεων.
Ο τιτλος δεν περιεχει φυση και χρωματα, εχει ομως χιουμοριστικη διαθεση και το στοιχειο της εκπληξης!

buzz it!

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010

Σπιτια με ψυχη και χαρακτηρα


Μεγαλωσα σε απλετους χωρους, σε μια επαρχιακη πολη των δεκα χιλιαδων κατοικων, σε διαφορες μονοκατοικιες. Λογω πεποιθησεων ο πατερας μου δεν προχωρησε ποτε στην αγορα κατοικιας. Τη θεωρουσε ματαιη. Ετσι, καθε φορα που ηθελε μια αλλαγη ατμοσφαιρας μετακομιζαμε.
Θυμαμαι περισσοτερο το σπιτι που μειναμε τα περισσοτερα χρονια και αυτο που μειναμε μονο λιγες μερες.
Το πρωτο ηταν μια μονοκατοικια αρχιτεκτονικα αδιαφορη. Ηταν χτισμενη στην δεξια πλευρα του οικοπεδου αφηνωντας ελευθερη αυλη περιπου τα δυο τριτα του οικοπεδου. Στη μεση η αυλη ηταν πλακοστρωτη γεματη με μεγαλα βαρελια με γαρδενιες και κοκκινες καμελιες.Αριστερα ο μπαξες αλλο τοσο. Τα καλοκαιρια φουντωνε απο τις ντοματιες και τις κολοκυθιες, εφτανε μεχρι τον δευτερο οροφο του σπιτιου. Πολυ παιχνιδι εκει μεσα. Στο βαθος του μπαξε ηταν μια τεραστια κορομηλια και στην μπροστινη πλευρα για φραχτη ειχαμε χειμωνανθους. Ολο το καλοκαιρι καταπρασινοι και το χειμωνα με το χιονι (γιατι τοτε χιονιζε) ξεχωριζες τα γυμνα χιονισμενα κλαρια με τους κιτρινους μοσχομυριστους ανθους. Στην εισοδο του σπιτιου δεσποζε η ξυλινη στρυφογιριστη σκαλα που οδηγουσε στα υπνοδωματια. Ηξερα το καθε χιλιοστο αυτης της σκαλας προσπαθωντας τα μεσημερια να την κατεβω χωρις να τριξει για να παω να παιξω στην αυλη. Στον πανω οροφο ειχε ενα μπαλκονι που εβλεπε την αυλη. Σ' αυτο το μπαλκονι μ' ενημερωσε η μαμα μου για ολες τις σημαντικες αλλαγες που με περιμενουν στη ζωη και αργοτερα εγω τις ελεγα τους καυμους μου. Το σπιτι ειχε μεγαλο σαλονι, μεγαλη τραπεζαρια, με κρυφους φωτισμους στις τεσσερις γωνιες, τεραστια κουζινα με μεγαλο μαρμαρινο νεροχυτη και μεγαλο τραπεζι στη μεση, καθιστικο. Ειχε τεσσερις εισοδους, αμετρητα παραθυρα, και φως, πολυ φως.
Σ' εκεινο το σπιτι επαιζα τον οδοντιατρο σκαλιζοντας τους εξωτερικους τοιχους του δηθεν οτι κανω σφραγισματα. Ποτε δεν μου εκαναν παρατηρηση που κατεστρεφα τους τοιχους...
Σ' αυτη την αυλη καναμε τραπεζια, σουβλισαμε αρνια, φιλοξενησαμε σκατζοχοιρους που τα βραδια φοβομουν μηπως τους πατησω. Φεραμε πατητηρια και πατησαμε σταφυλια και εμεις τα παιδια περπατουσαμε μετα με τα γυμνα μας ποδια σ' ολο το σπιτι και κολλαγε παντου!
Ειχε και ενα μεγαλο υπογειο με το δικο του μικροκλιμα που φιλοξενουσε δυο τεραστια βαρελια με κρασι και πεντε εξι μικροτερα.  Αλλα παιχνιδια εκει κατω.
Αυτο το σπιτι ειχε αμετρητες γωνιες για παιχνιδι, για ξεκουραση, για σκεψη.

Το δευτερο σπιτι που θυμαμαι πολυ ηταν ενα αρχοντικο. Ο ιδιοκτητης ηταν πρωην δημαρχος της πολης και ευσεβης ανθρωπος. Εμεις νοικιασαμε το ισογειο του σπιτιου που ηταν ομως υπερυψωμενο με 15 περιπου μαρμαρινα στρυφογυριστα σκαλια. Ο πανω οροφος συνδεοταν με μια εξωτερικη μαρμαρινη περιτεχνη σκαλα, αλλα και μια εσωτερικη ξυλινη που ομως κατεληγε πανω σε μια κλειστη πορτα. Το σπιτι ηταν παλια ενα και για καποιο ανεξηγητο λογο αυτη τη σκαλα τη φοβομουν.
Το σπιτι ηταν τεραστιο, πανυψηλο και σου προξενουσε δεος. Σκεφτομουν οτι τα βραδια κυκλοφορουσαν φαντασματα που ανεβοκατεβαιναν εκεινη τη σκαλα. Το δικο μου δωματιο ηταν πολυ μακρια απο το καθιστικο και την κουζινα. Ετσι το καθε τριξιμο που ακουγοταν τα βραδια ηταν ενα μικρο βασανιστηριο για μενα. Κοιμηθηκα πολυ λιγα βραδια σ' εκεινο το σπιτι. Εγινε ο μεγαλος σεισμος. Το σπιτι σχεδον κατερρευσε και βγηκαμε απο θαυμα ζωντανοι. Το υπολοιπο εκεινο καλοκαιρι το περασα σε μια μεγαλη στρατιωτικη σκηνη κατω απο την γερικη καρυδια στην αυλη εκεινου του σπιτιου, που ηταν σχεδον ενα οικοδομικο τετραγωνο, παρεα με ολη την γειτονια.
Ο σπιτονοικοκυρης μας ειχε τρια παιδια μεγαλα που ειχαν σπουδασει και ειχαν φυγει απο την μικρη ασφυκτικη πολη. Με τον σεισμο γυρισαν. Ο ενας γιος ενα πρωι περασε τις απαγορευτικες ταινιες, μπηκε μεσα στο σπιτι φορωντας ενα κοκκινο κρανος, ανεβηκε στο δωματιο του, βρηκε το ακορντεον του και αρχισε να παιζει. Ολοι εμεις απ εξω σταματησαμε οτι καναμε μειναμε ακινητοι και δακρυσμενοι ν' ακουμε τον μουσικο αντιλαλο που εβγαινε απο το αδειο δωματιο. Λιγα λεπτα αργοτερα μας αφυπνισαν οι φωνες της μητερας του που τον εκλιπαρουσε να κατεβει κατω.
Αυτα τα σπιτια δεν υπαρχουν πια, στη θεση τους χτιστηκαν πολυκατοικιες καταπατωντας και τις αυλες.
Μαζι με τα σπιτια χαθηκαν και οι ψυχες τους, οχι ομως οι αναμνησεις μου.

buzz it!