Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

Το τζάμπα έχει ιστορία...

...σ' αυτόν τον τόπο. Το ενσάρκωσε και ο Μουζουράκης με επιτυχία στους Σινγκλς ως Τζάμπας.
Ήταν το 1997 στο Παγκόσμιο Στίβου που ο άντρας μου έτρεξε να πάρει εισιτήρια για να παρακολουθήσει από κοντά για πρώτη φορά όλους αυτούς τους αθλητές μύθους που έβλεπε μόνο από την τηλεόραση, ως γνήσιος φίλαθλος και καθόλου μα καθόλου οπαδός.
Εισιτήρια ακριβά, μιας και η θέση διαλέχτηκε με μεγάλη προσοχή για να παρακολουθήσει τα αθλήματα που αγαπά από καλή οπτική γωνία.
Αρχίζει το αθλητικό γεγονός την πρώτη μέρα και ξαφνικά συνειδητοποιεί ο υπουργός ότι το στάδιο είναι άδειο. Μάλλον του το σφύριξαν οι ξένοι δημοσιογράφοι που σχολίασαν την αδιαφορία των Ελλήνων σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός. Ο ίδιος φυσικά ο υπουργός ουδέποτε ασχολήθηκε με την προπώληση των εισιτηρίων.
Ευκαιρία δοθείσης λοιπόν ανακοινώνει την επόμενη μέρα ότι ανοίγουν οι πόρτες για τον λαό να παρακολουθήσει τζάμπα τους αγώνες! Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια! Δικαιώνει το φιλολαϊκό αίσθημα και γεμίζει και τις κερκίδες στα μάτια της διεθνής κοινότητας.
Γίνεται λοιπόν το ντου την επόμενη μέρα, ο άντρας μου βρίσκει άλλον στην ακριβοπληρωμένη θέση του και συνεχίζει τις επόμενες μέρες να παρακολουθεί το γεγονός σε όποια θέση έβρισκε άδεια, ανάμεσα σε πλήθος που κάπνιζε και πετούσε πατατάκια αριστερά και δεξιά γιατί το τζάμπα είναι τζάμπα. Και μην μου πει κανείς τίποτα για τα ακριβά εισιτήρια γιατί δεν άξιζαν ούτε όσο ένα δισκάκι λουλούδια που αυτοί οι κύριοι πετούσαν στον Τόλι και τον κάνανε μάγκα στο απυρόβλητο.
Και όπως λένε οι φιλολαϊκές διαφημίσεις των Jumbo : "δεν μας φτάνουν τα φτηνά, τα τζάμπα θέλουμε".
Συμφωνώ απόλυτα με την πρόταση να γίνει δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός να αποφασίσει ποιό δρόμο θα ακολουθήσει στον παγκόσμιο ιστό. Επιτέλους δεν είναι υποχρεωτικό ν΄ακολουθήσουμε ευρωπαϊκό προσανατολισμό αν δεν το θέλουμε. Ν' αποφασίσουμε όμως για να ξέρει και ο καθένας τί θα κάνει. Γιατί δεν θέλω να πληρώσω άλλα τέτοια εισιτήρια.

Τρεις μήνες είχε αγοράσει τα εισιτήρια νωρίτερα, δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε και ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει.

ΥΓ. Σε ερώτηση πρώην δικαστικού του Αρείου Πάγου μαθαίνω ότι άσχετα με την επιβολή χρηματικού προστίμου έναντι εξαγοράς ποινής φυλάκισης στον Τόλι, τα χρήματα τα οποία οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο δεν παύουν να είναι απαιτητά. Είναι στο χέρι των δικαστών τώρα αν θα απαιτηθούν άμεσα.
ΥΓ2. Όλα τα προηγούμενα χρόνια εμείς κάναμε πως πληρώναμε διόδια και το κράτος έκανε πως συντηρούσε τους δρόμους. Στην Εγνατία οδό δε, προς μεγάλη μου έκπληξη όταν πήγα Αλεξανδρούπολη δεν υπήρχε ούτε ένα διόδιο.
ΥΓ3. Να θυμίσω και τα μισά διόδια που πλήρωναν πολλοί συμπολίτες χωρίς απόδειξη;

buzz it!

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011 - Πανικός!

Και ξαφνικά πανικός!
Αν πάθω Αλτσχάιμερ και ξεχάσω όλους τους κωδικούς και τα πιν;
Ζεις χωρίς αυτά; Παίρνεις λεφτά; Τα χρειάζομαι για να μιλάω με τους φίλους μου, για να διαβάζω εφημερίδα, να ενημερωθώ. Για να μιλήσω με το παιδί μου στο τηλέφωνο, για να βγάλω εισιτήρια, για ν' αγοράσω καλλυντικά, για να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ, για να δουλέψω στον Η/Υ στο γραφείο, για να κάνω τη φορολογική μου δήλωση (μμμμ, εκεί θέλει και κλειδάριθμο τώρα). Να πάω στο γιατρό, ν' αγοράσω βιβλία, να μπω στο γυμναστήριο, να μπω μέσα στο σπίτι μου ρε αδελφέ!!!!!!!!

Να 'ταν τουλάχιστον ένας ο κωδικός...κι ας χρειαζόταν και για να πεθάνω
Τότε θα τον ξεχάσω σίγουρα!

ΥΓ. Την Κυριακή ανακαλύψαμε ότι ο μικρός μας γιος δεν ήξερε να χρησιμοποιήσει τηλέφωνο με καντράν και του κάναμε μαθήματα. Πού ξέρεις; μπορεί να χρειαστεί σε κάποια επόμενη stone age εποχή...

buzz it!

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Νομική

Είμαι άφωνη απέναντι σε όλα αυτά που διαβάζω και ακούω γύρω μου.
Προσβλητικά ανέκδοτα για τους αστυνόμους, βρισιές για τους μετανάστες, προπυλακισμοί στον Πρύτανη, παρελάσεις Νεοχαζών, και νοιώθω ότι ο κάθε ένας από τη θέση του πάει να κερδίσει κάτι από αυτή την ιστορία. Από την αρχή κατάλαβα με την μικρή μου διάνοια ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν σκέφτηκαν μόνοι τους να μπουν στη Νομική. Δεν ξέρανε καν που είναι. Κάποιοι που ξέρουνε τους καθοδήγησαν σε ένα επικίνδυνο ταξίδι. Σαν αυτό που είχαν κάνει για να φύγουν από τις πατρίδες τους. Έχω βιώσει και άλλες φορές προβοκατόρικες καταστάσεις. Είναι η πρώτη φορά όμως που χρησιμοποιούν τόσους ανθρώπους και το χειρότερο τους βάζουν σε κίνδυνο.  Ακόμη και αυτοί που φωνάζουν την υποστήριξή τους στους απεργούς μου φαίνονται τόσο υποκριτές.
Το σενάριο που έχω στο μυαλό μου είναι πολύ κακό.
Ακόμη όμως και το καλύτερο σενάριο να συμβεί ένα είναι σίγουρο. Ότι μετά από αυτά που θα γίνουν οι σίγουρα ηττημένοι θα είναι οι ίδιοι οι απεργοί, όσο ταλαιπωρημένοι κι αν είναι, όσο φτωχοί και αν είναι, δεν είναι κουτοί, και αν εμπιστεύονταν κάποιους ανθρώπους μέχρι σήμερα δεν θα ξανα εμπιστευτούν ποτέ κανένα. Και όποια προσπάθεια ξαναγίνει θα πέσει στο κενό. Πάντα θα έχουν στο μυαλό τους ότι κάποιος πάει να τους εκμεταλλευτεί.
Και αυτό με θλίβει πολύ.

buzz it!

Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011

Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011 - Χόρευε tweets!!!

Οι παππούδες μου είχαν πρόβλημα με το twist. Εγώ έχω πρόβλημα με τα tweets.
Τώρα μόλις κατάλαβα γιατί δεν κατανοούσα τα αγγλικά tweets. Για τον ίδιο λόγο που δεν κατανοοώ τα ελληνικά. Ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος που δεν συζητά, δεν επιχειρηματολογεί αλλά τουϊτίζει με μόλις 140 χαρακτήρες. Και εντάξει στην αγγλική το "κατ'οικονομίαν" μπορεί να έχει εφαρμογή όταν το to το κάνεις 2 και το for το κάνεις 4. Εμ σ' αυτήν την ελληνική γλώσσα που έχει πέντε διαφορετικά  ι  και κάμποσα ακόμα που καταργήθηκαν, και το Happy New Year (12 χαρακτήρες) είναι Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος (30 χαρακτήρες) πώς να τουϊτίσεις;
Το twitter είναι η γκιλοτίνα της σκέψης μας, ο βιασμός του αλφάβητου, η κωδικοποίηση της επικοινωνίας, σ' ένα κοινωνικό δίκτυο μάλιστα. Μα τί νόημα έχει τότε;
Είμαι ο κατ' εξοχήν άνθρωπος που χρησιμοποιεί λιτό λόγο. Οι εκθέσεις μου στο σχολείο σταματούσαν στην μιάμιση σελίδα. Στα μαθηματικά έχανα βαθμούς γιατί παρέλειπα σχόλια. Μα εννοούνται τους έλεγα και μου κόβαν από μισό βαθμό το κάθε σχόλιο. Ακόμα και για μένα 140 χαρακτήρες δεν είναι αρκετοί για να μοιραστείς την σκέψη της ημέρας. Άσε που χιλιάδες τέτοια tweets περνάνε μπροστά από την οθόνη σου χωρίς να αφήνουν τίποτα πίσω. Ούτε μία κουτσουλιά.
Μην πυροβολείτε το μυαλό μου με μικρές καθημερινές ασυναρτησίες για σημαντικά θέματα.
Εφιστώ την προσοχή!
Υπερβολική χρήση του twitter μπορεί να προκαλέσει κουρκούτιασμα του εγκεφάλου.
Αναπολώ εκείνες τις μέρες που αφορμή ενός άρθρου στην εφημερίδα, (εκείνη την τεράστια, που δεν δίπλωνε με τίποτα και γέμιζε μελάνια τα χέρια μας και τη μύτη μας) προκαλούσε συζήτηση ολόκληρο το βράδυ με μπύρες και πολλά πατατάκια.
Και επειδή δεν συνηθίζω να εκφέρω την γεροντοκορίστική  γκρίνια μου θα ολοκληρώσω εδώ, άσχετο μεν, γκρινιάρικο δε : Αφού άνοιξε Ζάρα και στη via del Corso στη Ρώμη πάει χάλασε ο κόσμος!

buzz it!

Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011

Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011 - Μπαρμπαριά και Τούνεζι

Ως συνήθως η Ελλάδα που βρίσκεται πάντα στο δικό της κόσμο χρησιμοποιεί την παραπάνω έκφραση ως απάντηση στο "μπάρμπα". Χιούμορ απείρου κάλλους, παιγμένο εξαιρετικά και από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, εντελώς ανεξήγητο και μη μεταφραζόμενο. Όπως και όλη η ζωή μας άλλωστε.
Το Τούνεζι ή Τυνησία είναι από τις χώρες πρώτης επιλογής στον τουρισμό. Θα ήθελα πολύ να έχω πάει. Οι φίλοι μου που πήγαν μου μίλησαν για μία χώρα με απίστευτες ανισότητες. Το τουρ τους ξεκίνησε από τον Νότο στους Βεδουίνους με τις καμήλες και τα σπίτια από λάσπη και τους τελείωσε στις ακτές της Μεσογείου στον Βορρά όπου τους περίμενε ο πολιτισμός και η πολυτέλεια γαλλικών προδιαγραφών. Αυτό πουλούσε ο τουρισμός τους. Ακόμη όμως και αυτός ο τουρισμός δεν άφηνε τίποτα στους απλούς πολίτες. Η χώρα δέχονταν μόνο κατ' ευφημησμό ευρωπαική υποστήριξη την οποία εκμεταλλεύονταν οι "γνωστοί-άγνωστοι" πολιτικοί οι οποίοι για τους Ευρωπαίους θεωρούνταν το ανάχωμα απέναντι στον ισλαμισμό και βέβαια το εξαργύρωναν ανάλογα. Πάλι θρησκεία στη μέση.
Η Ιταλία περνάει την χειρότερη κρίση της Ευρώπης και δεν το συζητάει κανείς. Η ιταλική αλαζονεία έχει πέσει θύμα, χρόνια τώρα, ενός λαϊκού επιχειρηματία απατεώνα, ο οποίος το μόνο που έκανε ήταν να βγάλει στη φόρα όλα τα άπλυτα των αποτυχημένων επαγγελματιών πολιτικών και να ενισχύσει τα τηλεοπτικά σόου με περισσότερο γυμνό, αγαπημένο του κάθε Ιταλού Καζανόβα. Και ενώ η μαφία κάνει πάρτι στα σκουπίδια της χώρας και η οικονομία μπαίνει σε βαθιά κρίση το Βατικανό επιτέλους βρίσκει το θαύμα για να κάνει τον εκλιπόντα Πάππα Άγιο.
Πάλι θρησκεία στη μέση.
Οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα, οι Ιρλανδοί, χρόνια τώρα, στο όνομα ενός Θεού ρίχνουν στη μάχη αθώες ψυχές. Ψυχές που δεν στέκονται λίγο να σκεφτούν πως κανένας Θεός δεν θα ζητούσε ποτέ να κρατήσουν δυναμίτη στο χέρι. Που όμως αδύναμοι σε ώρες ανέχειας καλούν την βοήθειά Του για να βγουν από αυτή.
Λες να είναι η ώρα της Μπαρμπαριάς τώρα;

Ανακαλύπτοντας σιγά σιγά τα προβλήματα στις άλλες χώρες ίσως συνειδητοποιήσουμε την πραγματική υπόσταση των δικών μας προβλημάτων. Είναι η πρώτη φορά που ο Έλληνας βλέπει έξω από τα σύνορά του. Για να δούμε...

buzz it!

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

...και βέβαια η πολιτική του διλήμματος!
Ξεκινώντας με το" Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε" και προχωρώντας με το "Μνημόνιο ή Πτώχευση", φτάνουμε σήμερα στα ζουμιά.

Αυτό το δίλημμα όμως είναι πιο περίπλοκο από όσο φαίνεται στην αρχή.
Πώς να πείσεις τώρα τον Έλληνα ότι για να απαλλαγεί από τους μετανάστες πρέπει να τα βρει με τους Τούρκους;

Habibi θα το πούμε έτσι ή αλλιώς...

buzz it!

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011 - η πολιτική του αντιπερισπασμού

Ή αλλιώς άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε.

Έμαθα τη σουίτα που έκανε ρεβεγιόν ο Πάγκαλος.
Έμαθα γιατί φορούσαν τιρκουάζ κασκόλ στο Ερζερούμ.
Έμαθα ότι οι New York Times δίνουν αβάντες στον Μπουτάρη.
Ότι ο Αμυράς φορούσε παλαιστινιακό κασκόλ και ο Κακλαμάνης φόρμες στο πρώτο δημοτικό συμβούλιο.
Η Έμπατη έκλεισε για 48 ώρες.
Και ότι κάθε πικραμένος κάνει και το κίνημά του.

Άλλα πράγματα δεν έχω μάθει και περιμένω στη γωνία...

buzz it!