Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

Μια ξεχασμένη γελαστή βραδιά



Η μέρα είναι δύσκολη. Μου κόβεται η ανάσα από την βαριά ατμόσφαιρα, μια επερχόμενη κατάθλιψη που περιμένει στη γωνία. Παρατηρητής μιας σουρεαλιστικής κατάστασης, ανήμπορη πια να πω έστω μια κουβέντα. Μπρεθλες που τραγουδούσε και η Έφη...
Προσπαθώ να ανασύρω από τη μνήμη μου εικόνες της παλιότερης Αθήνας για να ανατάξω λίγο την ψυχή μου. Θυμήθηκα λοιπόν ένα βράδυ που είχαμε βγει έξω για ποτά, εικοσάρηδες ήμασταν δεν ήμασταν. Πήγαμε σε δύο, τρία μπαράκια, ήπιαμε, χορέψαμε, ήτανε και η παρέα τέτοια που δεν λέγαμε να το κλείσουμε πριν ξημερώσει κι έτσι αποφασίσαμε να βολτάρουμε την Αλεξάνδρας πάνω κάτω. Ήταν η ώρα που η μέρα ξεκινούσε και τα σκουπιδιάρικα είχαν ξεκινήσει τη δουλειά. Τότε από όσο θυμάμαι σκουπιδιάρης δεν ήταν και τόσο καλή δουλειά, πρέπει να ήταν λιγότερα τα επιδόματα και οι υπερωρίες, παρακατιανή δουλειά.
Η ευφορία μας ήταν τόσο μεγάλη εκείνο το βράδυ που όπως ανεβαίναμε χορεύοντας την Αλεξάντρας τραβήξαμε μάλλον την προσοχή των υπαλλήλων του δήμου, μάλλον τους βγάλαμε από την μονοτονία της δουλειάς, και αρχίσανε να χορεύουν και αυτοί πάνω στον δικό μας ρυθμό καθώς περνούσαν δίπλα μας. Ξαφνικά βλέπω τ' αγόρια της παρέας να τους ακολουθούν και να πηγαίνουν μαζί τους στον επόμενο κάδο σκουπιδιών και να μαζεύουν μαζί τους τα σκουπίδια με τραγούδια και χαχανητά. Μαζέψαν όλα τα σκουπίδια μαζί και μετά ο ένας χτυπούσε την πλάτη του άλλου ευχαριστώντας για την όμορφη στιγμή. Δεν συζητήθηκε μετά τί βλακεία κάνατε και άλλα τέτοια, ούτε καν τόλμησε κανείς να κοροϊδέψει τη στιγμή. Με ακόμη μεγαλύτερη χαρά κατεβήκαμε την Αλεξάνδρας και πήγαμε όλοι μαζί στο πιο κοντινό σπίτι να κοιμηθούμε, ήρεμα, γαλήνια.
Τί τα λέω τώρα εγώ αυτά; μια τέτοια μέρα, που η Αθήνα καίγεται, ένας άνθρωπος χάθηκε, και το μέλλον μας είναι αβέβαιο όσο ποτέ....να, έχω ανάγκη από μια όμορφη στιγμή, με ένα σκουπιδιάρη που μου χαμογέλασε ένα βράδυ πριν χρόνια στην Αλεξάνδρας, και θα ήθελα πολύ να χαμογελάσω αύριο σε αυτούς που θα βγουν στους δρόμους μετά τόσες μέρες για να μαζέψουν τα σκουπίδια μας αλλά ξέρω ότι θα με προσπεράσουν, κι αν κάνω κίνηση να σηκώσω και εγώ μια σακούλα να μαζέψω ίσως και να μου επιτεθούν....Αυτά! Τα μικρά που ζήσαμε και δεν ξέραμε πώς ήτανε μεγάλα!

buzz it!

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

Caution! Be aware of shiny, happy people!



Την στιγμή που ανακοινώνεται ότι νεκρώνουν τα πάντα αύριο από τις απεργίες και η εκταμίευση της 6ης δόσης αναβάλλεται επ' αόριστον και όταν οι δημοσιογράφοι διαφημίζουν το ενιαίο μισθολόγιο της Ινδίας με καρυκεύματα και Bollywood χορευτικά, εγώ θυμάμαι μια μνημιώδη ρήση στο γραφείο που είχε πει κάποτε μια νέα υπάλληλος σε μια προμηθευτή μας που την πίεζε πολύ να πληρωθεί αμέσως. Της είχε πει "Μα, πώς κάνετε έτσι για τα λεφτά;" Άφρισε η γυναίκα από την άλλη μεριά της τηλεφωνικής γραμμής καθότι δυναμική και ανεξάρτητη επιχειρηματίας αδύνατον να αποδεχτεί μια τέτοια κουβέντα από ένα παιδαρέλι. Μετά τόσα χρόνια ακόμα το θυμόμαστε και γελάμε. Και ταιριάζει γάντι αυτή η κουβέντα σε όλη την ελληνική κοινωνία σήμερα.
"Μα πώς κάνετε έτσι για τα λεφτά;"

Όπου βρεθώ και όπου σταθώ αντιστέκομαι στις μίζερες κουβέντες και τις απειλητικές συμφορές που θα μας βρουν. Το τί έχω ακούσει  γι' αυτή μου την αντίσταση δεν λέγεται. Το τί δεν έχω ακούσει φαντάζομαι δεν περιγράφεται καν. Ε, λοιπόν σκασίλα μου!
Εγώ ξέρω ότι στον πόλεμο ο κόσμος συνέχισε να ερωτεύεται, να κάνει παιδιά , να πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο, ναι το Πανεπιστήμιο δεν είχε κλείσει. Παρά τη φτώχεια, τους θανάτους και την πείνα όλα αυτά συνέβαιναν. Με απορία ρώτησα μια φίλη πώς είναι δυνατόν να γεννήθηκε αυτή και ο αδελφός της μέσα στην κατοχή, από μια οικογένεια που λίγα χρόνια πριν ήρθε διωγμένη από την Πόλη. Γιατί μου λέει; ο κόσμος σταμάτησε τότε να ζεί; Επιβίωσαν, κάνανε παιδιά, τα σπούδασαν και κάναν προκοπή. Τίποτα δεν θα συνέβαινε αν η μητέρα εκείνη μιλούσε όλη μέρα για τον πόλεμο.
Είναι αστείο αλλά όντως συμβαίνει. Σπέρνουνε τον πανικό και στέλνουν τον κόσμο τα Σαββατοκύριακα να αδειάσουνε τα ΑΤΜ. Χτυπάνε τηλέφωνα και σφυρίζουν ότι την τάδε μέρα, την τάδε ώρα θα πτωχεύσουμε. Και τους ρωτάω : Πάλι; Μα αυτό το κάναμε στο Καστελόριζο! Ο βρεγμένος την βροχή δεν τη φοβάται και τί άλλο μας μένει από το να συνεχίσουμε να ζούμε;
Την Κυριακή είχαμε μια θαυμάσια παρέα που δεν αναφέρθηκε στιγμή στην κρίση. Δεν προλαβαίναμε γιατί είχαμε τόσα άλλα να πούμε. Η μέρα κύλησε όμορφα και δεν χρειάστηκαν λεφτά για να το κάνουμε αυτό. Δοκιμάστε το! Δεν κοστίζει!

Και πού είστε; Χαμογελάστε! Κάνει τους άλλους ν' ανησυχούν ;-)

Υστερόγραφο προς δημοσιογράφους
Δεν μας τρομάζετε γιατί εμείς περπατάμε κάθε μέρα κατά μήκος της οδού Δεριγνύ που οι μυρωδιές του κάρι αναδύονται μέσα από τα παράθυρα των περισσοτέρων πολυκατοικιών! Ζούμε στο Νέο Νέο Δελχί εδώ και μερικά χρόνια.

buzz it!

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011

Ψωμιά, Παιδιά, Ελευθερίες;;;

Αρχίζουν τα σχολεία, και είναι η εποχή που όλοι κάτι βρήκαν να πουν για το "μείζον" πρόβλημα της παιδείας μας, τα βιβλία! Μα εγώ έχω να πω πράγματα διαφορετικά! Ήμασταν ακόμα διακοπές στο χωριό όταν οι ομάδες άρχισαν τα τηλέφωνα για να επιστρέψουν τα παιδιά στις προπονήσεις. Όχι τίποτα ομάδες Ολυμπιακός και ΑΕΚ...εδώ, τα Πατήσια και η Γκράβα...
Τις επόμενες μέρες θα διαβάσουμε πολλά για τους ανίκανους και ολίγιστους δημοσίους εκπαιδευτικούς. Εγώ θέλω να γράψω για τον προπονητή μας κύριο Κώστα. Προπονητής ζωής, αφού μαθαίνει στον γιο μου και τ' άλλα παιδιά πώς να στέκεται, όχι με τα χέρια στη μέση έτοιμος να χορέψει καραγκούνα, πώς ν' ακούει  και να εφαρμόζει, πώς να είναι συνεπής στις ώρες της προπόνησης, πώς να τρώει και να κοιμάται σωστά και αλοίμονο στο γιο μου αν μάθει ότι δεν διαβάζει. Αυτός ο κύριος Κώστας έχει τρεις μήνες απλήρωτος τώρα απ' την ομάδα αλλά δεν φάνηκε αυτό να τον νοιάζει την Δευτέρα που έκανε την πρώτη προπόνηση. Ήταν εκεί, ψυχή και σώμα.
Θέλω να γράψω για την Όλγα την νέα προπονήτρια του βόλεϊ που όταν την προέτρεψε ο έφορος να προσέχει το δικό μου παιδί, ήθελε να πει μια καλή κουβέντα κι αυτός, απάντησε χαμογελαστά "προσέχω όλα τα παιδιά μας" και ξέρω ότι το κάνει. Θέλω να γράψω για τον Δάσκαλο τον κύριο Χρήστο που ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς συμμετέχει σε όλους τους συνδικαλιστικούς του αγώνες χωρίς να χάνουν τα παιδιά ούτε μια μέρα μάθημα. Είναι μαζί τους και τα Σάββατα στις πρόβες των θεατρικών και τα απογεύματα στις πλατείες μαζί τους, περνά και τους κλείνει το μάτι και αυτά μαζεύονται μελίσσι γύρω του να θαυμάσουν την φανταχτερή μηχανή του. Μας έμαθε εμάς τους άξεστους γονείς ν' ανοίγουμε και να παραχωρούμε την κουζίνα μας σε μπουλούκια παιδιών, να την αλευρώσουν και να ετοιμάσουν για την άλλη μέρα στο σχολείο πάρτι, άνευ λόγου και αιτίας, με πρωινά, μακαρονάδες και γλυκά. Να μαζευόμαστε, τα απογεύματα στο σχολείο για να ράψουμε κουστούμια για 60μελή θίασο μπόμπιρων που ανεβάζει Αριστοφάνη. Είναι και αυτή η Δασκάλα των Αγγλικών που όταν τελειώνει τα αγγλικά αρέσκεται να διαβάζει Ιστορία με τον γιο μου κάτι ώρες.
Είναι πολλοί αυτοί οι δάσκαλοι που οραματίζονται και είναι κρίμα που κανείς δεν τους ξεχωρίζει από τους άλλους, τους δήθεν. Θαυμάζω πολύ τους δασκάλους στην ιδιωτική εκπαίδευση που έχουν την υποστήριξη και την ευχέρεια να διδάξουν γνώση στα παιδιά πέρα από τα κατεστημένα όρια. Μα πιο πολύ θαυμάζω αυτούς που το καταφέρνουν μέσα από την δημόσια εκπαίδευση κάτω από την τρομακτική σκιά του Υπουργείου. Είμαι τυχερή  που τα παιδιά μου βρήκαν τέτοιους δασκάλους στο δρόμο τους και λάτρεψαν το σχολειό τους και την ομάδα τους εξαιτίας τους.
Αγαπημένοι μου φίλοι, δάσκαλοι υπάρχουν και ναι, μαζί τους "φάγαμε". Καιρός να τους αποκαταστήσουμε, αυτούς με το Δ κεφαλαίο. Αγάντα Γιωργία, Καίτη, Νομική κρατάτε Θερμοπύλες!


ΥΓ. Όταν ξεκινάς μ' αυτό το τραγούδι το μάθημα, ε, δεν θες να τελειώσει!!!

buzz it!

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη...


Σήμερα το πρωΐ τί έκπληξη  στην είσοδο της πολυκατοικίας;
Η ώρα έξι και μισή, ήσυχα και δροσερά όπως όλες αυτές τις μέρες. Στην γωνιά της εισόδου αριστερά στεκόταν ένα περιστέρι ακίνητο. Μας κοίταξε που πλησιάζαμε, ανοίξαμε την πόρτα, σταθήκαμε δίπλα του και αυτό ακούνητο στη θέση του. Αντανακλαστικά μηδέν.
Ξέρεις, μου λέει ο άντρας μου, τί κάνει εκεί; Είναι οι τελευταίες στιγμές του. Τα πουλιά όταν πεθαίνουν κατεβαίνουν στη γη....
Ηλεκτρικό ρεύμα με διαπέρασε. Ήταν εκεί για τις τελευταίες στιγμές του, όρθιο, πράο, μπορεί και να πόναγε αλλά μιλιά δεν έβγαζε. Το κοίταξα καλύτερα, ήταν αδυνατισμένο, με ένα λεπτό λαιμό τραβηγμένο ψηλά, περήφανο.
Έβαλα το αυτοκίνητο μπροστά και με την όπισθεν  έφτασα πολύ κοντά του. Τα μάτια μου δεν ξεκολλούσαν από πάνω του από τον καθρέφτη. Και πάλι δεν κουνήθηκε. Μόνο με κοιτούσε. Ο φόβος είχε φύγει από μέσα του και απλά περίμενε...
Αυτές τις τελευταίες στιγμές τα περιστέρια δεν κλαίνε, δεν φοβούνται, δεν ζητάνε κάποιον να είναι πλάι τους και ούτε βέβαια πεθαίνουν τραγουδώντας.
Αυτά τα πλάσματα που ξέρουμε πως αγαπάνε, ερωτεύονται, χτίζουν φωλιές με τόση δεξιότητα για να προστατέψουν τους αγαπημένους τους, συμβολίζουν την ελευθερία και στολίζουν με την παρουσία τους όλες τις γιορτές μας, αυτά τα πλάσματα στο τέλος στέκουν μόνα, όρθια στη γωνιά τους περιμένοντας το τέλος.
Μεγάλο μάθημα το σημερινό από ένα γέρικο περιστέρι!








buzz it!

Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Αρώματα


Οι άνθρωποι που έχουν καλή όσφρηση είναι πάντα σε εγρήγορση. Και είναι ευχή και κατάρα να μυρίζεσαι τα πάντα από μακριά...Όταν διάβαζα Το Άρωμα του Ζίσκιντ είχα συγκλονιστεί όταν τα αρώματα που διάβαζα διαπερνούσαν τα ρουθούνια μου. Μα πώς γινόταν αυτό; Ένα άρωμα μπορεί να βγάλει από τη μνήμη ξεχασμένες, αραχνιασμένες θύμησες. Αρώματα χαμομηλιού από παιχνίδια σε ανοιξιάτικα οικόπεδα. Μυρωδιές σκόνης από σεισμούς που ισοπέδωσαν κτίρια. Η μυρωδιά από το σακάκι του παππού που γύριζε κάθε πρωί από τη βόλτα μ' ένα κλεμμένο λουλούδι στο πέτο. Πολλές μυρωδιές γυρίζουν ξανά και μου θυμίζουν στιγμές και ανθρώπους που δεν ειναι πια εδώ. Είναι εντυπωσιακό πως έχουν καταγραφεί στη μνήμη μαζί με εικόνες χρωματιστές και ολοζώντανες. Και πως μπορώ να ταξιδέψω μόνο μ' ένα αεράκι που θα περάσει στιγμιαία θα με χαιδέψει στο πρόσωπο και θα μου θυμίσει. Είναι και πολλές μυρωδιές που έχουν εξαφανιστεί και όμως στιγμάτισαν για χρόνια τη ζωή μου. Η μυρωδιά της καινούργιας ποπλίνας στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς. Η μυρωδιά της τριμμένης ντομάτας στην κουζίνα στο παλιό το σπίτι. Το άρωμα της σοκολάτας που έτρωγα κάθε βράδυ μετά το φροντιστήριο. Η μυρωδιά του τρένου που μας πήγαινε τις γιορτές στο χωριό μέσα από σκοτεινές γαλαρίες και πάνω από πέτρινα γεφύρια που ξέφυγαν από τον πόλεμο. Εκείνη η μυρωδιά του μούστου από εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι στον τρύγο και η μυρωδιά από το φρεσκοκομμένο τσάι πάνω στα χωριά στην Όθρυ.Ακόμα κι αν σκύψεις πάνω από το ανοιχτό φρεάτιο του Ηριδανού στο Μοναστηράκι θα μυρίσει αρχαία αρώματα.
Πολλές τέτοιες μυρωδιές γυρίζουν ξανά και ξανά και με ταξιδεύουν. Και αυτή η Άνοιξη τις κάνει πιο έντονες. Και στη σκέψη ενός ανθρώπου πώς γίνεται να φέρνεις και τη μυρωδιά του;
Εκείνο το βιβλίο του Ζίσκιντ έκρυβε πολλά μυστικά.

buzz it!

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

Μια φορά και έναν καιρό...

Όταν ήμουνα μικρή πήγαινα και τρύπωνα μέσα στο σαλόνι του σπιτιού ώρες ατελείωτες. Εκείνο το σαλόνι ήταν πολύ κρύο και πάντα κλειστό. Δεν χαραμίζαμε εκεί τη θέρμανση και βέβαια ήταν πάντα τόσο καθαρό αφού δεν το λέρωνε ποτέ κανείς. Εκεί λοιπόν σε μια παλιά ξύλινη σερβάντα έβρισκα κρυμμένο ένα view master με τους γάμους τους Κωνσταντίνου και της Άννας Μαρίας. Αλήθεια γιατί λέμε γάμους όταν πρόκειται για βασιλιά και γάμο όταν είναι του ξαδέλφου μας;
Πήγαινα εκεί με τις ώρες και παρακολουθούσα σαν ταινία ξανά και ξανά αυτό το τρισδιάστατο παραμύθι με τις άμαξες, τα καπέλα, τα κομφετί. Τότε μάλιστα νόμιζα ότι αυτός ο γάμος δεν είχε γίνει στην Ελλάδα. Νόμιζα ότι για να είναι τόσο παραμυθένιος θα είναι σίγουρα σε άλλη χώρα. Δεν τολμούσα και να ρωτήσω κιόλας γιατί ήδη διαισθανόμουν αν και παιδί ότι οι βασιλιάδες δεν ήταν και τόσο καλοί. Είχαν αρχίσει από τότε να τον φωνάζουν Κοκό. Από πού να βγήκε αυτό πάλι;
Μεγαλώνοντας, ευτυχώς εγώ αρκετά, άρχισαν να γίνονται της μόδας οι αποκριάτικες πριγκήπισσες. Η γαλάζια πριγκήπισσα, η πριγκήπισσα του χιονιού, η βασίλισσα του δάσους, οι βασίλισσες των ξωτικών, πριγκήπισσες των λουλουδιών, ο κατάλογος ατελείωτος. Ξέρω κάποια μάλιστα που τα είχε φορέσει όλα τα παραπάνω. Σε πείσμα των αριστεριστών όλα τα κοριτσόπουλα ντυνόντουσαν το τριώδιο βασιλικά. Σαν να μην έφτανε αυτό γίνεται και αυτός ο αληθινός βασιλικός γάμος της πριγκήπισσας Νταϊάνας όπου εκεί μπλέχτηκε και το Χόλυγουντ με τον Έλτον Τζων πρώτο τραπέζι πίστα και άντε τώρα να ξεκολλήσεις τον λαό από την ατελείωτη ουρά του νυφικού της Λαίδης. Τ' ακούει αυτά και η δική μας Άντζελα και μεταμορφώνεται και αυτή εν μία νυκτί σε Λαίδη με το μαγικό της ραβδάκι.
Τα χρόνια ξαναπερνούσαν και φτάνει τότε ένας παράξενος τραγουδοποιός να ξεσηκώσει όλη την επαναστατημένη γενιά των Εξαρχείων με την πριγκηπέσσα του.
Σήμερα στην άλλη άκρη της Ευρώπης μια άγνωστη πριγκήπισσα παντρεύεται με γάμους βασιλικούς, κανονικούς, με τα όλα τους, και όλη η χώρα κινείται σε αυτούς τους βασιλικούς ρυθμούς. Ποιός νοιάζεται σήμερα για το χρέος της Βρεταννίας; Αύριο πάλι.
Όλοι θα ρίξουν έστω μία κλεφτή ματιά σ' αυτή την υπερβολή.
Και όλα τα κορίτσια σήμερα θα περιμένουν από κάπου ν' ακούσουν "Buongiorno Principessa"!!!!!

buzz it!

Τετάρτη 27 Απριλίου 2011

Μια ζωή που ονειρεύεσαι σε μια φωτογραφία



Το Λονδίνο που γνώρισα ήταν ηλιόλουστο. Εκείνο το πρωινό όμως μια συννεφιά μας πήρε τα μυαλά και βρεθήκαμε να περπατάμε άσκοπα σε γειτονιές μακριά από μουσεία και πολυκαταστήματα. Μαγεμένοι από την υγρασία της στιγμής προχωρούσαμε από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο ακουμπώντας τα κάγκελα των εγγλέζικων σπιτιών και φανταζόμασταν τις ζωές τους μέσα σε αυτά. Τα φώτα τους, τα μπάνια τους, τις εφημερίδες τους, τις κουρτίνες τους. Στριμωγμένα σπίτια σαν και τα δικά μας. Παλιά και γκρίζα, κάτι όμορφο φανταζόμασταν όμως για το εσωτερικό τους. Ένας μπαμπάς που θα φορούσε μια ρόμπα και θα σέρβιρε το τσάι και το πρωινό, το σπίτι θα μύριζε ζεστό κέικ, τα παιδιά με φακίδες στη μύτη θα ετοίμαζαν τις τσάντες για το σχολείο και μία μαμά ντυμένη στα Μαρκς εντ Σπενσερ θα τους φιλούσε έναν έναν για να φύγει πρώτη για τη δουλειά της.
Κανείς δεν μπήκε ούτε βγήκε από εκείνη τη γειτονιά. Ήταν πρωί και ήταν όλοι στη δουλειά τους. Αυτοί οι Άγγλοι ήταν πολύ σοβαροί όταν πήγαιναν στη δουλειά τους. Και βιαστικοί. Και δεν ήταν καθόλου έτσι όπως τους ονειρευόμασταν.
Είναι μερικές φορές που ονειρεύεσαι πώς θα ήταν η ζωή σου σε μιαν άλλη χώρα. Άλλες φορές που επιτακτικά πρέπει να ζήσεις σε μιαν άλλη χώρα. Αυτό δεν είναι τόσο ιδανικό όπως δείχνει η φωτογραφία. Όμως στα όνειρα κάνουμε ότι θέλουμε. Υπερπαραγωγές!
Το πρόβλημα είναι όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα και τότε παύουν να είναι όνειρα.
Άντε τότε να ονειρευτείς καινούργια....

buzz it!