Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009

Το πρώτο δευτερόλεπτο


Στο πρώτο δευτερόλεπτο της μάταιης ζωής μας ερχόμαστε σ' έναν κόσμο άγνωστο. Χωρίς προηγούμενη σύσταση, χωρίς να ερωτηθούμε. Δεν έχουμε επιλογή της χώρας που θα γεννηθούμε ή του χρόνου ή της οικογένειας. Αυτό είναι, πρέπει να το υποστείς!

Και από το δεύτερο δευτερόλεπτο αρχίζει ο αγώνας της επιβίωσης και του ανταγωνισμού.
Χωρίς κανένα απολύτως εφόδιο πρέπει να επικοινωνήσεις την πείνα σου, το κρύο και τον πόνο. ΄Οχι τίποτα περισσότερο δηλαδή από τα πρωταρχικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Αφού ο κανόνας είναι έτσι, τότε και εσύ με τη σειρά σου, αρχίζεις το παιχνίδι του πιο αδύναμου κρίκου. Εκεί είναι που οι γονείς σου δεν ξέρουν πως να χειριστούν το αδικαιολόγητο κλάμα σου που σταματά μόνο όταν σ' έχουν αγκαλιά και περπατούν όρθιοι όλη νύχτα. Αυτές είναι οι πρώτες ανθρώπινες νίκες!

Μεσολαβούν αδελφικές ζήλιες, ανταγωνιστικοί έρωτες, καριέρες χωρίς νόημα, περιουσιακά, ενοχλητικοί γείτονες και οι εχθροί της χώρας. Και έτσι αναλώνουμε ως επί το πλείστον τη ζωή που μας χαρίσανε. Σε κόντρες και αέναους τσακωμούς.

Προκειμένου να μην παραδεχτούμε ότι έχουμε λάθος μπορούμε να εφευρίσκουμε απίστευτα ευφάνταστες δικαιολογίες του τύπου "Δεν κλείνει σωστά το λάπτοπ γιατί έχει παραπλανητικό σχήμα κλεισίματος το κομπιούτερ"! Το άκουσα και αυτό!

Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί η ανθρώπινη φύση ρέπει τόσο εύκολα στη βλακεία.

Γιατί δηλαδή να είναι τόσο εύκολο να σκεφτείς ανάποδα και τόσο δύσκολο και "επίπονο" πολλές φορές να σκεφτείς θετικά. Απλά θετικά! Όχι σωστά, όχι δίκαια, όχι ορθά γιατί όλα αυτά πάντα κρίνονται υποθετικά. Απλά θετικά!
Το σύνδρομο όμως του πρώτου δευτερόλεπτου έρχεται πάντα σαν μια μικρή νεράιδα να μας ψυθιρίσει στο αυτί ότι αν χαλαρώσουμε δεν θα φάμε, δεν θα ζεσταθούμε, δεν θα επιβιώσουμε.
Και έτσι είναι.

Η υπέρβαση όμως υπάρχει για να καταρίπτει και αυτή τη θεωρία και να σώζει έστω ένα μικρό ποσοστό του γήινου πληθυσμού.

'Ετσι υπάρχουν άνθρωποι που η δουλειά τους είναι να βοηθούν άλλους ανθρώπους χωρίς να περιμένουν την προαγωγή ή την αύξηση του μισθού.
Ξέρω τέτοιους.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σημάδευαν ποτέ ένα ζωντανό πλάσμα με την δικαιολογία ότι είναι φυσιολάτρες.
Και τέτοιους ξέρω.
Υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ που δεν θα χαρίζαν σε κανένα ΔΙΑΟΛΟ την προσωπική τους ευτυχία.

Και χάρην σε αυτούς τους λίγους μπορούμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αναπνέουμε λίγες σταγόνες ανακούφισης στον μάταιο τούτο κόσμο.

buzz it!

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009

Ο παραδοσιακός Έλληνας.

Μία κυρία δίπλα μου στο σούπερ μάρκετ κάθεται προβληματισμένη ώρα πολλή μπροστά στο ράφι με τις τσίχλες. Διαλέγει ένα πορτοκαλί και ένα κόκκινο κουτάκι, το βάζει μπροστά στην υπάλληλο του ταμείου και προς έκπληξή μου τη ρωτάει τί γεύση είναι το κάθε ένα.
Αλήθεια πόσοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερμηνεύσουν αυτά που ζουν;

Ο παραδοσιακός Έλληνας δεν αναρωτιόταν αν οι εκλεγμένοι της Βουλής θα έπρεπε να ορκίζονται στο ευαγγέλιο πίστη και υπακοή στην πατρίδα. Ο δάσκαλος δεν ένοιωθε αμηχανία όταν άνοιγε το βιβλίο των θρησκευτικών μέσα στην τάξη. Όλοι τότε πιστεύαν στον ίδιο Θεό!
Ο Έλληνας δεν είχε έρθει αντιμέτωπος με τόσους φυλακισμένους! Με τόσους άστεγους! Με τόσους μελαγχολικούς ανθρώπους να τριγυρίζουν άσκοπα στους δρόμους μόνοι στον κόσμο!

Ο παραδοσιακός Έλληνας είχε εναποθέσει την σάτιρα στον Χάρρυ Κλυνν που ήταν οικογενειάρχης, αριστερός και straight. Τώρα, δεν ξέρει η περσόνα που τον διασκεδάζει κάθε βδομάδα "τί είναι;"

Η πολυπολιτισμικότητα έφερε νέα ήθη.

Σιγά σιγά, η ευχή Καλά Χριστούγεννα μετατράπηκε σε Καλές Γιορτές!
Οι αλλαγές είναι κοσμογονικές και ο παραδοσιακός Έλληνας δεν υπάρχει πια.
Μα δεν έχει εκπαιδευτεί και για όλα αυτά.

Η επικαιρότητα του 2008 θα μπορούσε να χωρέσει τα δελτία ειδήσεων όλης της προηγούμενης δεκαετίας. Πώς να τα χωρέσει το μυαλό; που δεν παίρνει και αναβάθμιση!

Λίγος περισσότερος διαθέσιμος χρόνος σ' ένα τόπο που βράζει;

http://www.youtube.com/watch?v=kxNBmeM7gkQ&feature=related

Εξακολουθώ όμως να βλέπω τον ίδιο ανελέητο πόλεμο στην επίπεδη οθόνη της τηλεόρασης μ' αυτόν που έβλεπα στην ασπρόμαυρη URANYA της οικογένειας όταν ήμουν μικρή.

Έχουν αλλάξει ΟΛΑ και ΤΙΠΟΤΑ!

buzz it!

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008

Χριστού Γέννα!

Βουνά αχνιστά,
Παιδιά μελίσσια,
Ελληνάρες οδηγοί,
Βροχή, πολλή βροχή.

Παχνίδια παντού,
Επιθέσεις ξανά,
ουρανίσκος κουρασμένος πια.

Οι φίλοι κοντά,
Τζάκι, ζεστασιά, η δουλειά...πολύ μακριά!

Δώρα κλειστά, φανταχτερά, επαναλαμβανόμενα,
Νόημα πουθενά!

Μόνη στιγμή, ουσιαστική,
μπροστά στη γέννηση,
Όλα από την αρχή!

Χρόνια καλά, ουσιαστικά,
όχι πάρα πολλά,
μόνο ζεστά και κάπου κάπου
Σιωπηλά.

buzz it!

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008

Η τέχνη του διαφθείρειν


Ομολογώ πως έχω πολύ κακή σχέση με την παραπάνω τέχνη λόγω λάθους ανατροφής.

Όμως, διαπίστωσα έντρομη στη διάρκεια του μικρού βίου που διάγω ότι είμαι και εγώ βαθιά ποτισμένη σε αυτή τη νοοτροπία γιατί δεν μπορείς τελικά να παλέψεις τα γονίδια μιας ολόκληρης φυλής.

Ιούνιος του 1995, ντάλα ο ήλιος και η υγρασία στα ανώτατα επίπεδα για τα δικά μου δεδομένα, εγώ έξω από την είσοδο του Καπιτωλίου στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, περίπου 200 μέτρα μακριά, μάλλον για λόγους ασφαλείας σε μία ουρά στριφογυριστή από 50 περίπου τουρίστες, ως επί το πλείστον αμερικανούς, που περιμέναν υπομονετικά σε μία μεγάλη απόσταση ο ένας από τον άλλον. Υποσυνείδητα, πρέπει να σκέφτηκα πόσο κουτοί ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να κάθονται κάτω από τον καυτό ήλιο με φοβερή νωθρότητα να περιμένουν τη σειρά τους. Συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι το ελληνικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης άρχισε να με σπρώχνει με μεγάλη ευκολία, προσπερνώντας έναν έναν τους μπροστινούς μου. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί μάλλον θα υπέθεσαν ότι πρέπει να έχω σοβαρό λόγο για να το κάνω αυτό, και βρέθηκα πρώτη να μπαίνω στο εντυπωσιακό κτήριο του Καπιτωλίου γλυτώνοντας τουλάχιστον μισή ώρα ηλιοθεραπείας και μια πιθανή ηλίαση σε βάρος βέβαια των συν-τουριστών μου.

Έτσι λειτούργησα ακόμη και εγώ.

Το περιστατικό αυτό ήρθε στο μυαλό μου μόλις άκουσα σήμερα τον κ. Μπαμπινιώτη που με τις καλύτερες προθέσεις έχει εκπονήσει μελέτη με την ομάδα του για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στις εισαγωγικές εξετάσεις των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Θα πρέπει λοιπόν να διοριστεί σε αυτήν την ομάδα και κάποιος που θα κατέχει την τέχνη του διαφθείρειν, διαφορετικά βλέπω και τα Μεταλυκειακά τμήματα και τις ίδιες τις εξετάσεις να τα ξεφτιλίζουν πάλι οι "ειδικοί" που καιροφυλακτούν.

Άλλωστε, εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα σ' αυτόν τον μύθο που λέει ότι αν η Ελλάδα είχε προσχωρήσει στο ανατολικό μπλόκ, ο κομμουνισμός θα είχε καταρρεύσει πολύ νωρίτερα.

Ναι, έχουμε την ικανότητα!

buzz it!

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008

Σύγχρονες εξομολογήσεις


Αποφάσισα να πω κι αλλιώς αυτό το ιστολόγιο, Ελαστίνα. Γιατί έτσι νοιώθω τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής μου. Μια σούπερ ήρωας που από μικρή είχε όνειρο να καταξιωθεί ως προσωπικότητα αλλά και επαγγελματικά. Πού να φανταστώ τότε ότι θα έλιωνα στη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τις απαιτήσεις, τις ευθύνες. No mercy, είναι η απάντηση που παίρνω και συνεχίζω.

Η δική μου γενιά δεν είναι των 700 ευρώ. Εμείς ήμασταν των 50.000 δραχμών αλλά δεν το λέγαμε ελλείψει Αλέξη Τσίπρα. Η Παναγιωταρά της δεκαετίας του 80 σήμερα είναι πιο όμορφη (με κόπο), πιο μαγείρισσα , γιατί ανακάλυψε το gourmet, και ακόμη και το κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο πρέπει να έχει ένα μπαχαρικό που όταν σε ρωτήσουν και πεις τ' όνομά του να ενθουσιαστούν, κυρίως οι μεγαλύτεροι..."καλά εμείς πώς δεν το ξέραμε τόσα χρόνια!" Η σημερινή Παναγιωταρά είναι και πιο δυνατή, στην κυριολεξία, σε σημείο να φοβίζει κόσμο.

Σήμερα μια κυρία στο Μετρό γύρω στα 50 (φαινόταν) χτύπησε τις πόρτες του βαγονιού την ώρα που κλείναν νομίζοντας ότι θα την ακούσει ο οδηγός και θα ανοίξει.
Γέλασα γιατί έδειχνε σίγουρη ότι θα της ανοίξει. Και επίσης γέλασα γιατί μου θύμισε τον εαυτό μου σήμερα πάνω από το fax, τρεις και ένα λεπτό να χτυπιέμαι γιατί αργούσε να έρθει η προσφορά που μου είχαν στείλει τρία λεπτά νωρίτερα.
Κάποια στιγμή πρέπει να σκεφτώ σοβαρά να λύσω το θέμα μου με τον χρόνο.
Βιάζομαι! Γιατί βιάζομαι; Να μεγαλώσω; μεγάλωσα!
Να προλάβω; Τί; τα πάντα; δεν γίνεται!
Κι αν ακόμη ξεπερνούσα το φράγμα του ήχου ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα; μια παραμορφωμένη σκιά ίσως;

Ι write to escape; to escape poverty.
Το είπε ο κύριος Edgar Rice Burrough. Δεν τον ξέρω αλλά διάβασε τη σκέψη μου.

Έχω σταματήσει να βλέπω στ' όνειρό μου ότι πετάω. Ήταν πάντα το αγαπημένο μου όνειρο μικρή, που πολλές φορές είχα επιδιώξει να το δω για να νοιώσω αυτή τη λύτρωση στο τέλος όταν ξέφευγα. Μια φορά πρέπει να κατάφερα να το δω με τη θέλησή μου και μια φορά το είδα την προηγούμενη εβδομάδα. Μετά ξανά τέλος. Βαρίδι πάνω σ' αυτή τη Γη.

Οι υπερήρωες όμως ποτέ δεν πεθαίνουν, πονάνε, πληγώνονται, ερωτεύονται, συγκινούνται, αλλά κάποια στιγμή πετάνε ξανά. Ειδικά όταν τους δίνουν συγχαρητήρια για τα παιδιά τους!

buzz it!

Όμορφος κόσμος...

Όταν τελείωνα το Λύκειο στα τέλη της δεκαετίας του 80 με τίποτα δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα ήταν ο κόσμος δύο δεκαετίες μετά.
Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που μάθαμε για μία καινούργια ασθένεια που λεγόταν AIDS. Κοιταχτήκαμε με την φίλη μου στο προαύλιο το σχολείου και είπαμε "τώρα δηλαδή πώς θα ζήσουμε; για πάντα σε μία καραντίνα;"
Τώρα ζω την απόλυτη αναρχία του διαδικτύου και απολαμβάνω και εγώ λίγες στιγμές αναρχίας εκεί μέσα. Μαζεύω τα ρούχα μου, τις συσκευασίες μου, τις εφημερίδες μου για να τα ανακυκλώσω, και ακούω και την επικριτική του γιού μου που μου λέει ότι στο Λονδίνο ανακυκλώνουν και τα αποφάγια τους. Κλείνω όλες τις ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού κάθε βράδυ από τον διακόπτη για να μην είναι στο stand by. Ταλαιπωρούμαι με τη γραφειοκρατία της ΔΕΠΑ για να σταματήσω να καταναλώνω πετρέλαιο. Και ψάχνω τα απογεύματα να βρω βιολογικές λαικές. Εκεί, κρατάω το κάθε πορτοκάλι στα χέρια μου για ένα δέκατο του δευτερολέπτου πριν το βάλω στην χάρτινη σακούλα και το ρωτάω αν είναι αληθινό βιολογικό ή όχι.
Για τους γιούς μου δεν περιμένω ν' ανησυχήσω όταν θα πάνε στον στρατό, ανησυχώ από τώρα κάθε μέρα που πάνε σχολείο. Κυκλοφορούν σχιζοφρενείς με σφαίρες!
Τα καλοκαίρια οι θάλασσές μου γεμίζουν με μέδουσες, δείγμα ότι το οικοσύστημα χάνει την ισορροπία του και το χειμώνα αν ρίξει λίγο χιόνι έχουμε πραγματική γιορτή στο σπίτι.
Αυτός είναι ο κόσμος που θα κληρονομήσω στους απογόνους μου. Όσο για την ιστορία της γενιάς μου που θα αφηγούμαι στα εγγόνια μου δεν θα είναι εντυπωσιακή. Δεν ζήσαμε μικρασιατική καταστροφή, ούτε εμφύλιο, ούτε μεταπολίτευση. Ήταν η εποχή της εθνικής συμφιλίωσης όπου όλοι θέλαν να περνάνε καλά, ήσυχα και χορταστικά. Εξού και χαρακτηριστήκαμε τα παιδιά του bacon.
Και έτσι νόμιζα ότι θα συνεχίσουμε...
Έξω όμως από τις κλιματιζόμενες αίθουσες, τα υπερσύγχρονα malls, και τα αυτοκίνητα θαύματα βράζει ο τόπος. Και πώς να αντιμετωπίσει μία κρίση η γενιά του bacon; Ευάλωτη αρκετά για να χάσει σε μία βραδυά όλα τα κεκτημένα που κληρονόμησε από τη γενιά του Μάη του 68, παραμένει θεατής σ' ένα θέατρο του παραλόγου που διαδραματίζεται μπροστά στην οθόνη.

Στίχοι: Ζακ Στεφάνου
Μουσική: Ζακ Στεφάνου
Πρώτη εκτέλεση: Ζακ Στεφάνου

Όμορφος κόσμος, κανέλα και δυόσμος
ομορφαίνει τη μέρα μυρωδιά στον αέρα.
Μια σφαίρα που δε σταματά
θα σε ξυπνήσω, θα τραγουδήσω,θα σου δείξω το βάθος για να ψάξεις το λάθος
όλα είναι απλά και διττά.
Όμορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και χαμογελάς
Όμορφος κόσμος τι το θες τόσο στρες, μήπως ήσουν και χθες ευτυχισμένος
Όμορφος κόσμος είναι όλος εμπρός μας, μια τεράστια σφαίρα με νερό
και αέρα με χρυσάφι, πετρέλαιο, πλουτώνιο
με παραβάτες, νόμιμους τρομοκράτες, ΜΜΕ δίχως θέση, κι άμα δεν σας αρέσει,
κάνουμε κάτι άλλο παρόμοιο.Όμορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και δεν προσκυνάς
όμορφος κόσμος -λέω πάψε να κλαις, μήπως ήσουν και χθες αδικημένος
όμορφος κόσμος είναι όλος δικός μας
Τα καμένα μας δάση, ψάρια που έχουν ξεβράσει, και μια βάση στην Ανταρκτική.
Λαοί στα μαχαίρια, παιδιά δίχως χέρια
κι ο "μεγάλος" στο θρόνο διαταγές δίνει μόνο !
Όμορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς, κι έχεις να φας
Όμορφος κόσμος -λέω πάψε να κλαις
μήπως ήσουν και χθες εγκλωβισμένος...

buzz it!

Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Στην χώρα της ταμπέλας

Φουσκωτοί ήσαν τα άτομα σύμφωνα με τα δημοσιογραφικά επιτελεία που επιτέθηκαν στο παλιό κτήριο του Δημαρχείου του Χαλανδρίου χτες το βράδυ.
Ταραξίες κατά τον πρωθυπουργό μας το πλήθος που εφόρμισε στο κέντρο της Αθήνας το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου.
Ασύμμετρη απειλή το ολοκαύτωμα της Ελλάδας το καλοκαίρι του 2007.
Golden Boys οι υπεύθυνοι της οικονομικής κρίσης και όλων των επακόλουθων που συνεχίζονται να εξελίσονται.
Ζαρντινιέρα διατυπώθηκε ο ξυλοδαρμός του Κύπριου φοιτητή στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης.
Υποκειμενικές και πολιτικές οι ευθύνες του Βατοπεδίου.
Ο θάνατος του Αλέξη ήταν εξοστρακισμός.
Η γενιά των 700 ευρώ κάτι μου θυμίζει από την γενιά των τρεις και εξήντα.
Η ταμπέλα των ΜΜΕ για σήμερα ήταν η γενιά της οργής!

Πιασάρικες, ευκολοχώνευτες εκφράσεις που εξασφαλίζουν τηλεθέαση, ακροαματικότητα και κοιμίζουν τις συνειδήσεις μας μέσα σε μία φούσκα, ανάμεσα από διαφημίσεις του τύπου "πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν οι καταθέσεις σας".
Οι ταμπελάκηδες κυκλοφορούν και μέσα στα σχολειά μας βάζοντας άκριτα μία ταμπέλα στα παιδιά μας χωρίς σκέψη, αλλά και μέσα στη δουλειά μας, ακόμα ακόμα και μέσα στην οικογένειά μας. Και όλοι ζούμε με τον φόβο μη μας κολλήσει κάποιος μία ταμπέλα που θα μας ακολουθεί σαν ρετσινιά για πάντα. Εκεί συναντώ και την κουκούλα. Μια γενιά που φοράει κουκούλα για να κάνει την επανάστασή της, γιατί αν τη βγάλει εκτίθεται στις ταμπέλες μας, στην ανιδεολογία της και την έλλειψη εκφοράς ορθού λόγου μιας και το εκπαιδευτικό σύστημα τους το απαγορεύει. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου οι εκπαιδευτικοί απαιτούν δεκανίκι στη δουλειά τους στις τάξεις του δημοτικού τους γονείς και από το γυμνάσιο και μετά τα φροντιστήρια. Προσωπικά έχω επανειλημμένως χαρακτηριστεί από δημόσιους εκπαιδευτικούς ως ελαττωματική μαμά γιατί εργάζομαι και αφήνω το παιδί μου στο ολοήμερο. Κατευθείαν κατηγοριοποιούμαι και εγώ και το παιδί μου.
Άραγε γιατί η δική μου δασκάλα δεν ζήτησε ποτέ την συμβολή της μαμάς μου για να ετοιμάσω τις εργασίες της 2ας Δημοτικού;

Θα ένοιωθα πιο δικαιωμένη αν έβλεπα αυτά τα παιδιά να πετάνε τα σχολικά τους βιβλία στα πρόσωπα των αστυνομικών. Τότε θα δίναν ευθεία εξήγηση τί ακριβώς συμβαίνει.

Ψάχνω να βρω δύσκολα ερωτήματα και ουσιαστικές αναζητήσεις γιατί από θέατρο και λαικισμό χόρτασα. Ο κ. Νίκος Δήμου διατύπωσε το ερώτημα γιατί δεν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για τον θάνατο του Αξαρλιάν από την 17 Νοέμβρη; Πόσο διαφορετικός ήταν αυτός ο θάνατος; Γιατί δεν γράφτηκε σε κανένα τοίχο αυτό το όνομα;

Έλλειψη ταμπέλας ίσως;
Η αντίληψή μας στην πραγματικότητα θα ήταν διαφορετική χωρίς μία στεγνή επιγραφή μπροστά μας. Θα σκεφτόμασταν. Μας συμφέρει αυτό; Και ποιούς δεν συμφέρει;

Αν κλείσω τα μάτια νομίζω ότι ζω σε μία πίστα με συγκρουόμενα που όμως δεν έχουνε τιμόνι, αλλά είναι τηλεκατευθυνόμενα. Και η επόμενη ταμπέλα έχει ήδη γραφτεί πάλι, και θα είναι το κερασάκι στην τούρτα.


buzz it!